30-07-09

Ode aan een Groot Land

 

Ik ben net terug van een groot land; groot in oppervlakte, groots in daden en nog groter in waanheidszin. Wat meteen opvalt als je van het vliegtuig stapt is de vriendelijkheid van de populatie. Vriendelijkheid dat geleidelijk aan plaats maakt voor een vorm van gemaakte betrokkenheid en interesse, om dan na een paar dagen ter plekke terug te keren, zoals een jojo, naar je oorspronkelijke conclusie. De mensen zijn daar zeer vriendelijk, echt waar, en dat het soms als fake overkomt zal met opvoeding te maken hebben en een zekere verkeerde perceptie onzentwege.

Het ontbreken van elke vorm van smaak is een unicum dat we zouden moeten koesteren en zelfs door een sociologisch team laten onderzoeken. Over smaak valt te discussiëren, maar in dit geval niet. De bevolking van dit groot land heeft geen smaak. Voila het is er uit. Ik kan het zelfs bewijzen.

Alles is er artificieel, zelfs in die mate dat het lelijk blijft. Je ziet er overal de afschuwelijkste mogelijke schreeuwerige kleurencombinaties: op straat, op televisie, tot zelfs in het dessertbord. Nog erger wordt het als er gestreefd wordt naar een zekere vorm van chic-heid (geen idee of dit wel een woord is), waarbij er dan plots een mengelmoes van goudkleur en andere nobele kleuren in combinatie met lelijke houtsoorten wordt tentoon gespreid. Een ander mooi voorbeeld is de drang om alles van plastiek te maken, tot zelfs immitatie bege-geschilderde houten planken die de buitengevel van de betere huizen omhullen. Echt hout is trouwens voor losers en vergt trouwens onderhoud en onderhoud gaat gepaard met beweging en beweging is volgens Newton iets dynamisch en dynamiek is voor ... losers.

's Morgens aan het ontbijt krijg je cornflakes in een plastieke kom en zal het bestek van hetzelfde wegwerp-polypropyleen vervaardigd zijn. Tot mijn afgrijzen moest ik zelfs mijn plastieke plateau na de maaltijd deponeren in een plastieke bak dat dienst deed als vuilbak. Liever wat polyprop naar de afvalberg loodsen of de decompositie dampen ervan de lucht in blazen dan even met water te spoelen.

Ik heb een spiegelei geserveerd gekregen dat naar mijn gevoel streefde naar de Nobelprijs voor chemie. Het wit had iets sponsachtig en in het midden zat er uiteraard een dooier, maar dat de vorm van een vierkant had. Het geheel was volkomen smaakloos. Was hier een genie in de keuken aan het werk, die zich net een kookboek over moleculair koken had aangeschaft? Een blik in de keuken verraadde een stapel dozen dat net uit de vriezer was gehaald en rijp was voor een minuutje microgolf. En laten we dit toestel in godsnaam eren. Het land zou ter plekke ontbinden mochten alle microgolftoestellen ophouden te bestaan. Er wordt hoofdzakelijk diepgevroren maaltijden opgewarmd. Er is geen plaats voor versheid, zoals verse groenten, dat allicht enkel geassocieerd worden met konijnen en schildpadden, maar niet met de mensheid. Mijn lichaam begon trouwens bij gebrek aan verse groenten afkickverschijnselen te vertonen en bij thuiskomst heb ik spontaan een hele courgette opgegeten, rauw en in dunne schijfjes met enkele druppels olijfolie.

Het beste rundsvlees ter wereld, op de bistecca alla fiorentina uit het Chiana-dal na, kan je er krijgen. Ik moet bij het verorberen van de lekkere reuze steaks altijd aan de Ronde van Frankrijk denken, en niet zo zeer omwille van de oude traditie om een stuk vlees ergens in je broek te deponeren tegen zadelpijn, maar meer voor de preparaten die er intramusculair worden toegediend. Een beetje hormonen zal allicht geen kwaad kunnen, vraag het maar aan Eddy M., en het kan alleszins wonderen doen voor een stukje vlees.

decoration

Het allerlekkerste stuk vlees is de door ons totaal ongekende Prime Rib, een soort Côte a l'os. Op de vraag wat het zo uniek maakt krijg je alvast "it's a different cut" te horen. Ik ben er nog steeds niet achter waarom onze beenhouwers onze koeien niet op dezelfde manier kunnen versnijden. Naar het schijnt waren er nog niet zo lang geleden alle beenhouwers van Germaanse makelij, dus waar hebben zij het dan geleerd? Ik denk dat de uitleg meer in de bereidingswijze ligt, waarbij het geheel met veel grof zout en met het vet en beenderen er nog aan traag in de oven wordt klaar gemaakt. Geloof me, het is zo lekker dat je ervan blijft eten tot de eerste koliekstoot je lichaam doet stoppen, ondanks dat je verstand blijft herhalen dat vlees compatibel is met ons lichaam.

decoration

 

Het voedsel ontbeert de drie meest belangrijke kenmerken van lekker eten volgens de Italiaanse Renaissance: eenvoud, duidelijkheid en natuurlijkheid. Deze hebben plaatsgemaakt voor grootsheid, zoetigheid en vooral vettigheid. Het eten is er vaak zo vettig dat je bij het eten ervan ter plaatse een vorm van waterige stoelgang krijgt. Een weekje ter plaatse is op culinair gebied een marteling en sowieso gaat je cholesterol recht evenredig met je lichaamsgewicht de hoogte in.

Koffie wordt voor het dessert geserveerd, wat op zich een zege is als je de slechte smaak van het dessert op voorhand wil elimineren. De koffie, dat trouwens vaak caffeïne-vrij is, wordt echter zo verdund dat er naar onze normen geen sprake meer is van koffie. Het zou een andere benaming moet krijgen: kleffie.  Na mijn laatste, ik bedoel tijdens mijn laatste maaltijd ginder ter plaatse, in een Italiaans keten hunkerend naar de echte Italiaanse ristretto, heb ik een straffe expresso gevraagd (want een ristretto kende ze niet) en echt waar ik kon nog steeds de bodem van mijn vol kopje zien dat geleidelijk verder verdund werd met mijn tranen van verdriet en blijdschap dat ik na deze trip naar Italië op vakantie zal kunnen vertrekken.

Het land is zo groot dat je voor alles de auto moet nemen, zelfs om aan de overkant van de straat naar een "aars"lelijke shoppingmole te geraken. Neen, het is niet de afstand, maar de combinatie van het ontbreken van een voet- en zebrapad, de breedte van de weg, de enorme hitte en hoge vochtigheid en de drang om je leven er niet bij te laten dat maakt dat je de geautomatiseerde slee instapt.

Ik heb de op twee na grootste wijnwinkel van de natie bezocht. De grootste zou zich in de regio bevinden waar mensen met cowboyhoeden, -laarzen en gigantische broeksriemen rondlopen (liefst gewapend). De zaak deed mij wat aan een Colruyt-winkel denken, maar dan zonder de pampers en andere artikelen. Enkel rekken met gevulde wijnflessen en gangen met gladde verkopers. Elke tientallen meterslange gang was gekoppeld aan een land of wijnstreek en noem ze maar allemaal op dan weet je ook hoeveel gangen er waren: Arizona, California (met een extra gang voor Napa Valley), Colorado, Nevada, Washington, Oregon, Chili, Argentinië, Australië, Nieuw Zeeland, Bordeaux (uiteraard 2 gangen, wat dacht u), Bourgogne, Rhône, Loire, Elzas, Champagne, Duitsland, Zuid-Afrika, ... en allicht vergeet ik er nog een paar. Was het bezoek de moeite? Het waren allemaal zeer herkenbare merken en er was geen plaats voor echte wijn, maar het was uiteraard indrukwekkend om zoveel flessen op één plaats te zien. John, onze persoonlijke gladde verkoper en klaarblijkelijk ook lijfwachter, probeerde mij wijs te maken dat er in Stags Leap de beste wijnen ter wereld werden geproduceerd. Een blindproeverij ergens in Parijs in de jaren zeventig bewees zijn stelling. Het zal wel, beste John, maar je kreeg toch geen fles verkocht aan iemand die graag wijn koopt en drinkt.

 

Dit artikel werd op de vlieger geschreven tijdens mijn slaaploze terugreis, omringd door snurkende individuën. Mijn vlucht had twee uren vertraging na het inschepen, te wijten aan een defect onderdeel, dat ze dan maar uit een ander toestel hebben gehaald. Tijdens het wachten op de tarmac werd mij door een verwijfde Steward met een glimlach zo breed dat hij zijn tanden met een WC-borstel moet poetsen in een prachtig accent (allicht omdat ik een Frans boek aan het lezen was) gevraagd: "Vous désirez un petit drink en attendant?"

Commentaren

de US? ;-) mooi artikel en je hebt mij verlekkerd met de bistecca (is dit ergens in België te verkrijgen?) en de prime rib?
BoB

Gepost door: BoB | 07-08-09

De commentaren zijn gesloten.