08-06-10

Food & Wine Pairing

Het zou zowieso een boeiende avond worden: eten bij Pierre (Peter Vereecke) pour les amis in het mooie Horebeke, waarbij de wijnen geselecteerd werden door Steve Bette, te midden van een groep mensen bestaande uit (wijn)bloggers, wijninvoerders en levensgenieters. Over Food & Wine Paring zijn al tal van boeken en artikelen geschreven en ik moet bekennen, ik sta er ontzettend open voor, alhoewel ik in de praktijk bij mij thuis nogal snel terugrijp naar een lekkere gamay bij bijna alles wat op tafel komt (boutade). Over Pierre en zijn kookkunsten heb ik hier al uitvoerig een pleidooi opgestoken, waarbij zijn restaurant zonder overdrijving met stip als één van mijn lievelingsplekken op deze planeet staat. En eigenlijk wordt dit oord al sinds het begin van deze bescheiden blog gepromoot hier ergens links op deze pagina. Dat u, beste lezer, er nog niet bent gaan eten, is dus eigenlijk slechts aan één persoon van ons beiden te wijten en deze persoon ben ik dus niet. Steve Bette heb ik jaren geleden leren kennen, toen hij sommelier was bij Dôme in Antwerpen. Steve is zondermeer één van lands beste sommeliers die zeer gepassioneerd is door wijn en die als geen ander de belangrijkeid van wijnen bij maaltijden begrijpt. Ik kreeg in die periode bij Dôme zeer vaak blind een glas wijn of twee geserveerd bij elk gerecht, ter ontdekking van de wijn en met de betrachting om een zeer geslaagde combinatie met het bord te bekomen. En in Dôme weten ze wel wat goede wijn is. Laten we duidelijk zijn: het niveau van de wijnen in onze restaurants, en zelfs toprestaurants is zondermeer droevig en vaak veel te duur!!! Ik heb over dit schandelijk gegeven al uitvoerig geschreven, zodat ik het hier bij zal laten. Goed, wat Steve en Peter beogen is aan te tonen dat bij elk gerecht een wijn kan geserveerd worden dat als het ware deel uitmaakt van het bord, waarbij de smaak ervan een meerwaarde brengt aan het geheel: 1+1 wordt 2,5 of zelfs 3 in bepaalde gevallen (dit heb ik zelfs bedacht, dus hier is een copyright geldig, beste mede-bloggers). Indien een verkeerde wijn het gerecht begeleidt dan wordt 1+1 als het ware minder dan 2.

Over het eten kan ik zeer kort zijn: het was zoals verwacht subliem, waarbij alle borden zeer lekker waren en wat mij betreft 3 gerechten de perfectie benaderden en allicht toevallig ook begeleid werden met de lekkerste wijnen van de avond. De wijnen op zich waren niet allemaal mijn ding, maar zoals de meeste lezers van deze blog allicht al lang weten, ik ben op dat gebied al lang scheefgegroeid in de kleine wereld van de natuurlijke wijnen en uiteraard was het doel van deze avond niet om enkel naturlijke wijnen te gaan serveren en promoten.

En we startten de Food & Wine Pairing met een ... (biologisch) biertje als aperitief, de Maya van brouwer Gert Jordens, gemaakt van Italiaans tarwe. Lekker, zonder meer. Nadien aan tafel: er waren  5 flights voorzien, van telkens drie bereidingen met een gemeenschappelijk thema of ingrediënt en drie verschillende wijnen. De eerste wijn zou het best passen bij het eerste gerecht, de tweede wijn bij het tweede gerecht, ... enz, maar uiteraard hebben we alle combinaties uitgeprobeerd. De verschillende flights bestonden uit groenten, kabeljauw, rundsvlees, kaas en chocolade.

Het was onmiddelijk bingo bij de drie groenten-bereidingen begeleid door bubbels, waarbij het laatste bord (een bereiding van ijspegels en radijzen met toetsen van citroengras) iedereen aan ons tafel met verstomming deed slagen. Wine Jockey, aan mijn linkerzijde zittend, vergeleek het niveau van dit gerecht zondermeer met het lekkerste van L'Arpège in Parijs, waar hij onlangs was gaan eten en ik vermoed dat Pierre met dit compliment kan leven. Bij dit lekkers paste wonderwel de zeer zuivere Gala, een Cava non-dégorgé, Brut Nature, dat ik vorig jaar al heb bewierrookt. 1+1 werd 3. Nog memorabel was een plat kabeljauw met asperges en champignons in combinatie met een evenwichtige zuivere, misschien simpele Chardonnay uit Franche Compté. Dit was zondermeer een perfect match. Een ander hoogtepunt was de bereiding van melkchocolade met kokos aangezout met pindanoten en zoute karamel geserveerd met een oude Pedro Ximénez. Subliem.

pierre2

 

Opmerkelijk waren de combinaties waarbij de wijn zonder gerecht onevenwichtig of een kleine fout etaleerde en in combinatie met de gekozen ingrediënten plots het geheel, maar ook de wijn naar een hoger niveau tilde. Plots verdween de overdaad aan restsuiker in een natuurlijke chardonnay door de zoetere soja-saus en proefde men het zeer lekker sap van de wijn, het hout in de Chianti leek plots weggesmolten te zijn na een fikse beet in het saignon gebakken vlees, ...enz. Ik heb over het maskeren van "fouten" in combinatie met voedsel ook al eens iets geschreven in het verleden en inderdaad dit was hier soms het geval, maar vaak werd  zoals hier boven vermeld het geheel groter/beter dan de som van de delen. Eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat er ook enkele mindere combinaties bij waren, waarbij de wijn absoluut geen meerwaarde bleek te zijn voor het geheel. En dan denk ik aan de op zijn zuren droogtrekkende Riesling bij de komkommer/appel-bereiding, de houterige chardonnay bij de kabeljauw en ansjovis  (een verkrachting werd er aan ons tafel geroepen), de ethylacetaat in de neus van een Vin doux Naturel of een veel te zoete Botritys dessert-wijn, dat als het ware aan je tanden bleef plakken.

Maar al bij al een zeer geslaagde avond, waarbij duidelijk twee vakmannen aan het werk waren.  Deze avond brak ook een lans voor het vaker bewust serveren van bepaalde specifieke wijnen per glas in restaurants, waarbij iets heel anders bedoeld wordt dan de typische niet-te-zuipen-menu-wijntjes dat overal gangbaar is. Men kan streven door een welbepaalde wijn te sereveren bij een gerecht om het geheel naar een hogere niveau te brengen en de belevenis aan tafel zodoende intenser te maken. Het vinden van aanvullende wijnen is niet altijd evident, maar het is goed om dan beroep te kunnen doen op specialisten. Uiteraard kunnen Peter Vereecke en Steve Bette ingehuurd worden en voor meer info verwijs ik naar HIER.

wineconsult_pierre_vereecke

 

De eerste flight bubbels voor bij de verschillende groentenbereidingen:

  • Ratzenberger Sekt 2006, Mittelrhein
  • Fallet-Prévostat Grand Cru Avize Extra Brut
  • Gala non-dégorgée Brut Nature, Cava, Loxarel

 

  • Bereiding van komkommer, bleekselder, ijs van komkommer en koriander -wrap van granny smith en iceberg
  • Crème van bloemkool en geroosterde amandel, bladerdeegkrokantje met gomasio (mengeling vn sezamzaad en grof zeezout)
  • Gestoomde ijspegel, radijs, koolrabi, crème van peterseliewortel en jus van citroengras

 

De tweede flight witte wijnen voor bij de verschillende bereidingen van kabeljauw:

  • Viña Gravonia Crianza 2000, Lopez de Heredia, DOC Rioja blanco, 100% Viura
  • Le Moutherot 2005, Henri Collin, VDT Franche Compté, 100% Chardonnay
  • Le Canon 2006, VDT Saint Péray, La Grande Colline, Hirotake Ooka, 100% Chardonnay

 

  • Op vel gebakkenkabeljauw, lamsoor, tapenade van ansjovis,jus van daslook
  • Gebakken kabeljauw gebakken witte asperges, bruine, Parijse champignons, citroen en carpaccio van diezelfde champignons
  • Gebakken kabeljauw met soja, honing en Cabernet Sauvignon azijn gecarameliseerde witte asperges

 

De derde flight rode wijnen bij de verschillende bereidingen van het rundsvlees (bleu Belge)

  • Cuvée Max 2007, August Kesseler, Qba Rheingau 100 % Pinot Noir of Spätburgunder
  • Piandorino 2007, Pian dell Orino, IGT Toscana, vanuit Montalcino, 100% Prugnelo Gentile
  • Sainte Epine 2006, Romaneaux-Destézet, Saint-Joseph

 

  • Tataki van rundsvlees met Tamari en jong pijpajuin
  • Rundsvlees gebakken met thijm en look, groene asperges, morieljes en viande de Grisson
  • Rundsvlees gegrild, puree van waterkers, taggiascha olijf en puree van agria aardappel

 

De vierde flight wijn en bier om de Pas de Rouge kaas van het Hinkelspel te vergezellen met gedroogde mango en vers mango:

  • zonder de gedroogde mango, vergezeld van de Ai-Uto 2006, Trinchero, Vino de Tavola, Piemonte
  • met de gedroogde mango: vergezeld van Troubadour Magma een artisanaal bier ook gebrouwen in de Proefbrouwerij te Lochristi

 

Vijfde flight de wijnen bij de chocoladecombinaties:

  • Maydie 2004, Château Aydie,  Sud Ouest, Vin doux Naturel 100 %
  • Old Pedro Ximénez Monteagudo, Delgado Zuleta
  • Noble One 2004, De Bortoli, South Eastern Australia, Botritys Semillon

 

  • bittere chocolade met zwarte olijf en zwarte bessen
  • de melkchocolade met gezoute pinda, gezoute caramel en kokos
  • witte chocolade met artisanale Rocquefort en gecarameliseerde sinaasappelzeste 

met dank aan Winedisaster voor de mooie foto!

05-06-10

Vlaamse Wijnblogdagen XV: Suid-Afrykaanse wyn (kort, zeer kort)

Laat ik maar onmiddelijk met de deur in huis vallen: ik heb niets, maar dan ook niets met Zuidafrikaanse wijn, dus jullie kunnen mijn blijdschap voorstellen als iemand het lumineus idee kreeg dit thema uit te kiezen voor een volgend artikel in verband met de Vlaamse Wijnblogdagen en dit naar aanleiding van de wereldbeker voetbal. Nog zo iets: wereldbeker voetbal. Ik was vorige week in Holland en alweer verbaasd hoe geleidelijk het hele land oranje kleurt. Je houdt het niet voor mogelijk. Uiteraard heb ik in mijn leven al flessen uit dit land genuttigd en ik ken zelfs nog enkele namen: Alto, Beyerskloof, Fleur du Cap, Kanonkop, Neils Ellis (allicht het enige dat ik ooit lekker vond, althans in wit), La Femme blue (een veilingwijn), Veenwouden en Rust & Vrede. Uitleggen waarom dit mijn ding niet is kan ik niet. Allicht moet er nu in dit artikel een zin komen over industriële wijn, grootschaligheid, marketing en moderne "Nieuwe wereld"-stijl. Er lijkt in dit land absoluut geen plaats voor ambachters die kleinschalig willen werken en zuivere wijnen op de markt willen brengen. Ook herhinner ik mij vaag dat de prijzen nogal vaak stevig waren, maar allicht ook onderhevig aan de dollar-koers. Ik kreeg trouwens al een uitnoding van een mede-blogger om bij gelegenheid blind twee flessen te proeven, waarvan één uit Zuid-Afrika afkomstig zal zijn. Deze uitdaging zal ik zeker aangaan, en allicht zal het een goede wijn zijn.

Ondertussen associeer ik het land al lang niet meer met wijn. Ik heb twee kennissen die om verschillende reden naar ginder zijn getrokken. De eerste kreeg een post als Professor en is na één jaar met zijn staart tussen de benen teruggekeerd. Veel te gevaarlijk, luidde de eindconclusie. De tweede kreeg een "promotie" bij een bekende veiligheidsfirma met de opdracht om een filiaal te openen in Zuid-Afrika. Ik correspondeer nogal regelmatig met hem, en de verhalen zijn gewoonweg schokkend. Het land is een tikkend tijdbom en ik houd mijn hart vast voor de aanrukkende wereldbeker. Wedden dat er doden vallen?

best_ad_campaigns45

 

Pinotage

los nie probleme

op nie

maar ook nie;

melk of water

nie!

decoration

14:12 Gepost door St Etienne in Wijnblog Dagen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zuid-afrika |  Facebook |

28-05-10

Rewind...


Een food & wine blog hebben is toch wel vaak je nek uitsteken, uitkomen voor wat je lekker vindt en wat je niet goed vindt. Uiteraard zijn dit persoonlijke smaken en ik heb van dag 1 duidelijk gemeld dat ik niets wil opdringen. Ik ben op zoek naar zuiverheid in alles wat ik eet en drink, ondanks of misschien wel omwille van mijn chemische achtergrond. Ik verdraag al lang geen voedingswaren en dranken meer waar er mee geknoeid werd. En geloof me, ik proef het verschil. Ik ben trouwens ook op zoek naar evenwicht en schoonheid, maar allicht is het allerbelangrijkste dat je gelukkig en vrolijk door het leven gaat en dit lukt wonderwel bij mij. Ik ben van dag 1 ook heel duidelijk geweest dat ik enkel natuurlijke wijnen drink, vandaar ook dat ik uitsluitend over dergelijke wijnen schrijf. Ik heb vroeger ook wel andere wijnen gedronken, maar nu niet meer. Ik weet dat dit het aanbod ontzettend beperkt, maar ik kan daar mee leven. Ik ben nochtans iemand die ontzettend open staat voor alles, maar dus niet meer voor andere wijnen. Ik meen te mogen zeggen dat ik toch mijn steentje heb bijgedragen ter promotie van natuurlijke wijnen in BNL. Er zijn bv. nu meer en meer wijnbloggers die geleidelijk de stap aan het zetten zijn en over dergelijke wijnen schrijven. Met verbazing heb ik geconstateerd dat er ook heilige huisjes, wat zeg ik, kasten van villa's bestaan, waar niet aan geraakt mag worden. Bordeaux is zo'n kasteel, waar het ten strengste verboden is om je kritisch over uit te laten, net zoals wijngoeroe Robert Parker trouwens, want dan zijn er mensen die zich aangesproken voelen en in hun gat gebeten zijn. Je mag in dit land over alles en iedereen lachen, maar over deze streek en zijn wijnen moet je serieus schrijven. Ik sta voor alle duidelijkheid tegenover alles nogal kritisch, ook natuurlijke wijnen, want er wordt nogal veel "boecht" gemaakt en verkocht. Om één of andere reden sta ik nu ook al in bepaalde milieu's bekend als de Vlaamse "Bordeaux basher numero uno", wat veel te veel eer is en eigenlijk onwaar is. Feit is dat er vaak slechte wijn wordt gemaakt, wat resulteert in groene gedrochten (lees: onrijpe wijnen) gecompenseerd door een shot suiker en volledig gemaskeerd door een paneel hout. Mocht Bordeaux een bedrijf zijn, dan was het al lang failliet verklaard, want de verkoop is al jaren achteruit aan het gaan, met gigantische overstocks tot gevolg en druk op de prijzen in alle segmenten, behalve de toplaag. Geloof me, op een fles van 3,99 € (hier in de winkel) is er niet veel marge meer. Maar als het goed is, dan zeggen we dat ook.  Ik heb bijvoorbeeld het volgende artikel teruggevonden van ergens in 2009. Bordeaux Basher? Ik denk het niet, maar breng me niet op ideeën!!!

Met het gevaar verbannen te worden uit mijn wijnvriendenkring, met allicht ook als gevolg dat mensen mijn blog gaan laten linksliggen en dat ik één van deze dagen zelfs gelyncht zal worden ... moet ik met klamme handen bekennen dat ik gisteren een fles Bordeaux heb gedronken, u weet wel de prestigieuze appelatie uit Frankrijk, met al die mooie kastelen, waar mannen in driedelig pak en vrouwen met een gek hoedje in leven. Deze wijnen worden gekoesterd in de schoot van elke Vlaamse Wijngilde en zijn begeerd door menige wijnliefhebbers.  Nu ik toch aan het opbiechten ben, moet ik er ook aan toevoegen dat deze fles niet eens in een restaurant besteld geweest is, maar deze kwam uit mijn privé-kelder. En nog erger, beste mensen, ik vond de wijn lekker. 

Ben ik ziek, of had ik nog een kater, zijn mijn smaakpappilen aangestast door één of andere rare virus? Absoluut niet. Ik heb deze wijn ooit leren kennen via Fred Cossard, wijnbouwer uit Bourgogne. Als ik bij hem op bezoek kwam, hadden wij de gewoonte om enkele wijnen blind aan elkaar te laten proeven. Zo heeft Fred mij deze Le Puy cuvée Barthélemy van de familie Amoreau laten ontdekken, een wijn uit de Côtes de Francs. Hij bekende trouwens dat hij slechts één Château uit Bordeaux (weliswaar meerdere jaargangen) in zijn kelder had liggen, wat tamelijk veel is voor een wijnbouwer uit Bourgogne. Deze wijn is een zeer traditionele Bordeaux, zoals deze 100 jaar geleden gemaakt werd: geen synthetische meststoffen, bewerken van wijngaard met paard, geen tussenkomst tijdens vinificatie, geen chaptalisatie, geen filtering en zelfs geen toevoeging van SO2 tijdens botteling. Puur natuur, dus. En dit proef je, geloof mij.

decoration

De wijn was van 1998 en was "ondanks/omwille van" de natuurlijke vinificatie nog steeds zeer levendig. De alcohol-percentage zal rond 12% zitten. De blend bestaat uit 85% Merlot, 14% Cabernet Sauvignon en 1% Carmenere. De kleur van de wijn was uiteraard al geëvolueerd. In de neus mooi rood en zwart fruit en zelfs toetsen van truffel. De wijn proefde ondanks zijn leeftijd heel sappig (het is net als je in een pruim bijt), met een mooie lange afdronk.

Waarom maak ik er een punt van om dit te schrijven? Ik vind persoonlijk dat de laatste tijd nogal minachtend wordt gedaan over toch een belangrijke Franse appelatie, zowel door de wijndrinkers van de Nieuwe Wereld wijnen, maar ook door zogenaamde kenners die plots bijvoorbeeld fan zijn van de duurdere cuvée's uit de Languedoc of Italiaanse top-wijnen. Cabernet Sauvignon en Merlot zijn en zullen nooit mijn lievelingsdruiven worden, daar ik meer aangetrokken voel door Gamay en Poulsard. Ik ben trouwens ook niet van plan enkele dozen Bordeaux-wijnen aan te schaffen, maar is de simpele waarheid niet dat overal ter wereld waar er wijnen gemaakt worden, er integere wijnmakers zijn, die lekker wijnen maken? Zeg maar ja.

Ik heb deze wijn enkele jaren geleden aangekocht bij Caves Augé in Parijs ...

21-05-10

Les tomates de mon jardin...

Het leven is wat mij betreft een aaneenschakeling van verbazingwekkende momenten en ontmoetingen en ik hoop voor u hetzelfde. Zo heb ik vorige week een zoveelste boeiende persoon leren kennen. Ik was op zoek naar tomatenplanten voor in mijn tuin en er werd mij een adres gemeld van iemand die blind is, maar desondanks een clandestine kwekerij van allerlei groenten had. Hij doet dit zuiver om zich bezig te houden en met de weinige inkomsten sponsort hij een school voor blindenhonden.

Tot vorig jaar verkocht hij openlijk en was het door heel de buurt geweten dat je er planten kon kopen aan spotprijzen, totdat er een jaloers boerenkoppel uit de buurt klacht is gaan indienen en sindsdien krijgt onze kweker controle en gebeurt alles achter gesloten deur. Goed, ik werd verwacht en de begroeting was zeer hartelijk. Ik heb nog nooit een blinde zo snel zien stappen, laverend op een kronkelend padje tussen verschillende serre's, kweekbakken en moestuinperceeltjes. Op mijn wens voor traditionele lekkere tomaten werd het volgende antwoord teruggekaatst: "welke tomaten wil je?", daar hij 85 variëteiten kweekte, allemaal zuivere soorten, waarvan de meeste zeer oude variëteiten zijn. Op mijn vraag voor een Coeur de boeuf wist hij mij te melden dat hij een tiental soorten had, dus heb ik hem gezegd dat ik plaats had voor vijf planten en dat ik vijf verschillende variëteiten wenste, waarvan twee Coeur de boeuf types. Belangrijkste was wat mij betreft de smaak en de diversiteit in smaak tussen de verschillende tomaten.

22056_100282383340021_100000747784625_5826_1430572_n

 

Nu is de vraag hoe kan een blinde mens zijn weg terugvinden tussen duizenden planten, want uiteraard heeft hij naast zijn talrijke tomaten nog vele andere soorten groenten en kruiden staan. Ik weet het niet, maar allicht zal een fenomeel "visueel" geheugen helpen. Ik zag ook dat hij de planten al tastend herkende. De eerste tomatenplant dat ik in mijn handen kreeg was de Coeur de Boeuf Classique, gevolgd door de naar het schijnt smakelijke Coeur de Boeuf de Nice. Uiteraard kreeg ik ook de klassiekers van de Italiaanse tomaten mee: de San Marzano.  Dan ook de Noire de Crimée, een zeer donkere en lekkere tomaat. De vijfde en laatste  moest een verassing blijven en hij beloofde mij om volgend jaar te melden welke variëteit hij me meegegeven heeft. Het is alleszins een zeer lekkere en "mooie" tomaat, aldus onze blinde man. Volgend jaar moet ik dus terug gaan.

Ondertussen zijn mijn tomatenplanten geplant en ze stellen het wel, dankuwel. Ik ben geen specialist van het kweken van groenten, maar heb gelukkig een schoonvader die er zeer veel van afweet. De grond is enkele weken geleden al organisch bemest (verdunde duivenstront) en ik heb dan ook de intentie om biologisch te kweken. Geloof me, een bord lekkere tomaten (niet die van de supermarkten) overgoten met uitstekende olijolie en wat peper en fleur de sel is iets magisch.

tomato1

18:18 Gepost door St Etienne in Voeding: allerlei | Permalink | Commentaren (11) | Tags: tomaten, kweken, coeur de boeuf |  Facebook |

14-05-10

Chasse la ... à Saint-Pargoire chez Mylène Bru

Un chasseur sachant chasser sans son chien de chasse est un bon chasseur!!! Ou peut-on chasser? Chasse la... à Saint-Pargoire

bru

Af en toe ga ik naar een wijnbeurs en enkele weken geleden ben ik voor de tweede keer naar Olne getrokken, waar er jaarlijks wat bio- en natuurlijke wijnbouwers bijeen komen. Bij het binnentreden kwam ik onmiddelijk één bekend persoon tegen, die aan de eerste tafel één van zijn wijnmakers een handje kwam toehelpen. Deze wijninvoerder, die allicht wenst incognito te blijven, maar we zullen hem voor de gemakkelijkheid Jacques noemen, schenkte me direct enkele lekkere Melons de Bourgogne en ik kreeg spontaan één of andere andouillette-worst gepresenteerd. De sfeer zat er duidelijk al in. Jacques die allicht de meeste wijnen al had geproefd (en niet gedronken!!!) wist mij te vertellen dat ik zeker langs een nieuwe donkerharige wijnbouwster moest passeren en dat het als man gevaarlijk was om in haar mooie ogen te kijken. Een mens krijgt nogal wat tips mee aan het begin van zo'n beurs. Ondertussen was ik een andere medeblogger tegen het lijf gelopen, die we gemakkelijksheidshalve Thomas gaan noemen.

Is het mijn kritische smaak, maar feit is dat bij mij zo'n rondje lopen van stand tot stand (deze keer vergezeld door Thomas) met het glas in de hand en wijn slurpend en spuwend steeds vaker in grote desillusies resulteert. Er is nogal wat rommel op de wijnmarkt, en uiteraard ook in het wereldje van de bio-wijnen. Ik ga geen namen noemen, maar ik heb wijnen geproefd die zo slecht waren dat ik het niet eens als basis van een saus zou gebruiken. Ik heb af en toe toch wel eens een vol glas water moeten opdrinken ter spoeling van mijn gehemelte. En wat doet een mens dan, bij zoveel miserie? Die gaat ten einde raad maar naar de stand van de vrouw met de mooie ogen, hopend op wat lekkers, maar uiteraard een andere desilussie verwachtend. Haar naam is Mylène Bru.

MYLNE_BRU

En dames en heren, deze keer was het koekenbak. En ik heb het niet over haar ogen (die uiteraard donker en mooi waren - Jacques heeft goede smaak), maar over de eerste moleculen van haar witte wijn die mijn neus beroerde, de eerste druppels vocht dat op mijn tong terecht kwamen en tevens de bescheidenheid en vriendelijkheid van de persoon achter het tafeltje, met slechts twee wijnen. Ik kreeg te horen dat dit haar eerste oogst was, en dat ze letterlijk verliefd geworden is op de wijnstokken ergens in Saint-Pargoire in Languedoc, bovenaan in de bergen, niet al te ver van Montpelier.

bru2

Het was altijd haar droom geweest om wijnen te maken en zonder er te veel over na te denken heeft ze 4 hectaren (eigenlijk zijn het een dertiental kleine terassen) aangekocht, ondanks enkele waarschuwingen dat het veel te zwaar zou worden. Haar installaties zijn zeer primitief, waarbij er in haar open «kelder » geen stromend water of electriciteit voor handen is. Elke dag verlaat ze haar huis in Sète op weg naar de wijngaard, waar alles manueel en artisanaal gebeurt. Het is dus zeer hard werken en gelukkig is ze goed begeleid en geholpen geweest  tijdens haar eerste jaar. De vinificatie gebeurt zo natuurlijk mogelijk en er wordt enkel een minimale hoeveelheid sulfiet bij botteling gebruikt. Het rendement van haar eerste wijnen ligt rond 15hl/ha, wat voor 2008 resulteerde in slechts 5.000 flessen.

 bru3b

De Lady Chasselas 2008 is een lekkere drinkwijn geworden, met een florale neus en een mooie structuur in de mond. Er is ondanks de streek, de druif en het gemis aan mooie zuren toch een redelijk evenwicht bekomen (en deze wijn zal aan tafel fantastisch combineren met bepaalde gerechten (bv asperges, maar ook vettige vis). Dit is dus echt mijn ding en persoonlijk heb ik hem al als aperitief geserveerd met wat olijven ... uit het Zuiden van Frankrijk.

 bru5

Ze maakt ook een rode wijn: de Far-Ouest, op basis van Carignan, Grenache en Syrah. Man, man, man, het was lang geleden dat ik bij een rode wijn uit het zuiden zoveel drinkbaarheid en genot heb kunnen ervaren. Het is een wijn met ontzettend veel fruit (kersen), begeleid door hoe kan het ook anders, Provencaalse kruidigheid.

Deze ontmoeting met de dame van het wilde Zuiden en haar wijnen was dus meer dan de moeite, waarbij ik spontaan het droevig niveau van de meeste wijnen in Olne vergat. Daar ik geen geld bij mij had, heb ik toen niets kunnen kopen, maar achteraf bleek dat Thomas wat had ingekocht. This was a good move, amigo. Ondertussen heb ik ook wat flessen van haar Chasselas kunnen aanschaffen, en zeer recentelijk kreeg ik een mail van Mark Longin van Proef de Passie dat hij eind mei haar wijnen verwacht.

09-05-10

Paris: baby baby baby

Ik hou ontzettend van Parijs en heb af en toe de drang om er voor enkele dagen naar toe te gaan. Ik heb het geluk dat ik er trouwens enkele keren per jaar omwille van mijn werk verwacht wordt. Volgende week is het zo ver. Allicht volgt na mijn trip een verslag over enkele leuke wijnbars, bistro's, wijnwinkels of andere boeiende zaken dat ik hoop te ontdekken. Stay tuned.

Ter illustratie aan dit stukje had ik een kleffe foto van Parijs kunnen plaatsen, type:

Ernst Haas Paris

 

Maar om de vibe van het hedendaagse Parijs te illustreren lijkt met het volgende beter (verboden onder 18 jaar):

Genant, gedurfd, hip, platvloers, onnozel, grappig, flauw, belachelijk, sexy...? Ik laat het aan jullie over. Mij is het uiteraard om de tekst van het liedje te doen.

06:23 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: paris |  Facebook |

06-05-10

Kurt for President

 

Heeft u ook gekeken afgelopen zondag, naar de zevende dag?

Ik moet zeggen dat, alhoewel ik de nationale politiek zoals iedereen beu ben, toch nog eens de oude krokodillen en de jonge snaken hun licht wou zien werpen op het door hen aangerichte slagveld. Niet dat ik hoopte op een interessante opening voor de perikelen of een te volgen strategie voor het oplossen van de fundamentele problemen, maar een mens is gewoon nieuwsgierig, zeg maar een ramptoerist.

50jaarExpo58KurtVanEeghem(350)

De inleiding van het programma  was een interessant gesprek tussen de steengoede Indra Dewitte en Kurt van Eeghem (wie herhinnert zich nog zijn schitterende imitaties van wijlen Koning Boudewijn?) over de componist Fryderyk Chopin (tjopin, op zijn Pools uitgesproken). Naast hem stonden aan de toog in de studio enkele politici te wachten om aan de tand gevoeld te worden en het is mij een raadsel waarom zij dus netjes op een rij, als in een etalage bij de uitverkoop, naast Kurt stonden tijdens dit gesprek. Monseigneur (en dit is cynisch bedoeld) Jean-Marie Dedecker stond het dichtstbij en ik zal de smoel van die lelijke vent nooit vergeten, luisterend naar het verhaal over Parijse salons, Poolse nationalisme, genuanceerde piano-improvitaties en hopeloze liefde: dit was een smoel van puur afgrijzen en onbegrip voor de mooie woorden uit de mond van een sympathieke welbespraakte flikker. De houding van de andere onbeduidende politici was eigenlijk nog erger, daar zij de schijn trachten te houden dat het onderwerp hen wel interesseerde (het feit dat ze te vaak naar de monitoren keken, om te zien of ze in beeld waren, verraadde dit). Zou de Belgische politiek er niet veel beter aan toe zijn als we enkel verkozenen des volks hadden die het volledig oeuvre van Chopin kenden, of nog beter konden spelen? Allicht niet, maar het was zondagmorgen en ik was aan het dagdromen.

Later in het programma kwam het pedofiel-schandaal aan bod - en deze keer was er niets nieuw onder de zon en achter het altaar. Er zou een tweede slachtoffer geweest zijn, de aartsbisschop heeft in het verleden getracht wat in de doofpot te stoppen in het algemeen belang van de kerk en er wordt nu dus duidelijk een definitieve streep getrokken over het verleden. Wel frappant was het bruggetje dat gemaakt werd tussen het gesprek met het hoofd van de commissie dat sexueel misbruik in de kerk onderzoekt  en onze Kurt, met de vraag wat dieper in te gaan op het liefdesleven van Fréderic. Het was nota bene Kurt zelf die zei dat deze overgang niet kon, en hij wou dus nog even zijn mening zeggen over de schandalige feiten en vooral dat het zo lang geduurd heeft alvorens het naar buiten is gekomen: "wij wisten het al 40 jaren geleden en ik hoop dat de etterbuil nu volledig uiteen spat, waarbij alle etter in alle richtingen rondvliegt," was zijn hoop, "en nu dan naar het liefdesleven van onze componist"...

Er volgde later in het programma nog een promotie-film voor oude Madeira en ik voelde een warme gloed van geluk in mij ontspringen, te weten dat ik jaren geleden enkele spotgoedkope stokoude flessen Madeira heb gekocht bij de toen enige invoerder uit ons land (voor de kenners: in Hoboken). Er volgde na de reportage een degustatie van een Bual uit 1850 samen met invoerder Bert Jeuris, geluksvogel Alain Coninckx en de sommelier van 't Hof van Cleve en uiteraard had onze Kurt zich er bij gezet. En alweer stal deze laatste de show, door aan het glas ruikend te vertellen dat hij nog een leuke herhinnering had aan een bijna lege fles dat hij fietsend naar huis, tussen zijn benen had klemgehouden. Het was een fles dat hij van zijn en onze goede vriend Herwig Van Hove had gekregen ... en de fles Madeira dateerde van 1725 of zo.... Kurt kent zijn wereld. Respect Kurt.

madeira-wine

04:00 Gepost door St Etienne | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kurt van eeghem, jean-marie dedecker, chopin, madeira |  Facebook |

02-05-10

De basis van de Franse keuken?

 

julia-child1

 

Heel soms is het leuk om over eten te praten. Ik eet eigenlijk liever dan over eten te praten. Eten en over eten praten is eigenlijk het leukst (1). En zo werd mij recentelijk aan tafel de vraag gesteld wat de basis is van de Franse keuken. Hoe ouder ik word, hoe vaker ik de neiging krijg om over moeilijke vragen te antwoorden dat ik het antwoord schuldig moet blijven. Niets is leuker dan de verbaasde gezichten te observeren bij dergelijk antwoord. Een mens moet toch over alles een mening hebben, niet? Maar over dit raadsel wou ik wel eens nadenken. Wat is voor de Franse keuken even essentieel als potgrond bij planten? Wat neem ik bij de hand als ik, in alle bescheidenheid, in onze keuken aan het kokerellen ben, en zoals zo vaak, Franse gerechten klaarmaak? Vindt u trouwens ook niet dat de Franse keuken tegenwoordig wat aan populariteit aan het inboeten is? Het moet tegenwoordig allemaal Italiaans zijn, of Aziatisch, of nog liever een fusion van beiden. Uiteraard kan je het niveau nog wat "aandikken" door er wat moleculaire toetsen aan toe te voegen. En Scandinavië heeft plots meer internationale culinaire herkenning dan onze vrienden van l' Hexagone. Waar zijn de fantastische kikkerbillen gebleven uit de seventies? Wanneer was het de laatste keer dat u nog eens escargots hebt kunnen eten? Waarom is de Boeuf Bourguignon niet meer te zien op Vlaamse menukaarten?  Ik heb hier ook geen zinnige antwoorden op en allicht vergt dergelijke vragen ettelijke dure sociologische studies om te concluderen dat het de fout van de media is of dat het iets met mode te maken heeft.

Maar terug naar de vraag van één miljoen, wat is de basis van de Franse keuken? Ik ga steeds vaker op zoek, mijn Larousse Gastronomique bij de hand, naar Franse klassiekers. Zo heb ik vorige week nog een stoofpotje van lamsvlees, look en olijven van Nyons klaargemaakt, een klassieker uit La (belle) Drôme. Als ik Frans kook, zijn de volgende ingrediënten meestal wel voorradig: ajuin (maar geldt dit niet voor alle keukens?), olijfolie en boter, peper, zout en andere kruiden ... en nu ik er over aan het denken ben... steeds vaker één van die flesjes bovenaan in de kast. Eén ervan is zelfgemaakte, de andere krijg ik regelmatig van een wijnboer en sommige koop ik hier en daar. Ik gebruik het om mijn pan te blussen, om mijn sauzen wat op te krikken, om wat zuurte aan een gerecht te geven, als basis van mijn vinaigrettes, als final touch op salades, als smaakmaker, ... De basis van de Franse keuken is zondermeer wijnazijn, u weet wel, het resultaat van wijn dat een verdere irreversibele oxidatie heeft ondergaan, op weg naar verdoemenis.  Er werd aan tafel wat grote ogen en rare bekken getrokken, bij zoveel "wijsheid" uit mijn mond, want volgens de vraagsteller was het enige mogelijk juist antwoord "brood" - dit moest wel juist zijn, want hij had het ergens gelezen, brood is zo essentieel voor Fransen, als sletjes voor Tiger Wood. OK, nu moest ik nog gaan argumenteren ook: inderdaad, brood is zeer belangrijk voor Fransen, misschien zelf essentieel, maar je kan perfect Frans gerechten op tafel toveren zonder brood erbij, niet? En een sla zonder vinaigrette is even zielloos als de huidige grappen van ... Urbanus. Een saus zonder de nodige zuurte-punch is zo plat als ... vul zelf maar aan.

Vraag aan een hobbykok hoeveel verschillende en wat type azijn hij heeft staan in zijn keuken en je weet wat voor soort keuken hij prefereert. Echt waar, je moet dit echt eens toepassen. Men kan zich trouwens terecht vragen stellen over het vermogen om evenwichtig te proeven bij koks die pretenderen te kunnen koken zonder azijn.

Wijnazijn

Ik wil eventjes terugkomen over de verschillende types azijn dat ik momenteel in gebruik heb staan. Uiteraard zijn er de niet-Fransen, zoals aceto balsamico, Japanse rijstazijn (trouwens ook zeer essentieel voor de Japanse keuken), de azijnen op basis van soya en dan de anderen, de echte traditionele wijnazijnen. Ik heb één lange smalle fles dat ik bij Izrael in Parijs koop, gevuld met een fantastische wijnazijn, maar geparfumeerd met de nodige kruiden. Dit is zo lekker dat ik na gebruik steeds mijn vingers sta af te likken. Dan is er de mislukte wijn van mijn favoriete wijnbouwer, vaak op basis van Savagnin. Er zijn nu éénmaal cuvée's die plots de mist in gaan. Deze azijn is zo lekker dat je er gerust een glas van kunt drinken. En dan is er mijn eigengemaakte wijnazijn, naar een idee van een andere wijnbouwer, die mij vroeg wat ik met al mijn restanten aan lekkere wijn deed. Ik dacht dat het een strikvraag was, om te zien of ik eigenlijk wel een wijndrinker ben of gewoon iemand die zijn kelder volstouw, etiketten verzamelend. Laten we elkaar geen mietjes noemen, beste lezer, de lekkere flessen zijn ten huize St. Etienne sneller leeg dan dat u driemaal achter elkaar 'Un chasseur sachant chasser sans son chien, ça se chasse aussi, sachez-le!' kunt zeggen. De wijnbouwer meldde dat hij alle restjes uit de "cadavres" (lege flessen dus) in een grote recipiënt bewaarde om zonder verder tussenkomst (er is absoluut geen nood om er azijnmoer aan toe te voegen - het proces zal zichzelf wel in gang trekken bij blootstelling aan lucht) af te wachten tot de azijn zich gevormd heeft . Ik heb dit idee onmiddelijk toegepast, en uiteraard mijn voorliefde voor pure wijn indachtig, doe ik er enkel wijnrestanten in waarbij geen picogram chemische stoffen aan te pas kwam tijdens de vinificatie. Daar ik doorschijnende recipiënten gebruik kan ik de vorming van de moer (Mère de vinaigre), een vliesachtige substantie bovenaan de vloeistof volgen. Mijn zelfgemaakte witte wijnazijn is een mengsel van Jean-Marc Brignot, Les Griottes, Emmanuel Houillon, Eric Callcut, ... Ik noem het mijn "vin de cuisine Grand Cru". Maar ik heb ook een rode versie op basis van Jean-Marc Brignot, Les Griottes, Emmanuel Houillon, ... Hier heb ik nog geen naam voor, maar alle suggesties zijn welkom.

(1) Heel soms is het leuk om over eten te lezen. Ik eet liever dan over eten te lezen. Eten en over eten lezen gaat echter niet samen.

17:19 Gepost door St Etienne in Voeding: allerlei | Permalink | Commentaren (6) | Tags: wijnazijn, basis, franse keuken |  Facebook |

27-04-10

telex bericht

telex bericht - recentelijke ontdekkingen - mylène bru uit languedoc - proef aub haar eerste chasselas 08 - dan uit de buurt van orléans - leerling van claude courtois - r. héaulé - bewijs dat zeer lange élevages goed doen aan een wijn - jmb maakt nu ook wijnen als négoce - 09 is top voor gamay uit frankrijk - vermoeden dat in bepaalde regio's alcohol te hoog zal zijn in 09 - zeer lekker uit mijn kelder:  les clapas l'ivraie 08 - p. simonutti pineau d'aunis 07 - dringend kopen: moulin à vent 09 van côtes de la molière van wijnfolie en een beaujolais 2009 bij divino - ik ga nu stoppen want ik krijg grote dorst -

Courtois Kelder

13:26 Gepost door St Etienne in Voeding: allerlei | Permalink | Commentaren (4) | Tags: mylene bru, r heaule |  Facebook |

16-04-10

Wijnblog dagen: op zoek naar een lekkere combinatie

Een weekje Bandol tijdens het Paasverlof, dat stond er gepland met ons gezin. Niet zo zeer omwille van de wijn, dat ik eigenlijk niet zo goed kende, maar om er eens tussenuit te zijn, om wat zonnestralen te mogen voelen, om de Mediterane zee nog eens te mogen proeven, en eigenlijk ook om de streek te ontdekken. Het zou ook eens een weekje platte rust worden, waarbij mijn leesfrequentie drastig te hoogte in zou gaan.

Enkele dagen voor ons vertrek kreeg ik melding dat er nog een Wijnblogdagen-artikel over food & wine pairing moest geschreven worden, wat gezien mijn drukke agenda onmogelijk bleek. In Bandol had ik echter zeeën van tijd, er waren talrijke lekkere verse producten uit de zee voorradig, en bovendien was er wijn in overvloed. Ik zou op zoek gaan naar een lekkere combinatie, en het liefst genre broodje Americain met veel mosterd met een glaasje Champagne: zie link

Voor de mensen die mij nog niet kennen, ik ben het type dat nogal gemakkelijk roept dat het niet al te veel toe doet wat voor wijn er geserveerd wordt bij een gerecht, zolang de wijn en het gerecht maar lekker zijn. En een andere boutade van mij is dat Gamay eigenlijk bij alles geserveerd kan worden, wat eigenlijk ook meestal het geval is voor lekkere Gamay. Nu ik ben ook geen fooraap en ik weet ook wel een lekkere "marriage" te herkennen en te appreciëren, en eigenlijk heb ik op deze blog wel al eens melding gemaakt van lekkere combinaties. Zo heb ik ook al in Dôme, Pierre Pour les Amis en Bistro Vin d'Ou fantastische combinaties mogen ervaren.

00224206_medium

Goed, ter plaatse aangekomen ging ik op zoek naar lekkere wijn en op dag 1 vond ik een uitstekende wijnwinkel in het centrum van Bandol waar de beste Bandol-wijnen te koop stonden: Domaine Tempier, Domaine de la Begude, Chateau Romassan, Chateau de Pibarnon, Jean-Pierre Gaussen, Domaine Sainte Anne, ... in verschillende geuren en kleuren. Ik heb ter plaatse van elks een fles gekocht, de meeste in rood, enkelen in rosé (oa. Tempier) en Ste Anne in wit. En nu moest er dus nog geproefd worden. Als algemene conclusie van deze wijnen kan ik kort zijn: deze wijnen kampen mijn inziens altijd met een overdaad aan alcohol, wat gezien hun oorsprong niet te verbazen is. Dit is dus echt niet "mijne meug" en daarbij vind ik ze te duur. Alvorens je de neiging hebt om je pen te nemen om te reageren op dergelijke stoute uitspraak en eigenlijk ook wel een beetje heiligschennis, ik beken, ik ben geen specialist van deze wijnen en ik ken "de verhalen" niet van de domeinen. Wel heb ik verschillende jaargangen, waarbij zelfs oudere "op dronk zijnde" wijnen geproefd. Het betreft dus een persoonlijke appreciatie, of eigenlijk moet ik desappreciatie zeggen, van de Mourvèdre-druif in dergelijk warm klimaat. Trouwens, ook mijn vrouw vond er niets aan, en wie ben ik om haar tegen te spreken. Ik hield wel van de boerse stijl van Tempier en ik kan de provencaalse kruiden en zwarte olijven in deze wijnen wel appreciëren, maar daar houdt het dan mee op, daar ze mijn inziens allemaal duidelijk evenwichtsstoornissen vertonen, ook na veroudering. Vaak wordt er bij een onevenwicht in de wijn verwezen naar de mogelijke combinatie met voedsel, wat eigenlijk betekent dat het voedsel het wel zal maskeren. Ik vind dat dit wel klopt voor vele tekortkomingen en onevenwichten van en bij een wijn, maar niet bij een overdaad aan alcohol, integendeel. De wijnen vermoeien dan nog sneller tijdens een maaltijd. Uiteraard hebben we na de verschillende degustaties nog wat combinaties uitgeprobeerd, mijn opdracht indachtig. De lekkerste Bandol vond ik de Ste Anne in wit (2008). Mooie neus, veel vettigheid, maar toch evenwichtiger, en deze wijn deed het perfect met een gegrild stukje brood, met een stukjes kraakverse Rouget a la plancha er op, overgoten met olijfolie (aangevuld met enkele druppels citroen!!!). Echt lekker, zeker in dergelijke omgeving. Ik vermoed dat de rode Bandol-wijnen wel zullen matchen met wat gegrild vlees of één of andere Provecaalse kruidig gerecht. Alleszins vond ik ze niet passen bij gegrilde tonijn ("help", piepte het stukje vis bij zoveel geweld), ratatouille (platgewalst), en met kaas vond ik het ook niets. Kermit Lynch maakt melding in één van zijn boeken dat het goddelijk past bij geitenkaas, wel geloof mij, wij hebben verschillende geitenkazen op de pijnbank geplaatst en ze gingen allemaal de mist in. Zoals u kunt lezen, aan pogingen geen gebrek.

Gelukkig bevonden we ons in de buurt van Cassis (waarbij de laatste s niet wordt uitgesproken - anders heb je het over het fruit), zodat we op dag 3 daar wat flessen zijn gaan binnenhalen uit deze totaal onbekende mini-appelatie: Clos Ste Magdeleine (wit) en Domaine du Paternale (in wit en rosé), volgens onze informatie de twee toppers uit het vissersdorpje. Heeft u ooit al eens een witte Cassis geproefd, beste lezer? Dit is een complex- en pretentieloze wijn, op basis van Ugni Blanc en Clairette (eventueel met Marsanne en Sauvignon) dat het uitstekend doet bij lekkere vis en andere streekgerechten. Zo was de witte Cassis van Domaine du Paternale een voltreffer bij de zelfgemaakte Pasta alla Calabrese. We maakten spontaan een vreugedansje bij zoveel lekkers, en dat Moloko toen opstond had daar niets mee te maken. De roze Paternale (op basis van vnl. Grenache) bleek trouwens de lekkerste apperitiefwijn van de week (op de zelf meegebrachte Tavel van L'Anglore na), dat lekker binnenvloeide met de olijven, teentjes look en verschillende tapenades dat we op een plaatselijke markt hadden gekocht.

00224208_medium

Maar het beste moest nog komen, lieve lezers. De laatste avond gingen wij bouillabaisse eten Chez Gilbert aan de kade van het haventje in Cassis. Alle tips voor dit gerecht wezen naar dit restaurant, wat zeg ik, instituut. Dit is "the place to be" voor de lekkerste bouillabaisse (in Marseille heb je nog de Miramar met dezelfde reputatie voor deze klassieker), en het restaurant ligt trouwens mee aan de basis van het charter van dit gerecht. En wat drink je bij een bouillabaisse? Uiteraard een witte Cassis, volgens Gilbert en de inwoners van het dorp. En waarom niet een Clos Ste Magdeleine? Ik heb in mijn leven al vele wijngaarden gezien, maar deze Clos wint zonder meer de prijs voor de mooiste ligging op deze planeet. De wijnstokken zijn omringd door de licht blauwe Middelandse zee, doordat de wijngaard als het ware een schiereiland in de zee vormt (zie foto hiernaast, waarop de wijngaard te zien is - lichtgroene vlek op het schiereiland). De wijn gemaakt van meer Marsanne dan zijn buren, heeft een zekere vettigheid en complexiteit, en toch de nodige mooie zuren. De neus is floraal, in combinatie met citrusvruchten, en allicht niet opmerkelijk gezien zijn oorsprong ook toetsen jodium uit de zee. En dit geheel deed het meer dan uitstekend met de schitterende bouillabaisse van meester Gilbert. Nog even over het charter: deze schrijft ondermeer voor dat de vis uiteraard supervers moet zijn, dat er minimaal 4 soorten vis uit een lijst gebruikt wordt, dat de vis aan tafel wordt gefileerd en ontgraat, en wat totaal nieuw voor mij was, dat het bouillon (het is geen soep!) apart wordt geserveerd van de vis/aardappelen, zodat men de stukjes vis één voor één in het bord bouillon kan opwarmen alvorens te verorberen.

Nog even over de streek van Bandol/Cassis (zie foto onderaan). Onze vakantie was een voltreffer. Het is een ongelofelijk mooie streek, waarbij de kust en de strandjes vaak idyllische beelden leveren. Het Middeleeuws dorpje Le Castellet (waar wij verbleven) is leuk om enkele uren in te verdwalen, alhoewel nogal toeristisch. Het stadje Bandol, maar vooral Cassis, zijn zondermeer leuk om de avond door te brengen. De weg naar Cassis langs de kust en over de hoogste rots van Frankrijk (chemin des crêtes) is adembenemend mooi. Le Brusc met de twee eilandjes is wat mij betreft al geklasserd als het achtste wereldwonder. Er is uiteraard in de streek mogelijkheid om dagelijks verse vis aan te kopen in plaatselijke viswinkeltjes. Groenten en fruit zijn er zoveel goedkoper dan bij ons. Wij komen zeker nog eens terug, waarschijnlijk de drukke juli en augustus vermijdend.

decoration

14-04-10

Pasta alla Calabrese: simpel, maar oh zo lekker

Je bent op vakantie en na een dag zonnen, sporten of een fikse uitstap wil je iets snel klaarmaken dat toch lekker en voedzaam is. Er zijn uiteraard verschillende mogelijkheden en wij eindigen dan vaak de dag met een pasta-gerecht, waaronder de Pasta alla Calabrese.

decoration

 

Ingrediënten voor 4 personen:

500g fettuccine of linguine

verse sardienen of 2 blikjes op olijolie

20-tal kleine zwarte olijven

kappertjes

pijnboompitten

broodresten in kleine blokjes gesneden

2 tomaten in stukjes geneden

olijfolie, peper, grof zout, kruiden (type provencaalse kruiden)

 

Bereiding:

Bak de broodresten in olijfolie, en voeg na enkele minuten de pitten in dezelfde pan. Kruid wat bij.

Kuis en ontgraat de sardienen en in geval van blik eerst laten uitlekken, waarna men deze in een tweede pan lauw opwarmt. Voeg de ontpitte olijven en de stukjes tomaten toe.

De pasta al dente koken en met nog wat kookvocht in de pan met de sardines mengen, waarna met het brood, pitten en de kappertjes er aan toevoegt. Nog even samen in de pan opwarmen en bijkruiden. Smakelijk. 

Sommige gaan er nog wat kaas aan toevoegen, maar geloof mij, op het schiereiland is dit not done...

20:19 Gepost door St Etienne in Voeding: recept | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pasta alla calabrese |  Facebook |

09-04-10

Zomaar (2) ...

Ik herhinner mij een aantal jaren geleden toen een vader van een vriendin van één van mijn dochters zijn dochter bij ons kwam oppikken. Ik had op dat moment, zoals altijd, muziek opstaan. De andere vader keek me bij het binnenkomen van onze woonkamer aan, en zei droog: "ah, jij bent die andere fan!" Op de achtergrond was de Tindersticks te horen. Deze band volg ik al sinds hun beginjaren en ik heb ze al ettelijke maal live gezien. De mannen zijn ondertussen ouder geworden, maar ze ouderen zeer goed. Tindersticks heeft net een nieuwe CD uit. Ik houd ontzettend van de melancholie in deze muziek, maar ook van de warme stem van Stuart. Wij zijn momenteel nog altijd op zoek naar een derde fan...

 

Personlijk, voert deze muziek me vaak naar het einde van wilde feesten uit het verleden: de dansvloer is al lang leeg, alle meisjes/vrouwen zijn al lang naar huis en er zijn nog alleen maar voor zich uitstarende slaperige jongens/mannen, zittend op hun stoel, met een leeg glas in de hand...

 

tindersticks-grp1-xl-0608

18:30 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: tindersticks |  Facebook |

05-04-10

Zomaar...

Enkele jaren geleden (het moet ergens in 2004 geweest zijn) was ik in Oslo voor het werk. Net voor het sluitingsuur van de winkels ging ik nog even op verkenning in de stad, waar ik een CD-winkel binnenliep, omwille van de muziek dat er gespeeld werd. Daar ontdekte ik Devendra Banhart, die net zijn tweede CD uit had. Rejoicing in the Hands, Nino Rojo, Cripple Crow en Smokey Rolls zijn wat mij betreft pareltjes, weliswaar niet voor iedereen weggelegd (er is steeds ergens een hoek af, als je snapt wat ik bedoel). Het zijn alvast CD's die we met alle plezier in de auto hebben als we op reis vertrekken.

Hij heeft trouwens ook enkele officiële video's, zoals deze:

decoration

09:53 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: devendra banhart |  Facebook |

29-03-10

Flinke Boel

Patat 1

Lap, het is weer van dat. Eigenlijk was het vorige week, tijdens mijn bezoek aan Stockholm. Mijn lokale collega's hadden een tafeltje in Le Rouge gereserveerd, waar er een uitstekende Franse brasserie-keuken wordt geserveerd. De producten zijn van uitstekende kwaliteit, zodat er eigenlijk al bijna niets mis kan gaan. De wijnkaart is tevens zeer interessant: Selosse, Joly, Lapierre ... De prijs per kop is zeer hoog, maar dat moet je in Zweden er voor overhebben om je een avondje in een Parijse hoerenkot te wanen  (niet dat er hoeren waren) en uitstekend te eten. We hadden allemaal iets verschillend genomen, waarbij ik tartaar van tonijn, gevolgd door een gegrilde kreeft voorgeschoteld kreeg. Ik heb ook mogen proeven van het rundsvlees dat uitstekend was. Als dessert heeft iedereen, behalve mezelf, de grote test afgenomen door de crème brûlée te nemen en waarbij een instemmende geknik te noteren viel. Ik heb de mensen van Le Rouge een Colonel laten ontdekken en leren maken, want dit legendarisch dessert was daar nog niet doorgedrongen. Ik ben benieuwd of het volgende keer op de kaart zal staan.

paris

Het enige minpunt was, wat toch onder kenners als een fantastische fles wijn moet doorgaan: de Coulée de Serrant van Nicolas Joly (van het topjaar uit de Loire: 2002). Ik moet eerlijk zijn, ik heb nog nooit een wow-gevoel gehad bij deze mytische wijn, maar ik zal met alle plezier aanschuiven als er een fles wordt ontkurkt, alhoewel ik de prijs overdreven vindt. Deze keer bedroeg de prijs  1.700 SEK, wat toch behoorlijk pittig is voor een fles wijn, maar ja, ons eerste kwartaal is zeer goed verlopen en we haden iets te vieren. Bij de eerste kennismaking wist ik het, dit zit niet snor. Het was opmerkelijk dat voornamelijk mijn collega's wijnkenners de wijn fantastisch vonden, waarop ik aan een Zweedse vrouwelijke collega vroeg wat zij ervan vond (ik vermoed wel dat ze door had dat ik niet tevreden was over de wijn), en zoals altijd krijgt men van niet-kenners de kinderlijke waarheid te horen: "deze wijn stinkt naar rubber."

 

Patat 2

Ik houd onzettend van de piano-muziek van Bela Bartok, dat zijn oorsprong vindt in de Volkse muziek uit Hongarije en Roemenië. Als deze muziek dan nog eens gespeeld wordt door een uitstekende muzikant, die tevens leerling is geweest van Bartok, dan komt men toch zeer dicht in de buurt van de waarheid. Gelieve wel 2x op de youtube film te klikken, daar deze niet op deze blog kan afgespeeld worden - toch niet bij mij.

I found Bartok the most beautiful, transcendental, almost saintly human being I have ever seen. I think that his vigilant integrity, along with his ever-ready compassion shining from his wonderful dark eyes, enlightened us to the infinite scope of his being. Lili Kraus

decoration

Kan het nog beter? Ja, want ik heb op Youtube dezelfde compositie teruggevonden gespeeld door de meester zelf. Leve Youtube. Deze film kan hier wel afgespeeld worden; gewoon éénmaal aanklikken.

 

Patat 3

Ik heb vandaag twee banken bezocht, om redenen die niemand aangaat. Niet dat het slecht met mij gaat, maar een mens moet af en toe eens naar een bank stappen. Iedereen zal het allicht zo aanvoelen, maar banken zijn plaatsen geworden waar we steeds minder een voet binnen zetten. Mijn broek zakte wel tot aan mijn enkels bij het gebrek aan klantvriendelijkheid en -behulpzaamheid dat tegenwoordig aan de loketten heerst bij twee grote banken van ons land.

decoration

Bij één bank zag ik een tafereel dat zo uit "In De Gloria" of nog beter "Little Britain" kon geplukt zijn. Een zeer oude dame die duidelijk klant was bij de desbetreffende bank werd aan het loket haar GSM nummer gevraagd, zodat ze per SMS verwittigd kon worden over iets. 'Per wat?' 'Een SMS op uwe mobiele telefoon!', werd er al wat harder geroepen. 'Ik heb geen dinges', verontschuldigde de bejaarde dame, die allicht geboren is in het begin van vorige eeuw. 'Tja, dan kunnen wij u niet verwittigen.' 'Kunnen jullie gewoon bellen?' 'Neen, dat doen wij niet.' 'En per post verwittigen?' 'Ook niet!'

Enkele minuten later bij een andere bank, ook iets opmerkelijk meegemaakt aan een loket. Een duidelijke Oost-Europese burger vroeg in redelijk goed Nederlands een lening van 9.000 euro aan. Het was voor het betalen van een voorschot op een nieuw huis, kreeg iedereen te horen. Hij had nog wat cash in zijn geboorteland, maar het bemachtigen van dat geld zou wat te lang op zich laten wachten. Er werd hem nog wat persoonlijke vragen gesteld, en inderdaad wij wachtenden kregen alle details mee. De brave man had gelukkig vast werk, aan de dokken en soms ook in een café als "garçon". 'Tja, of u een persoonlijke lening krijgt, zal u vandaag niet te weten komen, want daarvoor moet u eerst een afspraak maken met één van onze "consultanten". Die zal dan aan de hand van uw gegevens, dat je hem gaat moeten bezorgen, uitzoeken of je een lening krijgt.' 'Wanneer kan ik zo een ... dingen zien?' 'Daarvoor moet u volgende week maandag eens bellen in de voormiddag, om een afspraak te maken.' 'Volgende week maandag werk ik in de voormiddag, want ik heb de vroege...' 'Je mag ook in de namiddag bellen.' 'Welke gegevens zal hij vragen?' 'Ja, dat kan je hem beter zelf vragen op maandag, als je hem belt! Tot ziens.'

Banken zijn lang geleden ontstaan om ons geld te bewaren uit veiligheid, maar ondertussen zijn het instituten geworden die zeer essentieel geworden zijn voor de economie. Spijtig dat ze door de decenia heen meer en meer op winstbejag zijn gaan azen, waarbij de spaarders eigenlijk ook hun klanten geworden zijn. Zo herhinner ik mijn eerste reflex toen ik op mijn zestiende, lang geleden dus, een afrekening kreeg, waarbij ik zag dat ik moest betalen voor het gebruik van mijn bankkaart, dat ik nota bene, zoals iedereen, gebruik om mijn eigen geld af te halen. Nog later kwam de fantastische revolutie van het thuis of PC-banking. De burger wordt verondersteld te investeren in een PC, internet-aansluiting en natuurlijk nog wat benodigheden voor het thuis-bankieren. En dit is dus de natte droom van elke beursgenoteerd bedrijf. Je ontwikkelt een dienst, dat wat investering vergt van de klant zelf, en je laat de klant al het werk (in dit geval de verrichtingen) uitvoeren, en uiteraard vraag je daar een gepeperde financiële bijdrage voor.

Klaarblijkelijk is het nu zo ver dat banken zich ten opzichte van de burger aan het loket maar onbeschoft moeten gedgragen. Het is mij vandaag duidelijk geworden: liever niet te veel mensen aan het loket, want dat vergt getraind persooneel, en dat zijn vaste kosten. Het is dus al zo gortig geworden dat er geen telefoongesprek meer afkan met een trouwe vaste klant  of dat iemand bij een spontane bezoek voor een persoonlijke lening onmiddelijk kan ontvangen worden, bij een kopje koffie en een koekje.

20:30 Gepost door St Etienne | Permalink | Commentaren (4) | Tags: bank, stockholm, bela bartok, lili kraus, le rouge, colonel |  Facebook |

20-03-10

Hoera, de bobo is terug...

decoration

 

Wat mensen eten drinken is een reflectie van de maatschappij waarin ze leven. Als bankiers en voetballers veel te veel geld verdienen, drinken we met z'n allen bijzonder veel Champagne. Zo werd tijdens de technologische beursgekte overal ter wereld bepaalde Premier Cru's en Grands Cru's aan exhuberante prijzen verhandeld. In die periode werden er zogenaamde garage-wijnen en super-Tuscans de hemel in geprezen, zonder dat er maar iemand er ooit een druppel van had gedronken. Zelfs aan enkele Languedoc-wijnen werden er stupide prijzen besteed. Kaviaar was in, witte truffel een must op elke pastaschotel. Alles kon en alles mocht. 'De helft van de wereldbevolking sterft aan voedseltekort, de andere helft vreet zich dood,' moet zowat de gangbare en geaccepteerde mantra geweest zijn.

Persoonlijk denk ik dat het einde van de ostentatieve luxe aangebroken is en dat de bobo terugkeert. De bobo? Ja, le bohémien bourgeois. Denk maar aan de jaren zeventig, waarbij rijken veel geld uitgaven om er arm uit te zien of om in een povere hut op een eiland hun vakantie door te brengen. De stoppelbaard is in en weldra zullen veel mannen een volgroeide baard dragen.  Stropdassen zijn duidelijk van het straatbeeld aan het verdwijnen of je moet dagelijks de Lijn nemen. Deze trend zal je ook zien in wat we eten. De periode van de varkenssnuit, ossestaart en allerlei ingewanden is weer aangebroken. En dit juichen we uiteraard toe. In Parijs merkt men al een opwaardering van de bistro's. Mensen willen lekker en vers eten aan correcte prijzen in een leuke omgeving en ongedwongen sfeer, weg van het stijf gedoe. Deze trend heeft al een naam meegekregen: Bistronomique. Vele sterrenrestaurants zien zwarte sneeuw (of de kok moet wekelijks op de buis of in de boekjes passeren), en de jonge garde uit die keukens gaan hun heil zoeken aan het fornuis van de betere bistro's, wat ten goede komt aan de kwaliteit van de borden dat daar geserveerd worden. Mensen beginnen opnieuw te beseffen dat koken geen kunst is, dat het niets artistiek heeft, maar doodgewoon een ambacht. Koken heeft alles te maken met ervaring, een vorm van logisch denken en een zeker buikgevoel. In de keuken vindt je niets uit of je moet met een HPLC-MS (liefst met quadrupool) en vloeibaar stikstof een emulsie aan het perfectioneren zijn. Maar zelfs dit aspect is zo oud als de straat en heeft al lang een naam meegekregen: scheikunde. Koken is ingrediënten samenbrengen, liefst de beste mogelijke. Het verheugt mij te kunnen concluderen dat we mijn inziens met zijn allen naar de basis, de eerlijkheid en ongedwongen simpelheid terugkeren.

cochon_cru

 Deze nieuwe trend zal tevens gepaard gaan met de gezondheidsgolf dat al bezig is. U weet wel wat ik bedoel. Mensen willen gezonder leven en vooral gezonder eten en drinken. Bijna alles is tegenwoordig BIO!!! Zo is er tegenwoordig zelfs al bio-cola op de markt en ik ben ook al op een bio-matras (?) gaan liggen. En van het frisdrankje gesproken, ik zie al reizend vaker en vaker een bordje met "No Coke Zone" hangen, waarbij niet het lijntje op een spiegel wordt geweerd, maar de ordinaire Cola ten gunste van biologische koude thee, verse fruitsap of een ander drankje zonder massa's suiker, fosforzuur of aspartaam, ... en andere E's. En dat juichen we ook toe.

 bio%20cola

Maar omwille van de grote nieuwe vleesvraag vanuit de groeiende middenklasse in India, China en Brazilië, onstaat er momenteel een enorme druk op de vleesproductie. Zuiver mathematisch is het zelfs onmogelijk dat over tientallen jaren de hele middenklasse op de wereld zal eten zoals wij nu eten. Profiteer er nog van, nu het nog kan. Laten we nog snel onze teerbeminde kinderen of kleinkinderen in contact brengen met het beste mogelijk gerijpt rundsvlees en artisanale foie-gras, want het is duidelijk dat er noodgedwongen iets zal moeten veranderen.

We merken al duidelijk dat in landen zoals Engeland vegetarisme en zelfs veganisme geen niche meer zijn en er zelfs als cool worden beschouwd bij jongeren. Ik geloof tevens dat we in onze contreien vaker plantaardige producten op tafel gaan krijgen, inclusief wijn, want wijn is uiteraard ook plantaardig. Voor de rest voorspel ik een revival van allerhanden groenten, met in het zog de vergeten groenten. Verse groenten, met liefde klaargemaakt, eten hoeft geen straf te zijn. Het hoeft niet enkel decoratief te zijn. Anderzijds merkt men dat onze restaurateurs achterblijven. OK, een keuken-chef is geen doktor, gezondheidsadviseur of diëtist, maar het is wel duidelijk dat in onze Vlaamse restaurants relatief ongezonde kost wordt geserveerd, ondanks met gezondheidstips uitpuilende magazines, TV-programma's en boeken. Het kan dus anders. De grote Alain Passard uit Parijs geeft soms een compleet plantaardig menu aan 300 euro. In Haut-Savoie gaan ze nog verder en extremer. Top-Chef Marc Veyrat (ja, die met zijn zwarte hoed) tovert met eigen gekweekte groenten een topmenu samen voor de vriendenprijs van 400 euro. Voor dat geld krijg je nog wel een stukje vis en vlees er bij, en de wijnen worden volgens hun website aan minimaal 85 euro verkocht. Dus reken maar 600 euro de man, alles inbegrepen, maar je hebt wel gezond getafeld. Inderdaad, de bobo's zijn terug, en ze leven nog lang en gelukkig, en vooral gezond. Men vertelle het verder...

decoration

 

Epiloog

Weet u wat een gangbare verjaardagscadeau is in een land zoals Ghana? Neen, geen mobiele telefoon of de allerlaatste playconsole, maar een ei. Echt waar, je krijgt een doodgewoon kippenei als cadeau, en niet als symbool voor een eeuwig leven of voor vruchtbaarheid en voorspoed, maar gewoon omdat het zo zeldzaam is.

Weet u trouwens ook wat zeer gebruikelijk was om te nuttigen als ontbijt in een Chinees hotel tijdens mijn 10-daagse verblijf in Shanghai? Uiteraard rijst en noedels, met nog wat groenten. Maar met enige fierheid kan ik u melden dat ik gedurende 10 dagen mijn dagelijks portie zeer hard gekookt ei met schaal er nog aan heb verorberd. Inderdaad de schaal was er nog aan en was zo bros geworden van het langdurig koken dat het niet meer te verwijderen was en dus kon en moest gegeten worden. De reden dat miljoenen Chinezen de schaal van het ei mee op eten is dat het uiteraard veel Calcium bevat en gezien het tekort aan melkproducten is dit een ideale manier om een dagelijkse portie binnen te halen. Het is misschien geen slecht idee om onze kinderen dit gebruik al gewoon te laten worden?

10-03-10

Intens genieten

Weinig te melden... 

Wel intens genoten van een Chenin Blanc 1996 van Eric Callcut, een Cabernet Franc 2006 van Reynald Héaulé in combinatie met 12-weken gerijpte Limouzin rundsvlees van beenhouwerij Rondou (bedankt BDC voor de info en Amaronese voor de practische afhandeling), van oude Beethoven-opnames van Maria Grinberg (tja, ik ben een oude zak), van de eerste lente-zon (het volstaat uit de wind te zitten), Altiplano en Das Weisse Band, van de fantastische maand-menu in Couvert Couvert (met dank aan Wine Jokey voor de tip, en inderdaad het gerecht met vis en wortelen met steranijs in verwerkt, was hemels), de eerste ontmoetingen met Herta Müller en Haruki Murakami, en tenslotte mijn eerste aardbeien van 2010 (godzijdank niet aan 500 euro per kilo).

real_03

Ik kijk alvast ook uit naar de volgende wijnproeverijen van mijn "maten", waarbij zeer interessante wijnbouwers zullen aanwezig zijn:

True Great Wines op 19-20 maart: <http://vinature.skynetblogs.be/>

Troca Vins Naturels op 27-28 maart: http://www.troca-vins-naturels.be/index.asp?LID=13

Vinikus op 27-28 maart: http://www.vinikus.be/index_bestanden/Page1340.htm

Divino op 29-30 mei: http://www.divino.be/index.html

En last but not least, mocht je op zoek zijn naar een reden om naar "den Elzas" te rijden tijdens het weekend van 8-9 mei (Wouter, bedankt voor de tip): http://salondesvinslibres.over-blog.com/

60-9a7dd26d9e0f96d133b28c5e1ad2cece

03-03-10

Table de Chaintré: mijn stopplaats naar het Zuiden

pouilly_vigne_coteau

 

Proficiat, u bent op mijn blog beland. De kans is groot dat u via Google een woord of naam heeft opgezocht en zo hier terecht gekomen bent. In het ander geval bent u een trouwe lezer van deze blog. Blij u nog steeds hier te hebben. In beide gevallen is de kans groot dat u een ware gastronoom bent en tevens liefhebber van druivensap in zijn gefermenteerde vorm.

Om die reden wil ik jullie een geheime plek verklappen, maar hou het voor uzelf. Het is trouwens niet bij de deur, maar mocht u af en toe de moeite nemen om naar het Zuiden te trekken met auto, motor of mobilhome, dan weet ik een uitstekende rustplaats. Eigenlijk is het niet echt een rustplaats, maar een stopplaats waar u uitmuntend kunt eten. Nog steeds geïnteresseerd? Dacht ik wel.

Chaintre Maison de Mr Noly

Even voorbij Macon op de l' autoroute du soleil (A1) is er een dorpje dat Chaintré heet. Misschien doet de naam van het dorp een belletje rinkelen omwille van Domaine Valette en hun super-wijngaard: Clos de Monsieur Noly (zie foto). Het is een mooi  pitoresk plekje, waar je op de hoek aan de kerk uitstekend kunt tafelen. Voorheen werd het restaurant La Table de Chaintré opengehouden door Monsieur Gérard Alonso en zijn vrouw, ouders van de gekke négociant Cyril Alonso. Het restaurant stond bekend om zijn klassieke gerechten met uitstekende verse producten. Nog straffer was de wijnkaart. Dit was toen zondermeer de beste wijnkaart ter wereld voor natuurlijke wijnen. Je kon daar toen echt alles krijgen aan zeer interessante prijzen: oude jaargangen van Overnoy of Courtois, echt alles van de Bende zonder zwavel uit Beaujolais, speciaal gelimiteerde cuvée's van Puzelat en anderen, tot zelfs wijnen van de oenoloog en négociant Jacques Neauport, de enige echte erfgename van Jules Chauvet. Soit, Gérard wilde gaan rentenieren en verkocht zijn zaak een drietal jaren geleden, en tegelijkertijd zijn wijnschatten via een wijnveiling.  Goed voor mijn geldbeugel dat ik daar niet van op de hoogte was. De nieuwe eigenaars van het restaurant waren het sympathiek koppel Floriane et Sébastien Grospellier. Deze relatief jonge mensen met toch wat ervaring in de horeca (Alain Ducasse oa.)  veranderen de zaak niet, brengen wel wat meer finesse en inventiviteit in de gerechten en bouwen een nieuwe kelder uit, met veel oog voor natuurlijke en bio- wijnen.  Het heeft natuurlijk nog niet de kwaliteit van de vorige kelder, en eigenlijk is dit gewoon onmogelijk te evenaren, maar elke liefhebber van echte wijnen zal hier zijn gading vinden  Feit is wel dat ze één jaar na de overname tot hun grote verbazing een Michelin-ster kregen.

Een paar maanden geleden ben ik er voor de derde maal gaan eten en ik ga u nu verlekkeren met het menu:

« A la Découverte du marché de Saison »

Quelques Mises en bouche

Les noix de st-jacques d'Erquy juste rôties, des pommes de terre rattes et des bulots en
salade, une vinaigrette au cresson de fontaine

L'escalope de foie gras de canard sur un velouté de cèpes, une crème réduite aux
noisettes et quelques tranches de champignons « Amanite des Césars »

Le risotto « carnaroli » à la truffe blanche d'Alba « Tuber Magnatum Pico »

Le lièvre cuisiné façon « Royale », pulpe de topinambours et ses croustillants

Plateau de différents fromages de France ou la faisselle fermière à la crème

Les gourmandises et mignardises

Hierbij dronken wij een Chardonnay van Overnoy en een Gamay van Jambon. Heerlijk.

Zou u zo vriendelijk willen zijn een gok te wagen over de prijs van deze menu, rekening houdend dat het allemaal super vers was. De borden waren allemaal pareltjes, en de gourmandises waren eigenlijk een tweetal dessertborden, aangevuld met een teveel aan lekkernijen.

Hun website is ook de moeite om te ontdekken: http://www.latabledechaintre.com

Mocht u ook nog een slaapplaats zoeken, dan zou ik zondermeer de Chambres d'hôtes van de familie Jean Foillard in Villé-Morgon (ik schat een 10-tal minuten verwijderd van het restaurant) aanraden. Fantastische kamers en een lekker en uitgebreid ontbijt.

For the record, moet er nog gezegd worden dat Gérard Alonso na enkele maanden het rentenieren beu was en eigenlijk vrij snel Restaurant Gérard Alonso geopend heeft, veel Zuiderlijker, in Sorgues. Een andere stopplaats als het ware. We zijn er vorig jaar gaan eten en het was nog steeds uitmuntend. Ook is hij geleidelijk een mooie wijnkaart aan het uitbouwen, met gezien zijn nieuwe locatie wat meer  Rhone-wijnen bevat dan Bourgogne/Beaujolais.

Oh ja, de prijs voor de menu in La Table de Chaintré was 52 euro, wat belachelijk weinig geld is voor dergelijk menu. Ik zie hier in Belgenland niemand dergelijke prijskwaliteitsverhouding evenaren.

27-02-10

Blindproeven is niet altijd aan te raden

2998249807_0492ec4c8c

Iedereen zal nu wel weten dat ik een fan ben van het blindproeven van wijn. Niet is eerlijker en soms uitdagender dan een glas wijn voorgeschoteld te krijgen, waarvan je op het eerste zicht alleen maar kan concluderen dat het wit of rood is. Ik zie het trouwens nooit als een wedstrijd, maar meer als een objectieve en onbevangen ontdekking van hopelijk iets lekker. En inderdaad soms ga je lekker nat. Heerlijk!

Echter, er zijn ook gegronde redenen om het blindproeven bij wijlen te vermijden:

Reden 1: een dure prestigieuze fles van een top-domein

Het is absoluut niet aan te raden om in geval dat je een zeer dure exclusieve fles in je bezit hebt, deze blind te laten proeven. De kans dat de wijn als niet lekker wordt bestempeld, zeker in geval van een kritisch panel, is zeer reëel. Neen, in geval dat je een Mouton Rothschild of Haut-Brion Blanc op de kop hebt kunnen tikken, en je wilt deze aan je vrienden serveren tijdens een maaltijd bijvoorbeeld (en dus er eigenlijk mee wilt uitpakken), dan is er een andere werkwijze aangewezen. Gelieve al bij de uitnodiging melding te maken van de unieke organoleptische extase en gulheid van de gastheer dat hen te wachten staat, zodat er al een zekere hunkering optreedt. Zorg er voor dat de dag des oordeel de fles op een strategisch plaats staat opgesteld, zodat bij het binnenkomen alle gasten het etiket te zien krijgen. De inkomhal, in geval van een goede temperatuur, is een ideale plek om een dergelijke fles te laten chambreren. Dus inderdaad de fles is al, voor de gasten zijn aangekomen, ontkurkt en geproefd. In geval van kurk heb je een probleem, waar wel een oplossing voor is, waarbij je een veel goedkopere fles uit dezelfde regio met een gelijkaardige leeftijd en een trechter nodig hebt.

tokyo_kitcho_wines

Zorg dat je op een strategisch moment, met een zekere allure, de fles naar de tafel brengt. Een goed moment is bijvoorbeeld net na het opruimen van de borden van de vorige gang, wanneer het gesprek dreigt stil te vallen. Het is essentieel dat je, wat het jaargang ook is, meldt dat voor dit domein het een topjaar betreft, omwille van de zeer strenge selectie van de druiven. Schenk zoals het hoort eerst bij jezelf in, en ruik aan het speciaal geselecteerd groot glas zonder te walsen, om nadien tijdens het walsen nog enkele keren te ruiken, met wat instemmend geknik en gemompel. Neem dan een slok en zorg dat iedereen omwille van het luidruchtig slurpen naar je opkijkt (jij staat nog steeds recht!). Op dat moment is het essentieel dat je de ogen sluit, alsof je in de diepste mijmeringen verzonken bent. Na een dertigtal seconden (niet eerder), wanneer je dreigt het publiek te verliezen, slik je in. Zorg dat je dan tegen je wederhelft, op een non-chalante toon, doch net luid genoeg dat iedereen het kan horen, meldt dat de fles vandaag nog beter proeft dan de vorige keer. Schenk iedereen een glas uit, zonder al te veel show, maar wel plechtig zoals de beste sommeliers... Succes verzekerd.

ht%20brion%20blanc%20gener


Ik ben er bovendien zeker van dat na inname van dit majestueus sap, na opname in de bloedbaan, hepatische verwerking, renale filtering en afscheiding via de urinebuis, dit sap nog altijd beter smaakt dan een Haut-Brion blanc.

Over een witte wijn van Pierre Overnoy door Rob De Gols

Reden 2: lekkere wijn vol leven, karakter en sap en het publiek is een bende fosielen

Je bent een toffe pee die graag wijn drinkt en vaak op ontdekking gaat naar nieuwe wijnen. Je hebt thuis een mooie selectie van wijnen die je fantastisch vindt en die je graag met anderen deelt. Bijna steeds wordt je selectie op instemmend geknik en symbolisch applaus ontvangen bij vrienden, familie of mensen die niets van wijn afweten. Er wordt je echter om onverklaarbare redenen gevraagd enkele wijnen te selecteren voor een groep mensen die je niet kent, maar die als kenners worden bestempeld en uiteraard allemaal van het mannelijk geslacht zijn. Mooi, een buitenkans om deze mensen eens in contact te laten komen met echte wijn. Er bestaat heus wel andere wijn dan Bordeaux, Bourgogne, Brunello, Rioja en Priorat, om maar iets te noemen.

wijnfeest

Na het bekomen van meer informatie over deze mannen blijkt dat ze al jaren samen komen voor wat blindproeverijen en deze vaak rond dezelfde thema worden gehouden. Inderdaad het zou een wijngilde kunnen zijn, maar net zo zeer, een groep collega's van de Europese Commissie. Deze keer willen ze eens iets anders en zo kwamen ze bij jou.

Eén advies: niet doen, blijf er van weg. En dit gratis advies is heus niet gebaseerd op enige persoonlijke ervaring, maar wel door mijn jaren contacten met wijninvoerders, sommeliers en andere toffe wijn-pee's die het al eens geprobeerd hebben. De kans dat je een enkeling bekeert of nog maar een in publiek instemmend genik bekomt bij één van jouw wijnen is even groot als dat Ignace Crombé sexueel aangetrokken wordt door een dame van zijn leeftijd.

blindproeven

 

Reden 3: wordt vervolgd (echt waar), maar mocht je zelf een reden kennen ... be my guest.

24-02-10

Dag 1

Vandaag, 370 miljoen jaar geleden, waagde een vis zich op het strand, knipperde tegen de zon en zoog zijn nieuwe longen vol:

"dit is de eerste dag
ik ben wakker en snel
ik zie scherper dan ooit
luister luister luister hoor hoor maar hoe mijn hart bonkt

dit is de eerste dag
en op mijn net nieuwe huid voel ik de zon voor het eerst
adem in en adem uit voel ik hoe mijn bloed stroomt"

 

en omdat we er maar niet genoeg van kunnen krijgen:

Dit stukje is voor mijn 3 dochters, zoals beloofd. "Papa heeft een blog, maar schrijft nooit iets dat ons interesseert", heb ik nooit gehoord, maar had ik kunnen horen. 

Spinvis

 

spinvis_4

 

05:00 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dag 1, spinvis |  Facebook |

19-02-10

Zin in een BYO-tje? Ik wel...

Kent u het, BYO wine? Is het een nieuwe soort wijn, gevinifieerd met de modernste technieken als antwoord op de in de lift-zijnde bio-wijnen? Is het wijn gemaakt van genetische gemanipuleerde gistcellen, waardoor zeer specifieke fijne aroma's worden ontwikkeld in de wijn? Is het een marketing-term dat in Amerika zijn opgang aan het maken is omdat bio er niet bestaat, maar eigenlijk organic heet, en dit in Europa raart bekt? Heeft het iets te maken met Food & Wine pairing? Is het een verzinsel van één of andere blogger om zich interessant te maken?

Brignot

Allemaal fout, BYO staat voor Bring Your Own Wine en betekent letterlijk wat er beschreven staat. Sommige restaurants gaan openlijk akkoord met het principe waarbij bezoekers flessen wijn meenemen ter begeleiding van hun maaltijd. Het is uiteraard Angelsaksisch in origine, maar sinds kort bestaat er ook een Belgisch variant. En laten we eerlijk zijn, is dit niet de natte droom van elke ware wijnliefhebber? Gedaan met flessen van 70 euro bij een maaltijd in een restaurant, die eigenlijk zou moeten smaken, maar eigenlijk niet helemaal doen, daar u constant zit te denken aan wat u vorig jaar bij een wijnimportateur heeft betaald voor dezelfde fles: was het 9,50 euro of toch rond de 11 euro, btw inbegrepen, wetend dat het restaurant een fikse korting geniet? Het kan dus anders. BTW (by the way) het kurkrecht dat aangeraden wordt door BYO bedraagt 15 euro, maar de restaurateurs zijn vrij deze aan te passen. Een andere reden, en eigenlijk zou dit elke liefhebber van echte wijn in een vreugde-dans moeten doen ontspringen, is dat een mens nu vrij is om te drinken wat hij wilt drinken tijdens een restaurantbezoek. Kom maar af met je niet-gefilterde sulfietloze, naar gist-riekende fles Chenin. We zullen de sommeliers van deze tijd eens Plousard doen ontdekken. Of in geval dat u een ware Bordeaux-liefhebber bent en heel toevallig op deze blog terecht gekomen bent (welkom trouwens), en u kunt zich zoals iedereen die dure veel te jonge Bordeaux Grand Cru's op de kaart niet veroorloven, wetend dat u een kelder vol hebt met van die oude wijven. Neem maar mee, die oude wijven. Hetzelfde geldt ook voor Borurgogne? Wie kan nog een gerijpte top-Bourgogne betalen in een klasse-tent? Prins Laurent, ja, en zijn broer, die met zijn baard, ook.

 535254808

Mijn eerste kennismaking met het principe dateert van heel heel lang geleden. Tijdens onze studententijd zijn mijn vrouw, toen nog vriendin, en ik ooit eens na de Kerstdagen naar New York gevlogen, waar we twee weken zijn blijven plakken, in plaats van rond te reizen. 's Avonds zagen we dat vele restaurantgangers met een fles in de hand (weliswaar verpakt in een lichtbruin papieren zakje) gingen eten. Ik heb onmiddelijk hierover iemand aangesproken met de vraag of dit gangbaar was, of gewoon te wijten was aan één of andere actie of lag het gewoon aan de feestdagen. "Uiteraard niet, Mister, we live in a free country, and if you want to take a bottle of wine to a place, then you just do it. Right?" Dit moesten ze mij geen twee keer zeggen; 's anderdaags enkele flessen gekocht (ik weet echt niet meer wat ik toen van wijn dronk - ik zat toen in mijn Gini-fase, als u snapt wat ik bedoel) om de rest van de avonden etend en drinkend door te komen. De allereerste keer in België was het in het prachtige Art Deco restaurant van het hotel Metropole in Brussel. Enkele wijnliefhebbers, mezelf incluis hadden het plan opgevat om eens wat lekkere flessen te kraken bij een maaltijd en iemand kende de zaak nogal goed, en ja het was geen probleem om elks 2 flessen mee te nemen. Ik had toen Chidaine mee, en de toenmalige sommelier moest toegeven dat hij nog nooit zo'n lekker Chenin Blanc had gedronken.

BYO

Sindsdien doe ik het af en toe, een BYO-tje. Ik moet zeggen dat ik nogal vaak dezelfde restaurants bezoek, waar ik weet dat ze een deftige wijnkaart hebben, dus de behoefte is er niet echt. Bovendien, ondanks mijn conservatisme in wijn en restaurantkeuze, ben ik altijd blij om een lekkere nieuwe wijn te ontdekken, en mijn bevriende zaakvoerders/sommeliers durven me al eens iets blind te laten ontdekken. Meestal doen we het als we met enkele gelijkgezinden wijndrinkers een al dan niet bekende restaurant gaan bezoeken, en we aan elkaar wat wijnen willen laten poeven. Blind uiteraard.

Hoort u het ook? Een ijl stemmetje in de verte. Iemand piept dat dit principe de dood zal zijn van vele restaurants. "Ze hebben het al zo moeilijk, mijnheer. Ze verdienen niets op het eten, dus is het maar normaal dat ze gigantische winsten pakken op de wijn." Als dit echt zo is, dan moeten ze maar grotere marges nemen op de gerechten, en ervoor zorgen dat de prijs het waard is, zodat de klant bereid is het te betalen, en nog belangrijker dat hij de drang heeft om terug te komen. Geldt dit niet voor elke service of product? Gedaan met de restaurateurs die rommel op het bord brengen en daar dus geen hoge prijs voor kan vragen en dus maar op aperitief en wijn de zaak moet laten draaien. Uiteraard zal het BYO-principe nooit zo in gebruik zijn dat iedereen het doet, wat bijvoorbeeld wel het geval is in Australië, heb ik begrepen. Ik geloof echter wel dat men het vaker zal tegenkomen en dat vele restaurants het idee zal moeten dulden. Daarom deze oproep aan alle wijnliefhebbers: doe het, meldt bij een volgende telefonische reservatie dat je één of twee flessen wijn wilt meenemen, praat er met vrienden over, spreek de eigenaar van het resaturant aan over BYO, ...enz. Laten we de evolutie een handje toesteken en dit schitterend gebruik in onze regio versnellen.

Voor meer informatie, oa. de restaurants die aangesloten zijn bij BYO (in Antwerpen alleen al zijn het bv. Pazzo, Brasseurs en één van mijn favorieten, Bar(t)-a-vin) en bovendien de 4 BYO-regels die van kracht zijn: http://www.byo.be

byob

12-02-10

Open brief aan de Heer Andy Thibaut, Manager van de Vanden Borre-winkel in Wilrijk

B2B

 

Geachte Heer Andy Thibaut,

Is dat even schrikken zeker, om te constateren dat er open brief naar u persoonlijk wordt geschreven? Panikeer niet, u vertoeft in goed gezelschap: ook Guy Verhofstadt, Bert Anciaux, Filip De Winter en Herwig Van Hove hebben al een dergelijke eer mogen ervaren. U voelt zich ongemakkelijk vermeld te worden tussen deze heren? Hoeft niet, mijn grootvader-zaliger, meldde vaak over belangrijke personen dat zij ook naar 't WC moesten en dat hun stront zoals iedereen ook kon stinken. Ze zijn niet beter dan ons. Maar nu terzake.

Met deze open brief wil ik u mijn ervaring met de Vanden Borre-winkel in Wilrijk (Boomsesteenweg 696), waarvan u de Manager bent, meedelen.

Op 7 december heb ik in desbetreffende winkel een Miele vaatwasmachine aangekocht.  Belangrijk voor ons was dat het toestel snel geleverd kon worden, en tijdens de verkoop werd overeengekomen dat levering, installatie, terugname van het oude toestel en inbouw van het nieuwe inbegrepen was in de prijs.  Wij hebben dan ook een toestel gekozen dat in stock was en het zou bijgevolg op vrijdag 11 december geleverd worden, wat nogal belangrijk was, daar we 's anderdaags een feestje hadden. U moet weten, wij organiseren nogal wat feestjes bij ons thuis en zoals u allicht wel weet daar komt nogal wat vaat bij kijken. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen (en dat zal u plezier doen) dat in de winkel  alles vlekkeloos verliep, en de zeer jonge verkoopster liet een degelijke professionele indruk  achter. Ze was bovendien zeer vriendelijk. Ik vermoed dat jullie een soort standaard verkoopstraining bezorgen aan al jullie nieuwe medewerkers? Mooi zo.

art05_23_NL

Op vrijdag werden wij opgebeld met de mededeling dat het toestel zou geleverd worden. Enkele uren later kregen wij bij levering  tot ons grote verbijstering van de chauffeur te horen dat hij enkel leverde en dat er geen sprake kon zijn van te installeren of het oude toestel terug te nemen. Wij hebben dan maar naar uw winkel gebeld en daar kregen we te horen dat we ons moesten wenden tot de dienst naverkoop, wat ook al niet hielp. U moet weten dat ik niet zo handig ben met het installeren van dergelijke toestellen, zodat wij dan maar hebben besloten om een andere oplossing te zoeken (het feestje was heel dicht bij).  Enkele dagen later ben ik terug naar uw winkel gereden om met een verantwoordelijke over compensatie te praten. Daar aangekomen werd ik naar u verwezen en u was  op dat moment druk aan het bellen, waarop ik besloot te wachten tot na het telefoongesprek. U heeft mij toen opgemerkt, maar ik deed teken dat ik kon wachten. Na een tiental minuten was het gesprek beëindigd en stapte u uit het kantoor, mij tegemoet komend, dacht ik. Ik stak mijn hand uit, wat ik normaal altijd doe ter begroeting van iemand, maar u negeerde mijn uitgestrekte hand compleet. Allicht is een dergelijke vorm van Westerse beleefdheid u tot op heden vreemd gebleven, maar mensen geven elkaar een hand. Hoe zuiderlijker, hoe warmer het gebaar, en soms gaat het zelfs gepaard met een kus of omhelzing, wat in deze situatie eigenlijk niet gepast zou zijn. Goed u negeerde mij en liep mij straal voorbij, waarop ik u aansprak of u enkele minuten tijd had voor mij. U draaide het hoofd even om en sprak de volgende weinig archaïsche woorden: 'ik heb nu geen tijd, want mijn chauffage is kapot', waarop u verder wegliep. Uw chauffage was kapot, wat waarschijnlijk betekende dat de verwarmingsketel bij u thuis het begeven had,  met als gevolg dat de wereld  u gestolen kon worden. Allicht had u tien minuten met uw niet-te-troosten vrouw aan de lijn gezeten, en had zij u aangespoord om alles te laten vallen en de winkel onmiddelijk te verlaten. Ik stond daar nog even wat verbaasd rond te kijken, niet goed wetend wat doen, na dergelijk boertig gedrag. Trouwens ook uw medewerkers hadden totaal geen idee waar u naartoe was, waarop ik hen lakoniek heb geïnformeerd dat uw chauffage kapot was. Het was me toen trouwens duidelijk dat u weinig respect geniet bij uw team, maar dit doet eigenlijk niets ter zake. Eén van de zaken die u duidelijk ontbeert is  het besef dat mensen niet graag genegeerd worden, zeker niet als ze de moeite doen om naar u te komen om hun beklag te maken. Een gezonde basisregel dat in vele bedrijven gehanteerd wordt (maar klaarblijkelijk niet bij Vanden Borre) is dat klanten verantwoordelijk zijn voor alle salarissen dat maandelijks uitbetaald worden.

En van negeren gesproken, proficiat u staat nu ook al op mijn lijst. Ik noem het eigenlijk mijn zwarte lijst, waarop alle personen staan die systematisch emails of (aangetekende) brieven compleet negeren. Heeft u nog steeds huishoudelijke problemen die beletten om uw werk te doen?  Of kadert dit gedrag in de nieuwe trend van deze tijd, waarbij mensen onder het mom van werkdruk de moeite niet meer nemen om iemand te beantwoorden?

Goed, u bent een mens die het druk heeft, die daardoor mensen vaak of soms compleet negeert, die bovendien weinig respect geniet binnen zijn team, klaarblijkelijk geen beleefdheidsbesef heeft en die slaafs zijn vrouwtje ter hulp achterna loopt en alles en iedereen laat vallen als er een huishoudelijk probleem optreedt. Staat dit niet in fel contrast met jullie PR-leuze "Uw Akte van Vertrouwen", waarbij complete engagement en de beste service worden beloofd?

art00_02_NL

Ik vermoed dat ik nu uw aandacht wel heb! Zou u zo vriendelijk willen zijn mij weldra te contacteren om dit verder te bespreken. Ik ben nog steeds op zoek naar een vorm van compensatie. Vanden Borre heeft zondermeer de verkoopsbelofte niet nagekomen.  U kan mij, als u even de tijd vindt, via deze blog een mail sturen.

 

Vanden Borre? U heeft goed gekozen? Ik denk het niet ...

 

Met niet bepaald vriendelijke groeten,

S.

214_x600_film_dvd_box_nocountry

 

ps1 Ik heb deze post ook verstuurd naar de hoofdzetel van Vanden Borre en naar de dienst naverkoop.

ps2 Sommige marketing studies beweren dat negatieve publiciteit nog steeds beter is dan geen publiciteit. Ik ben benieuwd naar uw mening hierover.

12:41 Gepost door St Etienne in Open brief | Permalink | Commentaren (9) | Tags: vanden borre |  Facebook |

11-02-10

Dag 1

Vandaag, 370 miljoen jaar geleden, waagde een vis zich op het strand, knipperde tegen de zon en zoog zijn nieuwe longen vol:

dit is de eerste dag
ik ben wakker en snel
ik zie scherper dan ooit
luister luister luister hoor hoor maar hoe mijn hart bonkt

dit is de eerste dag
en op mijn net nieuwe huid voel ik de zon voor het eerst
adem in en adem uit voel ik hoe mijn bloed stroomt


(wordt vervolgd op do 25/02 )

 spinvis

04:15 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dag 1 |  Facebook |

06-02-10

Wijnblogdagen: ode aan één fles Vin Jaune en één stukje comté

sommelier-11

Ik heb nogal wat bewondering voor de kunde van sommigen om de perfecte wijn te selecteren bij een gerecht. Ik zal geen namen noemen, maar  lezers van deze blog zullen wel weten over wie we het hebben en allicht kent u ook wel enkele lieden die het kunnen. Elke wijnliefhebber heeft trouwens toch een beetje verstand van wat kan gecombineerd worden met een bord en vooral wat niet kan. Anderzijds heb ik het grootste misprijzen voor professionelen die beweren deze kennis te bezitten, maar het in de praktijk totaal niet kunnen. Ik ben al lang geleden gestopt om systematisch aangepaste wijnen te bestellen bij een menu op restaurant (er zijn uitzonderingen!!!), daar ik soms de grootse flutwijnen voorgeschoteld kreeg, en die bovendien niet echt complementair waren met het voedsel voor mijn neus. Neen, geef mij maar de wijnkaart en ik bestel wel een fles ..., als er echte wijn op de kaart staat tenminste.

Bij mij past trouwens een goede fles wijn nogal gemakkelijk met vele gerechten. Zo durf ik een fles Gamay tegenover heel veel lekkers te plaatsen. Een bord charcuterie: hier is mijn Gamay. Vis? ik heb nog een fles Fleurie staan. Vandaag is het kip! Laten we de 2006 van Métras openen. Runds- of varkensvlees? Waarom geen Gamay? Pasta ... vergeet die Berlusconi-stemmers, laten we iets Frans drinken, ja, een Gamay. Bij Pizza kan trouwens ook Gamay gedronken worden. Een zomerse sla: een licht gekoelde Beaujolais. Kazen: uiteraard wit, maar als het rood moet, liefst een Gamay.  Een broodje Bakpoa? Mmmh lekker, met een Gamay.

3345267156_2502bef16c

Recent heb ik wel een zeer lekkere combinatie op tafel getoverd. Is het u trouwens ook al opgevallen dat een typische streekgerecht vaak zeer compatibel is met de plaatselijke wijnen uit de streek? Maar kijkend naar de essentie, de ruwe simpele streekproduct; hoe vaak is het niet dat de wijn uit dezelfde streek, daar perfect bij past? Zo associeer ik vaak witte Loire-wijnen met de lekkere plaatselijke geitenkazen dat er geproduceerd worden. De worsten uit Beaujolais: inderdaad, u weet wel welke wijnen daar bij passen. De fantastische zeevruchten van de westkust van Frankrijk gaan wonderwel samen met een goede Muscadet. U kent  allicht wel nog wat meer voorbeelden...

Comte

Deze keer was de perfecte match één die ten huize St. Etienne vaak op tafel komt: een stukje oude Comté en een Savagnin.  Wij hadden deze keer een uitstekende 30 maanden oude Comté kaas uit een winkeltje in de Jura (en geloof mij, dergelijke kwaliteit vindt je hier niet, ook niet bij de beste kaaswinkels in BNL - trouwens voor de insiders, dit was niet het winkeltje in Poligny) en dit werd begeleid door allicht het beste wat ik ooit al gedronken heb (en dit nu voor de 2de keer - nog steeds mijn oprechte dank aan RDG voor de eerste fles), een Vin Jaune 1999 van Pierre Overnoy/Emmanuel Houillon. Fucking Hell!!! We werden er stil van...

 

 

(nog steeds stilte)

 

 

Sssstt...

 

  

 

 

Einde...

 pierre-overnoy-2

PS 1 aan mijn wijnvrienden: ik heb nog 2 flessen 1999 op de kop kunnen tikken

PS 2 Bij het zoeken naar wat foto's op het net, deze alinea teruggevonden:  the most sought-after of all vins jaunes is the rare version made by Pierre Overnoy, made in miniscule quantities in selected vintages before he retired in 2001. With his avoidance of sulfur, his 1998 was deeper in color than the other wines on the table, but that was hardly a fault-its resonant depth and sophisticated complexity of aroma elevated this wine above the rest, finishing with astounding intensity, subtlety and length. It was the sort of wine that prevented you from putting anything else in your mouth for another five minutes after each sip, its panoply of flavors fiercely gripping your palate and refusing to let go. The phrase "wine of meditation" is often overused, in any language, but Overnoy's vin jaune, in any vintage, is one of the few wines that truly merits the description. Peter Liem, senior correspondent and wine critic for Wine & Spirits magazine

PS 3 voor het adres van het winkeltje: mail mij (maar hou het stil)

11:16 Gepost door St Etienne in Wijn: allerlei | Permalink | Commentaren (10) | Tags: vin jaune, wijnblogdagen, comte, pierre overnoy |  Facebook |

05-02-10

Dag 1

Vandaag, 370 miljoen jaar geleden, waagde een vis zich op het strand, knipperde tegen de zon en zoog zijn nieuwe longen vol:

(wordt vervolgd)

decoration

12:44 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dag 1 |  Facebook |

02-02-10

Kiki is gevonden - RIP Kiki

 

perdu kiki

10:51 Gepost door St Etienne | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kiki |  Facebook |

28-01-10

Hondenlullen, een stukje hel en vrede op aarde

Doe mij maar een hondenlul

Ik had nog maar net mijn stukje over het dorp Vlaanderen geschreven en lap ik stuit op een artikel van Frank Van der Auwera uit De Morgen Magazine. Heeft u het ook gelezen? Frank had een TV-uitzending gezien op Discovery Channel rond gastronomische taboes. Een, en ik citeer, toch al behoorlijk vergevorderde Frank op de durfladder na het verorberen van kwal, haaienlip en visprostaat (?), kwam tot het besef dat hij nog maar een beginneling was. Het thema van de hele uitzending was dat we allemaal anders aankeken ten opzichte van de vele verschillende eetgewoontes in deze wereld, te wijten aan culturele vooroordelen. En plots werd Frank een kleine bange blanke man, daar hij in de reportage meegenomen werd naar een plek in Peking waar ze allerhande dierlijke lullen serveerden, ter verhoging van de potentie, maar ook omdat het lekker is. En ocharme, ook de penisjes van onze vierpotige blaffende vriend werd er smakelijk verorberd. Inderdaad, er worden in China honden gekweekt, waarvan het mannelijke geslachtsorgaan in een wok eindigen. Dit gegeven deed brave Frank zijn maag en darmen van walging roteren, en ik citeer alweer, als een wasmachine en het gaf hem kotsneigingen. Frank liet uitschijnen dat de honden enkel gekweekt werden voor de penissen en testikels, wat permanent onwaar is. Frank, ik weet niet of het goed of slecht nieuws is voor jou, maar gebaseerd op mijn 2 weken terplaatse (niet dat ik lullen heb gegeten, of ze hebben het mij niet verteld, ... of ik ben het vergeten), Chinezen eten alles op van de hond of ander beest. Het zijn geen huisdieren, het is voedsel, net zoals wij runderen en varkens zien. Beste Frank, en ik hoop dat dit jou alweer geen braakneigingen bezorgt, ik kan jou wel de balzak van een stier ten zeerste aanraden, dat ik ooit in Andalusië verorberd hebt, in combinatie met een frisse pint.

decoration

 

Ik heb een stukje van de hel gezien...

Ik heb een stukje van de hel gezien, echt waar. Het was maar eventjes, hooguit een twintigtal seconden, maar het was meer dan genoeg. Gelukkig ben ik er niet binnen moeten gaan, maar kon ik het zien door een grote, weliswaar aangedampte raam dat uitkwam op de straat.  Ikzelf zat in de auto, aan een rood licht, luisterend naar hemelse piano-muziek van Medtner.

Het stukje hel bestond uit een kleine ruimte, maar leek veel groter door twee grote spiegels aan de muur. Er bevonden zich een twintigtal bezwete mannen, waarvan één (allicht de duivel) op een klein podium de rest toekeek. Er waren geen vrouwen aanwezig in mijn stukje hel. Iedereen droeg hetzelfde type klederdracht en schoeisel, weliswaar in allemaal verschillende schreeuwerige kleuren, zodat men ondanks de groepsvorming nog duidelijk individuën kon onderscheiden. Ik vermoed dat dit geen toeval is. Allen zaten synchroon te peddelen op een fiets, dat niet vooruit ging, maar ter plaatse bleef staan, ongeacht het vermogen dat men op het ding produceerde. Het was tenslotte de hel. Er was hooguit twintig centimeters afstand tussen deze arme mensen, waarvan velen gewoon op de bezwete achterkant van een andere ziel moest toekijken. Hun koppen waren rood aangelopen en allen snakte duidelijk naar adem en vooral rust. Er was mijn inziens niet genoeg zuurstof in de ruimte aanwezig. Ik hoorde ook veel te luid gebonk, dat klaarblijkelijk verbonden was met knipperende rode lampen. Ik heb toen eventjes mijn muziek zachter gezet, en mijn raam, ondanks de frisheid van de ochtend, opengezet (het was twee dagen na Kerst op zondagmorgen en op de klok in mijn auto zag ik hoe vroeg het nog was: 8.39u). En ja, in de hel spelen ze "Regi". Ik had het kunnen weten. Er klonk tevens een ijzige stem die de deerniswekkenden aanmoedigden om nog even vol te houden. De sessie was bijna afgelopen. En toen werd het groen...

 

La Paix, ik ben voor goed terug

Echte liefde slijt niet. OK, ik beken, ik ben het voorbije jaar hier en daar wat vreemdgegaan. En ja, ik heb voor wat verjonging en verandering geopteerd; het zal wel iets met een naderende midlife-crisis te maken hebben. En neen, ik heb nog geen Suzuki of Porsche gekocht, en ik ben het ook niet van plan.

Na het toekennen van een, meer dan verdiende ster, in La Paix, heb ik deze oude liefde even links laten liggen. La Paix bevindt zich niet zo heel ver van mijn werk en sinds heel lang passeren wij er onder collega's of met klanten voor een lunch, vroeger steeds rundvlees nemend, om nu nooit echt te weten wat te nemen (het is allemaal zo lekker). Inderdaad, ik heb de transitie zeer goed kunnen volgen van een fantastische Brusselse brasserie naar een ... euh fantastische moderne brasserie, na de toetreding van de Franse schoonzoon David Martin in de keuken.  Wist u trouwens dat de keuken zich vroeger beneden in de kelder bevond? En het was mooi om te zien, hoe David tijdens zijn eerste maanden via een luik achter de toog, vaak even polshoogte kwam nemen met de zaal. Het zal toen wel geweest zijn dat hij met het idee gespeeld heeft om een open te keuken te creëren.

De reden van het vreemdgaan was de onmogelijke en ongename drukte die er was ontstaan na de artikelen en reportages bij de culinaire promotie van La Paix. Dit jaar (dus op één maand tijd) ben ik er nu al 2 maal teruggekeerd en ja, de rust is, ondanks de drukte, wedergekeerd. De vaste klanten zijn terug. Het eten is nog steeds subliem. Trouwens, ook de eigenaar is blij dat al die sterrenzoekers geleidelijk verdwenen zijn. Hij vertelde mij recentelijk wat anecdotes. Zo was er een dame die naar de patron vroeg om te melden dat er wat teveel "Vlaams" gesproken werd rond haar tafel, waarop ze als repliek meekreeg dat het dankzij die Vlamingen was dat deze zaak bestond, want 90% van het cliënteel is Vlaamssprekend. Nog erger was een andere vrouw die met haar vinger wijzend op een voorwerp op tafel vroeg: 'c'est quoi ça?' Waarop één van de obers uitlegde dat het een waterglas was. 'Je n'aime pas la couleur et je demande une autre type de verre pour mon eau.' In een sterrenzaak worden dergelijke "incidenten" met een smile weggelachen. In een Brusselse Brasserie wordt dergelijk onbeholpen gedrag getracteerd met het aangezicht in de warme vleessaus. La Paix1892, ik ben voor goed terug ...

decoration

ps Bij mijn voorlaatste bezoek werd de vaste klant Albert Frère door zijn chauffeur voor de deur afgezet. Het is inderdaad nogal moeilijk om een parkeerplaats te vinden in de nabijheid van het pand. Een tiental minuten later bracht de chauffeur nog twee flessen Cheval Blanc aan tafel. Inderdaad Monsieur Frère neemt heel vaak zijn eigen flessen van zijn eigen Chateau mee, als hij ergens een steak met frieten gaat eten. 

18:37 Gepost door St Etienne | Permalink | Commentaren (23) | Tags: china, la paix, hondenlul, spinning |  Facebook |

25-01-10

Het verdriet van Vlaanderen

Arm Vlaanderen, het stukje land met de lelijkste woningen uit West-Europa, die zo naast elkaar gebouwd zijn dat er geen landschappen meer zijn. Voor landschappen moeten wij naar het buitenland. Er was een tijd dat zo goed als alle Vlamingen van fermettes droomden, en plots is deze trend veranderd voor een adoratie in pastoriehuizen, allicht om toch nog een beetje binding te hebben met het Katholiek geloof. Ja, want de traditionele zondagse uitstap naar de kerk heeft moeten wijken voor andere prioriteiten.

02-rav-groot

De Vlaming houdt ervan om hun zondagen door te brengen voor de televisie, kijkend naar in modderploeterende wielrenners, waarbij er steeds de broodnodige zekerheid bestaat dat er een andere Vlaming wint. Indien er echt niets op de buis is of de vrouw haar gelijk krijgt, dan kan er ook een halve dag doorgebracht worden in één of andere meubelzaak of plantencenter, waar zo goed als alles te koop is. Vlamingen houden nu éénmaal van nep-antiek, lelijke planten en tuinkabouters. Belangrijk onderdeel, of eigenlijk moet ik het hoogtepunt zeggen, van deze uitstap is het bezoek aan het cafetaria of nabij gelegen taverne, waar de dames er zich te goed doen aan dames blanches, toertjes of pannekoeken in combinatie met een zalige koffie van Douwe Egbert, liefst met een klod slagroom er bovenop. 'In Italië noemen ze dit een Capuccino.' De heren houden het bij één of andere donker zoet bier, begeleid met nootjes. 'Ja, een mens krijgt er dorst van.'

Er is een tijd geweest, en dit voor de jongere generaties, dat zowel vrouwen als mannen bij zichzelf krullen lieten leggen, in navolging van een zekere Jean-Marie. Gelukkig is de populariteit van deze gesponserde paljas, ondanks een televisiereeks, naar nul herleid, zodat het nu eigenlijk niet meer gangbaar is. Wel zijn de glimmende trainingspakken, met bijpassend witte sportschoeisel, die rond dezelfde periode hun opgang deden, nog wel in het straatbeeld te zien. U heeft het beslist ook al eens gezien, een middelbaar Vlaams koppeltje dat in plaats van aan sport te doen, denkt dat het beau temps is om er sportief bij te lopen, ondanks een zwangerschap bij de man en hangtieten bij de vrouw.

080110_roger_raveel_18

Vlamingen zijn zo bekrompen dat het soms pijn doet aan mijn kloten. U geloof mij niet? Let maar eens op bij een volgend gesprek op het werk of in intiemere kringen. De onderwerpen zullen allicht de grenzen van de wijk, familie, sport of televisieprogramma's niet overschrijden of er moest ergens een ramp hebben voorgedaan. Zij die dan toch buiten de krijtlijnen kleuren in dit deel van de wereld worden al heel snel als excentriek en een beetje gek beschouwd. Het is niet voor niets dat alle grote filosofen en wetenschappers uit het zuiden, westen of oosten van ons contreien komen. Zelfs bij onze kunstenaars stel ik mij vragen, wat op zich wel gevaarlijk is. Ons grootste levende schilder, de Roger, kwam zelfs zijn ommuurde tuin niet uit, waardoor zijn kunstwerken duidelijk belichamen wat ik hier poneer.  De lijst van de grootste Belgen aller tijden geeft trouwens duidelijk aan dat er geen grote Vlamingen bestaan, want Brel en Merckx kunnen bezwaarlijk als Vlaming bestempeld worden en Vesalius was ne Duits. Ten tijde van Ambiorix bestond Vlaanderen nog niet. En Pater Damiaan is een heilige, en die tellen uiteraard niet mee.

Vlamingen zijn racisten, net zoals Denen en Duitsers dat zijn. Elke verkiezing sinds 1991 zal mijn stelling bevestigen, maar ik heb het ook over de niet extreem-rechtse kiezers, die bijvoorbeeld Groen, rood of blauw stemmen. Ondanks hun verwoede pogingen om zich als multicultureel te profileren is de enige Marokaan of Afikaan dat ze ooit aangesproken hebben één achter een kraam of bar op één van hun reizen met Thomas Cook. Ik hou er wel van om aan deze mensen te vragen wanneer het de laatste keer was dat ze een allochtoon thuis ontvangen hebben. En dan komt de aap uit de mouw, want allochtonen zijn anders en delen niet dezelfde interesses. Het meest exotische waar vele Vlamingen al ooit eens mee in aanraking gekomen zijn, is de nr 11 op de menukaart van de plaatselijke afhaal-Chinees: een loempia met curry-saus.

raveel002

Buitenlanders die hier komen wonen zijn (en zo ken ik er nogal veel), klagen vaak over de Vlaming zijn zeer koude en afstandelijke kant. Heel lang heb ik gedacht dat dit een soort van facade was, deels mede bepaald door een soort van verlegenheid en introvertheid. Ik ben nu echter van mening dat dit gedrag te herleiden is tot de desinteresse in de medemens en het vreemde.  Het conservatisme in Vlaanderen is duidelijk vervlochten met een pessimistisch mensbeeld, waarbij er geen plaats is voor het individualisme. Vlaanderen boven, toch?

Gelukkig zijn Vlamingen wel flexibel en harde werkers hoort men ook wel vaak, ter verdediging van hun nietig bestaan, denk ik dan.  Juist, zeg ik dan. Een ander punt waar we goed in zijn is klagen...

St-Etienne, een individu dat heel toevallig in het gewest Vlaanderen is geboren.

km33062

16:58 Gepost door St Etienne in Open brief | Permalink | Commentaren (19) | Tags: vlaanderen, vlamingen, roger raveel |  Facebook |

23-01-10

Donkerbruine sperziebonen die naar drop smaakten

'Jezus man, neem dat schaaltje nou mee en sodemieter op!' zei ik in stilte. Dit was ook weer zoiets. In elke normale eetgelegenheid, of je moest eigenlijk zeggen: in elk volwassen restaurant in Europa, behalve in Nederland, gingen obers en gerants de discussie niet eens aan, onder het motto: 'Klant ontevreden? Meteen terug!' Je had natuurlijk overal zeikerds onder de clientèle, verwend tuig dat bij elk gerecht op de menukaart vroeg wat het was, daarbij niet gehinderd door enige kennis van eten. 'Wat is het verschil tussen tagliatelle en spaghetti?' vroegen ze rustig. Bij dat soort types had de dienstdoende ober  het volste recht om zijn vuist vol in hun vragende, verwende mondjes te planten, met de knobbels hard tegen de boventanden, zodat ze dicht bij de wortel afbraken. Het zou bij wet geregeld moeten worden dat het bedienend personeel zich dan op noodweer kon beroepen. Maar meestal was het precies andersom. Mensen durfden helemaal niks. Ze mompelden duizend keer 'neemt u me niet kwalijk' wanneer ze alleen maar om het zoutvaatje vroegen. Donkerbruine sperziebonen die naar drop smaakten, draadjesvlees dat van de taaie zenuwen en losgeraakt kraakbeen aan elkaar hing, een broodje kaas met oud brood en groen vlekken in de kaas, de Nederlandse restaurantbezoeker vermaalde alles zwijgend in de mond en slikte door. En als de ober kwam vragen of het had gesmaakt, voelden ze met het puntje van hun tong langs de draden en de schimmels die tussen hun tanden waren blijven zitten en knikten vervolgens ja.

Uit HET DINER van Herman Koch

 

decoration

11:46 Gepost door St Etienne in Voeding: allerlei | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herman koch, het diner |  Facebook |

14-01-10

Het ideale wijnglas: een zoektocht naar de heilige graal?

Beste wijnliefhebbers. Ik heb een simpele vraag voor jullie: welk type glas gebruiken jullie bij het drinken van wijn? Aanleiding van deze vraag is een nog essentiëlere vraag: wat is volgens jullie het ideale wijnglas?

Deze toch wel levensbelangrijke vraag werd in ons "kleine-harde-kern-van-natuurlijke-wijndrinkers, die af en toe bijeenkomen om wat soldaten blind binnen te doen" recentelijk op tafel gegooid.

Wine-tasting-001

Ik herhinner mij een zeer schone vergelijking, dat ik ergens gelezen heb, waarbij een wijnglas vergeleken werd met een concertzaal. In een slechte zaal zal de muziek niet harmonieus klinken, met het risico dat bepaalde instrumenten of tonen meer gehoord zullen worden dan anderen. Schitterende analogie . Immers, als het wijnglas het geurpalet misvormt, wordt de harmonie van de wijn eveneens vernietigd. Zoals jullie allemaal weten zijn er glasfabrikanten die zweren bij een bepaalde type glas voor elke gangbare cépage of appelatie, maar eigenlijk moet ik zeggen type wijn. Good Old Georg Riedel had ooit opgemerkt dat de gevoeligheid voor zuurtegraad of de aromatische intensiteit kan verschillen per type glas. De vorm van het onderste deel van het glas lijkt cruciaal voor de finesse van de aroma's, de hiërarchie in de expressie daarvan en de algemene expressieve samensmelting. Volgens een onderzoek zou een hoekig glas een meer analytisch beeld geven van de wijn, waarbij ook de fruitigheid naar boven komt. Eivormige glazen geven een goede synthetisch beeld van de wijn, maar zullen ook de verspreding van tertiaire aroma's bevorderen. En volgens dat zelfde onderzoek: een kort glas is voordelig voor onmiddelijk fruitplezier en een hoog en smal glas accentueert de expressie van de frisheid en de zuren in de wijn. Bij kort en groot is er gevaar voor alcohol-overheersing. Eigenlijk wel best allemaal logisch, als je er over nadenkt.

Uit de resulataten van een wetenschappelijk onderzoek aan de universiteit van Neustadt, gebruikmakend van blindproeverijen, bleek dat rode en witte wijn geen verschillend glas hoeven. En deze studie juichen we uiteraard toe, alhoewel er geen conclusie over het ideale glas werd gezocht. Dus ben ik wel geïnteresseerd in jullie bevindingen, goed wetend dat het antwoord op de vraag ook inhoudt dat je een wijnvoorkeur verkondigt. Of bent u het type wijndrinker dat regelmatig van wijnglas wisselt, naargelang de wijn? Wit verschillend van rood?

Ik zal jullie mijn bevindingen meegeven, maar gelieve hier geen rekening mee te houden in jullie antwoord. Ik heb heel lang met het idee geleefd dat een vergrote INAO-glas ideaal was. Jullie kennen de typische INAO-glazen wel. Vaak worden deze gratis of tegen betaling uitgereikt aan de ingang van een proeverij. Goede glazen, zonder meer. Een grotere eenheid komt de complexiteit van de wijn ten goede. Nadien volgde mijn zoektocht-fase waarbij ik verschillende glazen heb uitgeprobeerd en inderdaad een wijn werd vaak een andere wijn naargelang het glas. Ik overdrijf uiteraard, maar ik vond en vindt het nog steeds boeiend dat een bepaalde wijn bijvoorbeeld een andere neus krijgt na het overgieten in een ander glas. Mijn conclusie was toen dat mijn vergrote INAO-glazen vaak een gebrek aan subtiIiteit ten toon spreidden. De wijn kwam wat teveel in "your face". In die periode kreeg (!) ik tevens Riedel-glazen cadeau, waaronder enkele zeer dure Sommelier-glazen, waarbij één type er uitsprong, maar hieronder meer. Het tweede nadeel van deze Riedel-glazen is de breekbaarheid ervan. Je hoeft er maar naar te kijken en ze breken, laat staan dat je ze met een handdoek moet afdrogen. Om practische reden ben ik toen overgegaan op een setje van 12 glazen die ik nu dagelijks gebruik. Het werd de Spiegelau Beverly Hills Bourgogne: goedkoop, toch wel redelijk stevig, en een mooi compromis. Recentelijk ben ik ook in aanraking gekomen met andere type glazen, die meer dan de moeite zijn. Maar het blijft dus afhankelijk naar wat je op zoekt bent. Maar wat mij betreft is het beste glas, onafhankelijk of je rood of wit drinkt, en in geval dat je subtiliteit en complixiteit zoekt in wijn, en voor de wijnen  die ik graag drink, de Riedel Bourgogne uit de Sommelier-reeks. Het glas is peperduur en spijtig genoeg zeer breekbaar, maar recent werd alweer bevestigd tijdens een blindproeverij bij mij thuis, met verschillende wijnen en aangebracht door verschillende mensen, dat elke wijn in dit prachtig glas er bovenuit stak. Er waren trouwens nog andere glazen van de Sommelier-reeks op proef. Er werd die avond flessen Champagne, Gamay, Riesling, Poulsard, Pinot Noir, Chenin Blanc en Savagnin, waarbij zelfs een fantastische Vin Jaune, gedegusteerd. De conclusie was trouwens dat we "de studie" nog eens moesten overdoen ...

10002d

Doch impliceert deze "overwinning" dat ik het ideale wijnglas nog niet gevonden heb en allicht dat het zelfs niet bestaat , want ondanks de duidelijke organoleptische voordelen van het prachtig glas is de fragiliteit ervan een belemmerende factor. Dus kan het alleen maar aanzien worden als een glas voor zeer speciale gelegenheden. Trouwens, ik heb er slechts één van. Welk glas zou het beste compromis (oh, wat haat ik dat woord) zijn?

 

Ps Ik vermoed dat dergelijke discussies in het verleden al wel gevoerd zijn op één of andere Vlaamse of Nederlandse Wijnblog, maar ik heb er geen weet van. In dat geval, excuses hiervoor. Doch zou ik het appreciëren mochten jullie wat feedback geven.

arnold-newman stravinsky

13-01-10

Kiki?

We zijn Kiki kwijt. Heeft er iemand Kiki gezien?

23:32 Gepost door St Etienne | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kiki |  Facebook |