27-09-09

Een lekkere fles 100% natuurlijke Bourgogne

 

01_verser2

Verwijzend naar mijn schuldbekentenis van vorige week, dat ik een fles Bordeaux lekker vond en met de stelling in de hand dat overal waar ze wijn maken er wel integere wijnbouwers zijn die lekkere wijnen maken, ga ik nu op zoek naar verschillende lekkere wijnen uit verschillende wijnregio's ter wereld. Er kan uiteraard lang gediscusieerd worden over wat al dan niet als lekkere wijn wordt beschouwd, maar vermits het mijn blog is zullen we mijn defenitie hanteren, weliswaar in verkorte vorm:  de wijn moet zuiver gemaakt zijn (en uiteraard ook zuiver proeven), evenwichtig zijn en toch ook wel stabiel zijn over een bepaalde periode. In de praktijk hanteer ik een andere methode om lekkere wijn te onderscheiden: is de fles wijn snel op? Om welke fles is er op het einde van een wijndegustatie gevochten om het laatste slokje te kunnen bemachtigen?

Zoals de frequente lezer van deze blog weet, ben ik wat blijven steken in bepaalde regio's van Frankrijk en Italië, daar ik fan ben van natuurlijke wijnen (er mag voor mijn part zelfs SO2 aan toegevoegd worden, voornamelijk als de wijnbouwer het eindresultaat als onstabiel beschouwt - ik drink liever licht gesulfiteerde wijn dan wijnazijn). Ik ben er trouwens meer en meer van overtuigd dat het maken van dergelijke wijnen ontzettend moeilijk is, vandaar trouwens dat er in de hele beweging van biologische, biodynamische en natuurlijke wijnen heel veel rommel tussenzit. Ik krijg vaak van wijnliefhebbers te horen dat de eerste kennismaking met deze wijnen zo tegenviel, dat er geen gevolg is aan gegeven (zodat de beweging eigenlijk gedoemd is om in de marginaliteit te blijven). Lang heb ik gedacht dat de drempel nogal hoog was, maar nu ben ik ervan overtuigd, gebaseerd op de vele vrienden, collega's en familieleden die bij ons thuis lekkere natuurlijke wijnen hebben ontdekt, dat de drempel niet bestaat, ware het dat de wijn lekker is en dat er geen betoog aan te pas komt.

Laten we nu en in de toekomst op wandel gaan doorheen de verschillende wijnregio's ter wereld (Loire, Elzas, Jura, Beaujolais niet meegerekend, daar die al vaak aan bod zijn gekomen), vertrekkend vanuit Bordeaux. Een andere prestigieuze wijnregio is uiteraard Bourgogne. Ik zou uiteraard in het lang en breed over Domaine Chassorney van Fred Cossard kunnen praten, eigenlijk één van mijn eerste bewuste ontdekking van natuurlijke wijn, maar ik wil jullie iets anders leren kennen. Bourgogne is echt een mooie streek. De terroirs en de verscheidenheid ervan zijn echt uniek te noemen en dit allemaal op een zakdoek groot. Feit is dat er zeer veel povere wijnen geproduceerd worden in Bourgogne, ondanks de fantastische mogelijkheden en ondanks de roep van beruchte wijnjournalisten die regelmatig in een artikel hoopvol zijn dat er een nieuwe lichting aankomt, zodat de nu veel te hoge prijzen dan wel zullen gerechtvaardigd zijn (?). De lekkere flessen zijn wat mij betreft zeer uitzonderlijk. Uiteraard ben ik niet iemand die frequent aan veel-te-dure Vosne-Romanée, Meursault en Puligny-Montrachet flessen slurp, maar ik ben niet zeker dat het in die klasse zoveel beter is.

Een grote openbaring (de zoveelste) had plaats tijdens een blindproeverij van Pinot Noirs toen een fles Romanée-Conti (weliswaar niet een top-cuvée en geen groots jaar) als middelmatig tot slecht bestempeld werd, en een wijn die een veertigste van zijn prijs kostte als de lekkerste uit de hoop werd gekozen: Bourgogne - Savoie: 0 - 1.

 

decoration

Snel naar mijn kelder dan maar, waar ik nog enkele flessen Viré-Clessé 2004 van Gilles en Catherine Vergé heb liggen. Ik heb deze wijn leren kennen op een open-deur-dag van De Wijnfolie in Aalter. Hans Dusselier had de wijn gedecanteerd, daar deze ontgast moest worden (dit is geen grap - we zitten hier niet in een film van Bourvil). Het was een wijn dat weinige goedkeuringen kon genieten, maar Hans wist dat dit iets voor mij was. De wijn was 100% natuur en had enkel wat CO2 meegekregen tijdens de vinificatie, om oxidatie tegen te gaan. Op zich geen probleem, daar het gas vanzelf wel ontsnapt. De neus was toen nog een beetje op zijn autolyse. Dit is het fenomeen waar de levende gistcellen een vorm van auto-destructie gaan uitvoeren door middel van hun eigen enzymes, wat vaak een typische puttekes-geur zal teweegbrengen. Maar lees u rustig voort, want ik vermoed dat de zin om deze wijn te leren kennen nu wel zeer groot is. Wat maakt dat ik de wijn heb aangekocht is de fantastische sappigheid dat deze wijn vertoonde en het feit dat deze mooi in evenwicht was, en dit allemaal voor 15 euro de fles.

Twee jaar later is de wijn perfect op dronk. De neus heeft iets bloemerig, in combinatie met exotisch fruit (citrus). De sappigheid is nog steeds zeer aanwezig en vertoont toetsen van pompelmoessap. De wijn bevat mooie zuren in combinatie met een mooie mineraliteit in de mond. Je proeft nog steeds een lichte pareling, maar dat stoorde ons niet (zodat we de wijn niet gedecanteerd hebben). Oh ja, het is een Chardonnay wijn, maar één dat blind niet als een Chardonnay zal herkend worden, daar we allemaal andere Chardonnay's gewoon zijn (of u moest Puzelat, Cossard en Potaire drinken). De druiven zijn afkomstig van 100 jaar oude wijnstokken en zijn duidelijk niet in contact geweest met nieuw eik, zodat je puur de druif proeft en het terroir.

Goed, ik ben nu iets begonnen dat mij wel spannend lijkt, althans voor mij toch: op zoek gaan naar lekkere wijnen buiten mijn vastgeroeste regio's. Ik vermoed dat dit voor vele wijnliefhebbers vele vragen oproept (zoiets van what the fuck is he talking about, everyone should have wines of Portugal, Australia and South-Africa in his cellar ...), maar inderdaad lieve lezers mijn kelder is zo niche als de markt voor leesbrillen bij blinden.

De uitdaging zal nu zijn van buiten de krijtlijnen van de gekende regio, waar sommige goden 100% natuurlijke wijnen kunnen maken, op zoek te gaan naar wat ik als lekkere wijn beschouw. Het wordt niet gemakkelijk, maar ik ben hoopvol (op een paar landen na). Dit is ook een oproep naar wijnimportateurs en andere wijngekken om mij in aanraking te laten komen met andere landen. Ik zal streng zijn, en zal enkel berichten als de wijn zeer lekker is. Ik sta er ook op om de flessen zelf te betalen of het moest op een open-deur-dag zijn. Spanje en Duitsland worden mijn eerste stopplaatsen (wordt vervolgd).

 

24-09-09

Met klamme handen moet ik iets bekennen...

Met het gevaar verbannen te worden uit mijn wijnvriendenkring, met allicht ook als gevolg dat mensen mijn blog gaan laten linksliggen en dat ik één van deze dagen zelfs gelyncht zal worden ... moet ik met klamme handen bekennen dat ik gisteren een fles Bordeaux heb gedronken, u weet wel de prestigieuze appelatie uit Frankrijk, met al die mooie kastelen, waar mannen in driedelig pak en vrouwen met een gek hoedje in leven. Deze wijnen worden gekoesterd in de schoot van elke Vlaamse Wijngilde en zijn begeerd door menige wijnliefhebbers.  Nu ik toch aan het opbiechten ben, moet ik er ook aan toevoegen dat deze fles niet eens in een restaurant besteld geweest is, maar deze kwam uit mijn privé-kelder. En nog erger, beste mensen, ik vond de wijn lekker. 

Ben ik ziek, of had ik nog een kater, zijn mijn smaakpappilen aangestast door één of andere rare virus? Absoluut niet. Ik heb deze wijn ooit leren kennen via Fred Cossard, wijnbouwer uit Bourgogne. Als ik bij hem op bezoek kwam, hadden wij de gewoonte om enkele wijnen blind aan elkaar te laten proeven. Zo heeft Fred mij deze Le Puy cuvée Barthélemy van de familie Amoreau laten ontdekken, een wijn uit de Côtes de Francs. Hij bekende trouwens dat hij slechts één Château uit Bordeaux (weliswaar meerdere jaargangen) in zijn kelder had liggen, wat tamelijk veel is voor een wijnbouwer uit Bourgogne. Deze wijn is een zeer traditionele Bordeaux, zoals deze 100 jaar geleden gemaakt werd: geen synthetische meststoffen, bewerken van wijngaard met paard, geen tussenkomst tijdens vinificatie, geen chaptalisatie, geen filtering en zelfs geen toevoeging van SO2 tijdens botteling. Puur natuur, dus. En dit proef je, geloof mij.

decoration

 

De wijn was van 1998 en was "ondanks/omwille van" de natuurlijke vinificatie nog steeds zeer levendig. De alcohol-percentage zal rond 12% zitten. De blend bestaat uit 85% Merlot, 14% Cabernet Sauvignon en 1% Carmenere. De kleur van de wijn was uiteraard al geëvolueerd. In de neus mooi rood en zwart fruit en zelfs toetsen van truffel. De wijn proefde ondanks zijn leeftijd heel sappig (het is net als je in een pruim bijt), met een mooie lange afdronk.

Waarom maak ik er een punt van om dit te schrijven? Ik vind persoonlijk dat de laatste tijd nogal minachtend wordt gedaan over toch een belangrijke Franse appelatie, zowel door de wijndrinkers van de Nieuwe Wereld wijnen, maar ook door zogenaamde kenners die plots bijvoorbeeld fan zijn van de duurdere cuvée's uit de Languedoc of Italiaanse top-wijnen. Cabernet Sauvignon en Merlot zijn en zullen nooit mijn lievelingsdruiven worden, daar ik meer aangetrokken voel door Gamay en Poulsard. Ik ben trouwens ook niet van plan enkele dozen Bordeaux-wijnen aan te schaffen, maar is de simpele waarheid niet dat overal ter wereld waar er wijnen gemaakt worden, er integere wijnmakers zijn, die lekker wijnen maken? Zeg maar ja.

Ik heb deze wijn enkele jaren geleden aangekocht bij Caves Augé in Parijs...

 

20-09-09

Allerlei - Linke Poel

Zatte zoogdieren

Wijn is natuurlijk gefermenteerd fruit. Meestal gebeurt de fermentatie in speciaal ontworpen vaten. Meestal zijn het houten vaten, maar er zijn andere materialen in omloop. De fermentatie kan ook plaats hebben in de fles.

Echter, het is ook mogelijk dat de fermentatie in een maag plaatsheeft. Theoretisch zou je na het eten van veel fruit, die dan in de maag fermenteert, zat kunnen worden. Bij toeval kwam ik op het internet een film tegen die deze theorie bevestigde...

 

Alles komt terug

Het is een feit, alles komt ooit terug. Zo ben ik sinds enkele dagen naar de enige CD van Get Back Guinozzi! (dat net verschenen is) aan het luisteren. Wie is dat nu weer? Ik weet ook niet wie ze zijn en ben niet van plan het op te zoeken. Deze muziek slingert mij 25 jaar terug in de tijd. Zo zullen de veertigers onder ons die ook een beetje in het alternatieve milieu rondhingen (denk daarbij aan de Domino, Plaza en Cinderella in Antwerpen of de Revue in Mechelen, en uiteraard ook den Atelier in Leuven) deze muziek wel associëren met de muziek van The Slits uit de jaren '80. Dit is lekkere naïeve muziek met een hoek af. Spijtig dat de zomer voorbij is ... maar deze komt ook wel terug.

 

 

Mijn excuses voor de blote meiden, maar het is zoals bij het lezen van Playboy, waar wij mannen enkel interesse hebben voor de diepgaande reportages; hier doen we het enkel voor de muziek.

 

Lekkere wijnen

Recentelijk gedronken en allemaal lekker tot zeer lekker bevonden (en allemaal puur natuur):

Bruno Schueller: Pinot Noir LN12 2005

La Biancara - Angiolino Maulo: Sassaia 2007 Senza SO2

Domaine Les Griottes: La Griote 2005 (Cabernet Franc)

Domaine Les Griottes: Anne Françoise Joseph 2005 (Chenin Blanc)

Domaine Pierre Overnoy - E. Houillon: Poulsard 2008

Pierre Beauger: V.I.T.R.I.O.L. 2004 (Gamay)

Yvon Métras: Fleurie 2006

Domaine Lechartier: Panpinot 2007 Brut

Marc Pesnot: Miss Terre 2007 (Muscadet)

Pascal Simonutti: Pineau d'Aunis 2007

JM Brignot: Marc 2004

Charly Thévenet: Régnié 2007

 

 

 

 

 

 

 

 

5836_L

Land?

De jonge vrouwen zijn er bijna allemaal ontzettend mooi, maar worden uiteindelijk lelijke oude dozen, eigenlijk zeer lelijk, ter compensatie voor al die mooie jaren. Deze vrouwen worden op televisie als lustobjecten gepromoot, maar éénmaal ze de status van moeder hebben bereikt, moet dit plaatsmaken voor het allerhoogste respect. Nergens ter wereld worden moeders zo op handen gedragen. Mannen rijden er graag snel met de auto, liefst een rode, om na een lang actief professioneel leven dagelijks kaart te spelen op een terrasje van de lokale bar, weg van hun lelijke vrouwen.

 

Geen inspiratie?

Je zou bij het lezen van deze korte stukken de bedenking kunnen maken dat ik deze week geen inspiratie had. Niets is minder waar. Ik heb teveel geschreven, maar de teksten zijn nog niet klaar. Op stapel staan de volgende titels:

- Mijn werk voert mij naar verschillende plekken

- De Franse keuken heeft een ongelofelijke traditie - nieuwe trend Bistronomique?

- Bloggers = onafhankelijk?

- Open brief aan Peter Goossens

- Koken is geen kunst (ik zal dit allicht wel integreren met open brief naar PG)

- Is Bio-dynamische wijn wel echt zoveel beter?

 

turkey_bush

We zijn allemaal dierenvrienden 

13-09-09

Pierre pour les amis: een unieke plek in de Vlaamse Ardennen

 

 

 

Als ik op mijn praatstoel zit, kan ik er zeer lyrisch over doen....

 

fornuis-pannenbroodzakje2interieur2

Bestaat er, naar analogie met het stamcafé, ook zoiets als een stamrestaurant? Ik dacht het wel. Het is een eetgelegenheid waar je omwille van verschillende factoren naartoe wordt gezogen: de ligging bijvoorbeeld - het liefst niet te ver van je bed - het pand zelf, de sfeer die je er kunt opsnuiven, de kwaliteit van de producten en wat er mee in de keuken wordt gedaan, het prijskaartje én, niet in het minst, de mensen die de zaak runnen.

Het kan liefde op het eerste gezicht zijn, maar dit blijft niet duren. Pas na een paar kritische bezoeken kan je zeggen: hier wil ik morgen, en volgende week en voor mijn verjaardag, weer aan tafel zitten. Elke gelegenheid is goed om hier naar toe te trekken en er een heugelijk middag of avond van te maken. Ik heb ergens in Antwerpen zo'n stamrestaurant, waar ik al over geschreven heb.

Mocht ik dichter bij Oudenaarde wonen, dan zou mijn stamrestaurent zonder de minste twijfel Pierre pour les amis zijn. Sinds gisteren hebben we er ons vierde bezoek als restaurantganger achter de kiezen. Ik heb het restaurant en de sympathieke Peter Vereecke & Virginie leren kennen via ons wijnclubje van natuurlijke wijnen. We hebben er al tal van degustaties, gevolgd door lekker eten, mogen meemaken.

decoration

Het pand in het centrum van Horebeke is een prachtig pastorie-huis waar alles zich nog in zijn oorspronkelijke toestand bevindt. Met wat geluk kan je buiten aperitieven en dan heb je 's avonds een mooi zicht op de ondergaande zon van de Vlaamse Ardennen, waar je stil van wordt.

Het restaurant is enkel open tijdens de weekends en enkel op afspraak te bezoeken. Laat dit je vooral niet afschrikken, want dit is uiteraard een prima manier om een 4 tot 5-gangen menu (met vooraf wat hapjes) in elkaar te steken met kraakverse kwaliteitsproducten en aangepaste wijnen voor een interessante prijs. Reken alles inbegrepen rond de 75 euro per persoon. Peter kookt uiteraard seizoensgebonden, maar ook met zijn buik, als je snapt wat ik bedoel. Ik ken weinige mensen die zo subtiel en evenwichtig kunnen koken, echt waar.

Ik herhinner mij van mijn passages heel lekkere vis, aangevuld met vaak originele en vergeten producten. Ooit al de combinatie van jonge heilbot-filet met zilterige zeekralen mogen ervaren?  Ik wel dus. De gisteren geserveerde eend was hemels en de chutney van pruimen erbij zorgde voor een meer dan geslaagd huwelijk. Voor de rest, als je een liefhebber bent van bijvoorbeeld coeur de boeuf tomaten in al hun schoonheid, of als je in de winter op zoek bent naar aardpeer op een bord, dan is dit adres wel iets voor jou. Het viel mij op dat door de bordschikking de producten afzonderlijk geproefd worden en zich in al hun schoonheid presenteren, wat ten goede komt aan de essentie van hun smaken...

En nu mij stokpaardje: de wijn. Ik ken zoals al vaker op deze blog geschreven weinig restaurants waar ik blindelings de wijn-suggesties van de chef volg bij de maaltijd. Hier krijg je dus echte en zuivere wijnen in het glas waarbij je de indruk krijgt dat het gerecht er rond gebouwd is. En nu ik er over nadenk en Peter kennende, zal dit hier eigenlijk wel het geval zijn.

Uiteraard zijn de desserten van hetzelfde niveau als de rest. Na het dessert verkies ik vaak na zo'n eetsensatie verse thee boven koffie. Ik vroeg deze keer groene thee en kreeg tot mijn grote blijdschap iets fantastisch en herkenbaar voorgeschoteld. Mensen die verse Long Jing thee weten te serveren, de keizerlijke groene thee uit China, hebben bij mij een streepje voor...

Voor de rest zou ik aanraden van het op je af te laten komen. Zoek een gelegenheid om de Vlaamse Ardennen te bezoeken en reserveer een tafel bij Pierre pour les amis.

Er zijn in het dorp trouwens verschillende slaapgelegenheden, zodat je 's anderdaags je eigen Ronde van Vlaanderen op de fiets of met de wagen kunt afleggen.

Pierre pour les amis, Dorpstraat 46, 9667 Horebeke. Tel: 055-206861 

11:25 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: pierre pour les amis |  Facebook |

11-09-09

Pure In de Gloria .... op de luchthaven van Kopenhagen

 

velkommen_hjem

Op de luchthaven van Kopenhagen wordt je steeds opgewacht door Denen met Deense vlaggen. Ze staan er flapperend hun familie-leden of vrienden op te wachten, alsof ze hun duidelijk willen maken dat ze zich niet van land vergist hebben. Is het een vorm van nationale trots? Ik vermoed van wel en ik heb in verband met dit gegeven al menige Denen lastiggevallen, uiteraard plagerig, en een duidelijk uitleg heb ik nog nooit gekregen voor dit uniek fenomeen. Waarschijnlijk is dit verschijnsel verbonden met het verplicht ophijsen van de nationale vlag voor je huis bij een verjaardag van een gezinslid of de koning. Ook op zondagen flapperen de rood-witte vlaggen in heel wat voortuinen buiten de steden.

 P7037509

Goed, deze keer stond een Deense familie Flodder wat mensen op te wachten. Er was de moeder kloek, zo omvangrijk als een koe, de tandloze kromme vader met ondersteunende wandelstok en met bakkebaarden waar Elvis jaloers op zou zijn geweest, de hoerige 40-jarige dochter die er nog zo graag als een twintiger zou willen uitzien en die allicht meerdere scheidingen achter de rug heeft, en nog wat andere kleurrijke figuren in trainingspak. Moet ik er nog bijzeggen dat bijna iedereen op Croks liep? Het is het soort mensen waarbij je de bedenking maakt dat inteelt niet alleen bij honden plaatsheeft.

Er stonden enkele flessen goedkope schuimwijn verdoken opgesteld. Bij aankomst van klaarblijkelijk de pummelige zoon en zijn nog lelijkere vrouw werd na veel gewapper en gegil, een Deens lied aangevat. Zo'n lied dat waarschijnlijk door de vikings luid werd gezongen na wat plunderingen en verkrachtingen. Ondertussen stonden heel wat voorbijgangers het tafereel te aanschouwen. Er werd alvorens elkaar te omhelzen nog een kilo rijst op de koppen gegooid, niet dat het koppel pas getrouwd was, maar het was eens iets anders. En dan was het tijd voor het drinken. Het was nota bene 9 uur 's morgens. Niets lekkerder dan een plastieke beker lauwe schijmwijn bij thuiskomst na een lange vlucht. De kurk van de fles knalde tegen het plafond van het luchthavengebouw, waarbij de helft van het vloeistof op de grond belandde. Algmene hilariteit in de hal van Terminal 3, maar niet bij het luchthavenpersoneel, die van op afstand het gruwelijk schouwspel aan het observeren was. Allicht waren ze dit wel gewoon en lieten ze begaan. De tweede en derde fles werden iets voorzichtiger opengemaakt en er werd bij de derde al niet meer ingeschonken, maar gewooon van de teut gedronken. Geen betere manier om de hechtheid van een familie te accentueren dan een fles alcoholische drank aan elkaar's mond door te geven. Stiekem zag ik de vader een klein flesje van onder zijn te kleine jas bovenhalen, daar wijn allicht niet sterk genoeg is. Er werd een iets ingetoger lied aangevat, terwijl noten en chips werden bovengehaald, want niets is mooier dan mensen met chips in hun mond een lied zien kwelen. Feit was dat de doos met noten na rond gegaan te zijn, op een valies belandde, dat natuurlijk bij vertrek van deze boeiende kolonie omviel om honderden noten tussen de rijst en een plas schuimwijn te mengen. Er was niet de minste intentie om de rommel op te ruimen; zelfs de lege flessen bleven achter... Spijtig dat er geen honden meer toegelaten worden op luchthavens. Spijtig dat ik geen camera of fototoestel bij de hand had om dit voor de eeuwigheid vast te leggen.

DSC02448

 

Deense groep Oh No Ono. Hun CD Eggs is fantastisch; denk aan een combinatie tussen de allereerste Pink Floyd, Brian Wilson en de Beatles van rond 1967.

16:30 Gepost door St Etienne in Pure In de Gloria | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noten, chips, copenhagen, vlag, schuimwijn |  Facebook |

04-09-09

Wijnblogdagen: Vergeten Druivenrassen

 

Inleiding

Ik vermoed dat 80% van de wijnen op deze kloot gemaakt is van Cabernet Sauvignon, Merlot, Shiraz, Grenache, Pinot Noir, Chardonnay, Riesling, Chenin of Sauvignon Blanc druiven. Dan heb je de andere 19,999% druivenrassen die typisch zijn voor en dus ook vaak geassocieerd worden met een bepaald land of streek: Tempranillo, Sangiovese, Nebbiolo, Barbera, Primitivo, Zinfandel, Pinotage, Malbec (in de Loire gekend als Côt), Gamay, Pinot Gris, Airén, Gewürztraminer, ... enz.

Er zijn uiteindelijk rond de 10.000 druivenrassen beschreven in de literatuur (de talrijke klonen en hybrides meegerekend - er zijn trouwens nogal wat verschillende aantallen in omloop). Dus waar zijn de pak-hem-beet 9.900 anderen rassen? Uiteraard zijn de meeste van deze druivenrassen totaal niet geschikt voor wijnteelt, dus kunnen we er een heel deel van schrappen, daar het hier uiteraard over wijn moet gaan. In Frankrijk alleen al zouden er een 300-tal wijndruiven gecultiveerd worden.

Artikel

Ik wil het hier hebben over de overige 0,001% aan wijnen gemaakt van vergeten druivenrassen die het nooit halen in de selectie van de grootwarenhuizen, geen plaats hebben op de wijnkaarten van restaurants* en nooit aan tafel komen bij Prins Philippe en Mathilde. Ze zijn gemaakt van druiven waarvan de meeste sommeliers nog nooit van gehoord, laat staan ooit geproefd hebben. Je vindt ze niet in het gamma van de honderden wijninvoerders* die ons klein land rondrijden om hun wijn aan de man te brengen. Het zijn verwerpelingen, zwarte schapen of onglorieuze bastaarden van een rijke familie. Vaak zijn het fragiele wezens die het moeilijk hebben bij extreme weersomstandigheden en die enkel gedijen op voor hun heel specifieke plaatsen. Heel lang geleden (rond de 13de en 15de eeuw) werden deze vele rassen aangeplant door de monniken en er werd over lange periodes proefondervindelijk hun welzijn in bepaalde milieu's geobserveerd. De godzoekers hadden uiteraard alle tijd van de wereld en alles wat Slow is juichen we natuurlijk toe. De druiven waren dus het resultaat van een traag samenspel tussen mens en natuur zoals dat zich in vele honderden jaren heeft ontwikkeld tot de mensheid dit eventjes in de 20ste eeuw vergeten is, omwille van, hoe kan het anders zijn, economische redenen.

Na de phyloxera-plaag op het einde van de 19de eeuw, dat vrijwel de gehele Franse wijngaard heeft uitgeroeid, moesten onze vrienden van de minderheidsgroep het veld ruimen omdat ze onvoldoende hoge rendementen boden of soms gewoon niet geschikt waren voor lekkere wijnen. Er was dus ooit een duidelijke financiële motief om deze vergeten druivenrassen niet meer te herplanten en hun toekomst zodoende te hypothekeren, en over te gaan tot de gekende productievere concurrenten. Dat was niet zo verwonderlijk: de phyloxera viel vrijwel samen met de grote golf van de industriële revolutie. Er was sprake van een stijgende vraag naar wijn, zeker in Frankrijk, waar in die periode arbeiders als man 3 liter en als vrouw 2 liter wijn per dag bij hun loon kregen. Dat was wettelijk geregeld, daar het drinkwater meestal van bedenkelijke kwaliteit was. 3 liter wijn per dag lijkt veel, maar als je in Franse geschiedenisboeken grasduint dan blijkt dat mijnwerkers, metsers en uiteraard  druivenplukkers gemakkelijk 8 liter per dag binnengoten. Bedenk wel dat het ging om echte drinkwijn met alcoholpercentages tussen 7-9°,  maar toch moet het er wel zeer gezellig aan toegegaan zijn. Goed dat er trouwens melk was voor de kinderen, anders moesten zij ook wijn gaan drinken.

Gelukkig zijn er nog moedige wijnbouwers die het potentieel van deze zeldzame druivenrassen erkennen en er dus nog wijn van willen maken. Vaak hebben deze traditionalisten een vijs los, wat sowieso zoals elke eerlijke psycholoog zal beamen een voorwaarde is om totaal nieuwe paden te bewandelen. Sommige verwaarloosde rassen worden omwille van de zeer beperkte aangeplante hoeveelheid en groot organoleptisch potentieel tot mijn grote vreugde herplant.

De afvallige druiven hebben bij geboorte in een ver verleden mooie namen meegekregen: Menu Pineau, Pineau d'Aunis, Romorantin, Oeillades, Fer-Servadou, Verdanel, Bourboulenc, Négret de Banhars (van zwart schaap gesproken), Enfariné, Ondenc, Pinotou d'Estaing, Portuguais Blue, Prunelard, Lledoner Pelut, Ribeyrenc ... om maar enkele voorbeelden uit Frankrijk te nemen. In Italië hebben ze nog mooiere namen: Refosco dal Peduncolo, Aglianico del Vulture, Coda di Volpe, Casavecchia, Pallagrello Bianco, Chiavennasca, Brugnola,  ...

En uiteraard kan je ook in Spanje, Portugal, Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk zeldzame, bijna uitgestorven namen tegenkomen zoals: Godello, Listan Prieto, Cayetana Blanca, Sercial, Croatina, Gouais, Himbertscha, Lafnetscha, Rèze, Humagne, Rotgipfler (hier gaat mijn theorie over mooie namen), Ortega, Trollinger,  ...

Uiteraard ken ik deze druiven niet allemaal, maar degene die ik ken hebben toch wel wat met elkaar gemeen. De wijnen gemaakt van Poulsard, Menu Pineau, Pineau d'Aunis, Romorantin, Rousette hebben bij rijpheid een hogere zuurtegraad dan de meeste andere druiven en het is die balans tussen rijpheid en zuren dat de wijn wat mij betreft spanned maakt en enorme drinkplezier verschaft. Ook verdragen deze afvallige druiven omwille van hun fijn karakter geen hout. De ontdekking van een goede fles zuivere wijn gemaakt van een dergelijke druif met zijn typische aroma's is toch iets dat elke wijnliefhebber zou moeten nastreven. Ik begrijp dus echt niet dat bepaalde wijndrinkers zich blind blijven staren op veel te hoog geprijsde Cabernet- en Merlot wijnen dat naar hout ruikt, uitdrogend zijn* en rond de 14° alcohol bevatten en zo lomp overkomen als Jacques Vermeire in Max. Alhoewel ik diep in mezelf niet graag zou hebben dat plots een groot deel van de populatie overschakelt naar de wijnen waar ik op zoek naar ben. Fuck a Duck, ik ben ook niet heiliger dan paus Joseph Alois Ratzinger.

Het zal niet het eerste en zeker ook niet het laatste artikel zijn waar ik concludeer dat het triestig is gesteld met de huidige smaakdiversiteit en dat gestandaardiseerde massaproductie tot smaakvervlakking heeft geleid. So be it. Anderzijds zou je kunnen stellen dat het terug herwaarderen van deze vreemde eenden (in een gat in het ijs?) hun teelt terug zal doen heropleven, in analogie met sommige vergeten groenten; denk maar aan de aardpeer. Er zullen nieuwe talentvolle jonge wijnbouwers opstaan die deze "oude" wegen verkiezen boven de snelle autostrade naar de Carrefour.

Nog een leuke tip om af te sluiten. Het blijft leuk als je iemand zijn stoefmoment over hun prestigieuze wijnkelder vol etiketten-wijnen de mond snoert met de simpele vraag:"Maar heb jij ook oudere wijn liggen gemaakt van Trousseau? Neen? Spijtig!"

* ja, ik weet het, er zijn uitzonderingen

  00186897_medium

En hier het bewijs dat sommige van de uitverstotenen nog in leven zijn en zich in mijn kelder schuil houden. Van links naar rechts: Domaine du Moulin van Hervé Villemade - Cour Cheverny 2005 met als druif de enige echte Romorantin, L'Ange Vin van JP Robinot - Nocturne 2004 gemaakt van pure Pineau d'Aunis, Maison Pierre Overnoy van Emmanuel Houillon - Poulsard 2003, Pascal Simonutti - Pineau d'Aunis 2007, JM Brignot - Trousseau 2005, Les Capriades van Pascal Potaire - Menu Pineau 2004 (één van mijn lievelingswijnen trouwens, met dank aan RobDG)

 

Ik heb de nodige info aangaande het onderwerp te danken aan de Nederlander Dick Veerman en de wijnbouwers JM Brignot en vooral Claude Courtois tijdens mijn bezoek aan hun domeinen. 

Dit artikel kadert in de Wijnblogdagen. Dit is de 10de editie. Je kan de andere bloggers hun bijdrage vinden op:

Wijnblog

Wijngerd

Wijnmens

The Orbis of Wine

Disasterofwine

Wijnkennis

ChateauSansPretention

Foodfan

Vinama

Winetasting.be

Den Bloeyende Wijngaerdt

Have a Nice Wine Day

Wine Jockey

 

1micro_harvest_scene

20:59 Gepost door St Etienne in Wijnblog Dagen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: vergeten druivenrassen |  Facebook |

21-08-09

Ijsland – Meer dan Fish-sticks en Aquavit?

 

Proloog 

Hier zit ik dan op het vliegtuig richting het Noord-Westen van Europa. Twee dagen geleden was ik nog in Toscanië bij temperaturen van 35°C en nu ben ik op weg naar een land waar het rond deze tijd van het jaar vochtig is en amper 12°C warm zal zijn, op een breedtegraad van net geen 66°.

decoration

De reden van dit artikel is een SMS-antwoord van iemand op mijn melding dat ik deze week naar Ijsland ga, voor het werk. De persoon wist mij plagerig te melden dat ze er fantastische fish-sticks hadden en dat ik het desnoods kon wegspoelen met Aquavit. Dit wordt mijn derde bezoek aan Ijsland, en echt waar ik weet begot niet meer wat ik bij mijn vorige twee bezoeken gegeten heb. Betekent dit dat het op niets trok? Ik vermoed van niet, want anders zou ik het mij wel hehinneren. Er zal wel veel vis geserveerd worden? Uiteraard is visvangst één van de meest belangrijke economische activiteiten van het land, maar ik kan me echt geen vis-gerecht meer herhinneren.

Dus ondanks mijn beroepsmatige activiteiten, die vooral gaan leiden naar een congres op mijn vakgebied en contacten met mensen uit Nordic, hoop ik wat tijd te vinden voor het ontdekken van de culinaire geneugten van Ijsland, en meer specifiek Rejkjavik, waar ik ga verblijven. Het wordt dus geen reisverslag.

Ik ben wel benieuwd naar de sfeer die er heerst omwille van de extreme economische crisis. Het land is zo goed als failliet en in feite wordt deze week een wet al dan niet door het 62-koppige parlement gestemd dat maakt dat alle inwoners de schulden van de failliete Ijslandse banken aan de gedupeerde Engelse en Nederlandse klanten terug zullen moeten betalen. Een snelle berekening maakt dat elke inwoner dagelijks 3 euro zal moeten betalen ... en dit voor de volgende 15 jaren. Ik zal tijdens mijn ontmoetingen maar snel zeggen dat ik uit België afkomstig ben en dat we niet al te hoog oplopen met onze Nederlandse buren. Onbegrijpelijk dat dergelijke wet zou kunnen goed gekeurd worden, maar er heersen hogere krachten en ook de Europese Gemeenschap (waar Ijsland zo graag zou willen toetreden) is de nodige druk aan het opleggen op de onmachtige Ijslandse regering om dit te laten passeren. Feit is wel dat alles er momenteel veel goedkoper zal zijn dan vorige jaren, te wijten aan een extreme devaluatie van de Ijslandse Kroon.

Sjáumst...

 

Mijn bevindingen na 4 dagen Rejkjavik 

Góðan daginn

Ik zal nu niet beweren dat ik na 4 dagen ter plaatse een specialist ben van wat er zich op culinair gebied afspeelt in Rejkjavik. Zeker als toerist en dus ook als restaurant-ganger kan je onmogelijk met zekerheid te weten komen wat er op het fornuis in de potten van de Ijslandse moeders aan het pruttelen is voor hun kroost.

decoration

Ijslandse voeding bestaat mijn inziens uit 4 poten: Vis, schaaldieren, lamsvlees en melkproducten. Verse vis kan er uiteraard het hele jaar door verkregen worden. Er wordt voornamelijk schelvis, kabeljauw, schol, heilbot, haring en zelfs zalm gevist en dus geserveerd. De bereidingwijze in restaurants is echter nogal exotisch te noemen  vaak in combinaties met zware roomgebaseerde sauzen of nog erger met rood fruit, wat echt de smaak van de superverse vis maskeert. Uiteraard kon ik het niet laten om hier en daar wat opmerkingen over te maken, en ik vermoed dat de reden voor dit spijtige fenomeen te vinden is in het feit dat iedereen er vis in een pan kan klaarmaken, dus moet het op restaurant anders. Er werd mij trouwens ook meegedeeld dat de Ijslandse moeders vaak stoofpotjes van vis klaarmaken. Een andere visspecialiteit is Harðfiskur (spreek de ð als een Engelse zachte th), wat eigenlijk gedroogde vis is en best te pruimen is (ik heb gedroogde heilbot geproefd). Het wordt eigenlijk meer als een snack beschouwd en omwille van het zeer droog karakter wordt aangeraden om er wat boter op te smeren.

Ijslandse kreeften, langoustines en garnalen staan ook op het menu.  Het lekkerste wat ik er deze week heb gegeten, weliswaar in een zogenaamde betere restaurant, was een potje van kreeft klaargemaakt met bloemkolen, overgoten met een foies-gras sausje, wat schijfjes truffel erbij, aangevuld met wat chili en enkele groene kruiden. Ook het bord met gegrilde kleine kreeften heeft mijn smaakpapillen meer dan geprikkeld. De Ijslandse kreeften worden niet groter dan zeg maar 15 à 20 cm (te wijten aan het zeer koud water - only 5°C on a good day*), maar zijn enorm smaakvol en hebben een stevigere structuur dan wat wij gewoon zijn..

Een ander topproduct van op het eiland is het lamsvlees. Je hoeft maar Rejkjavik te verlaten om overal grazende schapen en naargelang het seizoen ook lammetjes te ontdekken. Je kan ze niet natuurlijker en biologischer vinden dan op dit eiland. De smaak van het vers vlees is hemels te noemen en zelfs de variante, waar het vlees gerookt wordt (de Hangikjot) is zeer lekker.

Ik heb mij ook schuldig gemaakt aan het eten van een stukje walvis. Ijsland is één van de weinige landen in de wereld dat weigert om het verbod op walvisvangst te ondertekenen. Dan maar eens een stukje vers vlees uitproberen (tijdens een bezoek aan Sandjeford in Noorwegen enkele jaren geleden had ik eens een gerookte versie gegeten, tot grote afschuw van mijn dochters bij thuiskomst - ik zal hun teleurstelling in hun ogen nooit vergeten). Walvisvlees smaakt echt lekker; het is rood vlees dat mijn inziens wat smaak betreft, weliswaar verassend, het dichtst in de buuurt van wild, zoals bv. rendier of hert, proeft.

Kan het nog erger? Ja, uiteraard. Waarom eens niet een stukje zeepapegaai (puffin) uitproberen, u weet wel de mooie vogel met de opvallende oranje bek waar dat tegelijkertijd onder water verschillende visjes in kan opgenomen worden. Elke Ijslander is zot van dit vogeltje, éénmaal op het bord beland, bedoel ik. Het donker bruin vlees was mijn inziens zeer smakelijk en intens (denk aan de sterkte van duif, maar met ook een wilde toets aan). Een mens moet alles eens uitproberen, niet waar?

decoration

Wat ik echter niet geproefd heb is een andere specialiteit: de legendarische hákarl of zeg maar gepureerde gefermenteerde haai. Naar het schijnt zal het lijk eerst een stadium van verschrikkelijk naar ammoniak-stinkende geur moeten passeren om dan verder te verrotten naar een echte delicatesse. Er wordt aangeraden het geheel te combineren met een shot Black Dead Schnapps.

Mijn inziens is het ontbreken van lekkere groenten tijdens de maaltijden een groot gemis. Je kan de inwoners van dit dor, vulkanisch en koud land niets verwijten. In feite werden er voor de crisis meer en meer serres gebouwd, verwarmd via ondergrondse buizen met de moeder van alle groene energies: warm water uit de vele geysers. Ik heb hier echter aan tafel niets van opgemerkt. De aardappelen dat op mijn bord zijn beland, bij mijn goddelijke stukje lam, waren echter een schim van de patatten die wij kennen.

's Morgens keek ik uit naar mijn dagelijkse portie Skyr, een smeuïge zure yoghurt. Voor de rest was kaas met lekker donker brood het meest voorkomende gerecht bij het ontbijt. Er werd in het hotel ook geïmporteerde exotisch fruit geserveerd, maar ik ga er van uit dat de poplutie zeer weinig fruit te zien krijgt.

Vermits mijn blog ook nogal door wijnliefhebbers bezocht wordt moet ik eigenlijk nog iets zeggen over de geserveerde wijnen. Feit is dat zoals in de meeste Nordic landen (op uitzondering van Denemarken) de hele alcoholische verkoop geregeld en gemonopoliseerd wordt door staatswinkels; in Ijsland is dit de winkelketen Rikid. Gelukkig zijn de prijzen nu wel wat naar beneden gekomen, maar ga er niet heen om een lekkere fles wijn op de kop te tikken. Op restaurant is het meest boeiende dat ik gevonden heb op de kaart een Brundlmayer Grüner Veltliner (er stond geen jaartal vermeld), dat dan achteraf niet meer in stock bleek te zijn. Ook hebben we met klanten een fles Bollinger soldaat gemaakt.  Voor de rest: Cloudy Bay, Norton, Glen Carlou, Trimbach, Fausto, ... Ik heb dus veel water gedronken tijdens de maaltijd. Er wordt door de populatie (ook door het vrouwelijk geslacht) heel veel bier gedronken in gezellige kroegjes en ik vermoed thuis ook. Er wordt voornamelijk lokaal bier geserveerd, waarvan Viking de meest bekende is, dat eigenlijk niet heel lekker is, maar het zal Bjork's landgenoten worst wezen. Er is ook zeer veel sterke drank te verkrijgen, waaronder Brennivin, een variante van aquavit gemaakt van aardappelen. Niet te zuipen, naar het schijnt.

Oh ja, ik ben op zoek geweest naar fish-sticks en echt waar, ik heb er echt waar geen gevonden. De vis is er echt te vers om het te gaan panneren.

De prijzen in Ijsland zijn momenteel zeer interessant. We hebben 3-gangen maaltijden verorberd voor nog geen 35 euro, wat één jaar geleden onmogelijk was. Voor een hotelkamer in de hoofdstad moet je ergens rond 50 euro per overnachting rekenen.  De sfeer op straat en openbare plaatsen is onveranderd gebleven sinds vorig jaar; er heerst er nog steeds een leuke amicale sfeer, waarbij je zeer vaak aangesproken wordt, en waarbij een extreme bereidheid tot elke vorm van hulp aanwezig is. Er zijn vele manieren om een depressie te verwerken, waarvan één is om intensief orgelmuziek van Bach in een kerk te gaan beluisteren. Het is duidelijk dat de Ijslanders niet deze manier hebben gekozen om de depressie boven te komen.

 decoration

De restaurants die we bezocht hebben waren de volgende, en ze waren allemaal echt de moeite:

sjavarkjallarinn

laekjarbrekka

humarhusid

 

* Wie in Ijsland in het water valt, komt niet meer boven. De zee is minder dan vijf graden, en bij die temperatuur zal je lichaam onmiddelijk afkoelen en doodgaan, waarbij omwille van de temperatuur de verrottingsprocessen niet van start kunnen gaan. Daarom bijft het gisten van de maaginhoud achterwege, dat vernieuwde drijfkracht geeft en de lijken als drenkelingen op de kusten aan laat spoelen. Het is maar dat je het weet. Ég vóna þig alltaf bestir...

 

 

Epiloog

Er zijn ontzettend veel boeiende muziekgroepen in Ijsland. Mijn laatste ontdekkingen zijn de fantastische Lay Low (zie boven), de heel originele Hjaltalin, de rockende Mugison, de aldaar zeer populaire Seabear, de intimistiche Olöf Arnalds, de totaal (nog) onbekende SkakkaManage en de slaapverwekkende dames van Amiina (die als begeleidingsgroep van Sigur Ros begonnen zijn) die je enkel kan appreciëren als je de oneindigheid van de natuur ontdekt hebt. En mocht je Mum nog niet kennen ... . Emiliana Torrini (bekend van Jungle Drum) heeft Italiaanse roots en woont nu in London, maar is opgegroeid in Ijsland en heeft haar debuut gemaakt in de vele leuke cafeetjes in Reykjavik.

12:32 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kreeft, ijsland, lamsvlees, rejkjavik, walvisvlees, puffin |  Facebook |

16-08-09

Dood van een onbekende wijnbouwer: Pierre Weyand

Pierre Weyand, 51 jaar, heeft ons in juli verlaten. Zijn dood in de wijngaard herhinnerd ons aan de gevaren van een op het eerste zicht ongevaarlijk beroep van wijnbouwer. Pierre is onder zijn eigen traktor geraakt in een wijngaard in Saint-Aubin-de-Luigné, een klein gemeente in vallée du Layon. Josette, de weduwe heeft beslist om de moeilijke weg die zij beiden zijn begonnen verder te zetten. Zij zal nu de 2004 en 2005 bottelen (van lange vatrijping gesproken) en 2009 zal haar eerste oogst zijn zonder haar man.

 degustation-pierre-weyand

Het is duidelijk dat het domein echt van plan was om het allerhoogste te bereiken. Het koppel had in 2001 een deel van de wijngaarden van Eric Callcut overgenomen uit liefde voor authentieke wijnen. De fantastische website van het domein spreekt boekdelen over hun filosofie en beroepsernst:

http://www.unvindeterre.fr/ 

Zijn dood heeft uiteraard geen aandacht gekregen in de gespecialiseerde media. Hij was geen Didier Dagueneau of andere bekende naam, maar gewoon een nobele onbekende dat zijn levensdroom aan het vervullen was. Er zijn tientallen wijnbouwers die jaarlijks een anonieme dood tegemoet gaan met mechanische toestellen, maar ook door CO2 vergiftiging in de kelder.

De wijnen van het domein zijn te verkrijgen bij Wouter De Bakker - wouterwineconsult.

08:25 Gepost door St Etienne in Wijn: allerlei | Permalink | Commentaren (1) | Tags: pierre weyand |  Facebook |

12-08-09

Antica Macelleria Falorni - Dal 1700

 

Elk zijne dag...

Buongiorno a tutti...

12piazzagmatteotti71

Gisteren ben ik in een vleeszaak geweest dat zo de moeite was dat ik de drang voel om er over te schrijven, alhoewel het in Italië ligt en dus niet bij de deur ligt. Maar ik ga er van uit dat sommige van jullie soms langs de A1 (de autoweg tussen Firenze en Roma) Toscanië passeren, en dan is de afslag naar deze winkel beslist de moeite. De winkel is mij getipt door mijn Italiaanse collega, Massimo, tijdens een SMS-uitwisseling, omdat ik op zoek was naar de echte T-bone van de Chianina rund uit het Chiana-vallei. Er was namelijk een barbecue gepland tegen de avond en ik wou uitpakken met een echte Bistecca alla Fiorentina.

Massimo's antwoord spreekte boekdelen: There is only one great place to buy it and this is at Macelleria Falorni on the market place in Greve in Chianti. They have a lot of other interesting stuff. Buy not too much...

Greve ligt dus in de Chianti Classico regio en op weg naar het stadje passeer je enkele bekende wijndomeinen. Vermits ik, zoals jullie allicht wel weten, geen interesse heb in moderne naar eik smakende wijnen, liet ik deze oorden aan mij voorbij gaan.  Ik maakte wel de bedenking dat Chianti wijn op 20 jaren tijd van iets compleet verwaarloosbaar naar een echte luxe product geëvolueerd is, dat overal ter wereld aanzien heeft, en dit door een combinatie van moderne modieuze vinificatie en schitterende marketing. Tel toch al gauw 25 euro voor een Chianti Classico fles, en dit is toch het bewijs dat de vraag momenteel het aanbod overstijgt.

Terug naar de winkel. De beenhouwerij is duidelijk zichtbaar als je op het marktsplein aankomt. De andere winkels op het plein zijn minder interessant; je kan er souveniers kopen, zoals bijvoorbeeld een keukenschort met een zwarte haan of nog erger met het mannelijke geslachtsdeel van één der kunstwerken van Michelangelo. Snel de winkel in dus. De zaak bestaat eigenlijk uit 4 winkels, met trouwens elk een eigen ingang, die allicht in de loop der jaren via verschillende tussendeuren één geheel zijn gaan vormen, maar die duidelijk een scheiding maken tussen vers vlees en gedroogd vlees. Uiteindelijk is er wel één kassa aan de enige uitgang. Het geheel is niet gigantisch groot, zodat het gezellig blijft.

decoration

Voor vleesliefhebbers is dit een paradijs. En tot mijn vreugde zijn de eigenaars echte artisanale beenhouwers met oog voor echte authentieke producten. Er is een hoek met alleen maar droge worsten, gaande van de klassieke Toscaanse salami tot everzwijnsalami, en tal van andere varianten. De huidige worstenmaker heeft trouwens eerst 20 jaren zijn vader de worsten zien maken alvorens gepromoveerd te worden. Er is ook een compartiment met stukken spek (Lardo) en andere stukken gedroogd en/of zout vlees, en uiteraard één gedeelde waar tal van hespen aan het plafond aan het drogen zijn. Ergens achteraan zag ik nog een kamer met Toscaanse kazen, waaraan een keldertrap naar hun rijpingsplaats leidde. Ik zag ook nog een hoekje met kruidenmengsels. Eén kamer deed dienst als degustatie-ruimte van regionale wijnen, waar deze uiteraard ook konden aangekocht worden.

 decoration

Er waren verschillende togen waarbij ik er één vond waar duidelijk Chianina rundsvlees klaar stond om aangesneden te worden. Ik weet niet of jullie een Chianina rund al ooit van dichtbij gezien hebben, maar dit is zondermeer het grootste rund ter wereld. Reken maar dat hun schofthoogte één tot twee koppen hoger is dan de gemiddelde mens. Aan de muur hingen er oude foto's, waarbij ik er één zag uit 1905 waar een Chianina stier van 1,7 ton kon bewonderd worden. Bij de aanschaf van 1kg ervan (reken 25 euro per kilo) werd mij nog duidelijk gemaakt dat het dikke lap vlees op een zeer hete BBQ moest aangeschroeid worden gedurende 6 minuten, om nadien nog eens voor 5 minuten aan de andere kant te grillen. Uiteraard geen peper, zout of olie-achtige marinade voor het grillen. De smaak is zo uniek en fijn dat het puur natuurlijk moet gegrild worden. Nadien serveren met wat grof zout, zwarte peper en kwaliteitsolijfolie. Basta.

 decoration

 Je kan in de winkel uiteraard ook ander vers vlees krijgen, zoals varkensvlees, maar ook eend en konijn. Er was een periode dat de eigenaars ook een kweek hadden van eigen kippen, die uiteraard niet vastgeklempd zaten in te kleine hokken, maar vrij konden rondlopen. Omwille van economische reden zijn ze hiermee gestopt en raden ze nu aan om zelfs kippen te kweken als je de "real thing" wil proeven.

Oh ja, het vlees, op de minuut klaargemaakt zoals opgelegd, was van uitstekende kwaliteit en de Massa Vecchia Rosso was er fantastisch bij. Het viel op dat het vlees ondanks zijn beperkte vet-hoeveelheid toch heel veel smaak had. Persoonlijk beschouw ik dit vlees als het lekkerste rundsvlees dat ik ken, maar ik ken nog niet alles.

 

decoration

 

decoration

30-07-09

Ode aan een Groot Land

 

Ik ben net terug van een groot land; groot in oppervlakte, groots in daden en nog groter in waanheidszin. Wat meteen opvalt als je van het vliegtuig stapt is de vriendelijkheid van de populatie. Vriendelijkheid dat geleidelijk aan plaats maakt voor een vorm van gemaakte betrokkenheid en interesse, om dan na een paar dagen ter plekke terug te keren, zoals een jojo, naar je oorspronkelijke conclusie. De mensen zijn daar zeer vriendelijk, echt waar, en dat het soms als fake overkomt zal met opvoeding te maken hebben en een zekere verkeerde perceptie onzentwege.

Het ontbreken van elke vorm van smaak is een unicum dat we zouden moeten koesteren en zelfs door een sociologisch team laten onderzoeken. Over smaak valt te discussiëren, maar in dit geval niet. De bevolking van dit groot land heeft geen smaak. Voila het is er uit. Ik kan het zelfs bewijzen.

Alles is er artificieel, zelfs in die mate dat het lelijk blijft. Je ziet er overal de afschuwelijkste mogelijke schreeuwerige kleurencombinaties: op straat, op televisie, tot zelfs in het dessertbord. Nog erger wordt het als er gestreefd wordt naar een zekere vorm van chic-heid (geen idee of dit wel een woord is), waarbij er dan plots een mengelmoes van goudkleur en andere nobele kleuren in combinatie met lelijke houtsoorten wordt tentoon gespreid. Een ander mooi voorbeeld is de drang om alles van plastiek te maken, tot zelfs immitatie bege-geschilderde houten planken die de buitengevel van de betere huizen omhullen. Echt hout is trouwens voor losers en vergt trouwens onderhoud en onderhoud gaat gepaard met beweging en beweging is volgens Newton iets dynamisch en dynamiek is voor ... losers.

's Morgens aan het ontbijt krijg je cornflakes in een plastieke kom en zal het bestek van hetzelfde wegwerp-polypropyleen vervaardigd zijn. Tot mijn afgrijzen moest ik zelfs mijn plastieke plateau na de maaltijd deponeren in een plastieke bak dat dienst deed als vuilbak. Liever wat polyprop naar de afvalberg loodsen of de decompositie dampen ervan de lucht in blazen dan even met water te spoelen.

Ik heb een spiegelei geserveerd gekregen dat naar mijn gevoel streefde naar de Nobelprijs voor chemie. Het wit had iets sponsachtig en in het midden zat er uiteraard een dooier, maar dat de vorm van een vierkant had. Het geheel was volkomen smaakloos. Was hier een genie in de keuken aan het werk, die zich net een kookboek over moleculair koken had aangeschaft? Een blik in de keuken verraadde een stapel dozen dat net uit de vriezer was gehaald en rijp was voor een minuutje microgolf. En laten we dit toestel in godsnaam eren. Het land zou ter plekke ontbinden mochten alle microgolftoestellen ophouden te bestaan. Er wordt hoofdzakelijk diepgevroren maaltijden opgewarmd. Er is geen plaats voor versheid, zoals verse groenten, dat allicht enkel geassocieerd worden met konijnen en schildpadden, maar niet met de mensheid. Mijn lichaam begon trouwens bij gebrek aan verse groenten afkickverschijnselen te vertonen en bij thuiskomst heb ik spontaan een hele courgette opgegeten, rauw en in dunne schijfjes met enkele druppels olijfolie.

Het beste rundsvlees ter wereld, op de bistecca alla fiorentina uit het Chiana-dal na, kan je er krijgen. Ik moet bij het verorberen van de lekkere reuze steaks altijd aan de Ronde van Frankrijk denken, en niet zo zeer omwille van de oude traditie om een stuk vlees ergens in je broek te deponeren tegen zadelpijn, maar meer voor de preparaten die er intramusculair worden toegediend. Een beetje hormonen zal allicht geen kwaad kunnen, vraag het maar aan Eddy M., en het kan alleszins wonderen doen voor een stukje vlees.

decoration

Het allerlekkerste stuk vlees is de door ons totaal ongekende Prime Rib, een soort Côte a l'os. Op de vraag wat het zo uniek maakt krijg je alvast "it's a different cut" te horen. Ik ben er nog steeds niet achter waarom onze beenhouwers onze koeien niet op dezelfde manier kunnen versnijden. Naar het schijnt waren er nog niet zo lang geleden alle beenhouwers van Germaanse makelij, dus waar hebben zij het dan geleerd? Ik denk dat de uitleg meer in de bereidingswijze ligt, waarbij het geheel met veel grof zout en met het vet en beenderen er nog aan traag in de oven wordt klaar gemaakt. Geloof me, het is zo lekker dat je ervan blijft eten tot de eerste koliekstoot je lichaam doet stoppen, ondanks dat je verstand blijft herhalen dat vlees compatibel is met ons lichaam.

decoration

 

Het voedsel ontbeert de drie meest belangrijke kenmerken van lekker eten volgens de Italiaanse Renaissance: eenvoud, duidelijkheid en natuurlijkheid. Deze hebben plaatsgemaakt voor grootsheid, zoetigheid en vooral vettigheid. Het eten is er vaak zo vettig dat je bij het eten ervan ter plaatse een vorm van waterige stoelgang krijgt. Een weekje ter plaatse is op culinair gebied een marteling en sowieso gaat je cholesterol recht evenredig met je lichaamsgewicht de hoogte in.

Koffie wordt voor het dessert geserveerd, wat op zich een zege is als je de slechte smaak van het dessert op voorhand wil elimineren. De koffie, dat trouwens vaak caffeïne-vrij is, wordt echter zo verdund dat er naar onze normen geen sprake meer is van koffie. Het zou een andere benaming moet krijgen: kleffie.  Na mijn laatste, ik bedoel tijdens mijn laatste maaltijd ginder ter plaatse, in een Italiaans keten hunkerend naar de echte Italiaanse ristretto, heb ik een straffe expresso gevraagd (want een ristretto kende ze niet) en echt waar ik kon nog steeds de bodem van mijn vol kopje zien dat geleidelijk verder verdund werd met mijn tranen van verdriet en blijdschap dat ik na deze trip naar Italië op vakantie zal kunnen vertrekken.

Het land is zo groot dat je voor alles de auto moet nemen, zelfs om aan de overkant van de straat naar een "aars"lelijke shoppingmole te geraken. Neen, het is niet de afstand, maar de combinatie van het ontbreken van een voet- en zebrapad, de breedte van de weg, de enorme hitte en hoge vochtigheid en de drang om je leven er niet bij te laten dat maakt dat je de geautomatiseerde slee instapt.

Ik heb de op twee na grootste wijnwinkel van de natie bezocht. De grootste zou zich in de regio bevinden waar mensen met cowboyhoeden, -laarzen en gigantische broeksriemen rondlopen (liefst gewapend). De zaak deed mij wat aan een Colruyt-winkel denken, maar dan zonder de pampers en andere artikelen. Enkel rekken met gevulde wijnflessen en gangen met gladde verkopers. Elke tientallen meterslange gang was gekoppeld aan een land of wijnstreek en noem ze maar allemaal op dan weet je ook hoeveel gangen er waren: Arizona, California (met een extra gang voor Napa Valley), Colorado, Nevada, Washington, Oregon, Chili, Argentinië, Australië, Nieuw Zeeland, Bordeaux (uiteraard 2 gangen, wat dacht u), Bourgogne, Rhône, Loire, Elzas, Champagne, Duitsland, Zuid-Afrika, ... en allicht vergeet ik er nog een paar. Was het bezoek de moeite? Het waren allemaal zeer herkenbare merken en er was geen plaats voor echte wijn, maar het was uiteraard indrukwekkend om zoveel flessen op één plaats te zien. John, onze persoonlijke gladde verkoper en klaarblijkelijk ook lijfwachter, probeerde mij wijs te maken dat er in Stags Leap de beste wijnen ter wereld werden geproduceerd. Een blindproeverij ergens in Parijs in de jaren zeventig bewees zijn stelling. Het zal wel, beste John, maar je kreeg toch geen fles verkocht aan iemand die graag wijn koopt en drinkt.

 

Dit artikel werd op de vlieger geschreven tijdens mijn slaaploze terugreis, omringd door snurkende individuën. Mijn vlucht had twee uren vertraging na het inschepen, te wijten aan een defect onderdeel, dat ze dan maar uit een ander toestel hebben gehaald. Tijdens het wachten op de tarmac werd mij door een verwijfde Steward met een glimlach zo breed dat hij zijn tanden met een WC-borstel moet poetsen in een prachtig accent (allicht omdat ik een Frans boek aan het lezen was) gevraagd: "Vous désirez un petit drink en attendant?"

24-07-09

Ik zal even non-actief zijn op mijn blog ...

Ik zal de komende weken zo goed als niet thuis zijn. Ik heb net enkele dagen

doisneauparis

mijn lievelingsstad achter de rug. Morgen vertrek ik voor een week (voor het werk) naar een zeer

  

decoration

groot land. Bij thuiskomst vertrek ik onmiddelijk voor 2 weken op vakantie met mijn gezin naar een zeer leuke streek in het mooiste land van Europa.

 

decoration

Weliswaar passeer ik eerst via een wijnregio, om wat wijnen op te halen.

  decoration

Na mijn vakantie word ik onmiddelijk in Zaventem verwacht om het vliegtuig te nemen naar een eiland, waar er een congres op mijn vakgebied georganiseerd wordt. Ik zal daar een weekje vertoeven.

 

decoration

 

Ik hoop nadien genoeg inspiratie te hebben voor hier terug mijn ding te doen...

11:27 Gepost door St Etienne in Foto | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-07-09

Perziken in Papillot

Meer en meer zijn we verknocht aan onze Barbecue. Het is eigenlijk een oude buiten-"open haard",  waar een dak rond gebouwd is. Met behulp van een grote grilrooster en wat losse bakstenen ter ondersteuning, is het geheel uitermate geschikt voor een avondje buiten koken, eten en drinken. We betrappen vrienden en familie-leden steeds vaker om bij warm weer rond etenstijd toevallig binnen te lopen.

De laatste tijd hebben we zeer vaak grote Gamba's (die 24 uren gemarineerd zijn in een eigen gemaakte mengsel van kruiden en olie) gegrild. Lekker en gezond, zeker in combinatie met aardappelen dat in zilverpapier tussen de houtskool gaar worden. Vergeet er vooral niet gaten in te prikken, zodat ze sneller gaar worden, maar vooral om de unieke smaak van BBQ over te brengen.

Een recente probeersel mijnertwege was vanaf de eerste keer een schot in de roos. Ik ben in principe geen dessert-mens, maar dit gerecht is gewoon zeer leuk om te bereiden wanneer het houtskool zijn laatste warmte aan het geven is. Bovendien is het ook nog lekker. Zeer praktisch is dat je de voorbereidingen op voorhand kan uitvoeren. Ziehier het recept voor Perziken in Papillot à la façon Stephanois.

179_0_48465300_1183554715

 

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 4 halfrijpe witte of gele perziken
  • eventueel frambozen
  • 2 appelsienen
  • 1 citroen
  • Anijsster
  • 30g rietsuiker
  • 30g boter
  • enkele lepels aceto balsamico
  • ½ vanillestokje
  • enkele lepels amandelschilfers
  • eventueel vanille-ijs of zure room

Bereiding: 

Pers de appelsienen en citroen en kook het sap, met de suiker, azijn, anijsster en opengesneden vanillestokje tot de helft in. Voeg al roerende de ijskoude boter bij. Rooster de amandelschilfers in een droge pan. Maak met aluminiumfolie een papillot en schik er 2 ontpitte perzikhelften in. Voeg eventueel de frambozen toe. Verdeel de saus over de perziken en sluit de papillot.

Gaar op de barbecue of gril in de oven gedurende 8 tot 10 minuten. Strooi er voor het serveren de amandelschilfers en geef er een bolletje ijs of zure room bij. Ik ga bij een volgende bereiding trouwens experimenteren en een minimale hoeveelheid rozijnen en munt aan toevoegen.  Serveer er een glas zoete Riesling bij.

papillotes_de_peches_et_framboises_a_la_cannelle_large_recette

12:12 Gepost door St Etienne in Voeding: recept | Permalink | Commentaren (4) | Tags: perziken in papillot |  Facebook |

18-07-09

Ik heb iets met messen

Ik heb iets met messen. Ik weet niet wat het is. Ik weet ook niet wanneer het begonnen is, dus zal het wel al op jonge leeftijd aanwezig geweest zijn. Er is ook geen echte verklaring voor te vinden: mijn vader was geen militair en had geen wapens in huis. Ik ben zelfs ook niet naar de scouts geweest. Ik ben geen jager, en ik heb, op twee lessen judo na, nooit aan gevechtssporten gedaan. Wel ben ik naar het leger geweest, verplicht naar Duitsland om mijn militaire dienst bij de stormfuseliers uit te zweten. Waarschijnlijk omdat ik een bureau-job in de buurt van Leuven had aangevraagd, zodat ik mijn legerdienst kon combineren met een doctoraat aan de K.U.L. De Bastards...

Soit, messen dus. Al op kot, dus voor mijn legerdienst, stond ik er op om een groot scherp mes te hebben, voornamelijk voor het snijden van de groenten. Ik herhinner me dat mijn kotgenoten en mezelf hoodzakelijk spagetthi met één of ander tomatensaus-variante klaarmaakten. Andere dagen gingen we voor een habbekrats iets eten in de studentenrestaurants Alma I, II of III. Tegen het einde van de week was mijn weekgeld steevast op (te veel in den Atelier blijven hangen), zodat we genoodzaakt waren met een gebruikt bord aan te schuiven voor wat fritten en een kwak mayonaise.

Na mijn studies ging ik samenwonen met mijn teerbeminde vriendin, nu vrouw, en uiteraard bovenaan op mijn lijst stond een blok met een vijftal verschillende scherpe messen. Ik keek toen omwille van budgetaire redenen niet echt naar de kwaliteit, zolang het maar indrukwekkend was. Veel later, bij een bezoek aan de winkel Soly in 't stad (dat is hoe wij Antwerpenaars het centrum van de wereld noemen), kreeg ik de raad eens wat verschillende kwaliteitsmessen vast te nemen en effectief wat wortelen te snijden op een houte plank. Het belangrijkste aandachtspunt bij de aankoop is of het mes goed in de hand ligt. Scherp en duurzaam zijn alle koksmessen van grote kwaliteitsmerken: Wüsthof-Dreizack, Zwilling, Goldhamster, Diamant-Sabatier en Global. De hardheid van het staal wordt weergegeven in graden Rockwell: voor Westerse messen geldt een hardheid tussen de 56 en 58 graden, voor Japanse messen tusen de 58 en 60. Het werd een Japans mes van het merk Global, en sindsdien ben ik het merk trouw gebleven, alhoewel bijvoorbeeld het merk Kai nog betere messen vervaardigd.

DM707

 Beter in de zin van nog scherper, harder en zelfs mooier. Dergelijke messen zijn van damaststaal (op elkaar geslagen laagjes staal) vervaardigd.  Dit maakt wel dat ze zeer delicaat worden en nog meer onderhoud vergen. Het blijft dus wel allemaal nogal duur. Reken voor een kwaliteitsmes tussen de 50 en 120 euro. Met een goedkoop mes smaakt het eten even goed. Toch is een duur kwaliteitsmes geen hoogmoed. Een goed mes is essentieel als je met plezier in de keuken wil staan. Er zijn tal van varianten, en je zou de indruk kunnen krijgen als je Global's cataloog bestudeert, dat je voor elk stuk vlees, vis of groente-soort een ander mes moet gebruiken. Niets is natuurlijk minder waar, maar messenliefhebbers zijn uiteraard op zoek naar een goed excuus om een nieuwe te kunnen aanschaffen. Mijn eerste Global van bij Soly was de Kitchen Knife GS-1, weldra gevolgd door de Vegetable Chopper G-5 in combinatie met de Ceramic Sharpening Steel G-45 . Met deze twee messen en aanzetstaal (of in mijn geval keramiek) kan je al zeer veel aan, en eigenlijk zou dit moeten volstaan. Maar het werd weldra Kerst en op mijn verlanglijst had ik maar één item: de Flexible Boning Knive G-21. De jaren nadien verzamelde ik nog enkele bijkomende messen: de Oriental Cook's Knife G-4, de fantastische Cheese Knife GS-10 en de Bread Knife G-9. Dus eigenlijk heb ik 4 messen voor in de keuken, aangevuld met nog wat andere messen. Ook ben ik nog de trotse bezitter van een Turner GS-26 en een Carving Fork GF-24. De meeste zouden bij al dit pracht enkel kunnen concluderen dat dit zou moeten volstaan. Klopt, maar een Chinese Chopping Knife G-49 lijkt me ook nog wel wat. En er zullen nog verjaar- en Kerstdagen komen. En ik wil trouwens vermijden dat ik kousen of dassen cadeau krijg.

decoration

 

Het traditionele houten messenblok heb ik al lang verbannen uit de keuken. Mijn messen zijn privé-gebied en worden in een lade verstopt. Volgens een klassiek koksraadseltje is het verschil tussen het koksmes en de koksvrouw dat de kok zijn mes niet uitleent: "Don't touch my knife, don't touch my dick", luidt het keukengezegde dan ook. Ik ben er zeker van dat mijn messen mij gaan overleven. Essentieel is dus om het mes voor gebruik even aan te scherpen met een aanzetstaal en op gepaste tijd door een professioneel te laten slijpen. Het verkeerd slijpen zal het mes onhertselbaar beschadigen. Het reinigen van een mes gebeurt met de hand, wat spoelen onder een kraan en eventueel met een zacht sponsje schoonmaken, om nadien direct te drogen. Was het nooit in een vaatwasser, ook al zegt de fabrikant of verkoper dat het kan.

Dus, ik heb iets met messen. Voor dagelijks gebruik bij de maaltijd gebruiken we heel gewoon bestek van een Zweeds fabrikant, waar de naam mij echt niet van te binnenschiet. Sinds enige tijd was ik echter op zoek naar mooie vleesmessen. Je weet wel, van die messen die bij de betere restaurants naast je bord belanden als het vlees aankomt. Ik heb overal gezocht, wat toch aangeeft dat ik kan wachten tot ik vind wat ik echt wil hebben; van een verslaving is er duidelijk geen sprake. In de Koordenwinkel, tevens te Antwerpen vond ik een doos met 6 unieke Laguiole messen. Elk heft is uit een ander houtsoort vervaardigd en het lemmet is zeer scherp te noemen. Ze liggen uitstekend in de hand en komen enkel tijdens speciale maaltijden op tafel, bij vlees uiteraard.

DSC_3146-450
 

Laguiole heeft ook uitstekende en mooie zakmessen, maar tijdens een weekendje Toledo met mijn vrouw, kwam ik tot de constatatie dat deze stad het Mekka is van de messen (en ook zwaarden). Het is de streek van Don Quichote en El Greco. Tussen de honderdtallen, neen ik overdrijf, het zullen ergens rond de vijftig zijn,  messenwinkels in Toledo kwam ik vele messen van het merk Muela tegen. De nationale trots van Spanje heeft een heel groot gamma, met vooral veel jachtmessen. De messen worden vlakbij Toledo gemaakt. Ik heb mij toen een GL knipmes aangeschaft. Dit mes vergezeld mij dagelijks; ik bewaar deze in de auto. Neen, niet voor aggresieve autobestuurders te lijf te gaan, maar voor allerlei andere zaken. In de praktijk komt dit vaak neer om ergens tijdens een buitenlandse trip met de auto (ik reis vaak voor werk & privé) een stokbrood met salami of kaas te prepareren.

18:07 Gepost door St Etienne in Accessoires | Permalink | Commentaren (4) | Tags: mes, global, kai, laguiole, muela |  Facebook |

15-07-09

Dinu Lipatti en Vladimir Sofronitsky

And now something completely serious...

Er zijn van die mensen die men zou willen ontmoeten. Mijn lijst bevat echter vooral mensen van een ander tijdperk. Zo had ik doodgraag de pianisten Dinu Lipatti en Vladimir Sofronitsky in levende lijve horen piano spelen. De eerste is veel te vroeg gestorven, zodat het opgenomen oeuvre op slechts een handvol CD's (allemaal uitgegeven door EMI) past. De tweede heeft door het ijzeren gordijn geen internationale carierre kunnen uitbouwen en had het ook niet echt voor studio-opnames, zodat het echt zoeken wordt naar live-opnames die op CD verschenen zijn. Er is nog een derde pianist die mij intrigeerd, de totaal onbekende William Kapell. Ik ben deze pianist volop aan het ontdekken, en zal allicht hierop terugkomen.

Wat maakt de opnames van een andere tijdperk zo boeiend, zeker in een tijd van digitale opnames? Het antwoord is niet zo éénvoudig. Ik luister al heel lang  naar piano-muziek en kan eerlijk zeggen dat ik al van bepaalde stukken tientallen verschillende uitvoeringen gehoord heb, en ik heb zo in de loop der jaren bepaalde voorkeuren gekregen. Vaak grijp ik terug naar oude opnames, omdat deze boordevol karakter zitten en zo fantastisch gespeeld worden. Je moet weten dat in die periode een muzikant veel meer dan nu een bepaalde repertoire opbouwde. Het was pas na jaren rijping dat een bepaalde opname werd gemaakt. En mij inziens voel je dit bij het beluisteren. Het is zeker geen vorm van nostalgie, vermits ik in die tijd nog niet geboren was en trouwens ook vaak oudere opnames niet goed vind: er waren toen ook pianisten die met een zekere maniërisme speelden. Feit is wel dat je de ruis op dergelijke opnames moet kunnen verdragen.

Vladimir Sofronitsky is in 1901 in Sint-Petersburg geboren. Hij wordt op vroege leeftijd al ontdekt en zal bij tal van gerenomeerde leraars zijn muzikaliteit mogen perfectioneren. Op zijn 18de geeft hij zijn eerste solo concert. Hij trouwt met Elena Scriabina, die hij heeft leren kennen op de muziekschool. Geen betere manier om een repertoire uit te bouwen dan met de oudste dochter van een componist te trouwen, alhoewel hij hem nooit heeft ontmoet. Deze is dan al gestorven. De Scriabin-opnames van Sofronitsky zijn echte parels en volgens velen de referentie wat Scriabin betreft. Ook zijn opnames van Chopin zijn prachtig. De liefde voor Chopin heeft hem zijn ganse leven achtervolgd. Hij bezit het nodige pianospel om heel dicht bij Chopin te komen:  krachtig, helder, eerlijk, poëtisch en zo elegant... Vaak geeft hij naar gelang zijn gemoedstoestand een zeer eigen karakter aan een interpretatie, zonder zich echt van "de tekst" te verwijderen. Het volstaat van twee verschillende opnames van eenzelfde stuk door hem gespeeld te beluisteren om dit te begrijpen. Typerend is de manier waarop hij, dankzij zijn buitengewone techniek, de piano kon laten zingen. Het is niet voor niets dat een andere (bekendere) grootmeester van de piano, Sviatoslav Richter hem als "God" beschouwde. En voor Emil Gilels was Vladimir Sofronitsky zonder tijfel de grootste pianist aller tijden.

Photo003b

Sofronitsky live zien spelen moet echt memorabel geweest zijn. Eén van zijn kinderen heeft  herhinneringen van de vader die thuis kwam van een concert en opgebeld werd door iemand van de concertzaal om te melden dat het publiek nog steeds aan het applaudisseren was, ondanks dat de lichten al lang aan waren en er al meerdere malen gemeld was dat de pianist naar huis was. Sofronitsky deed zijn jas terug aan en ging terug naar de zaal.

Hij was een pure Romanticus in de ware zin van het woord, die vooral naar oneindigheid smachtte en rusteloos en lijdend door het leven ging. Eigenlijk leefde hij in een privé-leven van muziek, omringd door naaste vrienden, zoals Prokoviev en Shostakovich. Hij heeft echter wel als hoogleraar les gegeven aan het conservatorium van Leningrad en Moscow. Hij stierf in 1961 na een slopende ziekte (net zoals Lipatti) en zijn laatste woorden over zijn ziekte waren typerend voor hem: "spaar me niet, lieg niet tegen mij, ik moet het allemaal kunnen lijden".

Enkele opnames: Scriabin Sonata n° 2 Op. 19, Chopin Polonaise n° 1 Op. 26, Chopin Waltz n° 9 Op. 69-1

 

 

 

 

   

 

Discografie: http://www.sofronitsky.com/discography.html

 

De Roemeen Dinu Lipatti werd in 1917 in Boekarest geboren. Al heel vroeg werd hij als een wonderkind ontdekt, die openbaar debuteerde op de verbazend jonge leeftijd van 4 jaar. Zijn ouders, beide muzikanten deden er alles aan om hem niet te exploiteren. Omwille van zijn zwakke gezondheid moest hij trouwens thuis les krijgen. Op zijn 17 verliet hij Boekarest om een carriere uit te bouwen. Hij kreeg ondermeer les in Parijs van Alfred Cortot, die vol bewondering meedeelde dat hij hem niets kon leren, en in feite alleen maar van hem kon leren. Tijdens de oorlog vluchte hij naar Zwitserland, waar hij na de oorlog hoogleraar werd aan het conservatorium van Genève. In die periode heeft hij tal van concerten gegeven in Europa, ondanks een diagnose van leukemie. Ondanks zijn ziekte en financieel geholpen (door mensen zoals Stravinsky en Menuhin) voor de behandeling ervan, is hij concerten van uitmuntende kwaliteit blijven geven tot aan zijn dood. Legendarisch is zijn laatste recital te Besançon dat intergraal op CD is verschenen, waarbij hij op één na (omwille van uitputting) alle Waltzen van Chopin heeft gespeeld. Eind 1950 stierf hij ten gevolge van zijn ziekte. Hij was 33 jaar.

Twee woorden zijn wat mij betreft toepasbaar om Lipatti's pianospel te beschrijven: muzikale perfectie. Hij combineerde een uitzonderlijke techniek met een hoge graad van intergriteit. Zijn oeuvre bestond voornamelijk uit Chopin, Mozart en Bach, maar de eerste opname die ik van hem te horen kreeg was Ravel's Alborada del Gracioso. Hij had de unieke gave om kracht en schoonheid in zijn spel te combineren, waarbij hij een unieke kristallijne zuiverheid kon naar boven laten komen. Laat een opname van Lipatti aan een pianist horen en de kans bestaat dat hij stopt met spelen, voor altijd. Vele beroemde muzikanten hebben hem openlijk bewonderd: Kempff, Schnabel, Fisher, Haskil, Poulenc, ... Karajan drukt het als volgt uit: Lipatti's pianospel is niet langer het geluid van piano, maar muziek in zijn zuiverste vorm. Ik zou het niet beter kunnen verwoorden.

Enkele opnames: Chopin Waltz n° 10 Op. 69-2, Ravel Alborada del Gracioso, Bach Partita n° 1

 

 

Discografie: http://www.emiclassics.com/artistdiscography.php?aid=19

decoration

Dinu Lipatti en Clara Haskil

13:36 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (4) | Tags: chopin, dinu lipatti, vladimir sofronitsky, scriabin |  Facebook |

11-07-09

Wijnbespreking: Elzas - Bruno Schueller

Gerard Schueller & Fils (Bruno) - Grand Cru Pfersigberg Riesling 2005

Sinds ruime tijd heeft zoon Bruno het 7 hectare groot domein in Husseren-les-Châteaux overgenomen onder het waakzaam oog van vader Gerard. Nogmaar zelden een domein tegengekomen dat bij mij zo'n extreme en uiteenlopende emoties teweeg brengt. Vaak zijn de wijnen gewoon niet lekker (teveel alcohol, te rijk, onevenwichtig, simpelweg mislukt en toch op de markt gebracht,  ...), maar in sommige gevallen gewoon hemels. Het typeert tevens het karakter van de wijnbouwer: een beetje non-chalant, maar met heel veel talent. Het probleem is dat hij ook zeer veel cuvées op de markt brengt (uiteraard in beperkte hoeveelheid, zodat het moeilijk is om er aan te geraken), zodat een ervaren amateur zoals ik zelfs door het bos de bomen niet meer ziet.

Feit is dat de cuvée's Pinot Noir van het domein vaak de lekkerste  uit de regio zijn, zonder meer. Hier durf ik mijn hand voor in het vuur steken. Ik ga zelfs een stap verder: persoonlijk ken ik weinig Bourgogne-wijnen die dezelfde sappigheid hebben als deze uit dit godvergeten gat in Elzas. Al de andere cuvées van het domein zou ik aanraden om te proeven alvorens te kopen. Gisterenavond nog eens een fles uit mijn kelder gehaald: een Grand Cru Pfersigberg Riesling 2005. Wat zou het worden? De eindconclusie is moeilijk. Mooie complex Riesling neus, met toesten van fruit en met de nodige mineraliteit. Ook zeer zuiver. In de mond zeer sappige aanzet met nadien de nodige vettigheid gevolgd door heel veel zuren. De zuren zijn echter te dominant naar het einde toe, wat het geheel toch onevenwichtig maakt (eigenlijk gefragmenteerd). Misschien nog wat jaren laten liggen alvorens een eindbalans te maken.

schueller2

Bruno maakt tevens een cuvée Pfersigberg Riesling "cuvée H". Ik heb gisteren dan ook besloten om op doorreis naar Italië te overnachten bij Bruno zijn ouders in hun primitieve chambre d'hôte, waar met wat geluk een fantastische avondmaal en zeer zeker een rijkelijk ontbijt geserveerd zal worden. Ik zal Bruno dan vragen een 3-tal toppers aan tafel te brengen, en daarbij moet de cuvée H 2005 ook tussen zitten. De wijnen van het domein worden bij De Wijnfolie en True Great Wines verkocht.

decoration

03-07-09

C'est Magnifique

  

 

En sorry voor de reclame...

13:46 Gepost door St Etienne in Wijn: allerlei | Permalink | Commentaren (0) | Tags: c est magnifique |  Facebook |

02-07-09

Klimatische verandering aan de hand van druifgrootte op 2 juli

 

Pierre Overnoy heeft sinds 1990 een boeiende studie gedaan. Zoals in het verleden maakt hij gebruik van katholieke feestdagen om de groei van de druif te vergelijken van jaar tot jaar. Zo is de datum van 2 juli belangrijk. Normaal zijn we dan na de bloesem en kunnen er druiven gedetecteerd worden, soms zo klein als speldenkoppen, soms zo groot als olijven. Er wordt om tot volle maturiteit te komen van de druif 100 dagen na de datum van het bloesem gerekend. Het leuke is dat hij één druiventros geplukt op 2 juli van elke jaar in een bokaal op sterk water bewaart (sinds 1990 dus). Zo is Pierre ervan overtuigd dat er een duidelijke klimatische verandering (zeg maar opwarming) op te merken valt. Kijk maar naar volgende film:

http://www.tsr.ch/tsr/index.html?siteSect=311201&sid=...

 

decoration

19-06-09

Open brief met de oproep wat assertiever te zijn tijdens maaltijden

 

decoration

 

Dit is een oproep om wat assertiever te zijn, in het algemeen, maar vooral tijdens maaltijden over wat geserveerd wordt. Voedsel is namelijk heel belangrijk en we zouden eens moeten stoppen om alles wat er op ons bord verschijnt zonder echt te proeven binnen te smakken. Uiteraard geldt deze oproep in eerste plaats voor bezoeken aan restaurants en andere eetplaatsen. 

Laat me even terug in de tijd gaan. Enkele jaren geleden was ik in Londen voor mijn werk en gingen we 's avonds met enkele Engelse collega's eten in een nieuwe trendy restaurant, dat de Franse en Italiaanse keuken combineerde. Ik ben de naam van het restaurant vergeten, maar feit is dat het niet meer bestaat. Ik eet in Engeland hoodzakelijk Aziatisch (heel vaak Indisch dus), maar deze keer ging ik, weliswaar sceptisch, akkoord met de meerderheid. Bij het eten van de voorgerechten (ik had sint-jacobsvruchten) kwamen we tot de conclusie dat het eigenlijk op niets trok en besloten we gezamenlijk en solidair ons voorgerecht te laten staan. Eerlijkheidshalve moet ik er bij zeggen dat het voornamelijk onze Schotse collega was die het voortouw nam. Altijd goed van op schok te gaan met een Schot. Op de vraag of er iets scheelde met het eten antwoorde we in koor dat het niet lekker was, en dat indien de hoofdschotel hetzelfde niveau vertoonde, we zouden weigeren te betalen. Er werd nog even met de keuken geraadpleegd en ze gingen akkoord met onze eisen en condities. Ik zal nooit de blijdschap vergeten die bij mij opkwam bij het aanzien van de vis op mijn bord. Ik wist dat het bingo was. De vis viel compleet uit elkaar en de reuk beloofde ook al niets goed. Ook de andere hoofdgerechten waren niet top, en we besloten om het restaurant te verlaten. We hebben de dranken afgerekend en gingen met een glimlach op het gezicht naar buiten. Het personeel was voornamelijk uit hun lood geslagen en allicht ook opgelucht dat dergelijke kritische fenomenen de deur uit waren. En uiteraard gingen we om de hoek Indisch eten.

Heel lang geleden heb ik besloten om slecht eten of wijn niet meer te consumeren. Sinds die avond in London ben ik van plan bij slecht eten in een restaurant dit te melden en eventueel op te stappen. Vorig jaar tijdens ons vakantie in Italië gebeurde het nog eens. Het restaurant was ons trouwens aangeraden door de lokale bevolking: het was een vrijdagavond, er was geen kat aanwezig en op de vraag wat er te eten viel was het antwoord zo bedroevend (er was zelfs geen pasta), dat we besloten door te gaan. De brave man opperde nog dat hij voor de kinderen nog wat pizza kon gaan halen, aan de overkant.  Ik heb echt geen zin om geld uit te geven aan iets dat niet leuk of lekker is. Ik heb trouwens van vrienden nog enkele mooie excuses gehoord hoe je een restaurant kan verlaten net voor of tijdens de maaltijd. Je meldt doodleuk dat het alarm van je zaak of huis is afgegaan; je moet dus dringend weg. Een ander mogelijkheid is dat er zich iemand in het gezelschap opoffert, en zich als ziek en onwel gedraagt. Ik verkies de harde en eerlijke aanpak, maar moet er ook bijzeggen dat ik vaak naar dezelfde plaatsen terugga, waar ik weet dat het goed is. De laatste tijd durf ik ook trouwens meer en meer wijn mee te nemen op restaurant, wat ik trouwens gewoon meedeel bij het reserveren.

Enkele maanden geleden op een verjaardagsfeestje, vertelde ik mijn Londen's verhaal nog maar eens aan het gezelschap (allicht hadden al heel wat gasten het verhaal al meerdere malen gehoord, wat ook aangeeft dat ik een oude zak aan het worden ben), en kwam er een begripvolle reactie van een koppel; zij hadden kort na hun huwelijk lang geleden eens een Quiche Lorraine besteld in Frankrijk en tot hun ontsteltenis zaten er maden in de quiche. De reactie van de ober was trouwens zeer vreemd, en vooral het feit dat hij zich niet excuseerde bij het melden van dit fenomeen was verbazingwekkend. Op mijn vraag wat ze nadien gedaan hebben, kwam het volgend antwoord: "iets anders besteld, wat trouwens nog een beetje bevroren was aan de binnenkant. Maar ja, we waren toen nog jong". Hier zakt mijn broek dus van af, maar wat zou jij geachte en eerbiedwaardige lezer gedaan hebben? Zou jij de tent verlaten hebben? De meeste van ons niet, durf ik te wedden.

Mijn oproep is dus om de culinaire lat hoger te leggen, en vooral op een assertieve wijze te laten blijken wat je vindt van wat er op tafel komt (inclusief wijn). Indien hetgeen op je bord of in het glas niet lekker is, dan weiger je het gewoon te consumeren. Het vergt moed en zeker ook doorzetting (zeker als je uitgehongerd bent), maar je weet dat er alternatieven zijn.  Je kan eventueel je ongenoegen melden, en zeker als het gevraagd wordt, dan zou ik aanraden om met volle moed de waarheid te zeggen.  Slecht is slecht, en het is toch maar crimineel dat we daar nogal lichtjes over gaan. Laten we stoppen "Belgen" te zijn, en bij de vraag of het lekker was, direct ja te knikken. Of nog erger, "het was wel speciaal", te melden.

Dit is trouwens geen pleidooi voor ellenlange discussies met de maitre of kok van het restaurant, waarbij je probeert je culinaire bagage te laten gelden. Ga zeker niet in discussie. Als klant heb jij het recht om je ongenoegen te tonen en hen er op te wijzen dat het niet lekker is. Indien het echt de spuigaten uitloopt, dan stap je gewoon op.

Ook zou het fantastisch zijn mocht je dit doortrekken naar thuis en op bezoek bij vrienden of familie, zeker als je mening gevraagd wordt. Laten we gewoon eerlijk tegen onze levenspartners melden dat koken meer is dan opwarmen van ingrediënten, tegen onze moeders dat de soep nogmaals te koud is, tegen onze schoonmoeders dat groente al-dente veel lekkerder zijn dan platgekookt, tegen onze schoonzusters dat zelfs lichtjes aangebrand niet te vreten is en tegen onze vrienden hobby-koks die de raarste smaakcombinaties proberen samen te brengen, dat zij terug naar de basis moeten, vertrekkend vanuit goede producten. Want laten we eerlijk zijn, indien je een goed product hebt, en je kan een beetje koken, dan kan het niet meer stuk. Dat bepaalde lieden in Turnhout dit nog altijd niet begrijpen. En ja, ik word nog steeds uitgenodigd door vrienden en familieleden en eerlijk waar, mijn mening wordt meer en meer gevraagd. Niet dat ik een allesweter ben of een uitzonderlijk gave heb van het fijnproeven, maar ik zeg wel mijn mening. 

Zeer recentelijk heb ik nog naast een Japanse Barok-fluitiste in zeer goede gezelschap aan tafel gezeten. Zij die denken dat alle Aziaten alles naar binnen smakken, zouden raar opkijken bij het feit dat als zij bij de eertse hap de smaak niet lekker vindt, zij het bord gewoon niet meer aanraakt, en dit gebeurde dus bij het hoodgerecht. Zij was trouwens de enige die het vlees als varkensvlees herkende. Wij onnozelaars twijfelde nog tussen konijn en lamsvlees. Voor de rest kwam er geen woord uit haar mond. Een duidelijk stilzwijgend protest, waar niemand over kon kijken, ook niet de dienster. Ik weet trouwens ook niet hoe ze zou gereageerd hebben op de vraag of het niet lekker was. Ze zou zeker niet gelogen hebben, maar zou ze aggresief worden, of beledigend of spottend, ik weet het niet? Iedereen heeft zo zijn manier om zich te uiten. Maar alstublief vervoeg mijn Schotse collega, de Japanse fluitiste en mezelf in het uiten van ons ongenoegen...

Er is trouwens op deze blog trouwens een zeer mooie (lange) open brief  naar Yves Desmet neergepend over het onvermogen van velen tot een objectieve en kritische benadering van iets subjectief als smaak, wat niet inhoud dat we er niet aan kunnen werken.

 

decoration

 

Epiloog

Jaren geleden gingen mijn broer en ik wekelijks eten bij één van mijn grootmoeders-zaliger. Zij kon in tegenstelling tot mijn andere grootmoeder absoluut niet koken. Wij maakten er een gewoonte van om na de maaltijd haar punten te geven voor de maaltijd. "Ja bomma, deze week maar 2 op 10". Niet dat we allemaal klootzakken zijn, maar dit kon dus in onze familie. Slecht is slecht.

 

14:07 Gepost door St Etienne in Open brief | Permalink | Commentaren (4) | Tags: assertiever, maaltijden, slecht eten |  Facebook |

16-06-09

Open Flessen Dag: zondag 28 juni in Leuven

Wouter De Bakker (van Wouter Wine Consult) organiseert op zondag 28 juni een Open Flessen Dag in restaurant Het Land aan de Overkant, Schreursvest 85, 3001 Heverlee (Leuven) en dit van 13u t.e.m. 19u.

Op de proeftafel staan o.a.

- De fantastische Sparklings van Iron Horse Vineyards uit Sonoma, Californië (USA).

- De natuurlijke wijnen van Etienne Thiebaud, nieuw jong talent uit de Jura.

- Enkele exclusieve Champagnes van Emmanuel Lassaigne en Michel Fallet, eveneens een fantastische Pinot noir van Jacques Beaufort.

- Dorstlessende en zuivere Muscadet van Marc Ollivier. 

- Zwavelloze Gamay uit Morgon van Jean-Paul Thévenet.

- De nieuwe zomerwijnen van Jean-François Coutelou uit Languedoc.

- Italiaanse finesse uit Valtelinna (Ar.Pe.Pe.), Toscane (Villa Rosa) en Piemonte (Bera).

- Halfzoete Rieslings van Decanter Man of the year Ernst Loosen.

Alleen voor de Champagne van Fallet Prevostat is deze proeverij al de moeite waard. Voor een leuk bezoek-verslag verwijs ik naar hier (artikel is van de blog IkWilWijn). De Champagnes van Lassaigne zijn top. Ik hou ook ontzettend van de Morgon's van Jean-Paul Thévenet. Allen daarheen...

lassaigne

 

 

19:39 Gepost door St Etienne in Wijn: allerlei | Permalink | Commentaren (5) | Tags: wouter wine consult |  Facebook |

06-06-09

Wijnblogdagen: Rosé

Rosé.....

Wat moet ik in godsnaam over Rosé-wijnen vertellen. Ik behoor niet tot degene die hier ooit zijn neus voor opgehaald heeft. Mijn eerste glas Rosé (heel lang geleden) zal allicht een Spaanse (?) Mateus uit de GB geweest zijn, op 4°C, recht uit de koelkast, zodat deze heerlijk fris proefde. Gelukkig ben ik in al die jaren zoals iedereen geëvolueerd, maar steeds heb ik wel Rosé-wijnen blijven drinken. Niet heel veel, maar juist genoeg en op gepaste tijd. Want net zoals andere wijnen moet het passen. Je schenkt geen Rosé bij de kalkoen tijdens het kerstdiner, net zoals je evenmin een Bordeaux 1er Cru gekoeld op een terrasje gaat drinken met een bitterbal of wat nootjes.

Ter verduidelijking en om de oorsprong van Rosé terug te vinden, heb ik even Wikipedia geraadpleegd (doe ik anders nooit, maar je zal maar een kemel slaan bij je inzending van de Vlaamse Wijnblogdagen). Zoals we allemaal wel weten onstaat de kleur doordat de schillen minder lang bij het sap blijven dan bij de bereiding van rode wijn. Binnen de Europese Unie mag alleen in de Champagnestreek rode en witte wijn gemengd worden, zodat Rosé onstaat.

Bij het traditionele proces wordt, zodra de wijnmaker tevreden is over de kleur, de druiven voorzichtig geperst en schillen en sap van elkaar gescheiden. Daarna begint de vergisting. Sommige wijnmakers weken de druiven niet vooraf, maar laten de schillen korte tijd meegisten. Het sap krijgt dan tijdens de vergisting zijn kleur. Hoe langer de schillen en het sap contact hebben, des te donkerder wordt de kleur en des te krachtiger de smaak van de rosé. De beste Rosé's kenmerken zich door fruitigheid, gecombineerd met frisse fragiliteit. De grootste Rosé producerende streek ter wereld is de Provence. De drie grote appellaties zijn Coteaux d'Aix en Provence, Coteaux Varois en Cotes de Provence. De eerste Rosé wijn vindt trouwens haar origine in de Provence, 2600 jaar geleden, toen de Grieken de eerste wijnranken aanplantten in de regio rond Marseille. Persoonlijk associeer ik Rosé niet met de Provence maar met belletjes. Niet zo zeer Roze Champagne, maar de ambachtelijke PetNat (pétillant naturel - een wijn waarbij een deel van de gisting in de fles gebeurt, zodat er CO2 onstaat) of Méthode Ancestrale. Vaak zullen deze wijnen als ze "pink coloured" zijn, op basis van Gamay gemaakt zijn.

 

00169056_medium

Een onmiddelijke ingeving in verband met deze opdracht was om al mijn Rosé uit mijn kelder boven te halen, te ontkurken en deze te bespreken. Ik heb vanavond namelijk een BBQ voor wat Nederlandse collega's, als dankbetuiging omdat zij mijn zeer oude zitmaaier terug aan het draaien hebben gebracht. Goede techniekers die Nederlanders. Niet moeilijk dat Philips er is ontstaan.

Cyril Alonso van Domaine Ancestra uit de Beaujolais/Macon regio, die nogal gekend staat voor zijn inventieve namen (denk maar aan zijn Vin Voilé pour Terroiristes), spant toch wel de kroon met zijn La Source du Noune "L'Ô Gazeuse". De fles is een limonade-fles, expliciet om te poneren dat het een zomerse aperitief- of terraswijn is, zonder enige vorm van pretentie. Deze PetNat uit 2007 op basis van Gamay heb ik vorig jaar bij Wijnfolie gekocht. De wijn is volledig droog, wat niet altijd het geval is met PetNats. De bubbeltjes brengen een aangename fraicheur aan de wijn. Tegen dat de fles leeg is zou je misschien kunnen opmerken dat de zuren wat te dominant zijn, maar deze wijn is niet gemaakt om geanalyseerd te worden. Hiervan heb ik nog enkele flessen van liggen. Hop naar de volgende...

Jour de Fête (uit 2008) van Marie & Vincent Tricot uit Auvergne. Voor een kennismaking met deze jonge wijnbouwers verwijs ik naar HIER. Jour de Fête is een Rosé eveneens gemaakt van Gamay, maar met nog wat pareltjes (CO2) en een hoeveelheid aangename restsuikers. Deze lichte zoetigheid maakt dat ik deze wijn niet als aperitief zou schenken, maar na de maaltijd om de mond te spoelen (sommige verkiezen bier) en de vertering in gang te zetten. Dit doe ik trouwens vaker en ik kan jullie melden dat dit het diner met vrienden zal verlengen. In geval de gasten geen vrienden zijn, maar je schoonfamilie bijvoorbeeld, dan zou ik aanraden deze stap over te slaan en direct koffie te serveren. De wijn is bloemig in de neus, pure lente-sensaties. In de mond proef je uiteraard de restsuikers, maar er is voldoende fruit en zuurte aanwezig om hieraan weerwerk te bieden. Ik blijf dit soort wijnen lekker vinden na een maaltijd.

Kezako van het Domaine L'Anglore van Eric Pfifferling. Deze natuurlijke wijn wordt gemaakt in Tavel, een streek rijk aan Rosé's. Ik heb deze fles ter plaatse gekocht, maar weet niet meer het hele verhaal van de wijn. Feit is dat deze wijn enkel in 2003 gemaakt is. Anderzijds maakt het domein elk jaar een Tavel Rosé dat zeer lekker is (zie hieronder). Het domein staat bekend voor zijn Grenache, Syrah, Cinsault en Carignan rode wijnen, en een beetje Grenache Blanc witte wijn. Deze Kezako gemaakt voor de Japanse markt is hoofdzakelijk van Clairette gemaakt. Deze wijn is ondanks zijn leeftijd nog steeds goed. De kleur is inmiddels geëvolueerd van roze naar oranje. Deze wijn is alweer het bewijs dat natuurlijke wijnen zonder toevoeging van SO2, indien ze goed gemaakt zijn, zeer stabiel kunnen zijn. Alhoewel slechts 13% alcohol had ik bij deze wijn altijd wat problemen met de alcohol, maar  lekker gekoeld is deze wijn lekker. Dit was mijn laatste fles.

Tavel 2008 het Domaine L'Anglore van Eric Pfifferling. Top-rosé op basis van Grenache en Syrah. Zeer pretentieloze wijn, met in de neus nog wat lichte toetsen van autolyse, dat na wat walsen verdwijnt en plaats maakt voor rood fruit en gisttoetsen. In de mond fruitig en evenwichtig. Dit wordt zondermeer mijn aperitief-wijn voor de zomer van 2009. Sommige beweren dat het een warme zomer wordt. Ik ben er alvast klaar voor.

Pink Bulles  van Jean Maupertuis (uit 2007): een Petnat uit Auvergne op basis van Gamay verdeeld door Jacques Masy van Troca Vins Naturels. Deze wijn had Jacques eens bij wanneer wij met twee bij Tom en Ilse van Bistro Vin d'Ou in Berchem gaan eten waren. Het was begin april, maar de zon scheen, zodat we buiten hebben kunnen eten in de prachtige ommuurde stadstuin van het restaurant. Ik heb na het proeven direct wat flessen besteld, maar vaak krijg je dan thuis op je gemak niet dezelfde sensatie bij het proeven van de wijn. Niet bij deze. Dit is wat mij betreft schitterende wijn. In de neus fruit (zelfs mooie rijpe appelen), in de mond zeer evenwichtig en krokant; het lijkt wel een snoepje. De wijn vermoeit niet, zodat je ervan kunt blijven drinken . Ik denk niet dat hier SO2 aan toegevoegd is, alvast ik proef het niet. Ik heb recentelijk nog wat bijbesteld bij Jacques, want dit wordt mijn tweede aperitief voor de zomer.

Oh ja, ik vertrek volgende week met wat zielsgenoten voor een 4-daagse wijntrip doorheen Frankrijk, op zoek naar lekkers. We doen Beaujolais, Ardeche en de Jura aan en er staan tevens domeinbezoeken van jonge natuurlijke wijnbouwers op het programma. Uiteraard zullen we ook oude bekenden bezoeken: de Thévenets, Lapierre, misschien Métras, Houillon, Overnoy en Brignot. Ik hou jullie op de hoogte.

Dit artikel werd geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. De andere deelnemers vindt u hieronder:

Chateausanspretention

Disasterofwine

Foodfan

Ikwilwijn

The Orbis of Wine

Vinama

Wijngerd 

Wijnmens

Wijnkennis

Winetasting

Wijnblog.be

 

 bar_vin

01-06-09

Domeinbezoeken Deel 3

 

decoration

 

 

 

Yvon Métras in Fleurie (Beaujolais) - de stille teruggetrokken wijnboer: ontvangt zeer weinig mensen, maar ik vermoed dat mijn telefoon de dag ervoor met de vraag voor een bezoek de dag nadien, op een goed moment viel. Je moet soms wat geluk hebben. Ik heb toen heel lang moeten zoeken naar het domein en zelfs mensen uit de straat staarden mij aan bij de vraag waar Yvon Métras woonde. Feit is dat ik daar tussen 17 en 3u  's nachts heb doorgeracht. Bij Yvon was er toen net een vervelende ziekte geconstateerd (dat nu gelukkig onder controle is) en zijn vrouw had hem net verlaten.  Ik mocht toen echt niet weg, en heb toen zeer veel verschillende jaargangen kunnen proeven. Op mijn vraag naar een lekkere Moulin-a-vent wijn wist hij mij een primeur te geven, omdat hij net wat gronden had gekocht en dat hij weldra een cuvée op de markt zal brengen. Ook een leuke anekdote is dat jaren geleden jaarlijks een dikke Engelsman met zijn Rolls Royce langskwam met zijn jonge zoon. De zoon is nu één van de allerbeste koks ter wereld, Heston Blumenthal. Ik heb er toen trouwens ook de gemoedelijke gastvrijheid ontdekt uit de Beaujolais: lekker brood, veel worst, wat kaas op tafel en uiteraard nog wat meer flessen. Waar aanvankelijk niets te koop was, was tegen middernacht alles te koop. Ik heb toen zeer veel 2006 aangekocht. Tegen 3u ben ik samen met Yvon op zoek gegaan naar mijn auto. Ik dacht ergens aan de kerk.

Lapierre2

Marcel Lapierre te Morgon (Beaujolais) - "Mais merde, il a raison", hoorde ik Marcel, de leider van de bende zonder zwavel roepen vanop de koer aan het wijndomein, nadat ik een licht-gekurkte fles had gedetekteerd. Eerst dacht hij dat het reductie was, en nadat ik volhield dat het kurk was liep hij naar buiten om op de koer te gaan ruiken. Het leuke was dat ik duidelijk geslaagd was voor het examen en uitgenodigd werd om bij hem thuis alle 2005 uit vat te gaan proeven. De vinificatie-kelder is in een gebouw vlak bij zijn huis, op 500m van het wijndomein. Hier ontvangen ze meestal geen bezoekers. Er is toen veel over Jules Chauvet gesproken, die er op stond van nooit in een kelder te proeven, zodat we hem imiterend telkens naar boven moesten gaan voor het volgend vat te proeven. Marcel heeft veel te danken aan zijn ontmoeting met deze persoonlijkheid. Ik kon het niet nalaten van hem er op te wijzen dat Jules allicht vele mensen heeft ontmoet, maar dat hij één van de weinige was die er echt iets mee gedaan heeft. Af en toe een persoonlijk oprecht complimentje kan nooit geen kwaad. Ik herhinner mij dat we de degustatie afgesloten hebben zij aan zij, pissend tegen de muur van de schuur. En spijtig genoeg kon ik niet blijven eten, anders had ik het zeker gedaan. Sinds enkele jaren is Mathieu, de zoon verantwoordelijk voor het domein.

 

Jean Foillard: dit is mijn invalsbasis, mijn chambre d'hôtes. Al vaak gebruikt als stopplaats tijdens onze reis met het gezin naar het zuiden of bij een bezoek aan de streek. Nog nooit wijnen op het domein gedegusteerd. Wel leuke kamers en fantastich ontbijt.

decoration

Philippe Jambon - of hoe zeg je op een beleefde manier dat zijn wijnen niet echt stabiel zijn? Bij mijn bezoek in de streek van Beaujolais, ga ik graag eten in La Table de Chaintré. Vermits het domein vlakbij ligt, durf ik eens binnen te springen bij de familie Jambon. Mevrouw Jambon heeft trouwens enkele jaren in de keuken van het restaurant gewerkt, en het is zo dat ik hen heb leren kennen. Philippe is naar mijn gevoel de meest integere wijnbouwer op deze planeet (allicht samen met Jean-Marc, die duidelijk betere wijnen maakt). Als ik mij goed herhinner is Philippe als sommelier begonnen. Als wijnbouwer schuwt hij echter elke vorm van compromis. Ik ben er zeker van dat hij zeer expressieve wijngaarden heeft. Hij neemt echter gigantische risico's in de kelder, op zoek naar ...., ja op zoek naar wat? Zijn wijnen zijn nooit heel lekker, en zeker niet stabiel, maar ik vind het altijd leuk bij hem langs te gaan, totdat het tijd is om te gaan eten. Een vorm van uitgebreid aperitieven, zeker. Philippe appreciëert mijn ongezoute mening op zijn wijnen. Het mooie is dat er toch nooit geen wijnen te koop zijn, daar er wel altijd iets zal zijn dat maakt dat er nog wat meer élevage moet gebeuren.

decoration

Domeinbezoeken Deel 2

 

decoration

Domaine du Chassorney van Fred Cossard - een vat vol energie. Hier klikte het van de eerste minuut. Mijn eerste bezoek was toevallig samen met een Japanse sommelier die een schotel zelfgemaakte sushi's meegebracht had, als dank voor het bezoek. Na de degustatie werd ik mee aan tafel uitgenodigd (onze Japanse vriend stelde voor om nog wat rijst te maken) en werden er gedurende een lange avond vele flessen soldaat gemaakt. Ik ben die nacht in het logeerbed beland en de Japanner heeft heel de nacht in zijn huur-auto geslapen. Bij een volgende bezoek had Fred een 12-tal flessen  klaargezet; ik maakte indruk door een Poulsard van Piere Overnoy blind te herkennen. Ik heb Fred wijnen van JM Brignot en Camille Loye leren kennen. Fred zijn wijnen zijn mooie natuurlijke wijnen, echter blijft hij het gebruik van nieuwe vaten trouw, wat mijn inziens de kwaliteit van het fruit in de wijn maskeert. Bij mijn laatste bezoek wist hij mij te vertellen dat hij nog wat négoce-wijnen op de markt ging brengen afkomstig van 1er Cru percelen. Hij is sinds enkele jaren ook al wijnen aan het vinifiëren uit het Zuiden. Fred is een zeer grote mijnheer in Japan, zodat ik ook wel begrijp dat er geen haar op zijn hoofd er ook maar aan denkt zijn vinificatie te veranderen.

brigno4-2

Jean-Marc Brignot in Arbois (Jura) - de nonchalante genie. Ik heb enkele avonden doorgebracht bij Jean-Marc thuis. En geloof mij, het is echt geen kasteel. Bij mijn eertse bezoek met mijn vrouw dacht zij trouwens dat het huis onbewoonbaar was. Ik vind hem trouwens nog steeds de grootste wijnmaker van het Westelijk halfrond. Feit is wel dat hij wijnmaken in zijn genen heeft, want hoe verklaar je dat zowel hijzelf, maar ook zijn zus als kinderen van apothekers plots na een lange omweg de microbe te pakken kregen? En de genetische informatie werd al aan de volgende generatie doorgegeven, want zijn jongste zoon Gaspard van 5 jaar heeft een unieke gave van smaakherkenning. Hij kan op zeer jonge leeftijd bijvoorbeeld in een gerecht de verschillende kruiden detecteren, zoals sommige van mijn vrienden ooit hebben mogen waarnemen. Ik heb Gaspard al verschillende kazen weten proeven, waarbij hij tal van vragen afschoot op zijn vader. Ik stond erbij en ik keek er naar. Ooit zag ik hem zeer verdunde wijn van zijn vader proeven en hij kinkte dat het lekker was.

Buiten wijn hebben wij nog tal van interessante gespreksonderwerpen. Noem mij één Fransman die alles gelezen heeft van H. Mulisch? Jean-Marc heeft trouwens ook nog filmschool gevolgd in Berlijn, waar hij in een kraakpand geleefd heeft. Vaak wisselen we tijdens onze ontmoetingen nog wat CD's uit en ik zal altijd een hoeveelheid bier mee hebben, zodat er enkele van zijn laatst gebottelde cuvée's in mijn koffer belanden. Het ziet er naar uit dat Jean-Marc weldra omwille van financiële redenen zal moeten stoppen. Ik hoop echter dat hij een oplossing vindt voor zijn problemen. Opvallend is dat ik nog nooit zijn wijngaard heb gezien, wat ook wel aangeeft dat hij daar te weinig tijd in doorbrengt.

 decoration

 

Bartolo Mascarello (Barolo) - één van de drie grootmeester van de traditionele Barolo. Ik heb de man twee maal ontmoet bij hem thuis en bij mijn laatste bezoek in 2005 kreeg ik van de dochter te horen dat hij enkele maanden ervoor gestorven was. Alhoewel ik nooit veel gekocht heb, stond mijn naam op een lijst, zodat ik één van zijn vele waterverfschilderijen mocht uitkiezen, als cadeau en herhinnering aan een grote man. Bartolo was de laatste jaren in een rolstoel beland tot zijn grote frustratie, zodat hij veel tijd heeft gehad voor het schilderen. Velen van deze schilderijen zijn uiteindelijk als etiket gebruikt geweest, waarvan de meest bekende "No Barrique, No Berlusconi" was. Ik heb toen een unieke nooit gebruikte afbeelding van drie zwaargesminkte vrouwen gekozen: "3 Barricate", waarbij hij de link maakte tussen het verstoppen van schoonheid door smink en zuiverheid van wijn door barrique-hout.

Bartolo is was mij beterft één van de meest traditionele persoon (in de goede betekenis) die ik ooit ontmoet heb; zijn duidelijke hechting aan waarden en traditie en zijn aversie van commercie en politiek (in de zeer ruime betekenis) zullen mij altijd bijblijven. Zijn wijnen zijn oer-traditionele Barolo's, die slechts na enkele jaren hun ware identiteit tonen. Hij heeft bijvoorbeeld ook nooit toegegeven aan de tendens om per Cru een cuvée te maken. Hij bezat 3 Cru's in Barolo, die hij elk jaar samenvoegde, zoals zijn vader en grootvader en overgrootvader deden...

De dochter Maria Teresa heeft nu het domein overgenomen. Door de handicap van haar vader was zij de laatste jaren van zijn leven al verantwoordelijk voor de vinificatie.

decoration

31-05-09

Domeinbezoeken Deel 1


Ik heb al tal van wijndomeinen bezocht. Niets is boeiender dan de wijnbouwer in zijn werkbiotoop te ontmoeten. Er zijn er die je direct naar de wijngaard bengen, waaruit je alleen maar kunt concluderen dat dit voor hun het belangrijkste is (ik denk hier aan Michel Augé en Claude Courtois). Meestal is de apotheose van het bezoek in de kelder te vinden, waar de volgende jaargangen liggen te rijpen. Vaak wijst dit trouwens op het feit dat de huidige flessenvoorraad al uitverkocht is. Anderzijds zijn er die graag met een paar flessen wijn in hun proeflokaal of bij hen thuis hun werkwijze etaleren. Ook zijn er die oprecht blij zijn met de interesse en bijvoorbeeld jou uitnodigen voor een maaltijd. Sommige gaan zelfs verder en stellen een overnachting voor.

Ik zou hier graag een korte beschrijving en korte indrukken willen neerpennen van mijn meest memorabele domeinbezoeken. Feit is wel dat ik particulier ben, en allicht veel moeilijker ergens binnen geraak dan mensen uit de wijnwereld. Ik zal trouwens nooit liegen over het feit dat ik niet professioneel met wijn bezig ben. Wel heb ik moeite met het afbreken van een wijn tegenover de wijnbouwer, die vaak het product als iets zeer persoonlijk beschouwt. Ik zal dus meestal nogal voorzichtig zijn in het omschrijven van de tekortkomingen (naar mijn bescheiden mening) van de wijn. Wel probeer ik eerlijk te zijn; alles fantastisch vinden en dan niets kopen, kan nogal raar overkomen, vind ik.

Roumier

 

 

Domaine Georges Roumier - Topdomein uit Chambolle-Musigny (Bourgogne). Georges heeft enkele jaren geleden het domein overgelaten aan zoon Christophe.  Echt een wonder dat ik hier als particulier ben ontvangen en uiteindelijk het volledige gamma heb kunnen degusteren. Ik had per vergissing met een andere familie Roumier telefonisch een afspraak gemaakt en vond het nogal raar dat het zo gemakkelijk was gegaan. 's Anderdaags op afgesproken tijdstip was ik aanwezig en kon ik de vertwijfeling in hun blik zien bij mijn melding dat wij een afspraak hadden. De vrouw des huizes wou mij duidelijk niet ontvangen, maar gelukkig zag ik een opening bij mijnheer, dus was het gewoon kwestie van hem te blijven aankijken: indien ik een uur kon wachten (hij was wat administratie aan het doen), dan kon ik met hem in de kelder. Feit was dat er de dag ervoor een belangrijke Amerikaanse journaliste (geen idee wie) was langs geweest en dus alle 2004 open waren, inclusief een zeer zeldzame Corton Charlemagne en Musigny.  Ik heb toen alles kunnen proeven, maar kon geen fles kopen, vermits alles al was uitverkocht. De wijnen van Roumier zijn zeer duur, en ik weet nu ook waarom. Dit zijn pareltjes op gebied van finesse en evenwicht, en nogmaal het bewijs van de verscheidenheid tussen de Lieu-dits in dit uniek wijngebied.


Solderad

Soldera - Unieke ontmoeting met de meester van de Brunello, Gianfranco Soldera (in een vorig leven advocaat) en zijn dochter Monica, die als tolk fungeerde. Het mooie domein Case Basse ligt uiteraard in Montalcino. Het is wel even zoeken. Voor we naar kelder liepen, werd er eerst een rondleiding in hun prachtige tuin gegeven, dat door de vrouw des huizes werd onderhouden. Nadien door de biologische wijngaard naar de nieuwe speciaal ontworpen kelder (vlak in het midden van de wijngaard), dat met heel veel aandacht voor detail is gebouwd (bv. geen cement gebruikt, omdat dit invloed zou kunnen hebben op de wijnen?) Ik heb toen een vijftal jaargangen kunnen proeven uit cuve (de wijnen rijpen 5 jaren in Sloveense fouders) en nog twee jaargangen uit fles, en ik moest telkens mijn mening zeggen.

Soldera

Buiten het unieke gebouw waar we ons in bevonden, dat er als een pyramide uitzag, was alles zeer traditioneel: alles via zwaartekracht in de kelder, geen filtering, geen chemicaliën, ... Sommige wijnen proefden als Bourgogne, en dit was volgens de wijnbouwer een heel mooi compliment. De wijnen van Soldera zijn wat mij betreft het bewijs dat Sangiovese zeer hoge toppen kan scheren, maar deed mij nog meer de vraag rijzen waarom ze bijna allemaal door hout worden vermorzeld. Ik heb toen wel niets gekocht, daar 150 euro mij wat veel lijkt voor één fles, zelfs al is die zeer lekker. Een leuke anekdote is dat in de periode dat ik het domein bezocht heb, de Paus van de moderne vinificatie uit Piemonte, Angelo Gaja, een domein aan het neerzetten was, vlak naast Case Basse, tot grote woede van de familie Soldera. Gaja ging nogal drastisch tewerk in het herplanten van de wijngaard. Moderniteit kwam te dicht in de buurt van Traditie. Mocht Gianfranco een geweer gehad hebben...

 

Pierre Overnoy / Emmanuel Houillon - Een fantastiche ontmoeting met de Godfather van de natuurlijke wijnen, en zijn opvolger. Pierre is nu al enkele jaren op de achtergrond getreden en houd zicht bezig met brood bakken, tomaten kweken en tijdens mijn bezoek het herstellen van een meubelstuk, maar als hij een fles hoort ontkurken, dan is hij er plots wel bij. Beiden persoonlijkheden zijn de bescheidenheid zelve, zeker rekening houdend met het voorbeeldfunctie dat dit domein heeft. Velen zijn hier stage komen lopen, met de hoop op het vergaren van alle nodige informatie over natuurlijke wijnbouwen. Pierre is een open boek, maar de eerste les zal zijn dat je de natuur zijn gang moet laten gaan en dat er dus niets te leren valt. De wijnen zijn zeer zuiver gemaakt, maar vergen enkele jaren op fles alvorens hun kwaliteit te tonen. Hier heb ik geleerd om naar de kwaliteit van de afdronk te proeven. Ik heb toen trouwens het geluk gehad één fles Vin Jaune te kunnen aanschaffen, wetend dat er veel vraag naar is en dat er slechts een 200-tal per jaar worden gemaakt. Voor de rest nog een brood meegekregen... en zeg trouwens niet gewoon brood tegen het brood van Pierre. Het is net zoals zijn wijnen iets helemaal anders dan hetgeen je in de winkel krijgt. Veel lekkerder.

 

overnoyj

 

20-05-09

Bezoek in Auvergne: Marie & Vincent Tricot

 

Er zijn van die wijnbouwers die wijn gewoon als een drank beschouwen en elke vorm van statussymbool ervan willen mijden. Ik heb recentelijk zo'n unieke koppel ontmoet, en het deed mij deugd: Marie et Vincent Tricot uit Orcet in Auvergne. Zij schuwen bewust elke vorm van bekendheid, zodat ik hen gevraagd heb of ik hun verhaal mocht melden op mijn blog, en het mocht.

tricotsw

Marie is afkomstig uit Beaujolais, waar een fles wijn zonder woorden op tafel wordt gezet en wordt leeggedronken. Geen vragen over  kleurintensiteit of andere technische aspecten van het wijnmaken. Geen intellectuele masturbatie over tranen en oppervlaktespanning. Vincent is in de buurt van Anjou opgegroeid, ook al zo'n boeiende wijnregio, en heeft voor oenoloog gestudeerd. Hun eerste stappen deden ze samen bij enkele wijndomeinen in Beaujolais en Alsace, om nadien twee jaren in een coöperatief te gaan werken in ... Chili. Een mooie en leerzame tijd. Na dit avontuur hebben zij nog enkele jaren als bedienden "zeer industrieel" gewerkt in een gigantisch domein in de Costières de Nimes regio, waar vooral Noord-Afrikanen als slaven het werk deden (aldus Marie). Denk daar maar is over na, bij een zoveelste goedkope fles wijn uit de supermarkt. Het was voor beide duidelijk dat zij een heel andere weg wouden inslaan. Ze hadden al veel langer een respect voor de natuur en een drang om ecologisch te gaan leven en werken. Door hun contacten met andere "natuurlijke" wijnbouwers zagen zij dat het mogelijk was en besloten zij om het roer om te gooien.

Bij toeval ontdekten zij een wijndomein in Auvergne, eigendom van een zekere Claude Prugnard, dat te koop stond. Claude was nooit succesvol geweest in het maken van lekkere wijnen, maar wat hen aansprak was dat de wijngaarden sinds 1972 in bio waren. De wijnstokken op de 4,5 hectaren grond, voornamelijk Gamay, maar ook Pinot Noir en Chardonnay, zijn dus in uitstekende conditie, en hebben een zuid-oost ligging. De ondergrond is klei-kalk, maar met eveneens de typische vulkanische basalt-ondergrond, typisch voor de streek.  

Met de nodige begeleiding van Stephan Majeune van Domaine du Peyra en Pierre "Pierrot" Beauger, werd hun eerste oogst in 2003 op de markt gebracht. Zij maken ongeveer 20.000 flessen per jaar, niet zoveel dus. Zij hebben heel bewust gekozen om voornamelijk rechtstreeks aan particulieren te verkopen, op hun domein, op plaatselijke markten of meer gespecialiseerde wijnmarkten. Dus op mijn vragen of zij op zoek waren naar Belgische invoerders en of zij in Parijs werden verkocht bij de voor de hand liggende adressen, kwam een duidelijk "non". Ze willen geen problemen met achterstallige betalingen en transport. Vooral de slechte ervaring van collega's zoals Stephan Majeune, maakt hen zeer voorzichtig. Na een "hype" volgt onheroepelijk een val. Feit is dat hun hele oogst jaarlijks wordt verkocht, dus waarom het moeilijker gaan maken. Tja, wat kan ik op zoveel wijsheid zeggen...

Het goed nieuws is dat zij verkopen aan prijzen tussen de 5 en 7 euro de fles, maar je moet er dus zelf achter gaan. De wijnen zijn niet groots en complex te noemen, maar fruitig en elegant. Zij maken verschillende cuvées: een zeer lichte Gamay (eigenlijk is dit een Rosé), een Gamay op basis van 50 jaar oude stokken, een PetNat op basis van Gamay, een blend Pinot Noir/Gamay en een 100% Pinot Noir, en eveneens een Chardonnay (dat ik nog niet geproefd heb).  Het zijn zeer aangename drinkwijnen, te nuttigen bij een maaltijd. Het alcoholpercentage is rond de 12% in plaats van de steeds courantere 14% of hoger uit de streek. Sommige wijnen zijn gewoon te zuur, wat een typisch fenomeen is van het koude Auvergne. Ook hebben de wijnen zeker niet het potentieel om lang te blijven liggen.

In de wijngaard wordt nog steeds biologisch gewerkt, zonder chemische middelen en met veel handarbeid. Zij hebben het Ecocert attest, maar zijn tevens van mening dat er vele biologische wijnen op de markt zijn die slecht gevinifieerd zijn: violé dans la cave. De vinificatie start met een koude maceration carbonique op ongeplette druiven, zoals de meeste Gamay's in Beaujolais. In de kelder worden korte élevages gehanteerd op oudere vaten, waarbij zo weinig mogelijk wordt tussengekomen: dus geen toevoeging van gisten, suikers of andere producten. De meeste van de wijnen krijgen bij botteling een minimale hoeveelheid sulfiet, maar sommige dus niet. De wijnen proeven dus zuiver en liggen in de lijn van Domaine du Peyra en Jean Maupertuis (alhoewel deze laatste veel meer bewaarpotentieel heeft). Het verheugt mij tevens te horen dat er geen plannen zijn om uit te breiden. Vincent en Marie zijn perfect gelukkig zo....

Marie & Vincent Tricot, 11 Rue des Percèdes, 63670 Orcet, +33-4 73 77 70 67

 

1pacalet_pipette_verre

12:57 Gepost door St Etienne in Wijn: domeinbezoek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vincent tricot, lichte gamay, auvergne |  Facebook |

02-05-09

Coq au vin jaune et aux morilles

Enkele jaren geleden heb ik een cursus "zwammen" gevolgd ergens in de Kempen. Een mens zijn brein is gemaakt om te blijven leren, denk ik vaak. Nu is het wel zo dat ik paddenstoelen van kleins af al boeiend vond. Maar alvorens paddenstoelen te gaan plukken, leek mij een cursus wel nuttig en uiteraard verstandig.

Eén van de vele zaken dat mij van die avonden en de eind-excursie is bijgebleven is dat "morieltjes" zich in het voorjaar tonen, en dit op kalkhoudende grond (zeg maar zanderig milieu) in de buurt van een es of meidoorn. Deze paddestoel verstaat echt de kunst als geen ander van het verbergen. Verse morieltjes zijn gebakken in de pan heel lekker, maar voor mij is er een gerecht dat elk mens op dit continent eens zou moeten proeven: un coq au vin jaune et aux morilles. De wijn veraadt al waar dit gerecht afkomstig van is, en het toeval wil dat ik in mijn kelder wel degelijke wijnen heb liggen. Voor de verse morieltjes, weet ik bij mij in de buurt een geheime plek waar rond deze periode ze te vinden zijn, zeker na een periode van regen.

morielje%201-thumb

 

Ingrediënten:

  • Haantje (indien mogelijk uit Bresse, eventueel ook kip)
  • zo veel mogelijk morieltjes (indien geen verse 100g droge)
  • 1 ui
  • 2 x 20cl Savagnin wijn, van het oxidatieve type (type vin jaune dus)
  • 50cl room
  • tijm & laurier
  • peper & zout

Bereiding:

Snij de haan in stukken. Bak de fijngesneden ui in boter of olijfolie en voeg stukken vlees toe tot ze licht aangebakken zijn. Voeg tijm en laurier toe.

Deglaceer met de wijn en laat het geheel in een gesloten pan minstens 1u pruttelen, naargelang de kwaliteit van de haan/kip. Het volstaat om te proeven om te weten wanneer het klaar is.

Bak in een andere pan de morieltjes. Indien droge exemplaren gebruikt worden dan moeten ze eerst 1/2u in lauw water gedompeld worden, om nadien tevens zachtjes in een pan te bakken tot zoveel mogelijk water uit de paddenstoelen verwijderd is. Voeg nadien de room en wijn toe en laat nog 10 minuten pruttelen. Persoonlijk voeg ik de twee pannen samen, maar je kan de saus/morieltjes ook op de coq in het bord dresseren.

Serveer met puree en drink er de rest van de fles wijn mee. Smakelijk.

360px-Coq_morilles

 

 

10:46 Gepost door St Etienne in Voeding: recept | Permalink | Commentaren (1) | Tags: coq au vin, morilles, vin jaune |  Facebook |

25-04-09

Philippe Decouflé

Bij het zoeken op youtube vond ik een fragment uit een theater- en dansvoorstelling van de Fransman Philippe Decouflé, dat ik in 1991 live in De Singel gezien heb. Het was de periode dat ik Wim Vandekeybus en Anne Teresa De Keersmaeker leerde kennen. Ik heb uitstekende herhinneringen aan die vele avonden in De Singel (wij woonden toen vlakbij en hadden geen kabel), en was niet zeker of dit fragment al dan niet gedateerd zou zijn en de nostalgische positieve herhinnering in één klap zou doen verdwijnen. En mijn conclusie is dat ik het nog steeds fantastisch en grappig blijf vinden.

 

 

Philippe Decouflé staat bekend voor zijn creatie van wondere werelden tijdens zijn dans en theatervoorstellingen, met veel gevoel voor ritme, humor en beeld. Hij heeft in 1992 internationale bekendheid gekregen voor de opening en afsluiting van de Olympische winterspelen in Albertville. Hij toert nog steeds rond met zijn DCA compagnie.

decoration

 

Alleh ... nog ééntje voor af te sluiten. Een "Screen Dance" met Philippe himself op het liedje "C'était Bien" van de acteur Bourvil. En om te weten waarom er schuppen en flessen melk op de tafel belanden, moet je de Franse taal machtig zijn.

 

20:56 Gepost door St Etienne in Theater | Permalink | Commentaren (0) | Tags: philippe decoufle |  Facebook |

18-04-09

Nobu te London

Enkele weken geleden  met een zeer leuk gezelschap Nobu te London bezocht. Nobu wat? Nobu is een keten van Japanse topchef Nobu Matsohisa. Nu, ik moet ook toegeven dat ik bij het woord "keten" mij ongemakkelijk begin te voelen, maar dit is dus de uitzondering dat de regel bevestigt. Nobu London was de eerste vestiging in Europa en is gelegen in Old Park Lane. Het is niet ver van Buckingham Palace en dus in een leuke mooie buurt van London.

De keuken is zondermeer Japans, maar toch met internationale invloeden, zelfs uit Zuid-Amerika. Fusion keuken dus? Weer zo'n woord waar mijn maag niet goed van wordt. Neen, het is geen fusion. Het is een éénvoudige pure keuken, met uitsluitend topproducten, voornamelijk uit de zee. Mister Nobu noemt het New Style Japans, en wie zijn wij om hem tegen te spreken. Veel kraakverse vis dus, aangevuld met slechts enkele ingrediënten (miso, yuzu, soya, kaviaar, ...). Naar Japanse traditie is de vis perfect gesneden, wat bijdraagt tot de mondsensatie.

Elk  gerecht laat zich gemakkelijk delen, zodat we een hele reeks verorberd hebben. Er wordt uiteraard enkel met stokjes gegeten. Ik herhinner mij niet de volledige lijst, maar hier een paar voorbeelden van wat er op de kaart staat:

Soft shell crab roll

Sashimi (new and old style): yellowtail

Tuna tempura roll with miso sauce

Whitefish, Nobu style

Tuna-caviar tartare

Wagyu-caviar tartare

Seafood ceviche, nobu style

Matsuhisa shrimp

Sea eel roll

 

Baby squid tempura

Rock shrimp tempura with creamy spicy sauce

Sea urchin/shiso tempura

 

Chilean Sea Bass with black bean sauce

Black Cod with miso

Minced baby white shrimp skewer

decoration

 

De tonijn-caviaar tartaar (zie foto) en de kabeljauw met miso (zie foto onderaan) zullen mij altijd bijblijven. De Blauwvin-tonijn was zo fijn gesneden dat het precies gemalen was, zodat het samen met wat kaviaar-eitjes en een saus op basis van soya bijna in je mond wegsmolt. Zeer fris ook. De Black Cod (is wel anders als onze Noordzee kabeljauw) was dus gemarineerd in een zoete Miso-mengsel, waarna het in een oven bereid is geweest, ik denk zelfs lichtjes gegrild naar het einde toe. De textuur van de vis, de smaak van de Miso en het gekarameliseerde van de marinade zijn uniek te noemen.

We hadden ook bij de reservatie gevraagd of wij onze wijnen mochten meenemen en dit was geen probleem, indien we £25 per fles betaalden. We hadden een selectie van zeer zuivere wijnen bij: Anjou 2006 van Jacques Carroget, Touraine Le Buisson Pouilleux 2004 van Le Clos Tue-Boeuf, Ribolla Gialla 2003 van Radikon, Carso Vitovska 2006 van Zidarich en een rode Java 2008 van Les Clapas. Vooral de licht oxydatieve stijl van de Carso en Ribolla Gialla deden het uitstekende bij de gerechten.

Als dessert hebben we terug een assortiment genomen, waarbij we steeds de Gin Tonique bleven terugvragen: een kaneel-ijs creme, met een schuim van yuzu en een jelly van Indian Tonic.

Er kan een 150-tal couverts geserveerd worden, maar reservatie is zeker aan te raden. Er loopt voldoende personeel rond om alles perfect te laten verlopen. Er is ook nog wel een sushi-bar, waar je indien geen tafel beschikbaar is, kunt aanbelanden. Dit lijkt me wel wat voor alleenstaande zakenmannen op doorreis.

Het is allemaal beslist de moeite, ondanks de toch stevige prijs. Reken per persoon op £120-150. Gelukkig staat de Britse Pond op een histrorische laagtepunt. Oh ja, voor de sterren-jagers: Nobu heeft al vele jaren een Michelin ster, maar als je puur naar het bord kijkt, hadden het al meer moeten zijn. Gelukkig houden ze vast aan een soort non-chalante aanpak (wel steeds correct) die bijdraagt tot een leuke sfeer. Dus niet verschieten als je plots bedient wordt door een Indiër met een Rasta-kapsel.

decoration

22:50 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (3) | Tags: nobu london |  Facebook |

17-04-09

Aankondiging van een mooie wijndegustatie

Tijdens het weekend van 2-3 mei organiseert Hans Dusselier van De Wijnfolie een zeer interessante wijn-degustatie. Er zullen niet minder dan 19 wijnbouwers en andere leveranciers van lekkere producten aanwezig zijn. Voor meer info: http://www.natuurlijkewijn.be/

17:33 Gepost door St Etienne in Wijn: allerlei | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-04-09

Wijnblogdagen: Flessendans

Ik ben nu lid geworden van het wijnbloggers collectief  "Vlaamse Wijnblogdagen", nadat Thomas van The Orbis of Wine mij dit gevraagd heeft. Ik weet nog niet wat dit allemaal inhoud, maar wat zeker is dat zij op regelmatige basis over een bepaalde thema simultaan op hun blog schrijven, en ik vanaf nu dus ook. Zo zijn bv. bubbels, BBQ-wijnen en Late Harvest al de revue gepasseerd.

Deze keer en dus de eerste thema waar ik aan participeer is een heuse flessendans, waarbij elke blogger een fles ontvangt en weggeeft. De fles moest tussen de 10 en 20 euro kosten. De bedoeling is dan uiteraard om de gekregen fles te proeven en er over te schrijven. Zo heb ik van Bert van Ik Wil Wijn de volgende fles ontvangen: Blauer Zweigelt - Cabernet Sauvignon van Weingut Biohof Lang uit Neusiedlersee van het jaar 2006. Wat mij direct opviel was het "Bio Austria"-label en de schroefdop. Niets op tegen, echt waar. Laat de wijn maar spreken.

 Weingut-Biohof-Lang-Blauer-Zweigelt-700-700

 

De meeste van mijn bloglezer zullen mij zeker niet kennen als drinker van Oostenrijkse wijnen, maar feit is dat ik gedurende 7 jaren een Oostenrijkse baas had (tot hij in het begin van dit jaar ontslagen werd wegens gebrek aan added value), die van een begoede Weense familie kwam, wijnliefhebber was en die mij jaarlijks het allerbeste uit zijn collectie liet proeven en regelmatig flessen cadeau deed; met andere woorden, ik heb de laatste jaren nogal wat Oostenrijkse wijnen achter de kiezen. Ik ben eigenlijk nooit echt een fan geweest van het beste van Pichler, Knoll, Bründlmayer, Hirtzberger, Kracher, ...enz. Zo heb ik nog een tiental flessen unieke Riesling Smaragd 1990 van Nikolaihof, een wijn met 14 jaren élevage (inderdaad cadeau gekregen en maar mondjesmaad van aan het proeven). Maar we dwalen af....

De Blauer Zweigelt is een typische Oostenrijkse druif, voorzeker een kruising van andere druiven (ik weet niet meer welke), resulterend in fruitige wijnen. Interessant om te zien wat deze in combinatie geeft met een Cabernet Sauvignon. Het gebied  Neusiedlersee in Burgenland ken ik vooral omwille van zijn typische koudere en vochtig klimaat (moerassen en meren), dat verantwoordelijk is voor een late oogst, waardoor Trockenbeerenauslese en Eiswein kunnen gemaakt worden.

De kleur van de wijn is granaatrood. In de neus direct na openen impressies van aarde, wat hout maar ook alcohol. Na wat walsen ook zwart fruit, tabak en chocolade. Ook ruik ik duidelijk sporen van SO2, dat vermoedelijk rond de 80mg zal liggen (wat vrij hoog is). In de mond relatief veel concentratie, mooi sap, kruidig en nogal wat tabaktoetsen, eindigend op zachte tannines. De wijn komt mijn inziens nogal wat lomp over, maar ik ben een Gamay drinker. Het fruit is er, maar proeft zoetig aan en is nogal gemaskeerd door het hout, dat in de nadronk wat uitdrogend proeft. Het geheel mist wat fraicheur (aciditeit). Persoonlijk vind ik dit geen hoogvlieger, doch de wijn is echt mooi gemaakt en zal door velen als lekker worden beschouwd. Het is een moderne wijn. De wijn mist echter mijn inziens karakter en ik geloof dat er in deze prijsklasse betere wijnen bestaan. Zet daar bijvoorbeeld eens een Charly Thévenet 2007 (zie hier) naast en deze wijn verbleekt ondanks de grotere concentratie. Ik weet niet waarom Bert deze wijn geselecteerd heeft; ik vermoed dat de wijn tal van prijzen weggekaapt heeft ...

decoration

Ik moest een fles aan Wim Sas van Wijnkennis geven. Ik kon het niet laten om het etiket weg te halen, zodat Wim totaal blind moest proeven. Niet om hem te testen of een loer te draaien, maar om hem onbevangen de wijn te laten ontdekken. Ik ben de fles persoonlijk bij Wim Sas gaan afgeven, zodat ik hem kon ontmoeten. Hij heeft een wijnwinkel in Lille en het was een leuke ontmoeting; Wim is een toffe gast, die ongelooflijk gepassioneerd is door wijn.

De betreffende fles is iets vrij uniek en naar mijn gevoel toch iets speciaal. Het is een Chardonnay 1987 van Camille Loye uit Arbois in de Jura (hiernaast een foto van zijn rode Trousseau uit 1987). Camille is al sinds 1989 met pensioen. De eerste keer dat ik hem bezocht heb was in 2005 (Camille was inmiddels 81 jaar). Camille was oprecht blij met mijn bezoek; hij had zich in een drie-delig pak gehezen (duidelijk uit de jaren zeventig) en hij wist mij te vertellen dat  hij nog maar weinig bezoekers over de vloer kreeg.  Hij verkocht toen zijn voorraad Chardonnay's non-ouillé uit 1987!!!? Zijn Chardonnay wijnen werden gedurende enkele jaren sous-voile op oude fouders gerijpt, wat een oxydatieve karakter aan de wijnen geeft. Bij Camille is dit 2 tot 4 jaren naargelang het jaar, waarna ze zonder filtering en additieven vele jaren op fles gaan. In de Jura wordt meestal Savagnin op dergelijk manier gemaakt, en indien de vatrijping gedurende 6 jaren sous-voile gebeurt, dan mag je het als Vin Jaune verkopen. Hij weigerde bij mijn eerste bezoek de 1988 te verkopen (en zelfs te laten proeven) totdat zijn voorraad van 1987 min of meer weg zou zijn. De vraagprijs was toen 18 euro per fles. Bij het proeven van nog wat oudere (?) jaargangen van zijn Chardonnay's (zijn grote frustratie was dat hij geen Savagnins van zijn vader geërfd heeft - deze zijn allemaal naar zijn zus gegaan) en van zijn Trousseau's, vroeg ik welke zijn beste wijn ooit gemaakt was. Dit was een Chardonnay 1983 cuvée Lurton en na lang zeuren kreeg ik 6 flessen mee, die ik uiteraard diep in mijn kelder koester. Het jaar nadien heb ik nog wat Chardonnay 1988 gekocht, dat evenwichtiger is dan de 1987 (minder last van alcohol), maar niet (nog niet?) de complexiteit van 1983 heeft. Feit is wel dat deze wijnen echte terroir-wijnen zijn, die na vele jaren hun volledige potentieel tonen. Deze wijnen zijn ideaal voor bij een kaasschotel (type Comté) na de maaltijd. Ik ben zeer benieuwd naar de reactie van Wim. De wijnen van Camille Loye zijn te verkrijgen bij Wouter De Bakker. Misschien heeft hij nog wat 1983 liggen.

Ter info: ik heb ooit eens de 1983 blind laten proeven aan Fred Cossard van Domaine du Chassorney uit Bourgogne. Fred vond de wijn groots en na de ontdekking van de druif wou hij onmiddelijk de volledig stock van Camille aankopen, omdat zijn inziens dit de beste Chardonnay was dat hij ooit gedronken heeft.

Voor het lezen van de andere verhalen en bevindingen verwijs ik naar de volgende blogs:

Chateausanspretention

Disasterofwine

Foodfan

Ikwilwijn

Orbisfratisorganoleptici of Site van de Orbis

Vinama

Wijngerd 

Wijnmens

Wijnkennis

Winetasting

Wijnblog.be

 

PS Ik vetrek zaterdag voor een weekje naar de baai van Amalfi, en zal dus geen reacties kunnen lezen of geven.

17-03-09

Citaat


Pour une meilleur haleine, nous vous recommandons quatre cépages differents par semaine: Gamay, Poulsard, Chenin Blanc et Savagnin. SDB03/2009

 

17:51 Gepost door St Etienne in Citaat | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cepages |  Facebook |