10-01-10

Waarom ik geen kippenstront in mijn wijn wens ...

Badwine

U bent na al die jaren wijnproeven een echte wijnkenner. U heeft ondertussen een mooie kelder bijeen gespaard, kent alle belangrijke appelaties en de meest courante druivenrassen, en bij bezoek weet u altijd uit te pakken met de juiste fles, waarbij iedereen na het drinken ervan instemmend knikt. Op restaurant wordt de wijnkaart automatisch aan u doorgegeven, want allicht kent u de meeste wijnen op de kaart en u kan bij elke gerecht wel een goede begeleider vinden.

Allicht heeft u ook één of twee cursussen in de wijnkunde gevolgd, en daar werd nog maar eens bevestigd dat u goed bezig bent. U bent een begenadigde proever, waarbij u over allerlei karakteristieken van wijn kunt praten. Trouwens, u leest regelmatig wijnmagazines, puur uit interesse, maar ook om nieuwe ontdekkingen te doen. Vaak gaat u op zoek naar wijninformatie op het net, en zo komt u ook in contact met Vlaamse of internationale wijnblogs. Het beste bewijs daarvan is dat u op deze bescheiden blog bent terechtgekomen. Trouwens, dit is geen wijn-blog.

U bent ook al in aanraking gekomen met wijnbouwers, waarbij u uiteraard de nodige vragen over vinificatie stelt. U kent de beginselen van het wijnmaken. Dit is iets dat u zeer interessant vindt, en u weet ook dat het verschil vaak in de kelder wordt gemaakt. Misschien bent u lid van een wijngilde of een wijnclubje dat regelmatig bijeenkomt. En zowaar, u slaagt erin om daar af en toe een ongelofelijke flater te begaan. Maar dit vindt u OK, want een mens kan niet alles weten, en moet dus bescheiden blijven.

U begint nu allicht zeer ongemakkelijk over uw stoel te schuiven, want u herkent zich zondermeer in boven beschreven schets. Niet nodig, ik heb hier niemand specifiek in het vizier en de kans dat ik u ken is zeer klein. Maar, geloof mij, wat ik net verwoord heb is een beschrijving van de meeste Vlaamse wijnliefhebbers.

Goed, ik ga verder, goed wetend dat ik mij nu op glad ijs waag, en allicht op sommige Vlaamse tenen ga trappen, wat helemaal niet de bedoeling is. Ik lees en aanhoor vaak de meest opmerkelijke bevindingen van wijnjournalisten, -liefhebbers en zelfs sommeliers, bij het beschrijven van wijn, en ik moet zeggen, ik ben zoveel larie beu. Zo heb ik wijnbeschrijvingen gelezen waar het sapje toch nog positief werd geëvalueerd ondanks een impressie van vernis, een aangename verfgeur, toetsen van terpentijn, warme houtlijm, pritt, tipp-ex, typische rubbertoetsen, oude kaas, 'puttekes'-geur, lekker verbrande indrukken (?), benzine of was het diesel, haarlak (?) of een geheimzinnige zwaveltoets. Euh, naar mijn bescheiden mening zijn dit allemaal fouten in een wijn. Wat zeg ik, dit zijn zondermeer fouten in een wijn. Klaarblijkelijk heeft er ergens een normvervaging plaatsgegrepen in het wijnlandschap. Geloof mij, als deze karakteristieken terug te vinden zijn in een wijn, dan is er iets serieus mis gegaan tijdens de vinificatie. Er is zelfs, naargelang de detecteerbare fout, een kans dat de wijn zich al in een irreversibele fase bevindt, op weg naar wijnazijn, waarbij bijvoorbeeld acetaldehyde (ethanal) of het ethylacetaat-ester gevormd werd, met zijn typische geuren. Er kunnen door het veelvuldig gebruik van chemische stoffen in de wijngaard en in de kelder, tijdens het vinificatieproces, na het onstaan van H2S in het sap, andere chemische stoffen zoals mercaptaan en/of thiolen gevormd worden, die vaak onaangename geuren teweegbrengen. Persoonlijk vind ik het belangrijk dat elke wijndrinker deze informatie op een correcte manier verneemt. En dat elke consument moet begrijpen dat het onzuiverheden zijn die niet in een drank horen. Er is toch ook geen zinnig mens die met één van de hierboven vermelde impressies bij een maaltijd in een sterrenrestaurant niet even in zijn haar zal krabben. "Ja mijnheer Sergio, de zeetong met gegrild, gerookte en gelakte Oosterschelde-paling, begeleid met frisse quinoa met aromatische kruiden en groenten, spinkrab-emulsie en dashi was heerlijk, zeker in combinatie met de subtiele tipp-ex-geur die het geheel nog wat extra pit gaf."

R1000341

 

Maar ook in de internationale pers durft men soms ver te gaan. Zo herhinner ik mij een wijnnotitie van een topwijn uit de Rhône, geschreven door een bekende internationale wijnjournalist,  waarbij de heerlijke aroma's van "chicken manure" werd beschreven. Inderdaad, kippenstront, of eigenlijk mest. Maar we weten toch waar mest vandaan komt? Allicht zal men hier met een Uncinula necator schimmel-infectie te maken hebben.  Een andere vaak voorkomende aantasting  is Brett (afkomstig van Brettanomyces-gist) met  ethyl-4-fenol als derivaat: bij een lichte contaminatie ervan wordt het weleens als geuze-bier, zadelleer of zelfs paardenstal herkend, maar als het naar stront begint te rieken, dan is er toch iets aan de knikker. Ik hoop dat we het hier toch over eens kunnen zijn.

wv_2009-07_Gas

"Quel beau nez Petrolé", hoor je ook vaak bij een beschrijving van een Riesling. "Dit is toch te wijten aan de unieke mineraliteit van het terroir", wordt vaak verkeerd ingeschat. Het is zelfs zo dat de Amerikaanse gespecialiseerde pers een Riesling zonder deze karakteristieken als a-typisch gaat bestempelen. Wees maar zeker, dat de meeste Duitse wijnbouwers bij het detecteren van 1,1,6-trimethyl-1,2-dihydronaphthalene in hun wijn een welgemeende "scheisse" uitroepen, alhoewel ze hun wijn wel kwijt gaan geraken. Kijk, en dat u en u en u (en eigenlijk de halve planeet), graag le goût de petrol heeft in een wijnglas, daar ga ik mijn slaap niet voor laten, maar het zou toch mooi zijn mocht iedereen hier beter over ingelicht worden. U kan trouwens, mocht die geur u echt bevallen, gewoon af en toe langs Total Fina of Exxon rijden.

Een ander molecule wordt daarentegen door elke wijndrinker bij de minste gewaarwording als een fout beschouwd: 2,4,6-trichlooranisol. Bij een ppm-hoeveelheid van dit stofje in de wijn zal elke kenner ostentatief en duidelijk geconditioneerd de wijn wegkieperen, om als eerste van het gezelschap het woord "kurk" te orakelen. Er is absoluut geen sprake om even verder te proeven, en andere gewaarwordingen trachten te detecteren. Neen, want dit is duidelijk een fout. Begrijpen wie begrijpen kan ...

 

"En dégustation, ce qui nous intéresse, ce n'est pas la longueur, mais la qualité de la longueur. Mangez de la merde, vous verrez, c'est long en bouche!" Pierre Overnoy (wijnbouwer) Nov 2008

19:53 Gepost door St Etienne in Wijn: discussie | Permalink | Commentaren (32) | Tags: petrol, brett, kurk, ethylaceat, acetaldehyde |  Facebook |

06-01-10

Blind wijn-raden van op afstand ... het kan

Tussen Kerst en Nieuwjaar krijgen we zoals de traditie het oplegt de nodige kerst- en nieuwjaarsboodschappen in de vorm van prentkaarten, maar ook meer en meer per email. U kent het wel: een mailtje met een flauw prentje, aangevuld met een boodschap opgeraapt bij de bond zonder naam ("vrede op aarde voor iedereen"), en om het compleet teenkrullend te maken gestuurd met een muziekje waar zelfs een oude halfdove hond van gaat janken. 

Het kan uiteraard beter. Men neemt bij de eerste sneeuw met het hele gezin de auto, gevuld met het trapje dat men gebruikt bij het schilderen en een doos kerstversiering, richting de mooie Ardennen. Ter plaatse aangekomen probeert men evenwichtzoekend op het trapje het hele gezin, bij een zonet versierde kleine spar, vanuit een originele perspectief vast te leggen. Succes en veel gelach verzekerd bij de ontvangers van de foto. Echt gebeurd trouwens, en wij waren ontvanger.

00207403_medium

Men kan ook zo gek zijn van wijn en alleen maar gelijkgezinde wijngekken prettige feestdagen toewensen per email (de andere Belg op de distributie-lijst was de natuurlijke wijnbouwer Frank Cornelissen, wonende op de Etna), en zo kreeg ik deze foto met de volgende boodschap van Pierre Jancou: bonnes fêtes. Kort maar krachtig en op de foto is duidelijk te zien waar het om draait in deze wereld: wijn. Inderdaad, Pierre, de wereld zou er beter aan toe zijn als we allemaal wat meer lekkere wijn zouden delen met elkaar. Pierre Jancou is ex-eigenaar van wijnbistro Racines in Parijs en had voorheen een schitterende cave-a-vins, La Crémerie genaamd. Hij heeft enkele maanden geleden alles verkocht, duidelijk een baard laten groeien en opent weldra een table d'hôtes in een door hemzelf gerestaureerde hoeve in de regio La Drôme, weg van alle drukte en heel dicht bij zijn gezin. Conclusie: een mens wordt slimmer met de jaren. En tijdens de wintermaanden dragen mannen een baard in La Drôme.

Op de foto is dus een karaf wijn te zien, met een mooie weerkaatsing van de huizen aan de overkant van de straat. Pierre heeft duidelijk met zijn linkerhand de foto zelf getrokken. De belangrijkste vraag was, wat mij betreft toch, wat voor wijn is Pierre aan het drinken? Pierre is de persoon die in Parijs lakoniek Monsieur Sans Soufre werd genoemd, daar hij de laatste jaren weigerde een fles met één picogram toegevoegde sulfiet te verhandelen. Dit kan dus alleen maar in Parijs alhoewel hij ook plannen had om in New York Racines te openen, maar zoals hierboven gemeld is hij het iets rustiger aan gaan doen. Het leuke aan Pierre is dat hij ter plaatse bij de wijnbouwers gaat proeven en de beste vaten bestelt, waarbij hij eist dat er tijdens de botteling geen sulfiet wordt toegevoegd. Zo heeft hij als enige op deze aardbol recente wijnen van Claude Courtois zonder sulfiet in zijn kelder. Zelfs de wijnbouwer heeft deze niet.

Alhoewel Pierre de Zwitserse nationaliteit heeft in combinatie met wat Italiaans genetisch materiaal drinkt hij bijna uitsluitend Franse wijn. Pierre kent zijn wereld en zal dus zichzelf niet fotograferen met rommel in zijn hand. Ik weet dat hij zot is van de wijnen van Jean Marc Brignot uit de Jura, maar ook van Pierre Beauger uit Auvergne. Aan de kleur te zien is het geen Poulsard, maar zou het wel een Gamay uit Auvergne kunnen zijn. Het is ook duidelijk nog een jong wijntje. Bijgevolg was mijn antwoord naar Pierre: "Un VITRIOL 2005 de Pierre Beauger? Et aussi bonnes fêtes à toi et ta famille. St."

Groot was mijn verbuistering toen ik 20 minuten later van Pierre het volgende veelzeggende antwoord kreeg: Oui, mais 2006...

Ik snak momenteel om naar La Drôme te vertrekken, aan Pierre's tafel aan te schuiven en zijn kelder in te duiken.

Het zal voor de lente zijn...

01_verser2

31-12-09

Happy Crazy 2010

new-years

Ik wil het jaar inzetten, ondanks mijn zware buikgriep (kots, koorts en koppijn), met een eerbetoon aan jullie, de lezers van deze blog. Ik heb hier de drie opmerkelijkste reacties of citaten in verband met deze blog even bovengehaald. Hier zijn ze in willekeurige volgorde:

Moet je hier in Gallië eens verkondigen, dat je Bordeaux - door de bank genomen - maar overgewaardeerde, Angelsaksische marketingwijn vindt. Want dat is het merendeel per slot van rekening. Vergist druivensap met vaak veel hout om de miserie wat te camoufleren. Verbijstering, woede en xenofobie worden je deel. Het is net iets erger te verkondigen dat je pedofiel bent. Scheelt niet veel. Overigens ben ik dat ook, op wijngebied, wees gerust, want belegen wijn smaakt doorgaans naar ' oude thee' zoals de helaas overleden Kees Scheltus placht te zeggen.
Bordeaux - en dan vooral de Médoc - heeft ook niets met Frankrijk te maken. Nicolaas Klei heeft daar prachtig over geschreven.
Maar goed, ben je enigszins rap van de tongriem gesneden en heb je zin in een pittige discussie dan is kritiek op Bordeaux in het Franse land een ' inkoppertje' . Vergeet alleen niet je scheenbeschermers en je motorhelm. Dan kan je niets gebeuren.... Le Fourgon Jaune (NL wonende in Frankrijk) 

 drunk

Het moet gezegd, Robert, je hebt toch ook wel een klein sadomasochistisch kantje. Immers, als een wijnliefhebber er op één avond in slaagt 10 van jouw 90+ rode wijnen al slurpend, zuurstofzijgend, 20 seconden lang mondroterend te degusteren, dan moet het effect op de smaakpapillen zowat hetzelfde zijn als een orale gangbang van zo'n 100 viriele kerels die hun zizi wel eerst in de chilipeper hadden gedipt. Rob De Gols (pseudoniem)

Zat op WC

De apotheose was deze keer echter weggelegd voor St. Etienne, niet bepaald een heilige, maar toch waarschijnlijk eerste diaken en martelaar van de echte (natuurlijke) wijnreligie. Sint Stefanus heeft er een handje van weg om de heilige huisjes van 's lands wijnfarizeeërs eens met wetenschappelijke grondigheid en retorische ongekunsteldheid welgemikt ondersteboven te trappen. Iets wat wij natuurlijk alleen maar met een duivels genoegen, monkelend en handenwrijvend kunnen aanschouwen (moehahahaha!). Bij het lezen van zijn blogpost verkrampte Amaronese spontaan in een onbedaarlijke lachstuip, liet zijn pijp - gestopt met Davidoff English Blend - vallen en verjoeg diens gederangeerde kat Pinot van de Vlaamse boereneiken zetelleun. Lap! Een gat gebrand in het mooie fluwelen colbertjasje van pa pijp met een wijnkelder vol dure Bordeaux (en ook wat Priorat, Calicabs en Chateauneuf-du-Pape). Staatgevaarlijk dat gepook en gestook van de Heilige Stefanus. Toch maar eens vragen of Skynet de banner boven St. Etiennes blog niet wil vervangen door 'Deze blog lezen brengt u en anderen rondom u ernstige schade toe' ... . Je kan maar gewaarschuwd zijn. Amaronese van de Orbis of Wine, zonder meer een fantastische schrijver, die bovenop gefundeerd over wijn kan schrijven.

Drunk-570

23:45 Gepost door St Etienne in Foto | Permalink | Commentaren (5) | Tags: happy new year, crazy 2010, reacties blog |  Facebook |

26-12-09

Zinnige woorden... over wijn

Wijn leent zich niet voor commercie. Wijn is plezier en kunde; het is een combinatie van een speling van de natuur en de inspiratie van de wijnmaker en dat komt samen in je glas. Maar veel van die gladjakkers zien er brood in en de arme consument moet zich door die prietpraat heen worstelen. We moeten het juist terugbrengen tot simpele proporties. 'Waar het bij past' is ook zo betrekkelijk. Mijn stelling is: lekker is lekker en het past al gauw.

Kees Scheltus, overleden voorzitter van het beroemde en beruchte genootschap WIREKUF ('Wijn Is Rood En Komt Uit Frankrijk')

302511157_42861eedf7

00:15 Gepost door St Etienne in Wijn: discussie | Permalink | Commentaren (11) | Tags: wirekuf, kees scheltus, wijn en commercie |  Facebook |

23-12-09

Merry Fucking Christmas

drunk-santa-10

santa-claus-and-garbage

santa-claus-watching-striptease

drunk_santa

G-String-Santa-765907

20:00 Gepost door St Etienne in Foto | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kertsmis, worst christmas ever |  Facebook |

18-12-09

Even de puntjes op de i zetten

avertissement-dioxide-se-souffre-249x250

Meer dan 10 jaren geleden kon ik alle wijnen ter wereld drinken, zonder enige hoofdpijn tot gevolg. Sinds ik een tiental jaren geleden geleidelijk overgeschakeld ben op natuurlijke wijnen zonder sulfiet (of met zeer minimale dosis) en andere chemicaliën krijg ik nu tijdens het drinken van één glas zwaar gesulfiteerde wijn direct een streep hoofdpijn op mijn voorhoofd. Ik ken nog andere gelijkgezinden die sinds de overschakeling een brandende gevoel krijgen in slokdarm bij het drinken van conventionele wijn. Dit geeft toch stof tot nadenken, me dunkt, al was het maar dat iemand de bedenking zou kunnen maken NIET de stap te zetten of je bent een vogel voor de kat. Jacques Masy (pionier van de natuurlijke wijnen in Vlaanderen) had me nochtans vele jaren geleden verwittigd: éénmaal de stap gemaakt is er geen weg terug. Oh ja, en mijn schoonzus die drinkt alleen maar wijn uit mijn kelder, daar zij waarschijnlijk allergisch is aan sulfiet, en dus heel haar leven wijn associeerde met koppijn, ondanks haar verwoede pogingen om naar dure wijnen te evolueren (wat dus niet hielp). Je zal maar met hoofdpijn naar bed gaan na het nuttigen van enkele glazen Cheval Blanc.

02-63750

Laten we ervan uitgaan dat er wijnbouwers bestaan die stabiele lekkere wijnen kunnen maken zonder toevoeging van sulfiet (tijdens vinificatie en bij botteling). Dat er dergelijke wijnen bestaan daar kan toch niemand iets op tegen hebben, en waarom zouden deze mensen trouwens sulfiet toevoegen aan hun wijn? Het zou als het ware zijn dat je antibiotica aan je kind geeft ter preventie van een mogelijke griep. Het probleem is echter dat er maar een handvol wijnbouwers bestaan die het (echt) kunnen. Voor mij is het prototype van deze filosofie het huis Pierre Overnoy/Houillon uit de Jura, die al talrijke jaren (h)eerlijk witte en rode wijnen op de markt brengen zonder een druppel sulfiet. Uiteraard zijn er nog anderen die het systematisch kunnen, en het opmerkelijk is dat je bijvoorbeeld in Frankrijk wel in elke regio zo'n kleppers hebt. Deze wijnen kunnen over het algemeen, in tegenstelling tot wat de meeste wijnkenners denken, lang bewaren, ondanks dat het 100% gefermenteerde druivensap is. En wat mij betreft zijn het de lekkerste wijnen, maar gelukkig hebben velen een andere smaak.

wine%20yeast

Je hebt ook nog wijnbouwers die het maken van natuurlijke wijnen jaarlijks proberen en waarbij het soms lukt, maar even vaak mislukt. Het eindresultaat is soms niet stabiel genoeg, en daarom voegen zij een minimale hoeveelheid SO2 bij botteling. Hiervoor heb ik 100% begrip. Ik heb liever lekkere wijn dan wijnazijn in mijn glas. Het geeft trouwens ook aan dat het ontzettend moeilijk is om 100% natuurlijk te werken. Het vergt heel veel werk in de wijngaard om tot gezonde rijpe druiven te komen die omgeven zijn van hele kolonies gezonde (verschillende soorten) bacteriën die voor een goede fermentatie gaan zorgen. Het vergt ook een zeer propere en zuivere omgeving in de wijnkelder.

yeastToWine

Dan heb je nog de vele anderen die op de golf van natuurlijke wijnen gesprongen zijn en die eigenlijk vals spelen. Vaak is een groot aantal hectaren wijngaard een indicatie voor deze categorie. Domaine Overnoy heeft 5 hecateren waar 3 mensen (de 2 broers en de zus Houillon)  voltijds heel het jaar in de wijngaard werken. Gebruik dit misschien als leidraad als je een referentiekader wil hebben. Er wordt bij deze laatste categorie wijnbouwers toch nog, ondanks dat ze "natuurlijk werken" systematisch industriële gisten gebruikt om de fermentatie te induceren. Het is altijd interessant de wijngaard te bezoeken bij dergelijke wijnbouwers. Geloof mij, je zal wel een verschil zien met één waar er echt natuurlijk gewerkt wordt. Ook zijn dergelijke wijndomeinen genoodzaakt om additieven toe te voegen aan het sap tijdens de vinificatie, want ze hebben het niet onder de knie. Gelukkig proef ik het verschil, maar soit, ik heb graag dat er nog wat wijnen voorradig zijn bij de wijnbouwers in de vorige paragrafen beschreven, dus wens ik deze laatste groep heel veel succes in hun verkoop. Deze zwaaien trouwens te vaak met bio-labels en biodynamische beginselen, die zo gemakkelijk te doorprikken zijn, zeker in geval van grote wijngaarden (niet dat ik tegen bio-dynamie ben, maar dit is voer voor een ander artikel).

youngs%20all%20purpose%20red%20wine%20yeast

Ook opmerkelijk en eigenlijk aanleunend bij de vorige categorie zijn de wat ik de schizofrene wijnbouwers noem, degene die in de wijngaard er alles aan doen om tot gezonde druiven te komen, maar éénmaal in de kelder systematisch het leven uit het sap halen. Een beetje sulfiet hier, een beetje tartraat-zuur daar, nog wat filteren en hier is het product, met een mooie Bio-label op de fles geplakt. Op hun website kan je uiteraard lezen hoe gezond biodynamie is. Het is altijd leuk om met dergelijke wijnbouwers in discussie te gaan.

En dan heb je, en nu besef ik dat ik heel kort door de chicane vlieg, de 99% andere wijnhuizen die industriële wijn maken, waar ik echt niets op tegen heb, zolang ik het maar niet hoef te drinken. Life is too short to drink bad wine. En uiteraard zijn daar integere wijnbouwers bij.

Dit was gewoon een pleidooi om open te staan voor andere wijnen, en ook te melden dat er een hele waaier aan natuurlijke wijnbouwers bestaan. Ik sta trouwens al lang niet meer open. Excuses hiervoor, maar ik vermoed dat jullie daar niet wakker van liggen. Net zozeer ik niet wakker lig van de miljoenen industriële flessen die over de toonbank vliegen aan soms exuberante prijzen, maar soms aan prijzen onder de productiekost. Het is mijn wereld niet.

_czl2507

 

ps Jaren geleden was ik ooit op bezoek bij een wijnbouwer in Bourgogne die wat mij betreft lekkere natuurlijke wijnen maakt. Er was tijdens mijn bezoek tevens een zeer oud koppel uit Parijs aanwezig, die hun jaarlijkse wijnaankoop kwamen doen. Zoals steeds in dit domein werden er tijdens de degustatie andere wijnen uit de kelder van de wijnbouwer geopend. Bij één fles werd de oude man sprakeloos en zeer emotioneel: deze wijn bracht hem terug naar zijn zeer jonge jaren, in de periode waar hij voor het eerst in aanraking kwam met wijn. Hij had deze sensatie nooit meer gevoeld en wou uiteraard weten wat hij zonet gedronken had en waar het te krijgen was. Het was mijn eerste kennismaking met de wijnen van Pierre Overnoy. Het was een Poulsard 1989.

23:01 Gepost door St Etienne in Wijn: discussie | Permalink | Commentaren (14) | Tags: so2, natuurlijke wijn, sulfiet |  Facebook |

09-12-09

Ode aan kleine millésimes

Vele wijnliefhebbers kijken jaarlijks rijkhalzend naar de quotering van het nieuwste millésime. Wat zal het worden? Goed, zeer goed of uitstekend. Slecht bestaat al lang niet meer. Je voelt dat er vaak geknoeid wordt, dat bepaalde drukkingsgroepen een machinerie in gang zetten om een bepaald jaargang van het gebied dat zij vertegenwoordigen als magnifiek te bestempelen. Er zal in elke sector wel ergens belangenconflicten detecteerbaar zijn, niet? En trouwens een mens heeft toch gidsen nodig.

Magazine X geeft Bordeaux een topscore, wijngoeroe Y bestempelt het als jaar van de eeuw voor Rhone, bij een bezoek ergens in regio Z hoor je van alle wijnbouwers in koor dat het een zeer goed jaar was, een lokale wijnimportateur weet je te verzekeren dat de wijnen van dat  jaar een enorme verouderingspotentieel hebben, ..enz. Je ziet overal tabellen verschijnen met scores per gebied en plots zwicht je. Je bent ook maar een mens, een consument. Je probeert je vrouw* wijs te maken dat we dit jaar eens maar goed wat Chateauneuf-du-pape moeten gaan inkopen, want zo lekker zullen zo nooit meer worden. De badkamer moet maar wachten. Je ziet de prijzen wel de hoogte ingaan, en uiteraard is dit een bevestiging dat deze wijnen allemaal top zijn. Zie je wel.  Je had gelijk. En vooral, je bent nu een kenner.

En dan heb je een pipo die een blog heeft, geen diploma in wijnkunde bezit, nog nooit een Premier  Cru Classé gedronken heeft  (neen, ik lieg) en dingen in een wijn zoekt die een ander normaal mens nooit zoekt. Et ce con, Monsieur, c'est moi. En ik zeg u, "Ik prefereer kleine millésimes". Ik heb het uiteraard niet over de occasionele strontjaren, waar de druif de kans niet gekregen heeft om tot rijpheid te komen (remember 1991 in sommige gebieden?).  Maar ik koester de minder gereputeerde oogstjaren waar de meeste wijnkenners niet meer over spreken:  het zijn de vergeten jaren.  Deze zijn uiteraard verschillend naargelang de wijnregio, maar ik denk bijvoorbeeld aan 2004 in Beaujolais en Loire. En ik denk dat voor bepaalde regio's 2007 en 2008 tevens in aanmerking gaan komen, zeker ten opzichte van 2009.

Ik heb voor het schrijven van dit artikel een viertal Vintage Charts opgezocht op het internet en vergeef me mijn naïviteit, maar deze zijn mijn inziens de reinste bullshit.  Uiteraard springen er bepaalde jaargangen uit, en die zullen natuurlijk heel bijzonder zijn, maar... Ten eerste is er de ontzettende inconsistentie in de scores, daar verschillende bronnen vaak totaal verschillende meningen hebben. Uiteraard kan je daar bovenop de vraag stellen hoe je een hele regio of land (alle druivenrassen inbegrepen) kunt trachten te quoteren met één score: Germany  84 points - Spain 92 points. Ik heb het al moeilijk met een fles wijn, dus je kunt mijn scepticisme over dergelijke huzarenstuk wel voorstellen. Ook frapant is de discriminatie van de zogezegde kleinere appelaties en regio's. Vaak merk je dat er voor Bordeaux onderscheid gemaakt wordt tussen left and right bank, dat er onderscheid is tussen rood en wit (en zelfs zoet) en zelfs dat er verschillende quoteringen worden gegeven tussen bijvoorbeeld Saint-Julien en Pauillac, terwijl  een uitgestrekte streek zoals Loire slechts één score krijgt en deze toevallig nooit hoger is dan de scores in Bordeaux. Pure apartheid. Aandachtige en kritische lezers zullen uiteraard opmerken dat een score een gemiddelde score is van alle wijnen en dus ondanks allicht de grote variatie toch zeer nuttig is bij de aankoop van wijn. En eigenlijk zou je nog een gemiddelde kunnen nemen afkomstig van alle wijncritici en tijdschriften ter wereld en dan zal je toch wel een zekere waarheid benaderen.  Ik begrijp de stelling en mijn wetenschappelijke achtergrond indachtig zint deze absurde benadering mij wel;  het is trouwens een nobel streven en uiteraard een houvast voor de vele consumenten van een gigantische industrie. Auugh, dat doet pijn: wijn associëren met het woord industrie. Maar terugkomend op het subject, de mensheid wil alles quantificeren, zolang er maar geen mathematische formules (behalve de berekening van gemiddelden) aan te pas komen. Live with it.

playmobilwinebar

 

Goed, laten we elkander geen mietjes noemen en de koe bij de hoorns vatten: de quoteringen zijn vaak gebaseerd op de uren zon en dus per definitie de concentratie suiker. Als het dan nog eens na een warme zomer niet al teveel geregend heeft tijdens de laatste weken voor de oogst, dan hebben hebben we ne topper. Overdrijf ik niet een beetje? Allicht wel, maar dit wordt trouwens min of meer bevestigd door de samenstellers van de tabellen.

Ik zie in de charts bijvoorbeeld  dat 2003 vaak als een topjaar in Beaujolais wordt beschouwd. Zo ook wordt 2005 als groots in de Loire gequoteerd, in tegenstelling tot  2004 en 2006. Altijd interessant om dan de kelder in te duiken en eens te gaan proeven. Wie mij een uitstekende "bojoleetje" uit 2003 kan bezorgen die ... even nadenken ... die overhandig ik 6 flessen Cru de Beaujolais van een ander topjaar. Ga de uitdaging aan. Ik kom mijn beloftes wel na.

Het is uiteraard afhankelijk wat je in de wijn zoekt, en inderdaad als je voornamelijk structuur en body zoekt dan ben je vaak aan het goed adres met dergelijke charts. De hoog gequoteerde jaargangen zullen zonder twijfel ook vaak meer bewaringspotentieel hebben dan de kleintjes, wat op zich ook wel een verdienste is.

Persoonlijk ben ik dus op zoek naar fraicheur in wijn, zodat het nog een duidelijk digestief karakter heeft. Ik ben op zoek naar sappigheid, en geloof mij die vindt je sneller in een zogezegd kleiner jaar, op voorwaarde dat de wijn goed gemaakt is. Ik ben op zoek naar iets dat bepaalde wijnbouwers "l'eau de source" noemen. Je hebt geen flauw idee waar ik het nu over heb? Geen nood, maar probeer het te ontdekken, goed wetend dat het verslavend is. Het is moeilijk te beschrijven, maar het is een gewaarwording na het slikken van natuurlijke wijn dat je inderdaad doet realiseren dat je ook bronwater meegedronken hebt. "Is he on drugs?" "Als ik water wil drinken, zal ik wel een fles SPA bovenhalen." "Verdunde wijn, als het ware?" Yep. Ik ken trouwens een wijnbouwer die waarschijnlijk als enkeling  op deze planeet hoopt op regen  net voor of tijdens de pluk. You must be kidding? Neen, het is echt waar. Hij wacht als het ware op regen. Ik vermoed dat zijn naburige wijnbouwers hem al lang als compleet gek hebben bestempeld, wat niet helemaal klopt. Je kan hem hoogstens excentriek, non-chalant, rechtlijnig en eigenwijs noemen. Maar feit is dat als je een wijn van hem proeft, je steeds versteld staat van de sappigheid van zijn wijnen, en inderdaad je krijgt dat aangenaam zuiverend gevoel na elke slok. Dit is naar zijn gevoel veel moeilijker te verkrijgen tijdens zogezegde topjaren.  Zo vind ik ook mooie zuren essentieel in een wijn, je weet wel die rare snuiters in de wijn die van de aanzet tot de afdronk je mond fris houden en een streep van extase trekken van hier                   tot                     daar. Ik wil ook fijne aroma's die bij elke glasrotatie naar nieuwe impressie's evolueren. Ik wil minerailiteit in de neus, maar ook in de mond. Ik wil karakter, ik wil de wijnbouwer in de wijn proeven (niet letterlijk natuurlijk), ik wil klei aan de laarzen, ik wil van alles een beetje, maar niet te veel.

Bij warme jaren krijgt de alcohol vaak de bovenhand op al deze sensaties zonet beschreven. Je mist fraicheur en het zo broodnodig evenwicht is wat mij betreft soms ver te zoeken. Ik huiver bij een Beaujolais met alcoholpercentage van boven de 14°, wat velen afkomstig van zogezegde topjaren (2003 en soms 2005) vertonen.  Met mijn sadistisch kantjes weet ik ook dat een kleiner jaar meer arbeid vereist van de wijnbouwer dan tijdens een zonnig jaar. Omwille van deze verhoogde arbeidsintensiviteit  herkent men duidelijker de hand van de meester in de wijnen van kleinere jaren. Er wordt vaak meer risico's genomen, die dan ofwel brilliante of toch ook desastreuze gevolgen kunnen hebben. Zondermeer komt kwaliteit bovendrijven tijdens deze jaargangen.

Ik wil bij deze nog uitdrukkelijk melden dat dit geen oproep is om een bocht van 180° te nemen. Alleen politiekers, bankiers en voetbaltrainers zijn hiervoor gequalificeerd. Blijf verschillende bronnen raadplegen, koop wijnen uit topjaren om evenueel weg te leggen en ook uit te pakken, maar vooral sta open voor kleinere jaargangen. Sluit ze niet uit. Je gaat soms versteld staan van het niveau van deze zogenaamde draakjes. Ontdek, proef, vergelijk en zoek naar l'eau de source in de wijn.

*In geval je een vrouw bent kan je dit gedeelte aanpassen; verander vrouw door man en badkamer door 4-jarige auto

04-12-09

Wijnblog Dagen: Changez bubbels of ...

... hoe een mens een lekkere Crémant du Jura van Domaine des Cavarodes (Etienne Thiebaud) cadeau krijgt.

Entre nous soit dit, bonnes gens, pour reconnaître que l'on n'est pas intelligent, il faudrait l'être (G. Brassens).

Na het succes van de flessendans van enkele maanden geleden, hadden enkele Vlaamse wijnblogdagleden geopperd om het nog eens over te doen, maar dan enkel met bubbeltjes-wijn. Ja, de feestdagen komen met een TGV-vaart op ons af en het wordt tijd om wat voorbereidingen te treffen, wat dus ook inhoud op zoek gaan naar een lekkere aperitief. Het lot beslistte dat ik een fles ging krijgen van WineJockey.

Ik moest ergens vorige week aan de Universiteit van Leuven zijn, en wist dat WineJockey ergens in de buurt woonde. Vandaar mijn belletje naar hem, of hij thuis was. En inderdaad, ik kon tussen 16 en 18u bij hem terecht. Antwerpen - Leuven: een 40-tal minuten, rond die tijd.

Ik had WineJockey nog nooit ontmoet. Ik ga hier uiteraard geen privé-zaken uit te doeken doen (we zijn Story niet), maar laat me zeggen dat het altijd leuk is om mensen met een zeer brede bagage te ontmoeten, en als er tevens ook gemeenschappelijke interesses zijn (wijn, food, muziek), dan schept dat een band. WineJockey wist mij tevens te vertellen dat hij zijn eerste stappen in de wereld van de natuurlijke wijnen aan het zetten is. Zo had hij recent Etienne - mooie voornaam trouwens - Thiebaud ontdekt, waarvan hij mij voorstelde een schuimwijn te overhandigen. "Was dit OK?", vroeg hij me nog. Dit was uiteraard een kolfje naar mijn mond, maar ik liet niet te veel los. Ik was al vooreerst blij dat ik geen fles Taittinger kreeg (niet dat ik dit verwachtte, gebaseerd op de kwaliteit van WineJockey's blog), maar ik kreeg iets dat natuurlijk was, en bovendien ik had de wijnbouwer al in juni (voor de wijnen in België verdeeld werden) in zijn kelder ontmoet. En van waar is jonge Etienne afkomstig? De Jura, op enkele kilometers van Arbois, niet ver van Vesoul (tiens, waarom zegt hem dat nu?), een streek waar ik ontzettend van hou en waar ik minstens 4 maal per jaar vertoef. Trouwens for the records, ik zit momenteel in die streek dit artikel te schrijven. Goed, we spelen dus een thuiswedstrijd. Het mag ook wel eens. We kunnen deze keer wel niet de tegenaanval spelen, maar gaan het spel moeten maken: een verdedigende middenvelder eruit, een tweede spits erin ...

 decoration

Het wijndomein heeft een naam meegekregen: Domaine des Cavarodes. Etienne is één van die zeer jong wijnbouwers (22 jaar!!!) die duidelijk met een missie de wereld van de wijn is binnengestapt. Hij wil wijnen maken met zoveel mogelijk respect voor de natuur. Het was dan ook een evidentie dat hij in de wijngaard biologisch zou werken, om nadien in de kelder zo weinig mogelijk tussen te komen en dus ook geen oenologische producten te gebruiken, dat zo vaak de wijnen maskeert. Alvorens zich te nestelen in Liesle in de Jura, heeft hij stage gelopen in Chambolle-Musigny (240 km van Vierzon?), waar zoals menige wijnliefhebbers weten, vooral elegantie in de wijn wordt gezocht. In 2007 oogste hij zijn eerste eigen druiven afkomstig van fantastische terroirs op de appelaties Côtes du Jura, Arbois en VDP Franche-Comté. Hij heeft een perceel met stokoude variëteiten die gemiddeld 115 jaar oud zijn en die bestaan uit vergeten druivenrassen zoals Enfariné, Gueuche, Portugais Blue, Mezy en Argan. Maar uiteraard zijn de meerderheid van zijn druiven de typische streekgebonden Chardonnay, Poulsard en Savagnin. Hij heeft naar mijn weten geen Trousseau (het vierde druivenras dat in de streek vaak voorkomt). 

Pour mettre à coups de poing son credo dans ma tête. «Ceux qui ne pensent pas comme nous sont des cons» (G. Brassens)

Gebaseerd op wat ik van Etienne Thiebaud geproefd heb, durf ik toch wel te stellen dat we hier zondermeer met een getalenteerde wijnbouwer te maken hebben. Je moet het maar doen, op je 22ste  in een moeilijke streek zoals de Jura, op natuurlijke wijze vinifiëren, en dit dan nog tijdens moeilijke oogstjaren (2007-2008). De boutade dat het maken van natuurlijke wijnen heel weinig inhoud en men gewoon de natuur zijn eigen gang moeten laten gaan is natuurlijk larie, getuige de enkelingen die het consequent kunnen. Sommige dingen die ik van hem geproefd heb in zijn kelder tijdens mijn bezoek, waren niet lekker. Het grootste probleem was mijn inziens de agressieve zuren, die zo vaak de kop optsteken bij wijnen uit de Jura. Gelukkig zijn er invoerders zoals Wouter De Bakker die zeer goed een selectie kunnen maken, en slechts een deel van de wijnen invoert. Zo vind ik de Chardonnay 2007 (die ik op deze blog nu sinds enkele weken als lekkere wijn promoot) een magistrale fles en prijs-kwalitatief niet te evenaren. Het zal geen spek zijn voor ieders bek, gezien het toch wel oxidatief karakter.

Op het etiket van de fles staat vermeld dat het een Crémant du Jura is. Tiens, ik had toch een petnat verwacht, maar klaarblijkelijk is men voor de appelatie gegaan, wat best te begrijpen is wanneer men schulden moet afbetalen. Weten jullie trouwens het verschil tussen een petnat en een schuimwijn à la méthode traditionnel? Bij een petnat wordt de natuurlijke gisting verdergezet in de fles, tot er een druk van 3 tot 5 bar ontstaat. Bij de traditionele manier wordt er een tweede gisting geïnduceerd met wat gistcellen, waarna vaak de gistresten worden verwijderd (dégorgement).

Plof doet de kurk. Deze Crémant is gemaakt van Chardonnay en Poulsard. Altijd interessant zo'n assemblage van twee druiven. Mijn inziens kan dit ten goed komen aan de complexiteit van een wijn. In het glas veel schuimvorming (ondanks mijn voorzichtigheid), en uiteraard mooie parelvorming. Het blijft toch iets hebben die CO2 die vrijkomt in het glas, en eigenlijk ten huize St Etienne wordt toch vrij vaak een bubbeltjeswijn opengemaakt zonder dat het woord feest moet vallen. In de neus vind ik voornamelijk karakteristieken van (natuurlijke) chardonnay afkomstig van een kalkrijke bodem; wat fris fruitig (appel) en floraal, met mooie mineraliteit en duidelijk ook gisttoetsen, die helemaal niet storen. Ik zou zweren dat het Champagne is, wat waarschijnlijk geen belediging is voor deze wijn. Dus tot nu toe geen spoor van de Poulsard, of het moet in de kleur zijn.

In de mond valt de sappigheid op. Dit is mooi spul, met een duidelijk digestief karakter, waar wij zo van houden. De zuren zijn duidelijk aanwezig, maar geven totaal geen blijk van enige agressiviteit. Na enige tijd in het glas krijgt men toch wat impressies van pruim en aardbeien. Joepie, de Poulsards zijn wakker geschoten. Is deze wijn top? Zeker niet, maar die pretentie heeft het ook niet. Wat mij betreft mist deze wijn wel wat karakter. Het mocht mijn inziens wat minder braafjes zijn, met meer risico's gevinifieerd. Ik verwacht van zo'n jonge man met dreadlocks iets met meer ballen. Dit gezegd zijnde drink ik deze fles met alle plezier leeg. En ik ben er trouwens van overtuigd dat deze wijn bij vele mensen in de smaak zal vallen. De wijn is te koop bij Wouter Wine Consult. Oh ja, ik heb Gerd van IkWilWijn twee PetNats gegeven, één Riesling afkomstig uit Elzas. De andere had ik nog ergens in mijn kelder liggen, maar wist niet echt meer wat het was.

Morgen word ik in Cantal verwacht voor een unieke proeverij: les dix vins cochons. De top van de natuurlijke wijnbouwers komen bij elkaar onder de goede leiding van Stephan Majeune. Wie zal er zijn? Les Griottes, Bruno Schueller, Philippe Jambon, Gilles Azzoni, Pierre Beauger, Gerald Oustric, Patrick Bouju, Christian Chaussard, Sébastien Riffault, Jean Maupertuis, ... En zelfs JM Brignot tevens uit Jura (maar oorspronkelijk uit de buurt van Honfleur afkomstig) komt nog eens buiten ... Naar het schijnt zakken de meeste van hen na het weekend af naar Parijs. Het wordt warm in Parijs. Chauffe, Marcel.

 

 Vierzon, Vesoul, Anvers, Honfleur, Cantal, Paris

 

 decoration

Foto uit Jura

03-12-09

Heaven can wait

 

09:14 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beck, charlotte gainsbourg |  Facebook |

28-11-09

Atahualpa Yupanqui - qui?

 
decoration

 

Klik op het youtube-filmpje... en vergeet de piano-intro en wacht op de eerste gitaar-akkoorden, en lees dan verder:

Indien na enkele seconden gitaar, de muziek jou totaal niet aanspreekt, stop dan met lezen en druk HIER.

In geval het toch intrigeert, dan zou ik jou uitnodigen om kennis te maken met een unieke persoonlijkheid uit de muziekwereld, die nooit de wereldwijde roem heeft gekregen die hij mijns inziens wel verdiende, alhoewel hij dit absoluut niet wilde. Het is natuurlijk ook geen populaire muziek.

Muziek is voor mij veel belangrijker dan wijn. Ik zou zonder wijn kunnen leven. Dus op de eerste plaats muziek, dan pas wijn. En literatuur dan? Eerst muziek, dan literatuur en dan wijn. Reizen? Ja, een moeilijke, maar toch nog altijd muziek op de eerste plaats. Den Beerschot? OK, eerst muziek, dan literatuur, reizen, den Beerschot en dan wijn. En lekker eten? Ja, wacht. Nu even stoppen, ik ben een artikel aan het schrijven.

Ik luister dagelijks naar muziek en mijn muzieksmaak is zeer breed te noemen (in tegenstelling tot wijn bv.). Er zit in mijn verzameling veel barok en zeer veel klassiek en wat Modern. Voor de rest ook wat blues, heel veel jazz, uiteraard pop en altenatief, maar ook ontzettend veel "wat ze wereldmuziek noemen". Oh, wat haat ik die sticker dat gebruikt wordt om alle "niet-Westerse muziekgenres" te beschrijven.

Ik wil jullie vandaag kennis laten maken met Atahualpa Yupanqui. Qui? Ja, de kans dat jullie deze mijnheer kennen is zo groot als dat Yves Leterme ooit de Slimste Mens wint. Miniscuul klein, dus. Voor mij was hij dus ook een totaal onbekende, totdat ik ooit eens op een zonnige lentedag  in Parijs een tweedehandse CD-winkel binnenstapte. Op de achtergrond gitaarmuziek en een stem uit de hemel, soms gezongen, maar ook vaak gesproken. En op de grond, als een zak pattaten, mijn diepste bewondering. Ik heb toen voor een peulschil een CD-box met 5 CD's van deze artiest gekocht en ik moet zeggen, sindsdien haal ik toch minstens viermaal per jaar de doos in mijn auto om voor zeer lange tijd als achter- en voorgrond muziek te fungeren tijdens mijn talrijke autoritten. Files zijn dus plezant, want dan hoor ik de nuances van de muziek beter. Ik denk dat ik onbewust zelfs vaak files veroorzaak. Dus mocht je nog eens in de file staan, denk er dan aan dat ergens voor jou misschien iemand rustig naar muziek aan het luisteren is.

Waar waren we gebleven? Ja, een stem en wat akkoorden. Zo zijn er nog meer. Naar mijn bescheiden mening is dit bazeke toch wel uniek te noemen. Atahualpa Yupanqui is als Héctor Roberto Chavero Haram in 1908 in de provincie Buenos Aires geboren. Al vrij vroeg begon hij op iets dat op een gitaar moest lijken te tokkelen. Rond zijn 10de verjaardag kreeg hij een echte gitaar, waarop hij ermee dagenlange wandelingen ging maken op een paard, als een cowboy. Naarmate hij ouder werd, werden deze uitstappen steeds langer, om dan uiteindelijk te resulteren als de essentie van zijn leven. Onze Atahualpa heeft als adolescent en twintiger, duizenden kilometers op een paard afgelegd door het binnenland van Argentinië. Hij voelde aan dat dit zijn leven was. Als hij een vriendelijke voorbijganger tegenkwam, die zijn groet beantwoorde met een knik, stapte hij af zijn knol, om uit dankbaarheid een lied te spelen. Indien geen respons, dan reed hij door. Ja, ik vermoed dat hij vaak voor een gek werd aanschouwd. Hij heeft echt letterlijk aan de bron, naargelang de geografische plaats waar hij zich verkeerde, de verschillende Argentijnse en zelfs Indiaanse muziekvormen geleerd: de milonga, de chacarera, de zamba, de vidala, de baguala, ... In zijn composities maakte hij gebruik van deze folkse genres in hun puurste vorm.

Goed, ik vermoed dat het eerste lied al achter de rug is. Indien je het maar niets vond, klik dan op EXIT. De tekst wordt heus niet spannender, en het leven is zowieso te kort om oninteressante dingen te lezen of te beluisteren. Indien nog steeds instemmend geknik, lees rustig verder, maar klik eerst op het volgende filmpje.

Zijn leven is zeker niet helemaal vlotjes verlopen. Als lid van de communistische partij is hij begin jaren dertig naar Uruguay moeten vluchten. Rond zijn dertigste kregen zijn composities een zekere reputatie en hij werd regelmatig uitgenodigd voor radio- en live-optredens in de hoofdstad.

Wegens zijn lidmaatschap van de communistische partij, werd zijn werk gecensureerd gedurende de regeerperiode van Juan Peron. Hij werd verschillende keren gearresteerd en opgesloten. Eind jaren veertig vertrok hij naar Europa, en werd door Edith Piaf uitgenodigd om op te treden in Parijs. Hij maakte vervolgens een uitgebreide concerttournee doorheen Europa. Enkele jaren later keerde Yupanqui terug naar Buenos Aires. Hij brak met de communistische partij, waardoor hij meer kansen kreeg voor radio optredens.

De erkenning voor Yupanqui's ethnographisch werk kwam tijdens de sixties, en nueva canción artiesten zoals Mercedes Sosa en Jorge Cafrune namen zijn composities op en maakten hem populair bij de jonge muzikanten, die hem Don Ata noemden. Midden jaren zestig toerde hij de hele wereld rond. In 1967 vestigde hij zich in Parijs. Hij keerde regelmatig terug naar zijn geboorteland, maar deze bezoeken werden zeldzamer nadat de militaire dicatuur van Videla aan de macht kwam. De opnames in mijn bezit zijn in Parijs opgenomen tussen 1967 en 1968. Yupanqui stierf in Frankrijk in 1992 - hij was 84 jaar jong.

Nog enkele seconden en het fragment is achter de rug. Laten we even wachten...

Nu nog even doorbijten, we zijn er bijna. Klik nu op het volgende fragment. Het is het begin van een stuk dat 41 minuten duurt, en is gebaseerd op het gedicht El Payador Perseguido van Martin Fierro de José Hernandez. Het bestaat uit 726 versen.

Eenzaat of revolutionair? Liederen of recitals? Heel moeilijk te zeggen, wat mij betreft. Hij was duidelijk een autoditact, die zijn ogen en oren openhield om zoveel mogelijk te absorberen. In zijn composities is poëzie en muziek als het ware in elkaar verstrengeld: ze zijn geen rivalen. Het is allemaal zeer subtiel, en dit brengt mij naar het kenwoord als ik Atahualpa Yupanqui moet beschrijven: discretie. Dicreet in de muziek, maar ook discreet in het leven. Hij wou bijvoorbeeld nooit over zichzelf spreken, daar zijn leven in zijn liederen en teksten zat. En deze gaan wat mij betreft ... (en nu gaan we lekker pathetisch doen) recht naar het hart.

decoration

Bron: Le Chant du Monde & Wikipedia.nl

10:29 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (8) | Tags: atahualpa yupanqui |  Facebook |

26-11-09

Happy Thanksgiving...

decoration

Happy Thanksgiving aan iedereen (niet dat wij het vieren, maar ik had nog eens zin om een kalkoen op mijn blog te zetten) en meer bepaald aan de medewerkers van De Standaard, die hier soms mijn Blog betreden en heel af en toe komen plukken.

Ik geloof in een bepaalde soort toeval, maar niet één waar er al meerdere keren subjecten uit mijn blog enkele weken later worden teruggevonden in een krant. Het zou leuk zijn mochten jullie het concept van bronvermelding toepassen. Ik hou jullie IP adres in het oog.

 

Turkey_Day

Bron foto & cartoon: Fantastic-Farm-and-Country-Photos.com & C.T.U

09:05 Gepost door St Etienne in Foto | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de standaard, bronvermelding, thanksgiving |  Facebook |

20-11-09

3 maal Lap

Lap 1

Ergens op mijn blog heb ik een open brief geschreven naar wijngoeroe Robert Parker. In deze brief verwees ik naar mijn ontmoeting met hem ergens in een wijnkelder in Frankrijk, waarbij ik concludeerde dat hij een niet al te goede proever is (laten we zeggen dat ik er betere ken) en maakte ik brandhout van zijn puntensysteem, dat trouwens naar éénvormigheid streeft en gebaseerd is op subjectieve termen. Man, man, man, ik heb hier toch wel wat boze emails over gekregen, want aan Robert wordt er niet geraakt.

Frequente bezoekers van mijn blog weten ook dat ik nooit wijnen quoteer, daar ik er persoonlijk de zin niet van inzie en het volgens mij zeer moeilijk is en vooral omdat een wijn (laat staan een natuurlijke wijn) voortdurend evoluëert. Dus hier geen wjjnen met een score van 91/100.

Groot was mijn vreugde bij het lezen van een artikel in de Wall Street Journal, waarin het geven van scores aan wijn en medailles onder korrel wordt genomen. Er wordt in het artikel tevens gewezen op de inconsistentie van wijnjournalisten, wijnexperten en juryleden op wedstrijden. Het artikel is geschreven naar aanleiding van de conclusies van professor Hodgson, statistieker, wetenschapper en wijnmaker, die zich gedurende enkele jaren bezig hield met het onderzoek naar wijnscores en degustatienotities.

PT-AM965_Cover__G_20091113163212

 

 

Enkele passages uit het artikel, en voor de rest zal ik er niets aan toevoegen (u bent slim genoeg om zelfs conclusies te trekken):

But what if the successive judgments of the same wine, by the same wine expert, vary so widely that the ratings and medals on which wines base their reputations are merely a powerful illusion? That is the conclusion reached in two recent papers in the Journal of Wine Economics.

There is a rich history of scientific research questioning whether wine experts can really make the fine taste distinctions they claim...

Harvard psychologist asked an ensemble of experts to rank five wines on each of 12 characteristics-such as tannins, sweetness, and fruitiness-the experts agreed at a level significantly better than chance on only three of the 12.

In France, a decade ago a wine researcher served 57 French wine experts two identical midrange Bordeaux wines, one in an expensive Grand Cru bottle, the other accommodated in the bottle of a cheap table wine. The gurus showed a significant preference for the Grand Cru bottle, employing adjectives like "excellent" more often for the Grand Cru, and "unbalanced," and "flat" more often for the table wine.

The experts' wine ratings typically varied by ±4 points on a standard ratings scale running from 80 to 100. A wine rated 91 on one tasting would often be rated an 87 or 95 on the next. Some of the judges did much worse, and only about one in 10 regularly rated the same wine within a range of ±2 points.

"I'm happy we did the study, though I'm not exactly happy with the results. We have the best judges, but maybe we humans are not as good as we say we are."

The gold medals seemed to be spread around at random, with each wine having about a 9% chance of winning a gold medal in any given competition.

...sending the same wine to a wine competition under three different labels. Two of the identical samples were rejected, he said, "one with the comment 'undrinkable.' " The third bottle was awarded a double gold medal.

Mr. Parker pointed out that, except in three cases, his second rating for each wine fell "within a 2-3 point deviation" of his first. That's less variation than Mr. Hodgson found. One possible reason: Mr. Parker's first rating of all the wines fell between 95 and 100-not a large spread.

Silverado Limited Reserve Cabernet Sauvignon 2005 that sells for more than $100 a bottle: "Dusty, chalky scents followed by mint, plum, tobacco and leather. Tasty cherry with smoky oak accents..." Another publication, The Wine Advocate, describes a wine as having "promising aromas of lavender, roasted herbs, blueberries, and black currants." What is striking about this pair of descriptions is that, although they are very different, they are descriptions of the same Cabernet. One taster lists eight flavors and scents, the other four, and not one of them coincide.

Voor het compleet artikel verwijs ik naar hier.

 

Lap 2

Ik heb de mogelijkeid om via Stat Counter het aantal bezoeken op mijn blog te volgen. Niet dat ik dit vaak doe, maar het is wel interessant. Zo weet ik bijvoorbeeld, dat de hoogste frequentie aan bezoekers niet tijdens het weekend, maar op maandag voorkomt. Het is duidelijk dat velen onder jullie maandagmorgen op het werk het "net" afsurfen in plaats van echt aan het werk te gaan, en mocht het maandag zijn als u dit leest en u bent op het werk: WELKOM en nog een fijne werkweek.

Ik was deze week in London voor het werk, en merkte op dinsdagavond plots een onbegrijpelijk piek aan bezoekers op mijn blog. Even kijken hoe deze nieuwe bezoekers op mijn blog kwamen, en ik merkte dat de meesten afkomstig waren van een search op Google: "Chianina vlees, waar Chianina kopen, Bistecca Fiorentina, beste slager van Toscanië, Slager Falorni, ...etc." Van waar deze plotse interesse in Chianina vlees en Falorni in Greve? Weet u het? Ik wist het vrij snel, want het was dinsdagavond, beste mensen, de avond waar heel Vlaanderen naar De Beste Hobbykok van Vlaanderen aan het kijken is. Allicht zal Paus Peter Goossens iets over het vlees gezegd hebben, waarbij half Vlaanderen als schaapjes op zoek is gegaan op het internet. En inderdaad, de dag nadien naar vrouw en kids gebeld en mijn vermoeden werden bevestigd. Onze hobbykoks zaten in Toscanië en hadden een Bistecca alla Fiorentina moeten grillen voor de kritische neus van Peter Goossens. Voor meer uitleg in verband met het vlees en waar het te kopen (weliswaar niet in België), verwijs ik naar een artikel dat ik in Italië heb geschreven. 

Ik heb begrepen dat het volgende week op verplaatsing in San Sebastian wordt in De Hobbykok. Zijt maar zeker dat onze twee hobby-presentatoren ook aanwezig zullen zijn. Spijtig dat ik op mijn blog nog nooit verteld heb van mijn enkele bezoeken aan deze fantastische stad, waar ik op culinair gebied het volgende van onthouden heb: de lekkerste tapa's uit Spanje in het oude centrum, inktvis in eigen inkt op een terras aan het vissershaventje in de baai, de toprestaurants Arzak (zie foto) en Martin Berasategui. Euh, en mocht u dit lezen na het kijken van Hobbykok en puur toevallig op deze blog beland zijn: WELKOM.

decoration

 

Voor alle duidelijkheid, ik vind Hobbykok een leuk onderhoudend programma, waar tot mijn groot genoegen de belangrijkheid van het product wordt getoond (of het moest van sponsor Carrefour afkomstig zijn - dan wordt dit even vergeten). Ik heb enorme bewondering voor de twee super-koks (Oud Sluis is echt grandioos), maar ik zou niet graag bij Hof van Cleve of Oud Sluis gaan eten, om terplaatse te horen dat de Chef-koks met een VTM-filmploeg naar Italië of Spanje zijn vertrokken. Wordt er dan korting gegeven? Allicht zal de uitleg wel zijn dat de keukenploeg zo geroutineerd is dat het geen verschil uitmaakt. Bollocks, natuurlijk. Ik heb van een vroegere personeelslid van De Karmeliet vernomen dat het verschil vrij groot is of Geert Van Hecke al dan niet in de keuken staat. Eigenlijk raadde hij mij trouwens aan om nooit op vrijdag- of zaterdagavond te gaan eten in top-restaurants, daar de Chef's dan vooral een controlerende en doorgevende rol heeft. Andere avonden staan ze mee aan het fornuis.

 

Lap 3

Uitspraak van de week (wat mij betreft):

"Scampi's is voor coiffeurs en voor mensen die niet kunnen koken."  Een zekere Hans in Komen Eten op VT4.

16-11-09

On était nombreux et on avait soif

Ik ben gisteren naar de proeverij van natuurlijke wijnen geweest, georganiseerd door Troca en door Wouter Wine Consult. Het oord van plezier was deze keer het restaurant Couvert Couvert in Heverlee. Er was deze keer veel volk opgedaagd. Zes wijnbouwers waren aanwezig en achter twee tafels  stonden Jacques Masy en Wouter De Bakker met elks een twaalftal flessen. De kwaliteit van de te proeven wijnen was over het algemeen van zeer goed niveau. 

41650923_m

 

Ik heb normaal niet de gewoonte mijn indrukken van een degustatie te posten, maar daar al 3 mensen mijn toppers van de degustatie gevraagd hebben, zal ik bij deze een uitzondering maken. Niet dat ik het allemaal beter weet, maar het is altijd leuk om met wat mensen uit te wisselen wat al dan niet lekker was. Belangrijk om in het achterhoofd te houden is dat bij natuurlijke wijnen een wijn vandaag minder goed kan proeven, om binnen enkele maanden fantastisch te zijn of vice versa. Feit is wel dat ik heilig van overtuigd ben dat een wijn puur objectief kan beoordeeld worden, maar dergelijke proeverijen tussen vele mensen en met de wijnmaker die je impressies in je gezicht probeert te lezen is toch nooit ideaal.  Ook wil ik melden dat ik al enkele jaren geleden gestopt ben met notitie's te nemen op dergelijke proeverijen, daar ik de contacten met de wijnbouwers veel belangrijker vind. Ik vermoed dat ik minder multi-tasking ben dan velen onder jullie, die tegelijkertijd met en glas in de hand notitie's kunnen nemen en een gesprek aangaan met de wijnbouwer, terwijl er nog aan een omstaander gevraagd wordt wat hij van de wijn vindt (en dit dan allemaal met een gulp wijn in de mond). Dit maakt dat ik jullie geen ellenlange beschrijvingen zal kunnen geven van de wijnen. Ik hou het dus enkel op wat vermeldingen van de zeer lekkere wijnen dat ik met een kruisje op mijn degustatieblad heb aangeduid.

Tafel 1. De sympathieke Marc Pesnot van Domaine Sénéchalière uit Pays Nantais. Marc staat bekend voor zijn zeer drinkbare wijnen op basis van Melon de Bourgogne, beter bekend als Muscadet. Zuiver gemaakt zijn dergelijke wijnen fantatsiche dorstlessers, die ook wonderwel passen bij schaaldieren. Waarom passen de wijnen van een regio altijd zo goed bij wat er op tafel komt? Het kan geen toeval zijn. Voor mij was hier de topper de Vielles Vignes 2007. Ik had trouwens bijna dezelfde wijn voor een tweede keer aangekocht, daar deze wijn dezelfde bleek te zijn als de Miss Terre 2007, dat hiet toch al enkele maanden op deze blog als lekkere wijn staat vermeld. Mooie neus, met knapperige mineraliteit. Drinkt lekker en gemakkelijk weg. De wijn kan volgens de wijnbouwer een 3-tal jaren weggelegd worden, maar ik zie daar het nut niet van, behalve als je 120 flessen wilt aanschaffen.

Tafel 2. De gesloten Patrick Meyer van Domaine Julien Meyer uit Alsace. Ik heb hier niet alle wijnen van geproefd, daar ik de meeste wel al had geproefd en ik wou mijn gehemelte nog wat fris houden voor wat ging volgen. Het lekkerste van deze tafel vond ik zondermeer de Sylvaner Zellberg 2008. Deze cuvée heb ik enkele jaren geleden leren kennen. Het was toen de ongeëvenaarde 2004, dat blind zo fel leek op een betere Chenin Blanc. Nooit gedacht dat Sylvaner zo een potentieel had. De 2008 heeft een mooie neus en is zeer evenwichtig in het middenpalet. Enige detailkritiek vind ik een kleine gemis aan zuren in de eindshot, maar dit is een fles dat ik elk ogenblik en overal met plezier zal aanvaarden.

Tafel 3. Wijnassortiment van Jacques (Troca). Zeer lekker vond ik de Orbois 2007 van Les Capriades uit Vallée du Cher. Deze wijn, op basis van de vergeten druif Menu Pineau is een cuvée dat ik sinds de 2004 toch wel volg via Jacques. Alhoewel afkosmtig van een moeilijker jaar is de kwaliteit nog zeer hoog te noemen. Zeer sappige wijn. Ook fantastisch aan deze tafel was de Champagne Fidèle 2004 van het domein Vouette et Sorbée. Prachtige florale neus dat zo typsich is voor Pinot Noir. Zeer mooie concentratie en mooie afdronk. Beslist een wijn dat niet zou mistaan bij het aperitief tijdens de kerstdagen.

Tafel 4. Christian en de sympathieke Nathalie Chaussard uit Coteaux du Loir. Goed vond ik zonder meer de You are so Fine 2007, een Pet Nat op basis van Chenin. Lekker strak in de mond, en een dorstlesser eerste-klas. Nog een trapje hoger schat ik de rode Patapon 2008 in, een Pineau d'Aunis (nog zo'n vergeten druif met een fantastisch potentieel). Deze delicate wijn bezat een mooie mineraliteit en het nodige rood fruit om het geheel naar een hoog niveau te brengen. Dit is een fles dat leeg is voor je tienmaal Patapon achter elkaar kan zeggen.

Tafel 5.  Christian Binner uit Elzas. Hier heb ik geen speciale wijnen aangeduid op mijn degustaieblad. De wijnen proefden allemaal correct tot goed.

Tafel 6. De Rastaman Etienne Thiebaud van Domaine des Cavarodes uit Jura. Ik heb in de lente van dit jaar dit domein bezocht en ik moet zeggen dat wat we toen gedronken hebben niet echt lekker was. Lag het aan ons, was het de maanstand of de koude in de kelder, hadden we een oververzadiging na 4 dagen proeven, ik weet het niet. Dat was toen dus. Recenter in Couvert Couvert een zeer lekkere Pet Nat van Etienne geproefd en nog recenter via Wouter de Chardonnay 2007 geproefd en dat dan ook direct aangekocht. Deze Chardonnay uit zijn eerste oogstjaar heeft sous voile een 2-tal jaren gerijpt in oude foeders wat een oxidatieve karakter geeft aan de wijn, waar ik zo wild van ben als het goed gemaakt is. Deze wijn heeft echter achter deze oxidatieve facade een enorme sappigheid en mineraliteit, dat maakt dat ik deze wijn fantastisch vind. Wat trouwens opmerkelijk is aan deze wijn zijn de mooie zuren, die zo zeldzaam zijn in deze regio. Deze wijn heeft ook een enorm bewaarpotentieel. Trouwens prijs-kwalitatief is dit echt niet te verslaan.

Tafel 7. Wijnassortiment van Wouter. Zonder meer lekker was de natuurlijke Champagne Les papilles Insolites van Domaine J. Lassaigne, een wijnhuis dat ik sinds enkele jaren nu volg. Lekkere strakke zeer droge champagne met een toch wel hoge aciditeit, gemaakt op basis van Pinot Noir, dacht ik. Ik zou deze fles nog enkele jaren wegleggen om het geheel nog wat tot evenwicht te laten komen. Ook opmerkelijk was de lekkere fruitige Barbera del Monferato 2007 La Veranne van Bera aan deze tafel. Het was lang geleden dat ik nog eens een boeiende Barbera in mijn glas gekregen heb. Deze wijn heeft duidelijk geen hout gezien en genoot van een malolactische gisting in de fles, dat maakt dat je de wijn best via decanteren ontgast, om dan pure drinkplezier te krijgen.

Tafel 8. De vlotte Josette Medau van Domaine La Star in Anjou. Hier vond ik de topper van de dag. Een wijn dat ik trouwens  in een vorig artikel al had aangeraden, Le Paradox des Bonnes Blanches 2004 van wijlen Pierre Weyand. Deze wijn met licht oxidatieve toets is gemaakt van Chenin Blanc en heeft 2 jaren op vat gelegen. Volgens Josette was dit een probeersel van haar man, waarbij het eerste jaar geouilleerd is, om in het tweede jaar er niet meer aan te komen. Er zou trouwens nog een vat bestaan van het perceel Les Bonnes Blanches uit 2004, dat allicht nu verder oxideerd. De kunst is van het goede moment uit te kiezen om het op fles te zetten. Deze droge wijn dat toch een rijp karakter heeft (zonder lomp over te komen) heeft een finale dat blijft terugkomen. Het stopt dus niet en was dus een ware afsluiter van een zeer boeiende degustatie. Ik vind trouwens het sociaal aspect van dergelijke ontmoetingen zeer leuk, waarbij ik kan kennismaken met wijnbouwers, wijnliefhebbers, mede-bloggers en zelfs lezers van deze blog.

Waren de andere wijnen slecht? Uiteraard niet, maar dit zijn de wijnen dat ik met een kruisje heb aangestipt. Mocht u ook op deze degustatie aanwezig geweest zijn, laat me dan weten wat jij lekker vond. Alvast bedankt.

34091829_m

13-11-09

Een wijntip ... ne witte shenin


Bericht aan Rick en Thomas:

Schrik niet, dit is geen open brief, waarbij ik jullie een beetje belachelijk ga maken....

Ik weet dat jullie beide Chenin Blanc liefhebbers  zijn. Mensen die deze druif een warm hart toedragen hebben bij mij een streepje voor, echt waar. Ik durf niet zeggen dat het mijn lievelingsdruif is, want dit zou onrecht doen aan de anderen. Het is zoals bij je eigen kinderen, je kan moeilijk zeggen dat er één je favoriet is. Soit, feit is dat ik veel flessen van deze druif in mijn kelder heb liggen, meestal in droge versie, daar ik wel halfzoete of zoete wijn apprecieer, maar eigenlijk zo goed als nooit thuis drink. Ik vermoed dat jullie ook wel wat in vooraad hebben, en dat jullie steeds op zoek zijn naar ontdekkingen.

Zeer recent hebben we "en petit comité" wat wijnen geproefd, waarvan enkele zeer hoge toppen scheerden, maar er was één wijn die daar nog bovenuit stak. En inderdaad, het was een Chenin Blanc. Het was een wijn van de overleden Pierre Weyand.  De droge wijn uit Anjou was de « Le Paradox des Bonnes Blanches 2004 ». Voor meer uitleg over deze wijn verwijs ik naar Wouter De Bakker van Wouter Wine Consult.

Ik zou bij deze jullie willen aanraden wat flessen van deze cuvée aan te schaffen. Ik weet het, het is niet spotgoedkoop, maar neem van mij aan dat het de moeite is. De wijn is puur natuur, maar zal gezien zijn potentieel zeer lang kunnen bewaren. Als dank voor mijn tip, zou ik mezelf graag uitnodigen om binnen 10 jaar bij jullie thuis een flesje te kraken. Indien jullie geen ideale kelder hebben, dan zullen we er maar 5 jaar van maken. Ik weet het, het is niet gebruikelijk dat iemand zichzelf uitnodigt bij een vreemde, maar ik doe het toch. Mochten jullie ook wat tips hebben, dan hoor ik het graag. Liefst iets met Chenin Blanc.

Loire

11-11-09

Cava - en ja, ik blijf op zoek naar lekkers buiten Frankrijk en Italië

 

Ik heb nooit gedacht dat ik hier op deze blog een cava zou bewieroken, u weet wel de Spaanse schuimwijn, dat vaak als substituut van champagne dienst doet bij mensen die weinig geld willen uitgeven voor wat bubbeltjes (?). Want inderdaad je moet maar langs de rekken van een grootwarenhuis passeren om te zien dat er cava's zijn onder de 5 euro. Champagne zou trouwens ook al aan een fameuze terechte devaluatie onderhevig zijn, wat perfect te verklaren is met de simpele economische theorie van vraag en aanbod. Er is dus een overaanbod aan champagne, cava en andere schuiwijnen op deze wereld.

Het is trouwens vaak de schrik van menige mensen om op een receptie een goedkope cava geserveerd te krijgen, die bij gebrek aan iets anders buiten een te zoete fruitsap, moet aangenomen worden.  Gegarandeerd, dat je het na het nuttigen van meedere glazen ervan, 's anderdaags gaat beklagen. Uiteraard zijn er cava's die acceptabel zijn en ik heb trouwens eens een uitstekende geproefd in een 3-sterren zaak in San Sebastian, maar de prijs ervan was toch ver boven de gemiddelde champagne.

Een tijdje geleden ging ik eten met Stefaan Van den Bossche van Divino en zoals altijd had hij flessen bij, waaronder de Gala Cava Limited, een Brut Nature Reserva, gemaakt van Xarel.lo, Parellada en Macabeu. De geur had iets wild (gistcellen in combinatie met fruittoetsen), waar ik dan weer wild van werd. Dit was zuiver spul. Ik herhinner mij dat we de fles leeggedronken hebben in combinatie met wat schijfjes uitstekende salami. Mijn enige detail-kritiek was toen, een lichte gebrek aan aciditeit in de eindshot, maar dit belette mij niet om 6 flessen aan te schaffen voor de prijs van 9,50 euro de fles. Een mens moet zich toch voorbereiden op de aanstormende feestdagen. Enkele dagen geleden heb ik een eerste fles in gezelschap geopend en zonder iets erbij gedronken. Man, man, man, ik wist niet dat cava zo lekker kon zijn en niemand die enige vermoeden had dat dit uit Spanje afkomstig was. Mooi fruitige neus, met nog steeds wilde aroma's (het was zeer zeker geen puttekes-geur, dat soms ook kan voorkomen). Mooie fruitige aanzet en evenwichtig in de mond, met mooie zuren dat tot in de finale doorgetrokken worden. Deze schuimwijn is wat mij betreft ook extreem zuiver gemaakt en het zou mij niet verwonderen dat dit juweeltje puur natuur is. Bestel alvast jullie vooraad, want straks zijn ze weg.

decoration

Velouté van aardpeer met coquilles

Geschreven in de lente van 2009, en nu pas op mijn blog geplaatst, daar de eerste aardperen geoogst zijn...

decoration

Een beetje laat in het seizoen (daar de aardperen verdwenen zijn), maar ik heb eindelijk het recept op punt. Na enkele vrij succesvolle pogingen en na een gesprek met een Franse kok, ben ik er eindelijk achter om het perfect te maken. Eénmaal op punt leidt het recept gegarandeerd tot een heerlijk voorgerecht.

Hou het gewoon bij voor volgende winter...

Ingrediënten (voor 4 personen)

800g aardperen

1 sjalot

boter

kippen bouillon

zwarte peper

8 coquilles (st-jacobsvruchten) of in een gulle bui een 12-tal

bieslook

 

Schil de aardperen en snij in kleine stukjes. Stoof de gesnipperde sjalot op een laag vuur in de boter, en voeg nadien de aardpeer toe. Laat deze gedurende minimaal 1 uur op een zacht vuur totdat de aardperen zacht zijn. Het is essentieel dat de boter niet aanbruint en de truk is van bakpapier als afluiting van de pot/pan te gebruiken in plaats van een deksel. Hierdoor zal een deel van het water van de aardperen uit de pot verdampen en een deel een verzadigde damp creëren. Nadien alles pletten (zoals bij een aardappelpuree) en bouillon toevoegen tot de gewenste dikte. De velouté moet een viscosteit krijgen dat hoger is dan van een normale soep; denk meer aan een dikke erwtensoep.

47776

Voor de coquilles is het aan te raden dat je de vruchten een ½ uur op voorhand uit de koelkast haalt en deze op een keukenpapier laat drogen. Hoe droger ze zijn, hoe gemakkelijker ze een mooi korst gaan krijgen. Smelt een hoeveelheid boter in een pan en laat de coquilles goudbruin bakken aan beide kanten; dit betekent dat je ongeveer 2 minuten op beide kanten laat bakken. Plaats de coquilles in een soep bord, en lepel de velouté erlangs totdat ze bijna volledig bedekt zijn (het is de bedoeling dat je enkel nog de bovenkant ziet). Voeg zwarte peper en bieslook toe, en eventueel enkele schilfers zwarte truffels. Er kan ook een kleine wolk room toegevoegd worden.

Bon apetit.

08-11-09

Een niet de missen proeverij: geloof mij

 decoration

Bent u ook één van die vele wijnliefhebbers die Megavino aan zich heeft laten voorbijgaan? Drinkt u ook graag zuivere wijnen, die niets te maken hebben met de  industriële rommel die overal wel te krijgen is. Of heeft u interesse om eens kennis te maken met natuurlijke wijnen en enkele van hun makers? Dan zou ik u aanraden van een gaatje in de agenda te vinden op zondag 15 november tussen 14 en 19u. De proeverij is georganiseerd door Troca Vins Naturels en Wouter Wine Consult. De plaats van ontmoeting is restaurant Couvert Couvert in Heverlee, toevallig één van mijn lievelingsrestaurants.

decoration

Wie komen er? Vooreerst, wat mij betreft, twee toppers uit de Elzas: Christian Binner en Patrick Meyer. Vooral van deze laatste heb ik de laatste twee jaren flessen Pinot Noir, Riesling en Sylvaner gekocht, gedronken en bewaard. Dan het prototype van drinkplezier, de sympathieke Marc Pesnot uit Pays Nantais. Zijn Miss Terre 2007 staat hier op deze blog al lange tijd in de categorie "Lekkere wijnen". Christian en Natalie Chaussard maken zuivere mineralige Coteaux du Loir en Jasnières. Ik ben zeer benieuwd naar hun nieuwe wijnen. Josette Médau is de weduwe van de onlangs verongelukte Pierre Weynand uit Anjou. Pierre is de man die de wijngaarden van Eric Callcut (één van mij absolute favorieten) heeft overgenomen. Ik heb zeer recent enkele wijnen van dit domein geproefd. Ik zal een tip geven: één van die cuvée's was één van de beste wijnen dat ik dit jaar geproefd heb, en zal weldra in mijn kelder vertoeven. En dan is er een zeer jonge wijnbouwer die toch wel indruk maakt met zijn eerste oogst: Etienne Thiebaud uit Jura. Ik heb recentelijk zijn Chardonay 2007 toegevoegd aan mijn "Lekkere wijnen". Er wordt 5 euro inkom gevraagd.

decoration

07-11-09

Hoeveel mag een Croque Monsieur nu eigenlijk kosten?

 

Het was een zonnige herfstdag in Antwerpen. Ik was even de Fnac binnengestapt om terug buiten te stappen met een CD-box van de in Montreal opgenomen live opnames uit 1989 van Charlie Haden en dit met verschillende bezettingen. Volgens mijn gezinsleden is dit zenuwachtige muziek, volgens mij Jazz van de bovenste plank.

decoration

Er zaten vele mensen op de terassen te genieten van de laatste aangename herfstdagen van het jaar en ik had honger. Nog even een krant kopen om dan een zonnige plek op te zoeken waar ik deze kon lezen. Het werd een zitje op het terras van brasserie/café De Post op de Groenplaats in Antwerpen, met de rug naar de kathedraal en de zon in het gezicht. Vrij snel kwam er een ober langs en ik bestelde zonder op een kaart te kijken (ik was al volop een artikel over de verdeeldheid en machtstrijd van de MR aan het lezen) een Croque Monsieur en een bruiswater (Spa Rood voor onze Nederlandse vrienden, alhoewel het een ander merk was). Na enkele minuten kwam mijn bord en glas op tafel. Het Croque Monsieur bord bestond uit 2 kleine getoaste boterhammen, met een minimale hoeveelheid kaas en hesp, dat diagonaal gesneden waren, een kwart tomaat en nog wat sla dat ze bij elkaar gegooid hadden. Er was nog een potje ketchup naast de sla geplaatst. De smaak was niet geweldig, maar voor je het wist was alles op, zo klein waren ze. De droge sla met ketchup liet ik aan mij voorbijgaan. Na het nuttigen van mijn drank en het lezen van de krant, vroeg ik de rekening. Tot mijn verbazing werd zonder een rekening te presenteren de ronde som van 14 euro gevraagd. Ik vroeg om verduidelijking door middel van een rekening en ik zag dat dit niet geapprecieerd werd. Ondertussen nam ik van een nabij gelegen tafel de kaart en tot mijn afgrijzen stond er bij Croque Monsieur 11,5 euro (bij een Croque Madame stond er trouwens 12,5 euro). Holy fucking shit. Een snelle berekening maakte dat, gebaseerd op een mill cost van 0,5 euro (2 boterhammen, kwart tomaat, beetje sla, kwak ketchup, electriciteit van het toestel en 3 minuten loon van de kok - alle andere kosten worden als werkingskosten bestempeld en dus nooit in rekening gebracht bij een productiekost) we tot een marge van 96% komen en geloof me dit is heel veel voor een product.

Eén van de interessante aspecten van een economische crisis is dat er een verschillende mechanismen en tendensen optreden. Je hebt natuurlijk de groeiende stroming van de low budget, maar tegelijkertijd heb je ook een fenomeen dat allicht een sociologische naam heeft  en dat er uit bestaat dat mensen nog wel bereid zijn dezelfde prijs te betalen, maar ze wel een meerwaarde verwachten. Je zou dus meer voor je geld moeten krijgen: een koekje extra en een glas water bij de koffie, nootjes bij het bestellen van een pint, een boeket bloemen bij het ophalen van de nieuwe wagen, ... enz. Er worden (relatief goedkope) middelen gezocht om zicht te differentiëren van de concurrentie.

Ik ben altijd bereid meer te betalen voor een product met een aanzienelijke meerwaarde. In dit geval was de meerwaarde zeker niet in het bord of bediening te zoeken en was de afstand tussen prijs en eigenlijke waarde veel te groot. Inderdaad er waren nog wel wat zonnestralen, en allicht zullen alle Croque Monsieurs op de Groenplaats rond die prijs variëren, maar 11,50 euro blijft te veel voor een onbetekenend Krok Mesjeu.

Frequente lezers van mijn blog zullen nu wel verwachten en hopen dat er een sappig vervolg zal beschreven worden aan dit voorval, en dat ik na een fikse ruzie geweigerd heb te betalen, te politie erbij gehaald en zelfs de voedselinspectie* als wraak erop afgestuurd heb. Niets is minder waar. Ik heb inderdaad mijn beklag gemaakt (dat duidelijk weinig indruk gemaakt heeft), maar wou geen scene beginnen. Er was een prijslijst, en ik heb deze niet geraadpleegd. Pech.

decoration

* Ik heb een Nederlandse collega die het nummer van de Nederlandse voedselinspectie altijd bij de hand heeft, en die heel af en toe in een restaurant dreigt deze te gebruiken als het wat te gortig wordt. Misschien ook een idee voor mijn lieve lezers:

Eetwareninspectie voor België: +32-2-2104843 of naar de FAVV (Federaal Agentschap voor de veiligheid van de voedselketen): 0800 13 550 van maandag tot vrijdag van 9u tot 17u

 

decoration

 

31-10-09

Wijnblogdagen: Wijnboeken?


Ik lees heel veel, maar eigelijk nooit wijnboeken. Ik drink wel veel wijn..., wat ruimschoots compenseert.

Opdracht is dus van iets zinnig te zeggen over een wijnboek. Ik zou natuurlijk zoals vroeger op school de film kunnen zien en dan het boek bespreken. Recent op een vlieger heb ik nog de film Sideways gezien, waar vele wijnliefhebbers zo fan van zijn. Echt een schijt-film, om één van de slechtse schrijver van de lage landen te citeren. De hele film zit de hoofdrolspeler, een grote wijnliefhebber en het prototype van de loser, te kakken op Merlot, om tegen het einde van de film klaar te komen bij een fles Cheval Blanc 1961, geserveerd in een plastiek bekertje. Eigenlijk is de film een promotie voor de Californische wijnen en wie dat niet ziet heeft duidelijk enkele karakteristieken van een mol. In de schitterende La Grande bouffe wordt er veel wijn gezopen, maar je kan dit bezwaarlijk een wijnfilm noemen. L'Aile ou la Cuisse is ook al zo'n klassieker waar eten en wijndrinken op de voorgrond treden, maar hier bestaat er geen boek van. Spijtig, want de thema van deze film ligt mij toch nauw aan het hart en ondanks de flauwe grappen met Louis de Funès is de film toch wel visionair te noemen.

Ik vind persoonlijk dat er veel wordt afgeluld over wijn in gespecialiseerde wijnboeken. Je hebt nu over alle facetten van wijn verschillende boeken, tot zelfs mooie luxe-exemplaren waarin de mooiste wijnkelders in afgebeeld staan. Het moet toch wel een levensbekroning zijn om je eigen stoef-kelder te zien afgebeeld staan in zo'n dure luxe-uitvoering, die dan spijtig genoeg binnen afzienbare tijd sterk afgeprijsd in de Slegte zal belanden. Ik heb ook vernomen dat er een wijnboek is verschenen met de 50 beste wijninvoerders van ons land (ik ben niet zeker of het enkel over Vlaanderen of heel België gaat). Waar is dit goed voor? Mooie reclame uiteraard voor de 50 geselecteerden, waarvan enkele me heel dierbaar zijn, die uiteraard allemaal deze boeken zullen inkopen en aan de man brengen. Maar wat ben ik er mee? Wie koopt trouwens al die wijnboeken of kookboeken?

Breek me de bek niet open over kookboeken. Ik, als hobby-kok, raadpleeg slechts één kookboek (eigenlijk is het zo dik dat het uit 3 volumes bestaat): de enige echte LaRousse Gastronomique. Eigenlijk staat hier alles in wat je moet weten over koken of je moest continu culinair vreemdgaan. Er wordt wel verwacht dat je met je buik kookt, want er staan geen echte recepten in, maar een beschrijving van het gerecht, en meer moet dat niet zijn voor mij om er met verse producten, mes en pan in te vliegen. Geef mij 3 pogingen en ik perfectioneer elk gerecht al doende tot een redelijk goed niveau. De beste tips krijg je trouwens van echte koks. Ik ken trouwens iemand die slaafs de gerechten uit Flair (of één of andere dames-blad) nakookt. Je hoeft maar even het recept te lezen om in te zien dat dit alleen maar fout kan gaan.

decoration

Ik blijf maar afdwalen; is het duidelijk dat ik er geen zin in heb?

Welke boeken zou ik eigenlijk kunnen aanraden:

- De boeken over Jules Chauvet verschenen bij editeur Jean-Paul Rocher

- Le vin au naturel: La viticulture au plus près du terroir van François Morel

Maar eigenlijk wil ik iedereen aanraden in plaats van een wijnboek te kopen één of meerdere flessen wijn te kopen en deze in gezelschap te consumeren. Voila. Oh ja, ik ga deze week met mijn gezin naar de boekenbeurs. Op mijn verlanglijst staan 2666 van Roberto Bolano, een boek over Beethoven van Jan Caeyers, en mocht het niet zoveel geld kosten de verzameling brieven van Vincent Van Gogh in boekvorm gebundeld. De kans is klein dat ik mij een wijnboek aanschaf, maar mocht dit toch het geval zijn, dan laat ik het weten... 

Voor toch wat inspiratie over uitstekende wijnboeken, raadpleeg mijn collega bloggers:

Wijnblog

Wijngerd

Wijnmens

The Orbis of Wine

Disasterofwine

Wijnkennis

ChateauSansPretention

Foodfan

Vinama

Winetasting.be

Den Bloeyende Wijngaerdt

Have a Nice Wine Day

Wine Jockey

 

decoration

 

 

23-10-09

De beste voedingswinkels: een selectie

 

Er zijn van die regenachtige herfstdagen waarop een mens plots een ingeving krijgt. Ik had een tweetal weken geleden een schicht van een idee dat uit de hemel op mij kwam neergedaald. Daar ik er van uitga dat vele consumenten op zoek zijn naar lekkere eerlijke kwaliteitsproducten, dacht ik dat het de moeite zou zijn een lijst te maken van winkels waar deze te vinden zijn en dit voor gans Benelux. De adressen van deze winkels zijn bedoeld voor de consumenten die het beu zijn dat brood zo licht is dat het mocht het aan een koord hangen deze de lucht in zou vliegen zoals een ballon. Er zijn echt wel mensen die vinden dat een brood minstens 1kg en liefst nog wat meer mag wegen. Waar vinden we trouwens nog zuurdesembrood? Er zijn tal van mensen, mezelf incluis, die vinden dat de vis van de supermarkt gewoonweg stinkt, en dus op zoek zijn naar verse vis. Er zijn heus wel mensen die het verschil proeven indien het vlees een zekere tijd gerijpt heeft, maar waar vinden we dit? Hetzelfde met kazen. Ik wil trouwens niet-gepasteuriseerde kaas gemaakt van rauwe melk, ...enz.

Bijgevolg heb ik een mail gestuurd naar een 20-tal maniakken als het op eten aankomt en die vaak op zoek zijn naar het allerbeste product. In deze distributie-lijst zaten uiteraard vele vrienden tussen, maar ook enkele professionele koks en voedingsadviseurs, enkele sommeliers en wijnhandelaars, en uiteraard mede-bloggers. Ik vroeg naar plaatsen waar je als particulier lekker brood, vlees, kaas, vis en groenten kon krijgen.

Vrij snel kwam er respons op mijn oproep, en na 2 weken kan ik de lijst op mijn blog plaatsen. Vele reacties waren trouwens zeer positief over mijn initiatief.

Enkele opmerkingen:

Vooreerst wil ik de mensen bedanken die meegeholpen hebben aan de lijst, met in het bijzonder de restaurateurs. Je zult maar je bronnen weggeven aan een bende hopeloze bloggers en blog-lezers. Het viel trouwens op dat enkele adressen herhaaldelijk terugkwamen (vb. Beenhouwer Rondou in Leuven) en dat er bijvoorbeeld twee uitstekende bakkers zijn in het tot nu toe onbekende Oostkamp in West-Vlaanderen (dit werd bevestigd door verschillende bronnen).

Ik realiseer mij uiteraard dat dit verre van een volledige lijst is. Er zijn zeker en vast nog tal van andere zaken waar je zeer goede producten kunt krijgen, maar deze zijn bij ons niet bekend. Mocht je dergelijke zaken kennen, laat het mij dan weten. Het is de bedoeling dat ik regelmatig de lijst aanpas, zowel in positieve als in negatieve zin (mocht de zaak niet meer voldoen aan de hoge eisen of indien deze gesloten is).

Zonder specifiek het gevraagd te hebben, kwamen er toch ook wel wat bio-zaken op de lijst te staan. Ik kreeg trouwens meer dan gevraagd: ik kreeg adressen van patisserie's en chocolatiers, maar ook van traiteurs, charcuterie-zaken en vooral ook van "speciaalzaken", waar je olie, kruiden, confituur en andere lekkernijen kunt krijgen. Ik heb voorlopig deze zaken niet toegevoegd aan de lijst, en deze zullen ongetwijfeld later aan bod komen.

Ja, ik heb er ook voor gekozen geen comentaar en/of beschrijvingen aan de plaatsen te geven. Indien er een website bestaat, dan heb ik deze toegevoegd. Ik sta wel garant voor de kwaliteit van de vermelde adressen. Het is echt niet Jan-en-alleman dat ik aangeschreven heb.

Voor de adressen klik op het woord:

Brood

Vlees

Kaas

Vis

Groenten

 

decoration

 

De beste bakkerijen van BNL

 

Le Pain Quotidien, verschillende adressen in Antwerpen, Brussel, Leuven, Nijvel, Waterloo, Wemmel, Gent, Brugge, Knokke-Heist, ...

 

Domestic in Antwerpen, Steenbokstraat 37, tel 03-2399890

 

Bakkerij Goossens in Antwerpen, Korte Gasthuisstraat 31, tel 03-2260791

 

Biobakkerij Jowan in Merchtem, M. Sacréstraat 17, tel 052-374534

 

Natuurbakkerij Schoofs & Herteleer in Genk, André Dumontlaan 10, tel 089-382613

 

Bakkerij Verboven in Sint-Truiden, Luikerstraat 8, tel 011-682740

 

Bakkerij De Knock in Oostkamp, Kortrijksestraat 70, tel 050-822376

 

Bakkerij Ludo Lescouhier in Oostkamp, Kortrijksestraat 60, tel 050-822196

 

La Ferme du Hameau du Roy in Vieux-Genappe, Chaussee de Bruxelles 70, tel 02-3871515

 

De Bakkerswinkel in Amsterdam, Roelof Hartstraat 68, tel 0031-20-6623594

 

Vlaamsch Broodhuis in Amsterdam, Haarlemmerstraat 108, tel 0031-10-2459460  

 

Chermizy-Boulangerie-Hubier

13:13 Gepost door St Etienne in Voeding: brood | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bakkers, lekker brood |  Facebook |

Slagers en andere zaken met uitstekend vlees in BNL

 

Wild & Gevogelte Van de Poel in Antwerpen (de Crieé), Van Schoonhovenstraat 21, tel 03-2336845

 

Beenhouwerij Vermeulen/Dom in Antwerpen (de Crieé), Van Schoonhovenstraat 21, tel 03-2335019

 

Beenhouwerij (specialiteit lam) Van Dun in Antwerpen, Nationalestraat 101, tel 03-2322802 

 

Wild & Gevogelte Matthys-Van Gaever in Brussel, Melsensstraat 28, tel 02-5126178

 

Rondou in Leuven, Pensstraat 5, tel 016-222827

 

Wild & gevogelte Slabbinck in Ukkel, Chaussée de Waterloo 1483, tel 02-3750603

 

Wild & Gevogelte Lieben in Genk, Tennislaan 8, tel 089-352456

 

Beenhouwerij Beckers in Sint-Truiden, Hamelstraat 27, tel 011-683203

 

Paardenslagerij Nisen-Kebbe in Sint-Truiden, Luikersteenweg 1, 011-682166

 

Slagerij Siegi in Tessenderlo, Geelsebaan 6, tel 013-661017

 

Wild & Gevogelte Bosmans Jeroom Eugeen in Sint-Truiden, Hamelstraat 40, tel 011-682906

 

Slager Freyne in Brugge, Predikherenstraat 1, tel 050-335292

 

Limousin Puur in Score (Middelkerke), Schorestraat 61b, tel 051-555541

 

Slagerij Dierendonck in Sint-Idesbald, Strandlaan 331, tel 058-511287

 

Wild & Gevogelte Le Faisan Gris in Dottennijs (Moeskroen), Groeneweg 11, tel 056-841526

 

Wild & Gevogelte D'Hauwe in St-Amandsberg (Gent), Antwerpsesteenwag 384, tel 09-2282866

 

Bio-slagerij Meert in Lokeren, Sterrestraat 240, tel 09-3481593

  

Boucherie de la Ferme des Noyers in Corroy-Le-Grand, Rue des Corbeaux 26, tel 010-688930

 

Biosphère in Dion-Valmont, Boulevard du Centenaire 8, tel  010-243441

 

Boucherie Abbatoir Damme Dominique in Ellezelles, Aulnoit 33, tel 068-542485

 

Fred en Yolanda de Leeuw in Amsterdam, Utrechtsestraat 92, tel 0031-20-6230235

 

Tol B in Rotterdam, Bergse Dorpsstraat 98, tel 0031-10-4182000

 

Wild & Gevogelte Treuren in Rotterdam, Jonker Fransstraat 61, tel 0031-10-4124699

 

Lindenhoff in Baambrugge (Amsterdam), Rijksstraat weg 21, tel 0031-294-291272

 

beenhouwerij

De beste kaaswinkels van BNL

 

Van Tricht & Zoon in Berchem, Fruithoflaan 41, tel  03-4401405

 

Domus Casei in Turnhout, Herentalsestraat 21, tel 014-728392

 

Geitenkaas Polle in Lichtaart, Eerselingen 36, tel 014-556150

 

Schokaert in Mechelen, Yzerenleen 28, tel 015-202521

 

Langhendries in Brussel, Greepstraat 41, tel 02-5122218

 

A la petite vache in Sint-Joost-ten-Node (Brussel), Leuvensesteenweg 69, tel 02-2173969

 

Elsen in Leuven, Mechelsestraat 36, tel 016-221310

 

De Kaasstolp in Kessel-Lo, Diestsesteenweg 111, tel 016-250451

 

Catharinadal in Hamont-Achel, Catharinadal 5, tel 011-641309

 

Domus Casei in Hasselt, Maastrichtsestraat 96, tel 011-766127

 

Kilani's Kaaswinkel in Diest, Leuvensestraat 2, tel 013-328110

 

Het hinkelspel in Gent, F. Lousbergskaai 33, tel 09-2242096

 

Fromage La Casière in Waver,  Rue du Commerce 25, tel 010-222228

 

L'Amuse in Haarlem-noord, Eksterlaan 86, tel 0031-23-5370109

 

't Zuivelhoekje in Wageningen, Bevrijdingsstraat 3, tel 0031-317-411609

 

van Kef in Amsterdam, Marnixstraat 192, tel 0031-20-4200097

 

decoration

 

 

12:43 Gepost door St Etienne in Voeding: kazen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kaas, lekkerste kazen, beste kaaswinkels |  Facebook |

Winkels van lekkere verse vis in BNL

 

Mediterane vis Rungis in Antwerpen  Provinciestraat 122, tel 03-2313187

 

Neusje van de Zalm in Berchem, Strijdhoflaan 107, tel 03-2811380

 

Verbiest in Antwerpen, Kielsbroek 27, tel 03-2591000 

 

De Noordzee in Brussel Sint-Katelijnestraat 45, tel 02-5131192   

  

De Walvis in Leuven, Mechelsestraat 23, tel 016-232518

 

De Vismijn in Kessel-Lo, Diestsesteenweg 517, tel 016-256195

 

De Vis in Gent, Volderstraat 48, tel 09-2243228 

 

Guido Meerschaut in Ledeberg (Gent), Langestraat 2, tel 09-2323322

 

Luka in Heusden (Gent), Tramstraat 29, tel 09-2306067

 

Birger in Nieuwpoort, Valkestraat 9, tel 058-238013

 

Netto Vismarkt Henk Schoorl in IJmuiden (NL), Halkade 9, tel 0031-255-535334

 

Piet van Oost in Yerseke (NL), Havendijk 34, tel 0031-113- 573426

 

Erasmus Viscenter in Breskens (NL), Kaai 1 - Deltahoek 4b,  tel 0031-117-382077

 

Tel Vishandel in Amsterdam (NL), Kloveniersburgwal 13, tel 0031-20-6255776

 

Frank's Smoke House in Amsterdam (NL), Wittenburgergracht 303, tel 0031-20-6700774

 

viswinkel_h_bulk_zuiderdiep_43

   

 

12:15 Gepost door St Etienne in Voeding: vis | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vis, viswinkel, verse vis |  Facebook |

Winkels van top-groenten in BNL

 

BIOgroupBE te Reet, Eikenstraat 199, tel 03-2945386

 

Asperges Goossens in Malderen, Kruisborre 4, tel 052-331914

 

't Vitamientje in Hasselt, Havermarkt 17, tel 011-227120

 

Gastvrije Aarde - De Linde in Horebeke, Koekoekstraat 17, tel 055-498791

 

Biosphère in Dion-Valmont, Boulevard du Centenaire 8, tel 010- 243441  

  

Lindenhoff in Baambrugge (Amsterdam), Rijkstraatweg 21, tel 0031-294-291272

 

decoration

 

11:54 Gepost door St Etienne in Voeding: groenten | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lekkere groenten, bio-groenten |  Facebook |

22-10-09

Een Poejie Fumeetje ... geen kattenpis

Zeer recent ben ik nog eens in Dome te Antwerpen gaan eten. Ik heb hier op deze blog al meerdere malen mijn lof voor deze zaak geuit, zodat ik het deze keer kort ga houden. Het eten was alweer uitstekend en ik zie echt niet in wat er nog beter zou kunnen. Mocht ik niets tegen het quoteren hebben dan zou ik geneigd zijn een 10 op 10 te geven. De reden van dit artikel is een fles wijn dat ik er van Wouter De Bakker (de sommelier) geserveerd kreeg. Wij nemen bijna nooit de menu-wijnen, maar verkiezen een fles wit als begeleider van de vele amuse's, voorgerechten en visgerechten - soms laat ik trouwens nog wat over voor bij de kaas. Vaak zullen we dan tegen het vleesgerecht een glas rood aanvaarden.

Deze keer liet ik Wouter zijn ding doen, daar hij ontzettend veel van wijn afweet, hij ontzettend vele ontdekkingen heeft gedaan de laatste tijd en nog belangrijker hij kent mijn smaak, wat uiteraard niet onbelangrijk is.

Zoals altijd kwam Wouter met zo'n mooie grote karaf, waar elke wijnliefhebber jaloers op is, zodat er blind geproefd kon worden. Hij wist mij te vertellen dat ik de appelatie toch niet kon raden. De wijn had een gele, bijna bronsachtige kleur, dat zou kunnen duiden op een zekere evolutie. In de neus kwam een walm (en ik bedoel dit positief) aan fruit sensatie (rijpe appels, peren, rozijnen), waarbij duidelijk werd dat er zeer rijp geplukt was. Dit verklaarde trouwens de kleur van de wijn. Er zijn in Frankrijk enkele natuurlijke wijnbouwers die zich  af en toe aan de Russische roulette van het "bijna te overrijp plukken" wagen: Sébastien Rifault (Sancerre), Pierre Beauger (Auvergne), Michel Augé (Vallée du Cher). Ik dacht dat het deze keer een rijpgeplukte Sauvignon Blanc-wijn was (misschien Rifault?). In de mond zeer zuiver en een uitstekende begeleider van de gerechten. Vaak hebben dergelijke rijpe wijnen te kampen met een overdaad aan alcohol en worden ze naarmate het einde van de fles nadert minder boeiend en vermoeiend, maar niet de deze. Tegen het hoofdgerecht was de fles al lang leeg. De wijn was de eerste jaargang (2007) van een jonge voor mij onbekende wijnbouwer uit Pouilly Fumé, Alexandre Bain. De cuvée Mademoiselle  M, uiteraard van Sauvignon Blanc gemaakt (blanc-fumé genoemd in de regio), was één dat 16 maanden élevage had meegekregen in grote houten foeders, wist Wouter ons te melden. De wijn was duidelijk volgens de regels van de natuurlijke teelt en kunst gemaakt. Leuk zo'n ontdekking en geen kat die hier ooit een Pouilly Fumé in zou ontdekken; en van katten gesproken, deze wijn had niets met kattenpis te maken, het geurtje dat vaak bij onrijpe Sauvignons terugkomt.

decoration

Feit is dat ik de dag nadien naar Parijs moest "for work" en in één van mijn gekende stamplaatsen 's avonds, kreeg ik blind een glas zeer gele, bijna bronskleurige wijn gepresenteerd. In de neus zeer geëvolueerd fruit dat nogal naar rozijnen neigde... "Euh, est-ce que c'est un Pouilly Fumé de Alexandre  Bain?"  "Mais ce n'est pas possible..." Het was de net gebottelde 2008...

Alexandre is trouwens een boeinde blogger: http://alexandrebain.over-blog.fr/

De wijnen zijn te verkrijgen bij Wouter Wine Consult en op mijn zoektocht naar een foto van Alexandre op het web, heb ik ook gemerkt dat True Great Wines de wijnen invoert.

Mademoiselle M

16-10-09

Mijn werk voert mij naar verschillende plekken...

Mijn werk voert mij naar verschillende plekken, elke maand van het jaar.

Elke maand spendeer ik ongeveer één week in London, één week in Scandinavië (eigenlijk moet je Nordic zeggen, want anders beledig je de Finnen) en enkele dagen in Parijs of een andere stad. Tussendoor vlieg ik af en toe naar de US, maar andere landen zijn ook al aan de beurt geweest: Polen, Oostenrijk, Spanje, Hongarije, Brazilië, China, ... Het aantal bezochte landen tikt nu al aan 30 eenheden.

Elke trip leert mij iets bij over een land, de cultuur en de inwoners ervan. Zo heb ik mooie herhinneringen aan de mooie Schotse Highlands, de leuke avonden in San Sebastian met een fantastische keuken, maar ook de Favela (krottenwijk) van São Paulo die in al zijn lelijkheid toch iets ontroerend heeft. Het meeste indruk heeft zowiezo China, en eigenlijk moet ik Shanghai zeggen, op mij gemaakt, maar over de 10 dagen daar ter plekke zou ik eigenlijk een apart artikel moeten schrijven. Ijsland heeft ook iets met mij gedaan.

Brazilian%20favela%20-%20by%20Lika%20Braun

 

Ik hou van de typische Londense vibe, die zo multi-cultureel is dat je er vrolijk van wordt. De duizenden jaren geschiedenis van Rome heeft een verpletterende indruk op mij gemaakt. Parijs is wat mij betreft de mooiste stad ter wereld en het is spijtig dat er Parijzenaars in leven. Wij kunnen nooit kiezen tussen Barcelona of Madrid voor een weekendje uit.  Ik kan ontzettend genieten van de Ierse humor. Ik heb ontzettend veel bijgeleerd van Nederlanders over hoe je een business-meeting structureert. Wie is hier op de hoogte van die typische Chinese egoïsme en lak aan regels? Vertrouw nooit een Zweed als die ja zegt. Ijslanders zijn extreem behulpzaam. Oost-Europeanen hebben een zekere warmte die wij niet hebben of al lang verloren hebben. Noord-Amerikanen zijn oprecht vriendelijk en zeer direct in hun oordeel. Ik hou van Italië met de mooie landschappen en het lekker eten. Ik weet het, het zijn allemaal cliche's, maar ze kloppen wel. En iedereen weet trouwens wat het leukste is aan het veel reizen? Inderdaad, het thuiskomen...

Ik vind het belangrijk om tijdens het reizen open te staan voor alles om je heen, om continu je voelsprieten alert te houden. Ik geniet om van de luchthaven een taxi te nemen en de nieuwe landschappen en omgeving te bewonderen, terwijl ik ook een volgende business deal aan het bedenken ben of me er voor aan het voorbereiden ben. Maar vaak reis ik in de reis als het ware. Het volstaat om met de taxi-chauffeur te spreken, want als deze niet de Engelse of Scandinavische nationaliteit heeft, dan ga je nog een andere wereld binnen. Een voorbeeld? Ik had ooit een vroege afspraak in het hoofdkwartier van Ericsson in Zweden, zodat ik genoodzaakt werd om de avond ervoor te reizen. Op de weg naar mijn hotel geraakte ik aan de praat met de Iraanse bestuurder van mijn taxi: over hun cultuur, de politieke situatie, de fantatische landschappen (ik heb al vaak van mensen gehoord dat Iran een prachtig land is) en hoe kan het ook anders, hun eetgewoontes. Zijn uitleg kwam mijn inziens dicht in de buurt van de Indische keuken, waarop hij met mijn conclusie lachte en vroeg of ik die avond nog iets gepland had? Niets dus, waarop hij voorstelde om mijn valies af te zetten aan het hotel en mij mee te nemen naar een Iraanse restaurant in de buurt dat eigendom was van enkele familie-leden. Na de kennismaking kreeg ik te horen dat ze een speciale maaltijd voor mij gingen bereiden. En inderdaad ik kreeg de indruk, kijkend naar mijn overvolle tafel dat zij elk gerecht van op de kaart in kleine porties opgediend hadden, een soort van mezze van de Iraanse keuken eigenlijk.  Veel te veel dus. Veel lekkere stoofpotjes van vlees of groenten, lekker gekruid. Het enige wat ik echt niet lekker vond was hun nationale drank, een soort limonade gemaakt van melk. Regelmatig kreeg ik tijdens de maaltijd aan mijn tafel trouwens gezelschap van een familielid, en tegen dat mijn maag op springen stond en kijkend naar een nog steeds overvolle tafel, kwamen alle familieleden mee aan tafel en werd alles onder een zee van vreemde woorden verorberd, terwijl ik gelukkig thee zat te drinken.

Iranmeal

De uren op een luchthaven zijn werkuren want met een Laptop, 3G-kaart en GSM kom je heel ver. Op een vliegtuig zal ik minder gemakkelijk werken, maar vaak een boek openslaan, een tijdschrift doornemen of een artikel voor mijn blog schrijven (ik zit nu op een SAS vlucht tussen London en Stockholm).

Hoe herken je iemand zoals ik, die zeer veel vliegt op een luchthaven? Dat zijn mensen die in alle rust rondlopen, die bij een vertraging niet gaan klagen aan de balie, die zelfs niet gaan informeren over het tijdsverlies en het mogelijk uur van vertrek (dit heeft toch geen zin, geloof mij) en die bij een geannuleerde vlucht gewoon hun GSM aanzetten om één of twee telefoontjes te plegen. Niets kan ons uit ons lood brengen.

5-FAWLTY-TOWERS-384_631174a

Hotels zijn ofwel hemels (niet dat je er thuis gaat voelen) ofwel een hel. Ik kan jullie verhalen vertellen waar je tenen van gaan krullen, zeker in Engeland, waar ik nu op het eerste zicht aantrekkelijke landelijke hotels gewoon vermijd, daar deze op gebied van hygiëne en service vaak klote zijn. Ik ken verschillende Fawlty Towers, waar je voorheen bediend werd door Spaans en nu meer en meer door veel te laag betaalde Oost-Europees personeel. Maar zelfs de grote hotelketens schieten vaak te kort. Zo was na een werkdag in London ooit mijn volledige kamer leeggehaald: mijn valies, kledij en toiletbenodigdheden waren weg. Op de vraag aan de balie om deze terug te krijgen, werd met handen in het haar gereageerd. Feit is dat ik na het avondmaal (met Duitse collega's nota bene, die uiteraard spottend reageerde op mijn verhaal) nog steeds niet alles terug had. Ze gingen blijven zoeken en 's morgens bij vertek had ik nog niet alles terug - alles uit de badkamer was namelijk verdwenen. Mijn vermoeden was dat ze mijn volledige toiletzak hadden weggegooid. Ik kreeg de hotel-manager niet te spreken, en vroeg wel om opgebeld te worden tijdens de dag om over een financiele compensatie te spreken. Ik heb een lijst van verloren artikels opgemaakt en hen dit toegestuurd, waarop ik direct de manager aan de lijn kreeg. Het eerste op de lijst van tientallen items was een spotgoedkoop scheermesje, waarop gevraagd werd hoeveel ik er voor vroeg. Mijn antwoord luidde als volgt: "this was a gift from my wife and I was very attached to it. I had it for years now, so I would like to have £100 for it. " Ik hoorde nog een zucht aan de andere kant van de lijn, en ik voelde dat ik die dag geld ging verdienen. De pond stong toen nog zeer hoog trouwens.

Allicht maken jullie tijdens het lezen van dit artikel de bedenking wat ik in godsnaam doe voor werk. Dit is trouwens een vraag die je heel vaak te horen krijgt als je aan de praat geraakt met  andere "business"-mensen, in een lounge op een luchthaven bijvoorbeeld (een Iraanse taxi-chauffeur zal die vraag trouwens nooit stellen, daar deze niet interessant is). Mijn standaardantwoord op die vraag is tegenwoordig: "I am selling weapons and drugs to kids." Aan mijn kinderen vertel ik dat ik reis en veel interessante mensen ontmoet.

a202_s10

11:36 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: reizen, hotels, iraanse keuken, verschillende culturen |  Facebook |

12-10-09

Open brief aan Philip Michel Frans De Winter: onrustige vadsigheid?

 

Geachte Heer De Winter,

 d3

  

U zult onze eerste en enige ontmoeting zeer zeker niet herhinneren; het is te zeggen, de gebeurtenis die ik zal beschrijven is alvast nog steeds in uw geheugen geprent, maat dat ik er bij was kan u uiteraard niet weten. Men schrijve 1984, ik studeerde Scheikunde aan de K.U. Leuven en u was lid van het extreem rechtse NSV en studeerde journalistiek, nadat u, na enkele pogingen Pol & Soc, de universiteit vaarwel had gezegd. Ik was met wat bevriende medestudenten rustig een koffie aan het drinken in "het stuc", een cultuurcentrum verbonden aan de KUL. Rond half vijf in de namiddag stormde een vijtigtal NSV-leden, waaronder u, zeer geweldadig het gebouw binnen. Jullie waren gewapend met ijzeren staven en nog andere objecten. De bedoeling van jullie aanval was het gebouw te bezetten, omdat het stuc te progessief was. Het was duidelijk dat jullie van plan waren om dit op zeer aggresieve manier uit te voeren, zelfs al waren jullie in grote meerderheid. Er zijn toen enkele zware klappen uitgedeeld en ik herhinner mij dat verschillende mensen naar het ziekenhuis moesten worden afgevoerd. Wat ik mij zeer zeker herhinner is dat we woorden met elkaar gewisseld hebben. Niet dat u toen een al bekend persoon was, maar het was pas later toen u een publiek figuur werd, dat ik de associatie maakte met die jonge knaak die in legerbottinnen mensen aan het stampen was. Ik weet niet meer precies wat we elkaar gezegd hebben, maar het zal niet iets al te beleefd geweest zijn. U had toen nog een zwaar Brugs accent, waar vele Antwerpenaars nogal gemakkelijk de spot mee drijven. Uiteindelijk hebben jullie het cultuurcentrum enkele uren bezet, en zo jullie punt gemaakt dat een progressief centrum onduldbaar was aan een katholiek instituut.

983_filip%20de%20winter%20aanval%20agressie

 

Goed, u zult uiteraard deze gebeuretenis catalogeren als een jeugdzonde. We zijn allemaal wel jong geweest en, inderdaad, ik heb ook wat op mijn kerfstok staan, alhoewel ik nooit mensen gemolesteerd, zelfs nooit geslagen heb. En, mocht u om vergiffenis vragen, ik zou ze u geven, alhoewel de man die toen is afgevoerd met een gebroken neus er waarschijnlijk anders over denkt.

Waar ik echter altijd spijt van heb gehad, is dat we beledigingen naar elkaar hebben geroepen, ja geroepen, omdat er nogal veel tumult was, in plaats van op een constructieve wijze met elkaar om te gaan. Niet dat het iets aan de situatie veranderd zou hebben, maar ik ga graag om met mensen, en al roepend is dat nogal moeilijk. Elke keer als ik u op TV zie denk ik eraan. Want feit is dat u een begenadigd spreker en debatteur bent, en u zou mij ongetwijfeld heel gemakkelijk onder tafel praten. Maar, ik ben een goede luisteraar en zou op gepaste tijd een simpele vraag stellen. Eigenlijk stel ik nogal veel vragen en volgens mijn moeder heb ik dat altijd gehad, dus het zal wel iets genetisch zijn.

Eigenlijk boeit u mij wel, niet in de bijbelse betekenis. Het is ook niet dat ik sympathie voor u voel. Eigenlijk weten wij gewoon niets van u, buiten uw politieke ideeën. Ondanks uw bekendheid heeft u nooit uw ware ik publiekelijk naar boven gehaald, allicht om u wat te beschermen. Persoonlijk denk ik dat je een beetje lui bent, maar waarschijnlijk ben ik de enige die dat denkt.

Daar ik allicht nooit meer de kans ga krijgen om u in levende lijve een tweede keer te spreken, doe ik het via deze blog.

Mijnheer De winter, of mag ik Filip zeggen? Het valt me trouwens op dat je Philip in Filip hebt veranderd aan het begin van je politieke loopbaan. OK, Filip dan maar, wat zijn je hobby's? Je bent ongetwijfeld een lezer, ik vermoed voornamelijk van geschiedenis, maar een mens kan toch niet altijd lezen? Ik weet dat je af en toe naar het voetbal gaat, want ik heb je al gezien bij mijn favoriete voetbalploeg. Is het feit dat je afkomstig bent uit West-Vlaanderen geen belemmering om tussen de heethoofden van het Kiel te zitten? Gelukkig hanteren zij andere waarden dan je partij, waar buitenstaanders als niet welkom worden beschouwd. Ik vermoed dat u in Ekeren, waar u woont (wij hebben toevallig een bevriend koppel dat bij u in de straat woont), als Westvlaamse allochtoon ook nooit een integratie-problemen heeft gehad? Ja, je spreekt ook dezelfde taal, maar zoals je weet is er een verschil tussen het Antwerps en een ander dialect. Zo ken ik Antwerpenaars die moeilijk aarden in het verre Westen, gewoon omdat ze niet van daar zijn. Heeft u trouwens veel contact met de buurtbewoners? Je zult maar plots vele jaren geleden het hoofd van het Vlaams Blok, toen nog een staatsgevaarlijke partij, naast je wonen hebben.

Filip, laten we het nu over belangrijker dingen hebben: ben jij een wijn- of bierdrinker? Ik heb Bert de Blijtsmoel enkele maanden geleden een open brief geschreven, waarin ik hem betichte van een bierdrinkende jojo te zijn. Ik denk dat jij beide dranken wel lust. Weet jij trouwens dat Benito Mussolini voornamelijk een wijndrinker was? Van Adolf weet ik het niet, alhoewel ieder gezond mens bij een forel wel een wit Moezelwijntje zou nuttigen in plaats van bier. Ik vermoed dat u liever blond of wit bier verkiest boven dat zoetproevend donkerbruin bier. Welke wijnen heb jij in de kelder liggen? Ben jij een klassieke Bordeaux-drinker, die voor wit flirt met Bourgogne? Of ben jij een typische Rhône-wijndrinker, de regio die vaak wonderwel past bij onze Vlaamse keuken? Durf jij af en toe ook eens wat exotischere regio's te drinken? Elzas? Ben jij ook een fan van Riesling? Ik vermoed dat jij net zoals ik geen behoefte hebt aan al die nieuwe-wereldwijnen. Waarom het in Zuid-Afrika of Amerika gaan zoeken als het dichter bij huis ook te vinden is, inderdaad.

Heb jij ooit al gehoord van natuurlijke wijnen? Neen, je mag het zeker niet associëren met geitenwollensokken, alhoewel desbetreffende wijnbouwers nogal zuipers zijn en soms durven ze ook eens een jointje te roken. En inderdaad, ik ben er ook zeker van dat Mieke Vogels nog nooit van dergelijke wijnen gehoord heeft. Ik heb trouwens Mieke ooit eens in de supermarkt betrapt met een kar vol zware bieren, wist jij dat? Inderdaad, niet echt gezond voor de lever. Rook jij trouwens? Ooit al aan een jointje getrokken? Goed zo.

Hou je ook van andere keukens dan de Vlaamse? Uiteraard, een mens kan niet alle dagen stoemp of frieten eten. Wat is je lievelingsrestaurant? Ben jij ook iemand zoals ik, die na enkele glazen spontaan van dat goedkoop Italiaans gaat praten tegen de Italiaanse ober: "Tutto posto? Uno altro biera, porfavor... euh prego....grazie mille, mille grazie". Je wordt allicht niet graag betrapt in een andere taal? Je bent helemaal geen taalknobbel? Filip, een mens kan niet alles goed kunnen. Maar hoe is je Frans eigenlijk? Parles tu le "François"? Neen? Maar wat heb je dan gesproken tijdens je ontmoeting met Le Pen? Toen wel ...

Kook jij soms zelf, of laat je de keuken over aan je prinsessen? Vrouwen aan de haard en aan het kookfornuis. Jij hebt het nooit anders geweten, he? De man aan de televisie gekluisterd na een zware dag, en de vrouw 's avonds in de keuken, na de hele dag gekuisd te hebben.

Ik heb begrepen dat jij drie dochters hebt. Innige deelnemingen! (Ik heb er ook drie, dus was maar een grapje) Ik zou het niet anders willen. En jij? Toch liever een zoon gehad om je genen en bloedlijn door  te geven? Dit kan ook met dochters. Ja, de familienaam... Wist jij trouwens dat wij in België vrij uniek zijn in de wereld doordat de vrouw na het huwelijk nooit de mannelijke familienaam overneemt? Ja, in andere landen moet je als vrouw bijvoorbeeld de dag na je huwelijk je e-mailadres veranderen. In Zweden is het nog erger, daar neemt de man vaak de vrouwelijke familienaam over. Ik weet het, dit is de omgekeerde wereld en bewijst inderdaad dat ze daar maar watjes zijn.

Filip, wat zou je doen mocht één van je dochters thuis komen met een neger of Marokaan? Hun geluk gaat inderdaad voor op alles, en het is inderdaad hun eigen leven. Het zal toch wel pijn doen, denk ik dan. Maar zou je de vaderlijke zege geven als het tot een huwelijksaanzoek zou leiden (of moet ik lijden schrijven)? Ik zie jou nog niet naar zo'n traditioneel Marokaans trouwfeest gaan, waar je als man gescheiden wordt van je vrouw, dochters en alle andere vrouwen. Je zult daar maar met enkele mannelijke familieleden in een zaal belanden tussen allemaal Marokaanse mannen. Wist je trouwens dat het op dergelijke feesten voornamelijk de mannen zijn die onderling dansen. Ja, inderdaad, nogal gay-like. Ben je trouwens een danser? Ik niet, maar ik zou het wel graag zijn. Jij ook? Neen, zeker geen walsen.

filip

Wat voor muziek hoor je trouwens graag? Neen, ik geloof nooit dat jij de volledige Ring van Wagner hebt beluisterd. Richard Strauss? Bruckner? Ook Vlaamse liedjes, ik begrijp het. Toch geen Helmut Lotti, mag ik hopen? Inderdaad die zingt niet in het Vlaams. Raymond? Zjef? Wim? Will? Luister je soms naar hip-hop of R&B? Ja? Onder invloed van de vrouwen in huis, grappig en zo herkenbaar. Koop jij soms CD's? Gewoon in een winkel? Ik vermoed dat jij nooit de van oorsprong communistische Fnac binnen loopt? Toch wel. Ja, je hebt gelijk, er zit geen greintje links meer in deze keten.

Waar ga jij trouwens graag met je gezin op reis? Ik dacht eerst aan Duitsland, maar dat is zo'n cliché en te veel voor de hand liggend. Trouwens ik kan me het gezicht van je dochters voorstellen bij een zoveelste poging van jou om naar het Zwarte Woud te rijden. Ben je trouwens geïnteresseerd in vreemde culturen? Ik vind dit persoonlijk zeer verijkend. Word je vaak herkend op reis? Ben je dan iemand die gemakkelijk contacten legt of blijf je liever op de achtergrond? Je bent zonder twijfel een natuurlijke leider, maar hoe uit zich dat in je privé-leven? Je weet het niet echt, maar je voelt jezelf vaak onrustig? En dan gaat het kriebelen.

Hebben jullie trouwens vele vrienden? Uiteraard ken jij veel mensen, maar ik bedoel eigenlijk mensen die je heel nauw aan het hart liggen, waar je steeds terecht kunt, en die voor één keer niets met politiek te maken hebben. Zou jij bevriend kunnen zijn met zo'n progressieve wacko, die vroeger naar het stuc ging?

dewinterflipje

Filip, ik vind dit een zeer mooie foto. Niet dat jij er op je best op staat, maar de protagonisten vormen een mooi geheel, dat in andere tijden door Jan Van Eyck zou kunnen geschilderd zijn geweest. Uiteraard sta jij in het middelpunt van het tafereel. De oudere vos die nog steeds niet geleerd heeft uit zijn fouten uit het verleden. Je wordt nog steeds tot je eigen verbazing, ondanks jouw politiek statuut en mooie verpakking, hardhandig aangepakt voor feiten en streken die machtiger zijn dan jezelf. Rechts van jou, staat een militante, die omwille van de boeien rond haar polsen, als het ware jou aan het aanbidden is. Kijk ook naar haar gezicht dat tegelijkertijd bewondering, medelijden en liefde voor je toont. Zij lijkt moeder Maria wel, die haar tot de dood veroordeelde zoon een laatste groet brengt. Tussen jou en haar, zie je de vijand, de duivel als het ware. Neen, niet omwille van het uniform. Deze persoon is duidelijk van vreemde origine en maakt desondanks nu deel van de orde-handhaving. Kijk hoe hij zelfverzekerd in de camera kijkt. Ik ben er niet zeker van, maar is het een grijns op zijn gezicht? Uiteraard zijn zijn horens bedekt. Links op de foto, rechts van jou (hoe kan het anders), staat de cliché der cliché's, de iets te zware en besnorde Brusselse politie-agent, die jou naar allicht een donkere plek moet leiden...

09:03 Gepost door St Etienne in Open brief | Permalink | Commentaren (4) | Tags: de winter, het stuc |  Facebook |

07-10-09

Linke Smoel

 

Deze wijn is niet gemaakt om te drinken, maar om te gooien©

Dit is een nieuwe uitdrukking mijnertwege, die jullie vrijstaat te gebruiken, ware het dat jullie de bron vermelden en het bij de gepaste wijn doen. Deze uitdrukking kan je enkel gebruiken bij het drinken of degusteren van een Techno-wijnTM, met een extreem geconcentreerde materie (fout te wijten aan het millésime of te vergaande extractie) en gedomineerd door het hout. Het is onmogelijk om het terroir te ontdekken, daar deze letterlijk is platgedrukt door de vinificatie. In de mond veel te veel materie in een Californische stijl met bloemetjeshemd, een gebrek aan complexiteit te wijten aan een Nieuwe Wereld sausje en een uitdrogend finale dat proeft zoals het verorberen van schuurpapier. De wijn heeft duidelijk te kampen met een deficiet van aciditeit en drinkplezier.

 

Nog steeds in my drinking days; de laatste tijd de volgende flessen leeggezopen, euh ... sorry, ik bedoel eigenlijk gedegusteerd:

Dom. Lechartier - Suivre son Chenin 2007

Pierre Overnoy Savagnin 2000 Ouillé (en dit gedurende 8 jaren???)

JM Brignot Soliste 2004 (Savagnin)

JM Brignot Frimaire 2004 (Savagnin)

C. Chaussard Kharaktêr (Chenin Blanc)

P. Bouju La Bohème 2007 (Gamay d'Auvergne)

Allemaal zeer lekker bevonden.

 

Talentenjacht

Ik kreeg enkele dagen geleden een mail met de volgende youtube-film. Het betreft een fragment uit een talentenjacht televisie-programma uit Oekranië. Probeer het hele fragment uit te zien, daar het nogal melig en éénvoudig start, maar het wordt zeer straf. Het is opmerkelijk dat je met wat zand en muziek op de achtergrond een halve TV-studio aan het janken kunt krijgen. Ik werd ontzettend stil van zoveel schoonheid ...

 

 

 

Levenshouding?

Toen ze de joden kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was geen jood.

Toen ze de communisten kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was geen communist.

Toen ze de vakbondsleden kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was geen vakbondslid.

Toen ze de gehandicapten kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was niet gehandicapt.

Toen ze de zieken kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was niet ziek.

Toen ze de dommeriken kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was niet dom.

Toen ze de katholieken kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was geen katholiek.

Toen ze de vrijmetselaren kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was geen vrijmetselaar.

Toen ze de fundamentalisten kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was geen fundamentalist.

Toen ze de vrouwen kwamen halen, heb ik niets gezegd, ik was geen vrouw.

Toen kwamen ze mij halen, en er was niemand meer om iets te zeggen

Saint Etienne mei '09

vrije adaptatie uit: De dag dat je brief kwam (1988) van Martin Niemöller, Duitsland

 

Muziek 

Deze zomer wat CD's in de US gekocht. Na enkele maanden kan ik alleen maar concluderen dat de volgende CD het vaakst in de CD-speler is beland: "A book like this" van Angus and Julia Stone. Ik geloof dat het broer en zus zijn en ze komen uiteindelijk niet uit de US, maar uit Sydney in Australië vandaan. En dat ze live ook wat te bieden hebben, kan je hier zien:

 

 

Ook nog twee video's van songs uit de CD teruggevonden.

 

 

 

 

 

 decoration

Grappa: de goedkope draagbare centrale verwarming van de arme boeren in bepaalde delen van Italië.

 

  aafull_honden-verhofstadt

Karel, Patrick en Bart, de 3 honden van Guy Verhofstadt

 

02-10-09

Kinderen vs. Normandische kaas, Mc Shit menu, Bresse-kip, Iglo-vis, King Crab en Beluga kaviaar

 

Ik ken een jongetje van 6 jaar dat duidelijk aanleg heeft voor smaak. Zijn naam is Gaspard B. en hij woont ergens op den buiten. Op zijn vierde levensjaar kon hij al verschillende kruiden onderscheiden in een voorgerecht, geserveerd in een Frans sterrenrestaurant. Er zijn verschillende getuigen van deze verbazingwekkende gebeurtenis. Vorig jaar heb ik hem, na wat gezaag voor snoep, zijn vader hem voor de keuze zien zetten: snoep of kaas? Onze kleine genie verkoos kaas boven snoep, waarop de vader hem al spelenderwijs aan een test ging onderwerpen, kwestie van hem wat bij te leren: "er is een kaas uit Normandië en één uit Jura - probeer te proeven welke wat is en leg mij ook uit wat je proeft". Probleemloos raadde ons klein manneke, na de kazen "gedegusteerd" te hebben, de oorsprong van de kazen, maar mijn mond ging wagenwijd open bij de uitleg uit zijn mondje, waarbij op een simpele en kinderlijke wijze over melk, rijping en harheid uitleg werd gegeven.

Recenter, tijdens een lange rit met zijn vader in hun bestelwagen kreeg kleine Gaspard grote honger. Daar de vader nogal gehaast was, daar hij diezelfde avond nog ergens verwacht werd in een grote stad, zag hij een mogelijkeid om bij een volgende afrit een McDonald menu te bestellen (een daad dat hij omwille van zijn levenshouding nog nooit verricht had), zodat Gasparreke in de auto kon eten. Tot zijn vader's vreugde en fierheid keek kleine Gaspard na de eerste beet in de hamburger zijn vader aan met de melding dat dit toch slecht smaakte en geen echt eten was, waarop de vader de volgende afrit nam om lekker te gaan tafelen met zijn zoon van 6 jaar. De mensen waar hij mee had afgesproken moesten maar wachten ... Onze Gaspard uit M. had honger en wou echt voedsel.

decoration

 

Je kan je uiteraard afvragen hoe het komt dat veel van onze kinderen geen peper van zout kunnen onderscheiden, terwijl een duidelijk getalenteerd jochie veel interesse heeft in alles wat met smaak te maken heeft. Is het niet erg gesteld dat onze kinderen zo geconditioneerd zijn dat ze kip enkel gaan lusten als het stukje vlees spierwit uitziet? De lekkerste kip uit Bresse zullen vele kinderen als iets vies beschouwen, daar het niet dezelfde kleur heeft als de industriële waterige filet's uit de Delhaize. Ik ken kinderen die enkel vis eten als deze uit een doos van Iglo komt, en dan nog liefst als kubussen en met paneermeel omhuld. Er wordt vaak sponsachtig pre-fab brood of sandwiches verkozen boven een echt stuk ambachtelijk brood. Sommige Amerikaanse kinderen hebben nog nooit verse groenten van dichtbij gezien, en moeten overleven op donut, pizza, hamburgers, frieten en uiteraard opgewarmde diepgevroren maaltijden. In Engeland is er een studie dat aantoont dat de meerderheid van jonge kinderen geen verband meer leggen tussen vlees en een koe of varken. Zelfs het verband tussen een ei en een kip is soms ver te zoeken. Van eieren gesproken, ik ken ouders die hun kinderen weigeren eigeel te geven uit vrees voor een verhoogde cholesterol.

decoration

Ik vind het belangrijk dat onze kinderen in contact komen met alles wat maar eetbaar is, en dan vooral verse producten kunnen eten. De smaak van een kind is in volle ontwikkeling en het is niet omdat ze spruiten en bonen als iets vies ervaren, dat dit zo zal blijven. Er is bij ons thuis absoluut geen dwang om die "vieze dingen" toch te moeten opeten, maar wij zijn ervan overtuigd dat door de kinderen in aanraking te laten komen met tal van verschillende producten de interesse gewekt wordt. Ik ga deze keer geen speech geven over het gebrek aan smaakdiversiteit in de Westerse maatschappij, maar wou toch meegeven dat het ontdekken van smaken deel zou moeten uitmaken van de opvoeding en culturele bagage die we onze kinderen meegeven, ondanks de vele obstakels van adverteerders betaald door multi-nationals.

Ik ga regelmatig met mijn kinderen op zoek naar het hart van een grote artisjok, waarbij de nodige chirurgische ingrepen (ontharing inbegrepen) moet worden uitgevoerd door Dr. St. Etienne en zijn kleine assistenten. Een betere manier om al spelenderwijs hun interesse in een dergelijke groente aan te wakkeren bestaat er niet. En inderdaad onze kinderen lusten er pap van. Nu nog een manier vinden om ze spelenderwijs ingewanden te laten ontdekken, zodat ik bij mijn volgende passage in Parijs met hen tripes kan gaan eten. Alle suggesties zijn welkom...

Het is leuk te vernemen dat de kinderen van collega-bloggers en bloglezers kingcrab, Angus beef en pata negra graag lusten (zie wijnmens). Dit betekent uiteraard niet dat we onze kleine mormels nog enkel moeten overstelpen met luxe-producten, maar het geeft wel aan dat zij smaak hebben en dat is toch al iets. Nu nog hopen dat ze later veel geld zullen verdienen...

Anecdote

Ik herhinner mij een thuiskomst uit een ver land, waar ik een potje van 50 gram Beluga kaviaar had gekregen als dank voor mijn bezoek. Onze jongste dochter die toen amper 3 jaar was, werd wild van het eerste lepeltje eitjes en wou meer, wat uiteindelijk resulteerde dat zij, echt waar,  het hele "zeer duur" potje heeft opgegeten. Wij vonden het best grappig en decadent dat zij op enkele minuten een delicatesse van enkele honderden euro's verorberde en dat zij het zich later niet meer zou herhinneren. Alles uit liefde voor onze 3 dochters...

decoration