St Etienne's world

Rosé.....

Wat moet ik in godsnaam over Rosé-wijnen vertellen. Ik behoor niet tot degene die hier ooit zijn neus voor opgehaald heeft. Mijn eerste glas Rosé (heel lang geleden) zal allicht een Spaanse (?) Mateus uit de GB geweest zijn, op 4°C, recht uit de koelkast, zodat deze heerlijk fris proefde. Gelukkig ben ik in al die jaren zoals iedereen geëvolueerd, maar steeds heb ik wel Rosé-wijnen blijven drinken. Niet heel veel, maar juist genoeg en op gepaste tijd. Want net zoals andere wijnen moet het passen. Je schenkt geen Rosé bij de kalkoen tijdens het kerstdiner, net zoals je evenmin een Bordeaux 1er Cru gekoeld op een terrasje gaat drinken met een bitterbal of wat nootjes.

Ter verduidelijking en om de oorsprong van Rosé terug te vinden, heb ik even Wikipedia geraadpleegd (doe ik anders nooit, maar je zal maar een kemel slaan bij je inzending van de Vlaamse Wijnblogdagen). Zoals we allemaal wel weten onstaat de kleur doordat de schillen minder lang bij het sap blijven dan bij de bereiding van rode wijn. Binnen de Europese Unie mag alleen in de Champagnestreek rode en witte wijn gemengd worden, zodat Rosé onstaat.

Bij het traditionele proces wordt, zodra de wijnmaker tevreden is over de kleur, de druiven voorzichtig geperst en schillen en sap van elkaar gescheiden. Daarna begint de vergisting. Sommige wijnmakers weken de druiven niet vooraf, maar laten de schillen korte tijd meegisten. Het sap krijgt dan tijdens de vergisting zijn kleur. Hoe langer de schillen en het sap contact hebben, des te donkerder wordt de kleur en des te krachtiger de smaak van de rosé. De beste Rosé's kenmerken zich door fruitigheid, gecombineerd met frisse fragiliteit. De grootste Rosé producerende streek ter wereld is de Provence. De drie grote appellaties zijn Coteaux d'Aix en Provence, Coteaux Varois en Cotes de Provence. De eerste Rosé wijn vindt trouwens haar origine in de Provence, 2600 jaar geleden, toen de Grieken de eerste wijnranken aanplantten in de regio rond Marseille. Persoonlijk associeer ik Rosé niet met de Provence maar met belletjes. Niet zo zeer Roze Champagne, maar de ambachtelijke PetNat (pétillant naturel - een wijn waarbij een deel van de gisting in de fles gebeurt, zodat er CO2 onstaat) of Méthode Ancestrale. Vaak zullen deze wijnen als ze "pink coloured" zijn, op basis van Gamay gemaakt zijn.

Een onmiddelijke ingeving in verband met deze opdracht was om al mijn Rosé uit mijn kelder boven te halen, te ontkurken en deze te bespreken. Ik heb vanavond namelijk een BBQ voor wat Nederlandse collega's, als dankbetuiging omdat zij mijn zeer oude zitmaaier terug aan het draaien hebben gebracht. Goede techniekers die Nederlanders. Niet moeilijk dat Philips er is ontstaan.

Cyril Alonso van Domaine Ancestra uit de Beaujolais/Macon regio, die nogal gekend staat voor zijn inventieve namen (denk maar aan zijn Vin Voilé pour Terroiristes), spant toch wel de kroon met zijn La Source du Noune "L'Ô Gazeuse". De fles is een limonade-fles, expliciet om te poneren dat het een zomerse aperitief- of terraswijn is, zonder enige vorm van pretentie. Deze PetNat uit 2007 op basis van Gamay heb ik vorig jaar bij Wijnfolie gekocht. De wijn is volledig droog, wat niet altijd het geval is met PetNats. De bubbeltjes brengen een aangename fraicheur aan de wijn. Tegen dat de fles leeg is zou je misschien kunnen opmerken dat de zuren wat te dominant zijn, maar deze wijn is niet gemaakt om geanalyseerd te worden. Hiervan heb ik nog enkele flessen van liggen. Hop naar de volgende...

Jour de Fête (uit 2008) van Marie & Vincent Tricot uit Auvergne. Voor een kennismaking met deze jonge wijnbouwers verwijs ik naar HIER. Jour de Fête is een Rosé eveneens gemaakt van Gamay, maar met nog wat pareltjes (CO2) en een hoeveelheid aangename restsuikers. Deze lichte zoetigheid maakt dat ik deze wijn niet als aperitief zou schenken, maar na de maaltijd om de mond te spoelen (sommige verkiezen bier) en de vertering in gang te zetten. Dit doe ik trouwens vaker en ik kan jullie melden dat dit het diner met vrienden zal verlengen. In geval de gasten geen vrienden zijn, maar je schoonfamilie bijvoorbeeld, dan zou ik aanraden deze stap over te slaan en direct koffie te serveren. De wijn is bloemig in de neus, pure lente-sensaties. In de mond proef je uiteraard de restsuikers, maar er is voldoende fruit en zuurte aanwezig om hieraan weerwerk te bieden. Ik blijf dit soort wijnen lekker vinden na een maaltijd.

Kezako van het Domaine L'Anglore van Eric Pfifferling. Deze natuurlijke wijn wordt gemaakt in Tavel, een streek rijk aan Rosé's. Ik heb deze fles ter plaatse gekocht, maar weet niet meer het hele verhaal van de wijn. Feit is dat deze wijn enkel in 2003 gemaakt is. Anderzijds maakt het domein elk jaar een Tavel Rosé dat zeer lekker is (zie hieronder). Het domein staat bekend voor zijn Grenache, Syrah, Cinsault en Carignan rode wijnen, en een beetje Grenache Blanc witte wijn. Deze Kezako gemaakt voor de Japanse markt is hoofdzakelijk van Clairette gemaakt. Deze wijn is ondanks zijn leeftijd nog steeds goed. De kleur is inmiddels geëvolueerd van roze naar oranje. Deze wijn is alweer het bewijs dat natuurlijke wijnen zonder toevoeging van SO2, indien ze goed gemaakt zijn, zeer stabiel kunnen zijn. Alhoewel slechts 13% alcohol had ik bij deze wijn altijd wat problemen met de alcohol, maar  lekker gekoeld is deze wijn lekker. Dit was mijn laatste fles.

Tavel 2008 het Domaine L'Anglore van Eric Pfifferling. Top-rosé op basis van Grenache en Syrah. Zeer pretentieloze wijn, met in de neus nog wat lichte toetsen van autolyse, dat na wat walsen verdwijnt en plaats maakt voor rood fruit en gisttoetsen. In de mond fruitig en evenwichtig. Dit wordt zondermeer mijn aperitief-wijn voor de zomer van 2009. Sommige beweren dat het een warme zomer wordt. Ik ben er alvast klaar voor.

Pink Bulles  van Jean Maupertuis (uit 2007): een Petnat uit Auvergne op basis van Gamay verdeeld door Jacques Masy van Troca Vins Naturels. Deze wijn had Jacques eens bij wanneer wij met twee bij Tom en Ilse van Bistro Vin d'Ou in Berchem gaan eten waren. Het was begin april, maar de zon scheen, zodat we buiten hebben kunnen eten in de prachtige ommuurde stadstuin van het restaurant. Ik heb na het proeven direct wat flessen besteld, maar vaak krijg je dan thuis op je gemak niet dezelfde sensatie bij het proeven van de wijn. Niet bij deze. Dit is wat mij betreft schitterende wijn. In de neus fruit (zelfs mooie rijpe appelen), in de mond zeer evenwichtig en krokant; het lijkt wel een snoepje. De wijn vermoeit niet, zodat je ervan kunt blijven drinken . Ik denk niet dat hier SO2 aan toegevoegd is, alvast ik proef het niet. Ik heb recentelijk nog wat bijbesteld bij Jacques, want dit wordt mijn tweede aperitief voor de zomer.

Oh ja, ik vertrek volgende week met wat zielsgenoten voor een 4-daagse wijntrip doorheen Frankrijk, op zoek naar lekkers. We doen Beaujolais, Ardeche en de Jura aan en er staan tevens domeinbezoeken van jonge natuurlijke wijnbouwers op het programma. Uiteraard zullen we ook oude bekenden bezoeken: de Thévenets, Lapierre, misschien Métras, Houillon, Overnoy en Brignot. Ik hou jullie op de hoogte.

Dit artikel werd geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. De andere deelnemers vindt u hieronder:

Chateausanspretention

Disasterofwine

Foodfan

Ikwilwijn

The Orbis of Wine

Vinama

Wijngerd 

Wijnmens

Wijnkennis

Winetasting

Wijnblog.be