23-01-10

Donkerbruine sperziebonen die naar drop smaakten

'Jezus man, neem dat schaaltje nou mee en sodemieter op!' zei ik in stilte. Dit was ook weer zoiets. In elke normale eetgelegenheid, of je moest eigenlijk zeggen: in elk volwassen restaurant in Europa, behalve in Nederland, gingen obers en gerants de discussie niet eens aan, onder het motto: 'Klant ontevreden? Meteen terug!' Je had natuurlijk overal zeikerds onder de clientèle, verwend tuig dat bij elk gerecht op de menukaart vroeg wat het was, daarbij niet gehinderd door enige kennis van eten. 'Wat is het verschil tussen tagliatelle en spaghetti?' vroegen ze rustig. Bij dat soort types had de dienstdoende ober  het volste recht om zijn vuist vol in hun vragende, verwende mondjes te planten, met de knobbels hard tegen de boventanden, zodat ze dicht bij de wortel afbraken. Het zou bij wet geregeld moeten worden dat het bedienend personeel zich dan op noodweer kon beroepen. Maar meestal was het precies andersom. Mensen durfden helemaal niks. Ze mompelden duizend keer 'neemt u me niet kwalijk' wanneer ze alleen maar om het zoutvaatje vroegen. Donkerbruine sperziebonen die naar drop smaakten, draadjesvlees dat van de taaie zenuwen en losgeraakt kraakbeen aan elkaar hing, een broodje kaas met oud brood en groen vlekken in de kaas, de Nederlandse restaurantbezoeker vermaalde alles zwijgend in de mond en slikte door. En als de ober kwam vragen of het had gesmaakt, voelden ze met het puntje van hun tong langs de draden en de schimmels die tussen hun tanden waren blijven zitten en knikten vervolgens ja.

Uit HET DINER van Herman Koch

 

decoration

11:46 Gepost door St Etienne in Voeding: allerlei | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herman koch, het diner |  Facebook |

Commentaren

Schitterend boek Ik heb Het Diner ook gelezen en kan alleen maar zeggen dat het een zeer goed boek is. Grappig en pijnlijk tegelijkertijd. H. Koch is trouwens in Nederland een zeer beruchte opinieschrijver.

Gepost door: Mark V. | 24-01-10

De commentaren zijn gesloten.