29-03-10

Flinke Boel

Patat 1

Lap, het is weer van dat. Eigenlijk was het vorige week, tijdens mijn bezoek aan Stockholm. Mijn lokale collega's hadden een tafeltje in Le Rouge gereserveerd, waar er een uitstekende Franse brasserie-keuken wordt geserveerd. De producten zijn van uitstekende kwaliteit, zodat er eigenlijk al bijna niets mis kan gaan. De wijnkaart is tevens zeer interessant: Selosse, Joly, Lapierre ... De prijs per kop is zeer hoog, maar dat moet je in Zweden er voor overhebben om je een avondje in een Parijse hoerenkot te wanen  (niet dat er hoeren waren) en uitstekend te eten. We hadden allemaal iets verschillend genomen, waarbij ik tartaar van tonijn, gevolgd door een gegrilde kreeft voorgeschoteld kreeg. Ik heb ook mogen proeven van het rundsvlees dat uitstekend was. Als dessert heeft iedereen, behalve mezelf, de grote test afgenomen door de crème brûlée te nemen en waarbij een instemmende geknik te noteren viel. Ik heb de mensen van Le Rouge een Colonel laten ontdekken en leren maken, want dit legendarisch dessert was daar nog niet doorgedrongen. Ik ben benieuwd of het volgende keer op de kaart zal staan.

paris

Het enige minpunt was, wat toch onder kenners als een fantastische fles wijn moet doorgaan: de Coulée de Serrant van Nicolas Joly (van het topjaar uit de Loire: 2002). Ik moet eerlijk zijn, ik heb nog nooit een wow-gevoel gehad bij deze mytische wijn, maar ik zal met alle plezier aanschuiven als er een fles wordt ontkurkt, alhoewel ik de prijs overdreven vindt. Deze keer bedroeg de prijs  1.700 SEK, wat toch behoorlijk pittig is voor een fles wijn, maar ja, ons eerste kwartaal is zeer goed verlopen en we haden iets te vieren. Bij de eerste kennismaking wist ik het, dit zit niet snor. Het was opmerkelijk dat voornamelijk mijn collega's wijnkenners de wijn fantastisch vonden, waarop ik aan een Zweedse vrouwelijke collega vroeg wat zij ervan vond (ik vermoed wel dat ze door had dat ik niet tevreden was over de wijn), en zoals altijd krijgt men van niet-kenners de kinderlijke waarheid te horen: "deze wijn stinkt naar rubber."

 

Patat 2

Ik houd onzettend van de piano-muziek van Bela Bartok, dat zijn oorsprong vindt in de Volkse muziek uit Hongarije en Roemenië. Als deze muziek dan nog eens gespeeld wordt door een uitstekende muzikant, die tevens leerling is geweest van Bartok, dan komt men toch zeer dicht in de buurt van de waarheid. Gelieve wel 2x op de youtube film te klikken, daar deze niet op deze blog kan afgespeeld worden - toch niet bij mij.

I found Bartok the most beautiful, transcendental, almost saintly human being I have ever seen. I think that his vigilant integrity, along with his ever-ready compassion shining from his wonderful dark eyes, enlightened us to the infinite scope of his being. Lili Kraus

decoration

Kan het nog beter? Ja, want ik heb op Youtube dezelfde compositie teruggevonden gespeeld door de meester zelf. Leve Youtube. Deze film kan hier wel afgespeeld worden; gewoon éénmaal aanklikken.

 

Patat 3

Ik heb vandaag twee banken bezocht, om redenen die niemand aangaat. Niet dat het slecht met mij gaat, maar een mens moet af en toe eens naar een bank stappen. Iedereen zal het allicht zo aanvoelen, maar banken zijn plaatsen geworden waar we steeds minder een voet binnen zetten. Mijn broek zakte wel tot aan mijn enkels bij het gebrek aan klantvriendelijkheid en -behulpzaamheid dat tegenwoordig aan de loketten heerst bij twee grote banken van ons land.

decoration

Bij één bank zag ik een tafereel dat zo uit "In De Gloria" of nog beter "Little Britain" kon geplukt zijn. Een zeer oude dame die duidelijk klant was bij de desbetreffende bank werd aan het loket haar GSM nummer gevraagd, zodat ze per SMS verwittigd kon worden over iets. 'Per wat?' 'Een SMS op uwe mobiele telefoon!', werd er al wat harder geroepen. 'Ik heb geen dinges', verontschuldigde de bejaarde dame, die allicht geboren is in het begin van vorige eeuw. 'Tja, dan kunnen wij u niet verwittigen.' 'Kunnen jullie gewoon bellen?' 'Neen, dat doen wij niet.' 'En per post verwittigen?' 'Ook niet!'

Enkele minuten later bij een andere bank, ook iets opmerkelijk meegemaakt aan een loket. Een duidelijke Oost-Europese burger vroeg in redelijk goed Nederlands een lening van 9.000 euro aan. Het was voor het betalen van een voorschot op een nieuw huis, kreeg iedereen te horen. Hij had nog wat cash in zijn geboorteland, maar het bemachtigen van dat geld zou wat te lang op zich laten wachten. Er werd hem nog wat persoonlijke vragen gesteld, en inderdaad wij wachtenden kregen alle details mee. De brave man had gelukkig vast werk, aan de dokken en soms ook in een café als "garçon". 'Tja, of u een persoonlijke lening krijgt, zal u vandaag niet te weten komen, want daarvoor moet u eerst een afspraak maken met één van onze "consultanten". Die zal dan aan de hand van uw gegevens, dat je hem gaat moeten bezorgen, uitzoeken of je een lening krijgt.' 'Wanneer kan ik zo een ... dingen zien?' 'Daarvoor moet u volgende week maandag eens bellen in de voormiddag, om een afspraak te maken.' 'Volgende week maandag werk ik in de voormiddag, want ik heb de vroege...' 'Je mag ook in de namiddag bellen.' 'Welke gegevens zal hij vragen?' 'Ja, dat kan je hem beter zelf vragen op maandag, als je hem belt! Tot ziens.'

Banken zijn lang geleden ontstaan om ons geld te bewaren uit veiligheid, maar ondertussen zijn het instituten geworden die zeer essentieel geworden zijn voor de economie. Spijtig dat ze door de decenia heen meer en meer op winstbejag zijn gaan azen, waarbij de spaarders eigenlijk ook hun klanten geworden zijn. Zo herhinner ik mijn eerste reflex toen ik op mijn zestiende, lang geleden dus, een afrekening kreeg, waarbij ik zag dat ik moest betalen voor het gebruik van mijn bankkaart, dat ik nota bene, zoals iedereen, gebruik om mijn eigen geld af te halen. Nog later kwam de fantastische revolutie van het thuis of PC-banking. De burger wordt verondersteld te investeren in een PC, internet-aansluiting en natuurlijk nog wat benodigheden voor het thuis-bankieren. En dit is dus de natte droom van elke beursgenoteerd bedrijf. Je ontwikkelt een dienst, dat wat investering vergt van de klant zelf, en je laat de klant al het werk (in dit geval de verrichtingen) uitvoeren, en uiteraard vraag je daar een gepeperde financiële bijdrage voor.

Klaarblijkelijk is het nu zo ver dat banken zich ten opzichte van de burger aan het loket maar onbeschoft moeten gedgragen. Het is mij vandaag duidelijk geworden: liever niet te veel mensen aan het loket, want dat vergt getraind persooneel, en dat zijn vaste kosten. Het is dus al zo gortig geworden dat er geen telefoongesprek meer afkan met een trouwe vaste klant  of dat iemand bij een spontane bezoek voor een persoonlijke lening onmiddelijk kan ontvangen worden, bij een kopje koffie en een koekje.

20:30 Gepost door St Etienne | Permalink | Commentaren (4) | Tags: bank, stockholm, bela bartok, lili kraus, le rouge, colonel |  Facebook |

Commentaren

Dada 'Computer says no' en Bartok in één post, dat is weer een mooi staaltje van dada.
En wat die waarheid uit de kindermond betreft: dat is dikwijls maar al te waar. Proeven we soms niet eerder het hele verhaal rond een wijn, dan wat er eigenlijk in het glas zit?
Btw, 'rubber', how come?

Gepost door: Amaronese | 01-04-10

Juist Amaronese, Ik zeg het nogmaals ... Die verhaaltjes rond de wijn zinnen me eigenlijk helemaal niet.
Zij hebben niets maar dan ook niets te maken met de intrinsieke waarde van hetgeen in de fles zit.

Gepost door: Jacques | 02-04-10

Inderdaad... maar voor mij sluit het één het andere niet uit. Vaak vind ik trouwens dat men de persoonlijkeid van de wijnbouwer terugvindt in de wijn en dat vind ik boeiend. Maar inderdaad, bij het proeven zou dit geen rol mogen spelen, vandaar mijn blijvende pleidooi voor blind te proeven.

Rubber? Door overdreven gebruik van SO2 of één of andere di-sulfiet tijdens de vinificatie, kan er waterstofsulfide in de most aanwezig zijn en als deze te lang erin blijft dan gaat dit binden met de vorming van allerhande mercaptanen en thiolen tot gevolg. Deze laatste groep zal de geur van rubber veroorzaken en is trouwens giftig.
Grappig hé, een giftige stof in een dure wijn van Monsieur Bio, Nicolas Joly.

Gepost door: St Etienne | 02-04-10

Verhalen en verhaaltjes Klopt Jacques, maar ik moet Stephane toch ook gelijk geven: je weet, als ik zelf schrijf, dat ik ook heel wat bij een wijn betrek, maar dan wel net niet dat grote verhaal dat rond een wijn (bv. Coulée de Serrant) opgehangen wordt. Dat doet de wijn in kwestie geen recht aan, verhult hem eerder in een wolk mistige tekst.
Ik heb me (net als Stephane bv.) altijd voorgenomen om net dat grote verhaal dat rond een wijn opgehangen wordt in vraag te stellen en te doorbreken, te laten zien waar de marketingretoriek zit of waar er aan platvloerse image-building gedaan wordt (van dat laatste overigens weer een mooi staaltje gisteren op onze o zo onafhankelijke VRT over Bordeaux 2009, wat een crap!). Het voordeel van het grote verhaal (=controle en conventie, denk aan appellaties) is dat het gemakkelijk te volgen is voor iedereen (=commodificatie en conveniency, denk aan eenheidsworst), dat als je het wat napraat je er gemakkelijk 'bij hoort' en, vóóral, dat het verkoopt (=consumerism). Het nadeel is dat er binnen een geüniformiseerd verhaal geen plaats is voor verschil, nuance en andersheid (en daar zijn echte natuurlijke wijnen a fortiori het slachtoffer van). Jammer genoeg is het enige wapen dat de mens daarin heeft weer een verhaal: zonder taal en een verhaalstructuur kan een mens niks uitleggen, zelfs niet echt blijk geven van het feit dat hij iets ervaart. We kunnen niet zonder verhalen. Het helpt gelukkig al als we ons bewust zijn van het feit dat ze er zijn en dat ze niet noodzakelijk iets zeggen over de wijn in kwestie.
Proeven doe je zonder die verhalen in je kop, maar dat is natuurlijk niet gemakkelijk. Of dat met blind proeven moet, weet ik nog zo niet.

Thx voor de rubberuitleg S. Kan ik weer wat mee. Wel ironisch dat dat net ter sprake komt bij een Joly ... .

Gepost door: Amaronese | 02-04-10

De commentaren zijn gesloten.