28-01-10

Hondenlullen, een stukje hel en vrede op aarde

Doe mij maar een hondenlul

Ik had nog maar net mijn stukje over het dorp Vlaanderen geschreven en lap ik stuit op een artikel van Frank Van der Auwera uit De Morgen Magazine. Heeft u het ook gelezen? Frank had een TV-uitzending gezien op Discovery Channel rond gastronomische taboes. Een, en ik citeer, toch al behoorlijk vergevorderde Frank op de durfladder na het verorberen van kwal, haaienlip en visprostaat (?), kwam tot het besef dat hij nog maar een beginneling was. Het thema van de hele uitzending was dat we allemaal anders aankeken ten opzichte van de vele verschillende eetgewoontes in deze wereld, te wijten aan culturele vooroordelen. En plots werd Frank een kleine bange blanke man, daar hij in de reportage meegenomen werd naar een plek in Peking waar ze allerhande dierlijke lullen serveerden, ter verhoging van de potentie, maar ook omdat het lekker is. En ocharme, ook de penisjes van onze vierpotige blaffende vriend werd er smakelijk verorberd. Inderdaad, er worden in China honden gekweekt, waarvan het mannelijke geslachtsorgaan in een wok eindigen. Dit gegeven deed brave Frank zijn maag en darmen van walging roteren, en ik citeer alweer, als een wasmachine en het gaf hem kotsneigingen. Frank liet uitschijnen dat de honden enkel gekweekt werden voor de penissen en testikels, wat permanent onwaar is. Frank, ik weet niet of het goed of slecht nieuws is voor jou, maar gebaseerd op mijn 2 weken terplaatse (niet dat ik lullen heb gegeten, of ze hebben het mij niet verteld, ... of ik ben het vergeten), Chinezen eten alles op van de hond of ander beest. Het zijn geen huisdieren, het is voedsel, net zoals wij runderen en varkens zien. Beste Frank, en ik hoop dat dit jou alweer geen braakneigingen bezorgt, ik kan jou wel de balzak van een stier ten zeerste aanraden, dat ik ooit in Andalusië verorberd hebt, in combinatie met een frisse pint.

decoration

 

Ik heb een stukje van de hel gezien...

Ik heb een stukje van de hel gezien, echt waar. Het was maar eventjes, hooguit een twintigtal seconden, maar het was meer dan genoeg. Gelukkig ben ik er niet binnen moeten gaan, maar kon ik het zien door een grote, weliswaar aangedampte raam dat uitkwam op de straat.  Ikzelf zat in de auto, aan een rood licht, luisterend naar hemelse piano-muziek van Medtner.

Het stukje hel bestond uit een kleine ruimte, maar leek veel groter door twee grote spiegels aan de muur. Er bevonden zich een twintigtal bezwete mannen, waarvan één (allicht de duivel) op een klein podium de rest toekeek. Er waren geen vrouwen aanwezig in mijn stukje hel. Iedereen droeg hetzelfde type klederdracht en schoeisel, weliswaar in allemaal verschillende schreeuwerige kleuren, zodat men ondanks de groepsvorming nog duidelijk individuën kon onderscheiden. Ik vermoed dat dit geen toeval is. Allen zaten synchroon te peddelen op een fiets, dat niet vooruit ging, maar ter plaatse bleef staan, ongeacht het vermogen dat men op het ding produceerde. Het was tenslotte de hel. Er was hooguit twintig centimeters afstand tussen deze arme mensen, waarvan velen gewoon op de bezwete achterkant van een andere ziel moest toekijken. Hun koppen waren rood aangelopen en allen snakte duidelijk naar adem en vooral rust. Er was mijn inziens niet genoeg zuurstof in de ruimte aanwezig. Ik hoorde ook veel te luid gebonk, dat klaarblijkelijk verbonden was met knipperende rode lampen. Ik heb toen eventjes mijn muziek zachter gezet, en mijn raam, ondanks de frisheid van de ochtend, opengezet (het was twee dagen na Kerst op zondagmorgen en op de klok in mijn auto zag ik hoe vroeg het nog was: 8.39u). En ja, in de hel spelen ze "Regi". Ik had het kunnen weten. Er klonk tevens een ijzige stem die de deerniswekkenden aanmoedigden om nog even vol te houden. De sessie was bijna afgelopen. En toen werd het groen...

 

La Paix, ik ben voor goed terug

Echte liefde slijt niet. OK, ik beken, ik ben het voorbije jaar hier en daar wat vreemdgegaan. En ja, ik heb voor wat verjonging en verandering geopteerd; het zal wel iets met een naderende midlife-crisis te maken hebben. En neen, ik heb nog geen Suzuki of Porsche gekocht, en ik ben het ook niet van plan.

Na het toekennen van een, meer dan verdiende ster, in La Paix, heb ik deze oude liefde even links laten liggen. La Paix bevindt zich niet zo heel ver van mijn werk en sinds heel lang passeren wij er onder collega's of met klanten voor een lunch, vroeger steeds rundvlees nemend, om nu nooit echt te weten wat te nemen (het is allemaal zo lekker). Inderdaad, ik heb de transitie zeer goed kunnen volgen van een fantastische Brusselse brasserie naar een ... euh fantastische moderne brasserie, na de toetreding van de Franse schoonzoon David Martin in de keuken.  Wist u trouwens dat de keuken zich vroeger beneden in de kelder bevond? En het was mooi om te zien, hoe David tijdens zijn eerste maanden via een luik achter de toog, vaak even polshoogte kwam nemen met de zaal. Het zal toen wel geweest zijn dat hij met het idee gespeeld heeft om een open te keuken te creëren.

De reden van het vreemdgaan was de onmogelijke en ongename drukte die er was ontstaan na de artikelen en reportages bij de culinaire promotie van La Paix. Dit jaar (dus op één maand tijd) ben ik er nu al 2 maal teruggekeerd en ja, de rust is, ondanks de drukte, wedergekeerd. De vaste klanten zijn terug. Het eten is nog steeds subliem. Trouwens, ook de eigenaar is blij dat al die sterrenzoekers geleidelijk verdwenen zijn. Hij vertelde mij recentelijk wat anecdotes. Zo was er een dame die naar de patron vroeg om te melden dat er wat teveel "Vlaams" gesproken werd rond haar tafel, waarop ze als repliek meekreeg dat het dankzij die Vlamingen was dat deze zaak bestond, want 90% van het cliënteel is Vlaamssprekend. Nog erger was een andere vrouw die met haar vinger wijzend op een voorwerp op tafel vroeg: 'c'est quoi ça?' Waarop één van de obers uitlegde dat het een waterglas was. 'Je n'aime pas la couleur et je demande une autre type de verre pour mon eau.' In een sterrenzaak worden dergelijke "incidenten" met een smile weggelachen. In een Brusselse Brasserie wordt dergelijk onbeholpen gedrag getracteerd met het aangezicht in de warme vleessaus. La Paix1892, ik ben voor goed terug ...

decoration

ps Bij mijn voorlaatste bezoek werd de vaste klant Albert Frère door zijn chauffeur voor de deur afgezet. Het is inderdaad nogal moeilijk om een parkeerplaats te vinden in de nabijheid van het pand. Een tiental minuten later bracht de chauffeur nog twee flessen Cheval Blanc aan tafel. Inderdaad Monsieur Frère neemt heel vaak zijn eigen flessen van zijn eigen Chateau mee, als hij ergens een steak met frieten gaat eten. 

18:37 Gepost door St Etienne | Permalink | Commentaren (23) | Tags: china, la paix, hondenlul, spinning |  Facebook |

Commentaren

GEWELDIG "lekker" stukje schrijfsel!

Gepost door: kaat | 29-01-10

Best een goed restaurant, La paix, alhoewel ik er hier en daar toch de typiciteit in mis die ik zoek in een echte brasserie (bestaan die eigenlijk nog?). Jammer genoeg is de wijnkaart wel om de kriebels van de te krijgen ... . De twee laatste keren heb ik met een zucht maar gewoon wat anders besteld (qua bier is het ook niet veel soeps). Ik vraag me soms af waar die Michelin-mannetjes zich op baseren (enfin, dat de plats meer dan uitstekend zijn, staat buiten kijf).

Gepost door: Amaronese | 29-01-10

Sport Als fervent sporter heb ik toch mijn bedenkingen bij de manier dat het fitness-fenomeen "spinning" hier afgeschreven wordt. Ten eerste moet de ruimte lang genoeg op voorhand aan verse lucht blootgesteld worden. Eventueel kan men ze tijdelijk in een grotere ruimte plaatsen om wat meer te laten ademen. Daarenboven moet een dergelijke activiteit tijd krijgen om te rijpen en is het in zijn jeugd moeilijk te beoordelen. Ik geef toe, de prijzen swingen soms een beetje de pan uit, maar na de hype vind je hier en daar wel wat gelegenheden die hun geld meer dan waard zijn. Er zijn zelf zaken waar de plastieken verfgeur (geen fout!) mooi in evenwicht is met de rustieke zweetaroma's.

Groeten,

Maarten.

PS Als je nog eens in La Paix bent, kun je ze er misschien subtiel eens op wijzen dat Crozes-Hermitage niet in de Langedoc ligt.

Gepost door: Maarten | 29-01-10

Languedoc Sorry.

Gepost door: Maarten | 29-01-10

Languedoc en La Paix Volgens een brochure van een wijnbureau ligt de noordelijke Rhône (ik citeer) "tussen Wenen en Valencia". De Languedoc ligt daar ook tussen... Zo ver zitten ze er dus niet naast :-) (In de Franse tekst stond "entre Vienne et Valence". Waarschijnlijk vertaalt door een fijne stagiaire want in dezelfde tekst spraken ze ook over "muskaat met kleine pitjes"). Dit uiteraard compleet terzijde.

Gepost door: Gerd | 29-01-10

vertaalD door... Ook sorry

Gepost door: Gerd | 29-01-10

@ t Laatst een Morgon 2007 van Foillard besteld, dat best wel te pruimen was.

Gepost door: St Etienne | 29-01-10

@ Gerd Zeg en jij doe in wijnen uit de regio tussen Normandië en Oekraïne, dacht ik?

Gepost door: St Etienne | 29-01-10

@ Maarten Respect.

Gepost door: St Etienne | 29-01-10

Dat zal wel dat die te pruimen was. Maar die dingen heb ik daar nooit op de kaart zien staan. Switch na de Michelin-* ?

Gepost door: Amaronese | 29-01-10

@ amaronese Heel subtiel... ;-)

Gepost door: vinejo | 30-01-10

Cojones Mmmm, stierekloten y una cervesita (cruzcampo) en natuurlijk ook rabo di toro (ossestaart) voorafgegaan door een manzanilla (tja, dat mijn vrouw andalusische is zal daar natuurlijk niet vreemd aan zijn).

Eén van de gelegenheden om dit te eten is de tapasbar van el Burladero in Sevilla.

Kortom een stukje met kloten aan zijn lijf...

Gepost door: Bart | 31-01-10

@ Bart Inderdaad, mijn stierekloten op een teras in... Sevilla verorberd. En evenzeer hebben we ossestaart gehad. Ik weet enkel begot de naam van de bar niet meer, maar zou er zo naar toe kunnen lopen. Sevilla is trouwens één van mijn lievelingsteden en zoals je weet heb ik al veel steden bezocht.

Gepost door: St. Etienne | 31-01-10

En nu we het toch over kloten hebben. Heeft hier iemand ooit al eens schapenkloten gegeten? Schijnt dat dat een Marrokaanse specialiteit is die absoluut niet te versmaden zou zijn ... .

Gepost door: Amaronese | 31-01-10

Neen, maar een goede vriend van mij, heeft wel al eens geitenkloten gehad, ik bedoel gegeten, en het was beslist de moeite. De essentiële vraag die er ons rest is of schapenkloten hetzelfde proeven als geitenkloten.
Lijkt me iets voor een blindproeverij...

Gepost door: St Etienne | 31-01-10

Het begrip 'kloteproeverij' krijgt plots een andere betekenis. Misschien eens een aberrant idee voor een eten-wijnproeverij?

Gepost door: Amaronese | 31-01-10

@ de 3 bovenstaande mannen you guys are all "nuts"
puntkomma streepje haakje toe

Gepost door: Kaat | 31-01-10

wijn in la paix bestel de rode anjou van mosse: héél weinig geld voor héél lekkere wijn !!

Gepost door: Rick | 01-02-10

Hu??! Mosse? Waar? Nu begin ik toch wat te geloven: volgens mij krijg ik daar altijd een andere wijnkaart voorgeschoteld als jullie beiden. Van de kwaliteit van Mosse moet je me niet overtuigen, daarvan heb ik zelf genoeg een verdiep lager liggen (zeker die geweldige Chenins van hem). Maar eh, bij La Paix op de kaart? Hebben we het wel over dezelfde zaak? Het meest interessante wat daar toen op de kaart stond waren de Savennières van Jo Pithon, herinner ik me nog. Maar dat is niet meteen mijn stijl van Chenin ... .

Gepost door: Amaronese | 01-02-10

@ Amaronese Je moet natuurlijk de goede wijnkaart vragen.
Mosse, Foillard ... nu er nog voor zorgen dat ze Overnoy, SChueller en Brignot ontdekken, en we hebben een wijnkaat.

Gepost door: St Etienne | 01-02-10

Ik dacht dat we al een wijnkaat hadden ?

Gepost door: Rick | 02-02-10

tja, mijn R van mijn toetsenbod van mijn compute blijft soms steken.

Gepost door: St Etienne | 02-02-10

Even interpreteren ... Je bedoelt dus dat wanneer ik een wijnvrouw meeneem met zichtbare Marlies ik wel de juiste kaart krijg? Geen probleem. Ik ken er zo wel één!
Enfin, ik begrijp het nog steeds niet, maar soit, laten we daar het volgende controleadresje van maken ... (ik moet eerlijkheidshalve wel zeggen dat het ondertussen van eind 2008 geleden is dat ik er nog geweest ben).

Gepost door: Amaronese | 02-02-10

De commentaren zijn gesloten.