16-04-10

Wijnblog dagen: op zoek naar een lekkere combinatie

Een weekje Bandol tijdens het Paasverlof, dat stond er gepland met ons gezin. Niet zo zeer omwille van de wijn, dat ik eigenlijk niet zo goed kende, maar om er eens tussenuit te zijn, om wat zonnestralen te mogen voelen, om de Mediterane zee nog eens te mogen proeven, en eigenlijk ook om de streek te ontdekken. Het zou ook eens een weekje platte rust worden, waarbij mijn leesfrequentie drastig te hoogte in zou gaan.

Enkele dagen voor ons vertrek kreeg ik melding dat er nog een Wijnblogdagen-artikel over food & wine pairing moest geschreven worden, wat gezien mijn drukke agenda onmogelijk bleek. In Bandol had ik echter zeeën van tijd, er waren talrijke lekkere verse producten uit de zee voorradig, en bovendien was er wijn in overvloed. Ik zou op zoek gaan naar een lekkere combinatie, en het liefst genre broodje Americain met veel mosterd met een glaasje Champagne: zie link

Voor de mensen die mij nog niet kennen, ik ben het type dat nogal gemakkelijk roept dat het niet al te veel toe doet wat voor wijn er geserveerd wordt bij een gerecht, zolang de wijn en het gerecht maar lekker zijn. En een andere boutade van mij is dat Gamay eigenlijk bij alles geserveerd kan worden, wat eigenlijk ook meestal het geval is voor lekkere Gamay. Nu ik ben ook geen fooraap en ik weet ook wel een lekkere "marriage" te herkennen en te appreciëren, en eigenlijk heb ik op deze blog wel al eens melding gemaakt van lekkere combinaties. Zo heb ik ook al in Dôme, Pierre Pour les Amis en Bistro Vin d'Ou fantastische combinaties mogen ervaren.

00224206_medium

Goed, ter plaatse aangekomen ging ik op zoek naar lekkere wijn en op dag 1 vond ik een uitstekende wijnwinkel in het centrum van Bandol waar de beste Bandol-wijnen te koop stonden: Domaine Tempier, Domaine de la Begude, Chateau Romassan, Chateau de Pibarnon, Jean-Pierre Gaussen, Domaine Sainte Anne, ... in verschillende geuren en kleuren. Ik heb ter plaatse van elks een fles gekocht, de meeste in rood, enkelen in rosé (oa. Tempier) en Ste Anne in wit. En nu moest er dus nog geproefd worden. Als algemene conclusie van deze wijnen kan ik kort zijn: deze wijnen kampen mijn inziens altijd met een overdaad aan alcohol, wat gezien hun oorsprong niet te verbazen is. Dit is dus echt niet "mijne meug" en daarbij vind ik ze te duur. Alvorens je de neiging hebt om je pen te nemen om te reageren op dergelijke stoute uitspraak en eigenlijk ook wel een beetje heiligschennis, ik beken, ik ben geen specialist van deze wijnen en ik ken "de verhalen" niet van de domeinen. Wel heb ik verschillende jaargangen, waarbij zelfs oudere "op dronk zijnde" wijnen geproefd. Het betreft dus een persoonlijke appreciatie, of eigenlijk moet ik desappreciatie zeggen, van de Mourvèdre-druif in dergelijk warm klimaat. Trouwens, ook mijn vrouw vond er niets aan, en wie ben ik om haar tegen te spreken. Ik hield wel van de boerse stijl van Tempier en ik kan de provencaalse kruiden en zwarte olijven in deze wijnen wel appreciëren, maar daar houdt het dan mee op, daar ze mijn inziens allemaal duidelijk evenwichtsstoornissen vertonen, ook na veroudering. Vaak wordt er bij een onevenwicht in de wijn verwezen naar de mogelijke combinatie met voedsel, wat eigenlijk betekent dat het voedsel het wel zal maskeren. Ik vind dat dit wel klopt voor vele tekortkomingen en onevenwichten van en bij een wijn, maar niet bij een overdaad aan alcohol, integendeel. De wijnen vermoeien dan nog sneller tijdens een maaltijd. Uiteraard hebben we na de verschillende degustaties nog wat combinaties uitgeprobeerd, mijn opdracht indachtig. De lekkerste Bandol vond ik de Ste Anne in wit (2008). Mooie neus, veel vettigheid, maar toch evenwichtiger, en deze wijn deed het perfect met een gegrild stukje brood, met een stukjes kraakverse Rouget a la plancha er op, overgoten met olijfolie (aangevuld met enkele druppels citroen!!!). Echt lekker, zeker in dergelijke omgeving. Ik vermoed dat de rode Bandol-wijnen wel zullen matchen met wat gegrild vlees of één of andere Provecaalse kruidig gerecht. Alleszins vond ik ze niet passen bij gegrilde tonijn ("help", piepte het stukje vis bij zoveel geweld), ratatouille (platgewalst), en met kaas vond ik het ook niets. Kermit Lynch maakt melding in één van zijn boeken dat het goddelijk past bij geitenkaas, wel geloof mij, wij hebben verschillende geitenkazen op de pijnbank geplaatst en ze gingen allemaal de mist in. Zoals u kunt lezen, aan pogingen geen gebrek.

Gelukkig bevonden we ons in de buurt van Cassis (waarbij de laatste s niet wordt uitgesproken - anders heb je het over het fruit), zodat we op dag 3 daar wat flessen zijn gaan binnenhalen uit deze totaal onbekende mini-appelatie: Clos Ste Magdeleine (wit) en Domaine du Paternale (in wit en rosé), volgens onze informatie de twee toppers uit het vissersdorpje. Heeft u ooit al eens een witte Cassis geproefd, beste lezer? Dit is een complex- en pretentieloze wijn, op basis van Ugni Blanc en Clairette (eventueel met Marsanne en Sauvignon) dat het uitstekend doet bij lekkere vis en andere streekgerechten. Zo was de witte Cassis van Domaine du Paternale een voltreffer bij de zelfgemaakte Pasta alla Calabrese. We maakten spontaan een vreugedansje bij zoveel lekkers, en dat Moloko toen opstond had daar niets mee te maken. De roze Paternale (op basis van vnl. Grenache) bleek trouwens de lekkerste apperitiefwijn van de week (op de zelf meegebrachte Tavel van L'Anglore na), dat lekker binnenvloeide met de olijven, teentjes look en verschillende tapenades dat we op een plaatselijke markt hadden gekocht.

00224208_medium

Maar het beste moest nog komen, lieve lezers. De laatste avond gingen wij bouillabaisse eten Chez Gilbert aan de kade van het haventje in Cassis. Alle tips voor dit gerecht wezen naar dit restaurant, wat zeg ik, instituut. Dit is "the place to be" voor de lekkerste bouillabaisse (in Marseille heb je nog de Miramar met dezelfde reputatie voor deze klassieker), en het restaurant ligt trouwens mee aan de basis van het charter van dit gerecht. En wat drink je bij een bouillabaisse? Uiteraard een witte Cassis, volgens Gilbert en de inwoners van het dorp. En waarom niet een Clos Ste Magdeleine? Ik heb in mijn leven al vele wijngaarden gezien, maar deze Clos wint zonder meer de prijs voor de mooiste ligging op deze planeet. De wijnstokken zijn omringd door de licht blauwe Middelandse zee, doordat de wijngaard als het ware een schiereiland in de zee vormt (zie foto hiernaast, waarop de wijngaard te zien is - lichtgroene vlek op het schiereiland). De wijn gemaakt van meer Marsanne dan zijn buren, heeft een zekere vettigheid en complexiteit, en toch de nodige mooie zuren. De neus is floraal, in combinatie met citrusvruchten, en allicht niet opmerkelijk gezien zijn oorsprong ook toetsen jodium uit de zee. En dit geheel deed het meer dan uitstekend met de schitterende bouillabaisse van meester Gilbert. Nog even over het charter: deze schrijft ondermeer voor dat de vis uiteraard supervers moet zijn, dat er minimaal 4 soorten vis uit een lijst gebruikt wordt, dat de vis aan tafel wordt gefileerd en ontgraat, en wat totaal nieuw voor mij was, dat het bouillon (het is geen soep!) apart wordt geserveerd van de vis/aardappelen, zodat men de stukjes vis één voor één in het bord bouillon kan opwarmen alvorens te verorberen.

Nog even over de streek van Bandol/Cassis (zie foto onderaan). Onze vakantie was een voltreffer. Het is een ongelofelijk mooie streek, waarbij de kust en de strandjes vaak idyllische beelden leveren. Het Middeleeuws dorpje Le Castellet (waar wij verbleven) is leuk om enkele uren in te verdwalen, alhoewel nogal toeristisch. Het stadje Bandol, maar vooral Cassis, zijn zondermeer leuk om de avond door te brengen. De weg naar Cassis langs de kust en over de hoogste rots van Frankrijk (chemin des crêtes) is adembenemend mooi. Le Brusc met de twee eilandjes is wat mij betreft al geklasserd als het achtste wereldwonder. Er is uiteraard in de streek mogelijkheid om dagelijks verse vis aan te kopen in plaatselijke viswinkeltjes. Groenten en fruit zijn er zoveel goedkoper dan bij ons. Wij komen zeker nog eens terug, waarschijnlijk de drukke juli en augustus vermijdend.

decoration

Commentaren

zucht... van opluchting dat ik in het lekkere piëmonte heb gezeten vorige week, anders zou ik compleet uit mijn dak gegaan zijn bij de beschrijvingen van al dit lekkers...

lipsmakkende (en hierop ga ik vast een keer copyrigth moeten betalen) post - liking it!

Gepost door: kaat | 16-04-10

Ja, en ik moet dringend eens nog naar Piemonte...

Gepost door: St Etienne | 16-04-10

Na een week Wetteren, Brasschaat, Groot-Bijgaarden... en Palermo al véél te lang geleden...
hevige aanvallen van jaloezie !

Gepost door: Rick | 17-04-10

Credo Het credo bij de wijn gerecht combinatie op de best mogelijke manier toegepast: op een hemelse plek lokale wijnen gaan uithalen, wat gerechten en experimenteren maar. Sjapoo!

En dan die wijngaard, daar ga ik eens dringend naar toe moeten gaan, wie weet komt die dan wel in mijn top 3 van wijngebieden terecht...

Gepost door: Bart | 17-04-10

Lekker artikel Ik krijg zo'n goesting om er naar toe te rijden...

Gepost door: P. Michiels | 17-04-10

De commentaren zijn gesloten.