12-03-09

Open Brief naar iedereen

 

Naar een idee en artikel van Jo Van Damme

eisenstaedt_alfred_Children%20at%20Puppet%20Theatre_L

Niezen achter het stuur is even gevaarlijk als rijden met alcohol in je bloed. Het is waar, want ik heb het gelezen in een krant. Rijden met een zware verkoudheid of met griep heeft evenveel effect op de rijvaardigheid als een promille van 0,8. Dit beweren enkele Britse wetenschappers weliswaar na een onderzoek in eigen land, je weet wel het gebied waar kinderen zelfs kinderen op de wereld brengen. Anderzijds staat ons eigen land bekend in het buitenland voor zijn inwoners die kinderen neerschieten, doodsteken of molesteren*. Ieder zijn specialiteit. Maar ik dwaal af...

De reden van deze brief is om iederen te verwittegen dat we in een tijd leven waarin er elke dag iets dreigt te worden verboden, waarvan iedereen tot voor kort dacht dat het volkomen onschuldig was. Je fronst even en denkt dat het over een grap gaat. Maar voor je uitgelachen bent wordt de grap in het parlement meerderheid tegen oppositie goedgekeurd en zelfs Flor Koninckx en Margriet Hermans stemmen dan voor.

De Britse studie verklaart ook dat hoofdpijn en stress de reactietijd met 4% verlengt, en dat blijkt ook het geval bij vrouwen met menstruatie. Binnekort neemt één of andere ijverige ambtenaar kennis van deze feiten, verwittigt hij zijn minister die een buitenkansje bespeurt en we zitten met een nieuwe beperking; menstruerende vrouwen rijden vanaf dan met een rode vlag op hun auto.

Elke dag komt er weer een regeltje bij om ons beter te leren omgaan met onze vrijheden. Er is al aangekondigd dat roken achter het stuur fout is, naar de radio luisteren riskant, praten met een mede-passagier beslist niet zonder gevaar, en mobiel telefoneren met een aangepaste car-kit totaal onverantwoord. Auto-rijden kunnen we niet langer meer aanmoedigen, en zo wordt het file-probleem vanzelf opgelost. Niet alleen de automobilist moet dringend op de grenzen van zijn vrijheden worden gewezen, maar ook de brave burger die thuis aan zijn keukentafel zit of in zijn tuin aan het werken is.

Het moet gedaan zijn met barbecues tijdens warme weekends, rondlopen zonder gasmasker tijdens dagen van verhoogde fijnstofconcentraties, paraplu-loos wandelen in de regen, onaangekondigd planten snoeien en fijnhout verbranden in een open haard, eigen bloemen kweken, een eigen kruidentuin hebben, de gazon maaien zonder schriftelijke toestemming van de buren, molshopen verwijderen zonder raadpleging van de gemeentelijke milieudienst, fietsen zonder been- en armbeschermers, verse thee drinken, alcohol drinken tijdens de week, niet-gefilterde wijnen aanschaffen, zelf brood bakken, verse bio-groenten gebruiken in maaltijden, vlees aanschaffen bij de plaatselijke beenhouwer, vreemde kazen eten die niet gepasteuriseerd zijn, vermageren zonder begeleiding van een erkende diëtist, buitenlandse boeken lezen, zelfstandig beleggen zonder advies van een bank, sporten zonder speciale verzekering, luidop lachen,  moppen vertellen over homo's, vegetariërs, gehandicapten, Hollanders, katholieken, moslims of joden, een tweede auto aanschaffen, naar foute muziek luisteren, rondlopen met een hoofdbedekking, in het openbaar fluiten of roepen, met een potlood tekenen,  je kinderen geen tattoo of piercing aanpraten, in de vije natuur urineren, andere mannen een gewone hand schudden in plaats van de steeds vaker voorkomende kus, bedelaars iets geven, zandkastelen bouwen, sneeuwballen gooien, analoge zwart-witte foto's trekken, naakt in bad gaan, dialect spreken, weinig naar TV kijken, op latere leeftijd in de politiek gaan, ouder dan 75 worden zonder enige vorm van pensioensparen, meer dan twee kinderen op deze wereld brengen (een derde kind zou alleen nog mogen als het geadopteerd is uit een "derde wereld"-land), mijnheer zeggen tegen een dokter of advocaat, op restaurant gaan zonder de toestemming van je huisarts, een uitgesproken mening hebben en nu ik er aan denk ... een open brief schrijven zonder toestemming van een gespecialiseerde commissie.

175

 

Best grappig allemaal, zie ik de lezer denken. Maar soms is de realiteit erger dan het imaginaire. Bent u al op de hoogte dat vanaf 2011 geen gloeilampen meer mogen verkocht worden? U weet wel, het onschuldig peertje. Wat lobby-werk van bedrijven zoals Philips in combinatie met enkele beïnvloedbare Europese commissie-leden en plots wordt de spaarlamp de enige bron van licht in heel Europa. Dat deze economischer voordeliger voor de consument zou zijn, is al lang achterhaald, en het feit dat deze kwik bevatten is beter niet geweten. Van kwik gesproken: schaf je nog snel een kwik-barometer aan, want deze verdwijnt na dit jaar. Levensgevaarlijk. En ja, binnenkort kunnen we niet meer cash betalen op restaurant, want we zitten allemaal met een teveel aan zwart geld.

 

* Dit artikel werd geschreven enkele dagen voor het bloedbad in Duitsland

19:07 Gepost door St Etienne in Open brief | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrijheden |  Facebook |

25-02-09

De Librije te Zwolle

 

Enkele weken geleden zijn we uitgenodigd in de Nederlandse driesterren zaak De Librije te Zwolle in Nederland. Dit was mijn tweede bezoek aan dit klasse-restaurant. En inderdaad onze hoge verwachtigen gebaseerd op ons vorig bezoek zijn volledig ingelost. Dit is volgens mijn bescheiden mening samen met Oud Sluis het beste op culinair vlak wat je kan vinden in Benelux. Het restaurant bevindt zich in een 15de eeuwse klooster en de zaal waar men eet was de vroegere ... bibliotheek.

decoration

 

We kozen voor de Menu Librije, wat uit 8 kleine gerechten bestaat, voorafgegaan aan een hele resem mondvermaakjes: oesterzwam, krokante Goudse, Varkenshuid met abrikoos, Paksoy-mango en sesamyoghurt, artisjok met groene olijf, pinda met pittige augurk, aubergine met haringkuit en najaarstruffel met aardpeer en bejaarde boeren kaas.

Ik vermeld hieronder het menu, zonder in detail te treden, maar wat zeker was is dat elk gerecht zeer uitgebalanceerd was met fantastisch fijne smaaksensaties. Jonnie Boer kookt voornamelijk met seizoengebonden streekproducten. Hij staat er op van geen specialiteit te hebben en wil dus ook geen stempel krijgen. Zijn vrouw Theresa is een uitstekende gastvrouw. Voor mij is het enige minpunt (net zoals bij anders toppers zoals bv. Oud Sluis) de wijnkaart. De wijnkaart is zeer uitgebreid en men kan wijnen uit alle streken drinken. De klassiekers uit Champagne, Bourgogne, Rhone en Bordeaux ontbreken uiteraaard niet:  bv. Dom Pérignon, Romanée Conti, JL Chave en Mouton & Co. Maar zoals het voedsel hemels en verassend is, zijn de (betaalbare) wijnen conventioneel en saai. Wie zit er nog op een zoveelste Sauvignon Blanc uit Nieuw-Zeeland of Syrah uit Australië te wachten? En ik wil persoonlijk ook geen Trimbach, Roda of  Antinori in mijn glas. Ik heb zolang mogelijk de Champgane van Selosse blijven drinken, om dan over te schakelen op voornamelijk water. Bij elk gerecht heb ik dan een fles uit mijn kelder proberen boven te halen....

Menu:

Kalfsbil tartaar, spekbokking en zure bom bouillon met kalfstong en bloemkool

                        Vineuze Champagne type Egly-Ouriet Brut Tradition

 

Schelpdiertjes....

                        Muscadet van Domaine de l'Ecu - Gneiss 2002                                       

 

Hollandse mul met couscous, kokos en citroengras

                        Sauvignon van Le Clos Tue-Boeuf - Le Buisson Pouilleux 2004

 

Noordzeetong met zolderspek en jas van geroosterd brood

                        Chardonnay van Vergé Gilles - Viré-Clessé 2004

 

Komkommer, mierikswortel en "belper knolle"

                        Niet-oxydatieve Savagnin van JM Brignot - Frimaire 2004

 

Kooieend met maïs, zwarte olijf en rode biet

                        Gamay van Yvon Métras - Fleurie 2006

 

Brie de meaux, aardappel en najaarstruffel

                        Fleur d'Altesse de Marestel 2005

 

Koffie, lychee en passie

Peer, chocolade en steranijs

                        Oude Boal (Madeira)

 

Reken per persoon ongeveer tussen de 150 en 250 euro, naargelang de menu en de wijnkeuze. Zeer duur dus, maar het blijft onvergetelijk en uniek.

We hadden uiteraard genoeg gegeten na deze maaltijd, maar niemand van mijn convivium heeft er een zware maag aan overgehouden. Er werd ons vermeld dat zij nu ook een hotel uitbaten op wandelafstand, en gelegen in het omgetoverde oude vrouwen-gevangenis van Zwolle. Spontaan werd ons voorgesteld even naar het hotel begeleid te worden om het te bezoeken, alhoewel we ergens anders geboekt hadden.

Zwolle is een heel mooie stad, dat zeker een bezoek waard is. Ik denk dat ik er nog eens terug ga, en zal dit dan terug combineren met een bezoek aan De Librije. Nu nog wachten op een volgende uitnodiging.

decoration

 

Contact: De Librije

18:23 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de librije, zwolle |  Facebook |

19-02-09

7 wijnbouwers uit de Loire op bezoek ...

Op zaterdag 28 en zondag 29 maart verwelkomen Hilde Versraete en Jacques Masy (0476/88.32.15) van Troca Vins Naturels  7 wijnbouwers uit de Loire, waaronder Michel Augé (zie foto), Pascal Potaire en Marc Pesnot om er maar enkele op te noemen. Het zijn 7 schitterende wijnbouwers die jullie willen laten kennismaken met hun "echte" wijnen.   Op 28/03 heeft de degustatie plaats in Roeselare (in Jacques' privé-tuin, in een opgewarmde feesttent) en op 29/03 in Leuven: Het Land aan de Overkant . Er is ook de mogelijkheid om op 28/03 met de wijnbouwers aan tafel te schuiven. Voor meer informatie: http://www.troca-vins-naturels.be/index.asp?LID=13 . Ik ben zeker van de partij...

decoration

21:29 Gepost door St Etienne in Wijn: allerlei | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-02-09

Open brief aan Bert Anciaux: je bent een bierdrinkende jojo

Beste Bert, 

Ik weet het, het is bon-temps om jou te kakken te zetten, en dit heeft mij eerlijkheidshalve doen twijfelen om je een brief te schrijven. Maar toen dacht ik Fuck it, als Eric Van Rompuy in de Knack van 4 februari je kan bestempelen als de zieligste politicus die Vlaanderen ooit heeft gekend, dan vind ik dat ik dit recht ook kan opeisen. Niemand die het mij kwalijk zal nemen. In Humo van 13 februari worden je uitspraken over Gaza en Dendermonde, ook al via een open brief, kritisch onder de loep genomen door Arnon Grunberg. Zijn conclusie is dat je je gedraagt als een gepensioneerde clown die het grootste gedeelte van zijn leven werkloos is geweest. Ik was hier echt waar jaloers op. Niet dat ik Arnon een fantatstiche schrijver vind, maar deze kaakslag had ik je ook willen geven. Ik moest toen op zoek gaan naar een andere invalshoek, en toen had ik het.

decoration

Ik heb de gewoonte om mijn open brieven met iets positief in te leiden: dit kan een oprechte bewondering of een vorm van respect voor de aangesproken persoon zijn. Maar deze brief zal anders ingeleid worden. Ik ervaar namelijk niets positief aan je. Echt waar, maar ik blijf zoeken.

Ik ben dus echt nooit fan van je geweest. Ik heb echt niets met het Vlaams-nationalisme, dus je  eerste stappen binnen de Volksunie gingen aan mij voorbij. Je stond toen bekend als een emotionele jongen, een beetje scouts (of was het chiro?), die vaak bleitend het nieuws haalde. Ik verondertsel dat dit bij velen een vorm van sympathie opriep, maar bij mij dus niet. Niet dat ik niet emotioneel ben (mijn vrouw zal beamen dat ik vochtige ogen krijg bij een goal van mijn favoriete voetbalploeg), maar ik loop hier niet mee te koop.

decoration

Ik herhinner me ook nog een andere partij van jou: ID21. Korte begrijpelijke boodschappen voor iedereen en van iedereen, weliswaar postief maar zo verdund en onsamenhangend dat niemand er wijzer van werd. Je was in die tijd, al dan niet aangevuld door "ons Damienne", overal aanwezig (ik vermoed dat  jij ergens nog een tweelingsbroer had rondlopen): spelprogramma's, sportevenementen, witte en andere marsen, Ijzerbedevaarten, pensenkermissen, wijkbarbecues en bierfeesten. Ik vermoed dat je zelfs met de hond van de buren ging wandelen om aan stemmen te komen.

Je hebt nog andere partijen versleten: Sprite*, ontstaan uit de Toekomstgroep, een afscheuring uit de VU, bestaande uit voornamelijk ID21-leden. Het was de periode van allianties en dus onstond het tandem SPA-Sprite, wat een mooi staaltje van co-branding was**. Na de breuk van dit kartel besloot je vrienden achter te laten en zocht je toenadering tot de Socialisten (op voorwaarde dat zij hun naam gingen veranderen). Naar verluidt zou je een bruidsschat meebrengen: jouw electoraal potentieel. Momenteel valt niet in te schatten over welk breukdeel van 0,6 procent het gaat. Dat is namelijk de laatste score die jouw laatste partij wist te halen in de opiniepeilingen. Voor mij is jouw levensvisie zeer duidelijk: opportunisme eerst, eigen volk later.

decoration

Je bent sinds 1999 onophoudelijk minister in ons land en dit maakt mij zeer treurig. Waar bij aanvang van je politieke carrière iedereen er over eens was dat het nooit veel zal worden, heb je het toch onbegrijpelijk ver geschopt. Even wil ik nog terugkomen op de beelden uit Bejing. Je was daar samen met de andere mossel van de Belgische politiek (Leterme) op de Olympische Spelen en had onze meisjes hun medailles zien winnen. Je was buiten alle proporties zeer euforisch en op de vraag wat je nog ging doen de komende dagen, antwoorde je zonder te verpinken: "pinten pakken" en wat rondhangen tussen de atleten (niet moeilijk dat we zo weing medailles behaalden). Geen staatsbezoeken of culturele uitwisselingen, of desnoods een bezoek aan één of andere tempel. De eindbestemming van mijn zuurverdiende belastingsgeld werd voor heel Vlaanderen kenbaar gemaakt: de wc van jouw badkamer. En ik die dacht dat het niet erger kon dan de zeer dure jurk van Kate Ryan op het Songfestival...

decoration

Van een Duitse collega kreeg ik recentelijk te horen dat er ergens in Duitsland een duidelijke scheidingslijn (voor hem althans) bestaat, dat het land in twee delen verdeeld. Het is terug te brengen naar de Romeinen en tot waar ze vertoefd hebben. In dit gebied leven er, aldus mijn collega der Wolfgang, voornamelijk wijndrinkers. In het ander gebied zijn het allemaal bierdrinkers, en liefst in van die halfliter-glazen. Op de vraag wat de culturelen verschillen zijn, antwoorde hij onomwonden dat de wijndrinkers een heel andere culturele bagage meedragen: zij houden van opera en klassieke muziek, literatuur, filosofie, reizen en staan open voor andere culturen. Op de vraag welke andere culturelen kenmerken de bierdrinkers hadden, antwoorde hij naar mijn gevoel iets te snel: geen. Het hoeft dan ook geen betoog dat hij afkomstig is uit de regio dat hij bestempelt als wijndrinkers-gebied in Duitsland. Het is uiteraard gevaarlijk met dergelijke cliché's conclusies te treffen, maar voor iemand die Dendermonde met Gaza vergelijkt moet het wel kunnen. Het is een knoert van een karikatuur, maar ik associeer je dus niet met een glas wijn.

Je bent dus een bierdrinker en geen wijndrinker. Niet dat je een bierkenner bent, zo ver zou ik het niet stellen, maar je bent het type dat aan de toog met een pint in je hand van de ene naar de andere groep zwerft. Hoogdravend, een beetje lacherend, neem jij het voortouw in alle gesprekken. Van zodra het gesprek diepgaander wordt, ben je op zoek naar een andere ... groep. Je hebt geen inhoud, je bent een scheet in een bierfles. Ja maar, Jean-Luc Dehaene is toch ook een bierdrinker, hoor ik je al reageren. Zeer zeker, maar Jean-Luc drinkt ook wijn (eigenlijk denk ik dat hij alles wel lust) en die heeft meer cultuur in zijn (allicht zeer) dikke teen dan jij in je hele lijf. Wijndrinkers zijn elitair en allemaal snobs, zou je nog kunnen aanhalen als verdediging van je hele mens-zijn. Ga ergens anders bleiten, Bert.

Je bent een nul op cultureel gebied. Zeer recent heb je nog problemen gehad met Sabam, omdat jouw favoriete muziek op je website stond. Uit de lijst kon ik afleiden dat je graag naar de Beatles, Rolling Stones en Bob Dylan luistert (wie niet?), dat je "Brussel" van Johan Verminnen en "Tim" van Wim De Craene zeer mooi vindt (Oh zo voorspelbaar, maar je bent wel Raymond's "Vlaanderen boven" in je lijst vergeten), maar dat je ook dweept met P!nk (mijn jonge dochters enkele jaren geleden trouwens ook) en zelfs K's Choice. Je subsidie-keuze voor theater & dans (waarbij je de adviescommisie vaak omzeilt) wordt door vele specialisten als ronduit belachelijk beschreven, met als dieptepunt de periode van de zwarte vlaggen in tal van culturele centra. De sector architektuur en vormgeving is in jouw cultuurbeleid totaal ontbrekend. Je hebt wel het circusdecreet in het leven geroepen, ter ondersteuning van het Vlaamse (!) circus.  Mijn conclusie is (in tegenstelling tot Arnon) dat je echt een clown bent (getuige de vele foto's bij dit artikel) die het grootste gedeelte van zijn leven op kosten van de belastingbetaler heeft geleefd. En je bent, terugkijkend op je politieke loopbaan en beslissingen, zonder meer een jojo die elke dag van gedacht verandert.

Het spijt me zeer dat ik echt niets positief heb kunnen schrijven over jou. Ik blijf wel zoeken. Het gaat je goed... en groeten aan ons Damienne.

St Etienne

decoration

* hier doe ik beroep op mijn dichterlijke vrijheid, waar ik Spirit associeer met een frisdrank, en dit om allerlei redenen

** Co-branding is een marketingterm voor een voor de buitenwereld duidelijk herkenbare (al dan niet tijdelijke) samenwerking tussen verschillende merken. Het is in de jaren zestig ontstaan in de Amerikaanse voedingsindustrie.

 

 

12:30 Gepost door St Etienne in Open brief | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bert anciaux, bleiter, bier, wijn, jojo |  Facebook |

25-01-09

Wijnbespreking: Jura

Jean-Marc Brignot Grrr Nadine! Deze wijn is eigenlijk gemaakt om ... te drinken en liefst de komende 6 maanden. Na de zomer blijft er, in de veronderstelling dat jullie wagen om deze wijn aan te kopen, gegarandeerd geen fles in jullie kelder meer over. Het is 100% Poulsard of Plousard en proeft zeer lekker (mooi fruit, terroir in de neus, en lekkere zuren). Het is geen grote wijn, maar de fles is leeg voor je het weet. De wijn is van 2007 afkomstig en heeft 9 maanden op oude foeders gerijpt. Zoals altijd met JMB is er geen milligram sulfiet gebruikt, ondanks de waarschuwing op de fles. De fles is te verkrijgen bij Wouter Wine Consult. Enige nadeel is de prijs van deze wijn (>20 euro), wat veel geld is voor een Vin de Table zonder pretentie. Geloof mij, de wijnmaker kan het geld gebruiken.


3226249722_07a20d315f

 

24-01-09

Wijndegustatie: aankondiging (Shit, alle plaatsen zijn al volzet)

Bij deze wensen wij u uit te nodigen voor een "ultieme degustatie".  Deze keer zal onze goede vriend Wouter De Bakker ons tien Roussette de Savoie Cru Marestel laten proeven uit de jaren 70 en 80.  Dit zijn zeer zeldzame wijnen waar u waarschijnlijk maar één keer de kans krijgt om ze te proeven.

Noteer daarom alvast volgende datum in uw agenda: maandag 9 februari 2009!!!!

Om 20u wordt u verwacht op volgende locatie:  Restaurant "Pierre pour les amis" Dorpstraat 46 te 9667 Horebeke.

Zoals steeds zijn er maximaal twaalf plaatsen ter beschikking, voorbehouden aan de eerste twaalf inschrijvingen.  U kan zich inschrijven door ons te mailen.

Betaling dient ter plaatse te geschieden. Prijs voor de wijnen en maaltijd bedraagt 50 euro.

Enkele traditionele afspraken:

- Alles wordt blind geproefd om voorkennis uit te sluiten

- Interactie wordt verwacht

- Iedereen neemt deel aan het gerecht omdat de zaal en het gebruik van de glazen gratis wordt verzorgd door Pierre.

 

Met vriendelijke groeten,

De Proevers van de Ultieme Degustatie

17:46 Gepost door St Etienne in Wijn: allerlei | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wijndegustatie, marestel |  Facebook |

Open brief aan Herwig Van Hove

 

Open brief aan Herwig Van Hove (Professor Emeritus K.U.Leuven, fysicochemist, hobby-kok, wijnjournalist, auteur, TV-maker, alt-fluitspeler en bovenal Bourgondiër en allicht ben ik nog wat vergeten....?)

Geachte Professor Van Hove,

Waar was de tijd dat ik nog les had van u in het auditorium te Heverlee? Het moet ergens tussen 1986 en 1988 geweest zijn. U was een begenadigde lesgever en uw examens boezemde velen (mezelf incluis) toch wel wat schrik aan. Ik vind het nu spijtig dat we toen nooit de kans gekregen hebben om over wijn te spreken. Maar in alle eerlijkheid, ik was toen nog een wijnleek, dat via mijn familie weliswaar al veelvuldig in contact gekomen was met wijn: vooral St-Emilion en op feestdagen Châteauneuf-du-Pape. Mijn eerste dronkenschap kreeg ik als ik 12 lentes had. Niet dat ik er fier op ben, maar de ober van het toen bekende Antwerpse restaurant De Schrans bleef maar inschenken, waarschijnlijk omdat ik er wat ouder uitzag.

In die periode was u ook nog geen media-figuur geworden, alhoewel ik nu wel weet dat u toen al intensief met eten & drinken bezig was. U bent in 1978 als een echte pionier voor het weekblad Knack over voeding & wijn beginnen schrijven. Ik kan me enigzins geen enkel ogenblik herhinneren dat u tijdens de lessen enige link gelegd hebt naar de gastronomie. Er zijn nochtans opportuniteiten genoeg als men Fysische Scheikunde doceert. Het is mij nu duidelijk dat u toen het wetenschappelijke en uw uit de hand gelopen hobby volledig scheidde. Dit lijkt me trouwens zeer wijs in een wereld van jaloezie, achterklap en afgunst. Ik heb het nu uiteraard over het academisch milieu of dacht u dat ik het over de wereld van de gastronomie had? Zou kunnen, want het is mij nu duidelijk geworden dat vele werelden deze karakteristieken gemeen hebben.

Wat ik zondermeer in u bewonder is uw uitgesproken mening over gastronomie en hoe meer ik er over nadenk, eigenlijk over alles heeft u waarschijnlijk een ongezouten mening. Grijs bestaat niet in uw denkwereld. Op een proeverij van Selezione Vini Italiani in Zonhoven ben ik u menige jaren geleden nog eens tegengekomen. Het verbaasde me dat u me nog herkende en spontaan over wijn met mij begon te praten. U sprak toen over uw voorliefde voor Duitse en Italiaanse wijnen, en uw misprijzen voor de nieuwe wereld wijnen, zonder aanwijsbare redenen. Zo bent u ook tegen "chichi"-wijnen, waarover menige boeken zijn neergepend, maar die niemand drinkt. Ik ken de gebruikers van deze wijnen eerlijk gezegd ook niet, maar ik ben dan ook van simpele komaf, en ik vermoed dat u dat ook bent. Mooi is dat u dit etiketsnobisme niet alleen met woorden bestrijd, maar dat u via een weekelijkse bijdrage in Knack en via uw boek Château Simple ook goedkopere wijnen aanprijst (en soms afbreekt). Want feit is dat u durft te schrijven wat u denkt of proeft: en rommel is rommel. Respect voor dit. Ik vermoed dat u onderstussen in het kleine Vlaanderen tal van vijanden hebt, maar zal er niet van wakker liggen, vermoed ik. Zo heeft u al jaren geleden de hoge vermenigvuldigheidsfactoren van wijn in restaurants openlijk aangeklaagd. En inderdaad ik ben ook al wijnen tegengekomen met een factor 7 tot 10, en dit omdat ik nogal wat wijnen ken. U misprijzen voor jonge sommeliers vind ik dan bijvoorbeeld wel onbegrijpelijk, temeer dat u in het onderwijs met dezelfde leeftijdsgenoten te maken had. Zoals u allicht wel weet heeft uw programma "1000 seconden" in het restaurant-wereldje nogal wat wenkbrauwen doen fronsen, omdat u bewust of onbewust de kookkunst ging minimaliseren. Er ging wat mij betreft ook nogal weinig aandacht naar het product, wat toch de basis moet zijn voor een goede keuken, ongeacht of je het vuur op maximaal zet (wat u steeds leek te doen). Er zijn mensen die graag een kiezeltje in een rustige vijver gooien, maar ik zie u meer een betonblok erin gooien, en dit met een grijns op uw gezicht.

Nog meer bewonder ik uw veelzijdigheid. U heeft ondanks de vele neven-activiteiten een mooie wetenschappelijke carrière uitgebouwd. Niet dat uw naam gelinkt zal zijn aan een wetenschappelijke ontdekking of stelling, maar who cares. U heeft toch maar duizenden jongeren begeleid in hun wetenschappelijke ontdekkingen. Op 63-jarige leeftijd (in 2002) heeft u afscheid genomen van het academisch milieu. Ik heb recentelijk van een ex-collega vernomen dat dit gepaard ging met een feestdis voorafgegaan aan een "heugenlijke" ceremonie. Het was me niet duidelijk of hiermee eigenlijk bedoeld werd dat ze blij waren van u af te zijn, en ik heb het niet durven vragen. Waar u al die jaren de energie gevonden hebt om naast je wetenschappelijke full-time job nog aan TV en journalistiek te doen, god mag het weten? "Hij deed het wel erg graag", zou mijn grootvader zaliger zeggen. Weinige mensen weten dat u ook muziek speelt en een voorliefde heeft voor oude muziek. Herwig, ik zal u iets vertellen: alle mensen die Bach appreciëren hebben bij mij een streepje voor.

Gelukkig zijn er ook punten waar we totaal niet overeenkomen. Zo vind ik uw stelling dat drinken en rijden onder invloed kan, totaal misplaatst. Uiteraard heeft u deze bewering kracht bijgzet met een formule waarbij een bepaalde percentage alcohol per uur werd afgebroken, waarbij dan nog rekening kon gehouden werd met het lichaamsgewicht en het al dan niet eten bij het drankgebruik. Voor mij doet dit niets terzake: zat is zat. Niet dat ik nooit onder invloed rij, maar ik ga het niet promoten of bewieroken. U heeft ook iets tegen wat u als auteur "sojascheutprofeten" ging noemen: "een sojascheutprofeet is iemand die ten alle tijde, op verschrikkelijk ongepaste momenten, je wil wijzen op de gezondheid, en op de slechtheid van vlees en zo. Dat is een soort minabele expressie van het fundamentalisme... Het prutsen aan de voeding is eigen aan alle grote irrationele godsdienstige stromingen: 'je mag dàt niet eten'." Ik ben verre van een sojascheutprofeet, geloof mij, maar ik denk dat u de bal volledig misslaagt. Ik geloof heel sterk dat we een ongelofelijke dieptepunt hebben bereikt in ons voeding- en wijnaanbod en dat het goed is dat er mensen ons hier op wijzen, zonder enige eigenbelang.

Ik volg u ook niet in de redenering dat Fransen niets afweten van wijn, omdat de wijn er een status heeft van landbouwproduct: elk jaar is er nieuwe. Volgens u zijn de Franse wijnproevers alleen geïnteresseerd in het vruchten- en bloemenaspect van jonge wijn. Ik begrijp echt niet wat hier mis aan is, maar misschien vertoef ik teveel bij Franse wijnboeren en Parijse wijnbistrots en niet in het milieu van de journalistiek, waar op uitnodiging de nieuwe Barolo's en  Brunello's worden gepromoot. En maar pennen hoe fantatstich de wijnen wel zullen zijn ... in 15 jaar. Dit vind ik eigenlijk, en dit zal u niet graag horen beste professor, het toppunt van wijnsnobbisme. Volgens mijn bescheiden mening wordt de meerderheid van deze wijnen niet fantastisch, maar worden ze uitdrogende skeletten. Jazeker, wijn zou terug meer en meer een landbouwproduct moeten worden (in plaats van een industrieel product of statussymbool), dat dagelijks bij een maaltijd of onder vrienden als dorstlesser kan genuttigd worden, en occasioneel onder kenners kritisch onder de loep wordt genomen. 

Het meest stoort mij de dualiteit die u bij mij oproept. Anderzijds de wetenschapper die met een open visie op zoekt gaat naar de waarheid, goed wetend dat deze moeilijk te vatten is, maar toch bewijzen zoekt om deze te beschrijven. Anderzijds de betweter*, die de waarheid in pacht heeft en geen andere meningen kan verdragen. Dus ook in uw persoonlijkheid heb je een splitsing gemaakt tussen je academisch werk en alle andere dingen in je leven. In medische term heet dit gedrag een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS).

* Een betweter is iemand die alles beter meent te weten dan anderen. Hij heeft over elk onderwerp een eigen opvatting en hij denkt dat hij de wijsheid in pacht heeft. Vaak is de betweter inderdaad een gewaardeerd expert op een bepaald terrein. Maar het feit dat hij niet open staat voor ideeën en opvattingen van anderen maakt hem tot een lastig persoon. Een betweter is vaak arrogant, hij accepteert geen kritiek en luistert slecht. Hij zegt zelden "dankjewel" of "alsjeblieft", en vrijwel nooit "sorry". Een betweter probeert aandacht te trekken van andere mensen en hij toont graag zijn ervaring (http://www.leren.nl/cursus/sociale-vaardigheden/)

Met vriendelijke groeten,

St Etienne (Fysicochemist, Executive International MBA, hobbykok, Bourgondiër, muziekliefhebber, zeer bescheiden blogger, geen TV maker)

decoration

 

15:45 Gepost door St Etienne in Open brief | Permalink | Commentaren (4) | Tags: herwig van hove, betweter |  Facebook |

04-01-09

Chef Filip Van Belleghem ruilde driesterrenrestaurant in voor foorkraam

 

Smoutebollen van een sterrenchef

In een zekere verleden had België drie 3-Michelinsterren restaurants: Comme chez Soi, De Karmeliet en  .... Bruneau. Ondertussen is er op culinair vlak één en het ander veranderd in ons land, waarbij de afwisseling van de wacht in Comme chez Soi een duidelijke niveaudaling met zich mee bracht (van horen zeggen) en waarbij nieuwe toprestaurants de plaats op het hoogste schavot hebben ingenomen: Hof van Cleve is hier een duidelijk voorbeeld van. De Karmeliet heeft zich wel duidelijk kunnen handhaven, maar wat met Bruneau en wat is er met Chef Filip Van Belleghem gebeurd? Ondertussen vernam ik dat eigenaar Jean-Pierre Bruneau zijn zaak te koop heeft staan ... Via een artikel in De Morgen vernam ik wat er met Filip Van Belleghem is gebeurd en waarom hij 9 jaren geleden Bruneau verliet.

Filip Van Belleghem is een doorzetter, die van zijn zevende tot zijn vijtiende ronde liep voor de melkboer, en dan tegen de zin van zijn ouders koksschool ging volgen in Lokeren, met zijn zuurverdiende centen. Hij heeft gewerkt bij L'Arpège in Parijs, Comme chez Soi, De Bijgaarde, om uiteindelijk als Chef in de Bruneau te belanden.

In die periode bij Bruneau had het personeel de gewoonte als het kermis was, fritten te gaan eten bij Delicatesses Vandonghen, een zaak die al drie generaties fritten, wafels en smoutebollen serveert. Filip werd stapel verliefd op dochter Fabienne en besloot haar te volgen in de familiale kraam, waar hij nu al 9 jaren fritten, smoutebollen en wafels bakt. Hij heeft aan de recepten weinig veranderd, daar bijvoorbeeld Fabienne's grootvader gedurende drie jaren aan het recept van de smoutebollen heeft gesleuteld. Als ex-topchef staat hij uiteraard garant voor goede producten (bloem) en hygiëne (dagelijke verse arachideolie). Het is ontzettend hard werken, waarbij vijftien à zestien uren per dag wordt gewerkt. Vlak voor de ontmoeting met de journalist van De Morgen had hij een maagbloeding en werd hij opgenomen op intensieve zorgen. Op de vraag of hij de keuken mist, antwoorde hij deze dagelijks te missen, maar dat hij steeds gelooft heeft in het feit dat man en vrouw samen in een zaak staan. Hij maakt de journalist er ook op attent dat de zaak al 62 jaren meegaat en dat je dit ook niet zomaar opgeeft.

Ik heb hier ongelooflijk veel bewondering voor, maar ook een beetje medelijden. Deze man staat nu dagelijks in een kraam ('s winters in de kou) fritten te bakken. Ik denk niet dat dit veel bevrediging geeft. Er wordt in het artikel ook gemeld dat de schoonmoeder mee in de kraam staat....

Bron: De Morgen, za 27 december 2008

12:06 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: filip van belleghem, bruneau |  Facebook |

03-01-09

ABC van de wijn

Deze morgen wat rondgehangen op het net, verschillende kranten-sites bezocht en wat op enkele wijnblogs blijven plakken. Bij Vinejo heb ik een éénvoudige alfabetische lijst van woorden die betrekking hebben op wijn, ontdekt. Dergelijke lijsten zeggen veel over een persoon zijn smaak, voorkeur en kennis. Om die reden heb ik dan ook een dergelijke lijst gemaakt:

Alsace

Bistrot à vin

Chenin Blanc

Drinkwijn

Egly Ouriet

Fleurie

Gamay

Herdeleau

In côt we trust

Jean-Marc Brignot

Klei, Nicolaas

Loire

Macération Carbonique in Morgon

Naturels

 Overnoy, Pierre

Pinot Noir

Quarts-de-chaume

Riesling

Savagnin

Thévenet

Ugni Blanc

Vin Jaune

Wijnvriend

Xerez

Yvon Métras

ZinZins du Vin

 

Het is frappant dat je voor de grote meerderheid van de letters niet eens moet nadenken, waarbij de woorden, namen of appelaties vanzelf komen (Fleurie, Gamay, Pinot Noir, Loire, ...). Bij enkele letters moet je iets langer nadenken (Herdelau, wat de naam is van een fantastische cuvée van Michel Augé, Régnié & Xerez). De letter M plaatste mij voor een dilemma. En één bepaalde letter heeft mij zeer veel moeite gekost. Uiteindelijk is het de druif Ugni Blanc geworden, wat een synoniem is voor Trebbiano, dat gebruikt wordt bij bv. Cognac.

Côt is een druivensoort dat beter bekend is als Malbec. Nicolaas Klei is een Nederlandse schrijver, die enkele boeiende (pretentieloze) wijnboeken heeft gepubliceerd. En last but not least, Les ZinZins du Vin is een unieke wijnbar/winkel in Besançcon.

 

642562522_85007e5fef

12:46 Gepost door St Etienne in Wijn: allerlei | Permalink | Commentaren (1) | Tags: abc |  Facebook |

28-12-08

Wijnbespreking: Loire

 

 

 

decoration

Michel Augé van Domaine des Maisons Brûlées - Poussière de Lune 2002: natuurlijke topwijn uit de Vallée du Cher in Touraine. Het domein volgt de biodynamische beginselen, waarbij zeer veel tijd in de wijngaard besteed wordt. Veel aandacht gaat er naar het natuurlijk beschermen van de stokken ipv naar het bestrijden van ziektekiemen. Hier wordt geen synthetische meststoffen en pesticiden gebruikt. Michel is een ontzettende boeiende persoon, beetje filosofisch, maar vooral aimable, doodeerlijk en bescheiden. Deze wijn heeft dan ook alles wat ik zoek in een wijn. Het blijft een lekkere drinkwijn, maar overklast de meeste ervan. De neus is na het openen van de fles fijn en complex (bloemig, mineralig, zelfs een beetje kruidig), dat evolueert naar fruittoetsen. In de mond krijgt men een zeer aangenaam gevoel waarbij een zekere vettigheid, maar tegelijkertijd ook strakheid van de wijn opvalt. Deze wijn is dan ook van Chardonnay en Chenin Blanc gemaakt, ik geloof in een 50/50 verhouding. De mooie zuren zijn verantwoordelijk voor een lange finale van mooi fruit en mineraliteit. Deze wijn heeft dan ook 26 maanden gerijpt op oude vaten. Kan het nog beter? Ja. Dezelfde wijn de dag nadien..., vermits ik slechts een halve fles heb gedronken, omdat ik de verdere evolutie wou proeven. Ik zet dan meestal de kurk op de fles en zet de fles terug in mijn koele kelder. 24 uren nadien is de neus intenser en verder geëvolueerd naar fruit. Ook in de mond is alles wat intenser en waar ik de dag ervoor als een perfecte evenwicht zou bestempelen is het nu nog evenwichtiger. Misschien een les dat ik geleerd heb: gebruik nooit meer de term "perfecte evenwicht", want het kan nog beter... Deze wijn heeft geen mg SO2 meegekregen en de wijnen van Michel Augé zijn bij Jacques Masy - Troca Vins naturels te verkrijgen. Morgen drink ik een andere topper, de Suavignon 2004.

decoration

27-12-08

Citaat Georges Simenon

 

decoration

 

"Je viens de faire un véritable festin. Il n'y avait ni caviar, ni langouste, ni faisan, ni rien de la chasse. Il y avait simplement des maatjes que nous avons trouvé hier, Térésa et moi...  On les manges crus sans qu'ils aient besoin d'assaisonnements."

17:21 Gepost door St Etienne in Citaat | Permalink | Commentaren (0) | Tags: georges simenon, maatjes |  Facebook |

Citaat Jacques Brel

 

decoration

 

Il y en a qui bricolent, moi je fais la cuisine.

 

17:09 Gepost door St Etienne in Citaat | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jacques brel |  Facebook |

Churchill vs. Lady Astor

Legendarisch zijn de vele discussies en zelfs publieke beledigingen tussen Churchill en Lady Nancy Astor, de eerste vrouw die lid werd van het Brits parlement en als conservatief bekend stond. Het is duidelijk dat er toen heel duidelijk de man (of in dit geval de vrouw) gespeeld werd, waarbij een zeer harde vorm van cynisme kwam bovendrijven. Hierbij vergeleken zijn de opmerkingen van onze politiekers als Jean-Marie Dedecker, Bart De Wever en zelfs Karel De Gucht klein bier. Het is ook opmerkelijk dat in die tijd hooggeplaatste politiekers openbaar dronken konden zijn en tegelijkertijd sexistisch, of zou dit enkel in Engeland kunnen?

 decoration

Lady Nancy Astor: "Mr. Churchill, you are drunk!"

Churchill: "Yes, and you, Madam, are ugly, but tomorrow I shall be sober and you will still be ugly."

 

decoration

Lady Nancy Astor: "Sir, if you were my husband, I would give you poison."
Churchill: "If I were your husband, I would take it."

16:41 Gepost door St Etienne in Citaat | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lady astor, chuchill |  Facebook |

11-12-08

Open brief aan Yves Desmet (politieke commentator en notoir consument van gastronomisch genot)

 

"Gesulfiteerde verpakkingsgeur", door Robrecht De Gols

 

Geachte Heer Desmet,

Evenals U ben ik een gepassioneerd genieter en gretig consument van gastronomische geuren en smaken in al hun diversiteit. Een diversiteit die in de praktijk niet zelden resulteert in een organoleptisch orgasme wat wellicht ook U niet vreemd zal zijn.

Reeds geruime tijd erger ik mij echter aan de berichtgeving rond gastronomie in het algemeen en meer bepaald het onvermogen van berichtgevers tot een objectieve en kritische benadering van iets zeer subjectiefs als smaak. Deze onkunde tot evidente journalistieke objectiviteit, ook al betreft het een uiterst subjectief onderwerp als het genot in spijs en drank, baart mij zorgen en maakt mij tegelijk boos. Het aankaarten hiervan vormt dan ook de reden waarom ik U aanschrijf. Voor een goede verstandhouding, berichtgevers zijn de mensen die over de gastronomie in de media berichten en mensen die gastronomische producten alsook eetgelegenheden rangschikken naar kwaliteit.

Het gastronomisch analfabetisme, wat zijn oorsprong kende in de Verenigde Staten van Amerika en onder de algemene term "fastfood" gretig zijn weg gevonden heeft naar het Europese continent, wordt door de onkunde en/of onwetendheid van zij die over smaakdiversiteit berichten alleen maar in de hand gewerkt. Wij hebben hier in Vlaanderen de enorme luxe om mensen te treffen die op topniveau met smaak bezig zijn. Hun werk wordt echter dikwijls verknoeid door berichtgevers wiens neus en mond het niveau halen van verkoude mensen. Niet alleen bezondigen dezelfde verslaggevers zich meestal aan het ongefundeerd en kritiekloos neerpennen van hun onvoldoende doordachte smaakanalyse maar ook aan hun subjectieve en onkritische benadering van het gastronomisch productieproces. Dit is des te erger als het gaat over hypercommerciële voedingsproducten. Ik hoop dan ook bij U een medestander of toch tenminste een klankbord te treffen in mijn verontwaardiging die ik hieronder nader zal pogen toe te lichten.

Situering

Ik weet wel, meneer De Smet, naast de intrieste problemen in Oost-Congo, de enorme economische crash plus gevolgen, het verderfelijk onrecht dat op wereldschaal heerst, de klimatologische en ecologische rampenscenario's, is mijn verontwaardiging over het probleem rond gastronomische berichtgeving lachwekkend gering van aard. Niettemin aanzie ik gastronomie en vooral de smaakdiversiteit van natuurproducten te behoren tot ons cultureel erfgoed en dus toch belangrijk genoeg om voor te ijveren.

Daar waar in de westerse en oosterse oudheid ten gevolge van gunstige omgevingsfactoren en een sedentair leven, de pure survival of the fittest ophield te bestaan, deden de gastronomische diversiteit en bijhorend genot hun intrede. Sindsdien is die diversiteit met navenant gastronomisch genot door de eeuwen heen enkel toegenomen en verfijnd met sinds de tweede helft van de 20e eeuw als resultante de lekkere basiskeuken van onze moeders en grootmoeders en de verfijnde versie hiervan in onze topgastronomie. Dit gastronomisch erfgoed dient gekoesterd te worden en rechtvaardigt dus onze ijver.

Bovendien vormt, naast het dikwijls jachtige bestaan van de moderne westerse mens, het genot via spijs en drank een welgekomen uitlaatklep voor opgelopen stress. Als er met behulp van dit gastronomisch genot mensen - weze het maar enkelen - kunnen afgeholpen worden van de blijkbaar zo levensnoodzakelijke antidepressiva in België, dan is dit me dunkt een extra reden om te ijveren voor het behoud van die smaakdiversiteit en dus ook voor een correcte verslaggeving hierover.

Probleemstelling

Zonder pedagogisch te willen moraliseren, denk ik wel te mogen stellen dat na een voor de ene wat langere studie dan voor de andere, de media voor ons allemaal een dankbare algemene bron van nascholing vormt. Ik kan dan ook niet genoeg benadrukken dat objectieve en kritische verslaggeving van groot belang is om ondermeer de smaakdiversiteit te promoten en via correcte informatie ons eigen organoleptisch vermogen te onderhouden en aan te scherpen. Zoals Carlo Petrini in Italië poogt de smaakdiversiteit en terroir van natuurproducten in stand te houden tegen de oprukkende fastfood in, zo ook hebben wij hier in Vlaanderen dringend nood aan een media die ons over die overweldigende diversiteit aan natuurlijke smaken via hun schrijfsels poogt te informeren, te duiden en kennis hieromtrent bij te brengen. Het tegendeel is momenteel waar. Naar aanleiding van de afgelopen "week van de smaak" zou men zich toch wel eens de vraag mogen stellen hoe levendig de smaakdiversiteit nog aanwezig is bij de gemiddelde consument. Hij wordt er alleszins niet bij geholpen door de gastronomische journalistiek en culinaire gidsen allerhande.

Naast de obligate kritische blik op alle basisinformatie over een gastronomisch product, geldt de aloude maar terechte stelling "de gustibus et coloribus non est disputandum" als absolute waarheid die elke berichtgever zou moeten in het achterhoofd houden. Wil die verslaggever berichten over gastronomische smaken, dan dient hij zoveel mogelijk abstractie te maken van alle subjectieve en niet ter zake doende factoren. Dit blijft de absolute voorwaarde voor al diegenen die over drank en eten schrijven om de smaak op een eerlijke manier te benaderen zodat wij als lezers zo weinig mogelijk door de auteur van dienst zijn eigen smaak worden beïnvloed. Ik wil als neutraal en onwetend lezer immers alles te weten komen over het product zelf en niet de persoonlijke smaak van de auteur opgedrongen krijgen.

Niet te miskennen valt eveneens het feit dat de toegang tot de betere gastronomie haar prijs begint te hebben. Met enige zin voor overdrijving zou men zelfs kunnen stellen dat gastronomie benoorden de 45e breedtegraad (de lijn Bordeaux-Lyon-Turijn-Venetië) een economisch elitair gebeuren is geworden in West-Europa daar waar enkel junkfood nog toegankelijk blijft voor de zwakkeren. Dit vomt dus bij uitbreiding ook een sociaaleconomisch en maatschapplijk probleem.

Voorbeelden

Wat smaakdiversiteit betreft is het in de wijnwereld qua verslaggeving en objectieve, kritische smaakbeleving het ergst gesteld. Laat mij daarom beginnen met enkele voorbeelden uit de wondere biotoop van de vitis vinifera en haar economische derivaten.

1   Relatief objectiveerbaar voor een wijn is de term "terroir", wat de algehele combinatie is van bodemsamenstelling, klimaat, druif, rank, omgevingsfactoren rond de wijngaard, al dan niet aanwezige natuurlijke symbiose en de aanwezige microbiotische wereld in de wijngaard. Kortom wijn als het resultaat van de natuur zonder invloed van de mens !

Wanneer men echter ziet hoe een wijnmaker zich uitslooft in onnatuurlijke handelingen om zijn wijn een bepaalde draai mee te geven in de hoop het resultaat te bereiken dat hij en niet de natuur wil, dan kan men onmogelijk nog spreken van terroir. Terroir valt immers niet te rijmen met ...

... het overdadig gebruik van fungiciden, pesticiden en herbiciden die uiteindelijk ook massaal in de wijn belanden.

... het gebruik van in het labo gekweekte gistcellen om de taak van de door verdelgings-middelen gedode autochtone gisten uit de wijngaard over te nemen. Vergelijk dit maar eens met die enkele fantastische Geuzestekers in de Zennevallei die voor hun eindproduct afhankelijk zijn van de in de kelder aanwezige gisten. Zij hadden terecht schrik voor de Europese hygiënische voedselwetgeving die hun natuurproduct zou doen verloren gaan. Gelukkig voor hen en voor ons werd daar een mouw aan gepast.

... het gebruik in de kelder van moderne technieken (rotofermentatie, omgekeerde osmose, opwarming most) om o.a. de wijn meer kleur te geven in een minder zonnig jaar. Weinig gekleurde wijn wordt immers commercieel onmiddellijk als een "flauw" wijnresultaat aanzien, overigens zeer ten onrechte !

... het algemeen geweten maar moeilijk te bewijzen toevoegen van suikers (om een hoger alcoholpercentage te bekomen) en van zuren (om de wijn uit een te warm jaar frisser te maken).

... het algemeen geweten maar moeilijk te bewijzen gebruik van chemisch gesynthetiseerde aromaten in de wijn die de wijn geuren geeft die de natuur er nooit zou hebben ingestoken maar die de consument wel graag zou terugvinden.

... het gebruik tijdens het "lageren" van nieuwe, volgens afgesproken percentages gebrande eik om de wijn de gevanilleerde, cederhouten en getoaste toetsen mee te geven die de consument zo graag heeft omdat die geuren hem - met dank aan de wijnboekjes - doen denken aan de betere, lees duurdere cru. Eigenlijk betreft het hier niet meer of min de geur van de verpakking waarin de wijn een tijdje heeft gerust. Misschien is het gebruik van die nieuwe eik wel nodig omdat de wijnliefhebbers anders bij het ruiken van alleen maar wat fruit niet onmiddellijk zouden denken aan wijn.

... het gebruik van overmatige doses aan sulfiet wat niet alleen zowel de geur als de smaak organoleptisch vernauwt maar vooral niet thuis hoort in een voedingsproduct (hierover straks meer).

Ik denk dat het redelijk evident is dat het resultaat van dit alles geen natuurproduct meer kan zijn met een diversiteit aan geuren en smaken afhankelijk van het wijnjaar maar wel een naar de goesting van de consument gemaakt product, terroironafhankelijk en neigend naar eenheidsworst, i.e. eenheidswijn. De consument krijgt dan misschien wel wat hij of zij graag lust maar wordt tegelijk de smaakdiversiteit van terroirwijnen ontzegd, mede geholpen door de onkritische blik van de wijnjournalisten. Dat de wijnmaker een commerciële reflex heeft, kan hem niet kwalijk worden genomen. Dat dezelfde wijnmaker ten behoeve van de consument met de hierboven geciteerde technieken wel de zo geroemde en door elke zichzelf respecterende wijnboer nagestreefde term "terroir" verkracht, echter wel. Een kritisch gastronoom met gevoel voor objectiviteit en onverzadigbaar verlangen in het ontdekken van nieuwe en intense natuurlijke smaken heeft dit onmiddellijk door en blijft op zijn honger zitten. Echter 99% van alle wijnliefhebbers, inclusief wijnjournalisten, auteurs, oenologen en masters of wine trappen hier in !

2   Naast het gegeven "terroir" is de definitie waaraan een wijn moet voldoen om als "goed" te worden bestempeld iets moeilijker objectiveerbaar. Zonder technisch al te diep te willen graven, denk ik dat men kan stellen dat als een wijn in de mond een evenwicht etaleert in zuren, tannine, alcohol en body of fruit, hij als "goed" mag gequoteerd worden. Dit an sich is dus al een redelijk subjectief gegeven wat bijgevolg een probleem vormt als in een bericht gesteld wordt dat wijnen a, b en c goed zijn en wijnen d, e en f niet. Voor U of voor mij geldt misschien het omgekeerde.

Het samenstellen van boekjes die de consument vertellen welke wijn, meestal via een puntensysteem, goed is en welke niet goed, weerspiegelt enkel de zeer persoonlijke smaak van de auteur die feitelijk uitgaat van de kuddegeest van de consument om kritiekloos te volgen. In wezen poogt de auteur de smaak van de consument te vormen naar zijn smaak in plaats van de mensen te wijzen op en tips te geven over het actief ontdekken van hun eigen smaak.

Een prototypisch voorbeeld hiervan is Robert Parker.

Als zowat heel de wijnwereld aan de voeten ligt van een Amerikaans advocaat wiens olfactorisch epitheel niet verder reikt dan alcohol, vanille, cederhout en zwaar geconcentreerd fruit en wiens weinig fragiele Amerikaanse tong zich beperkt tot opnieuw alcohol, vanille, cederhout, zwaar geconcentreerd fruit met daarenboven wrang uitdrogende eiktannine, dan kan men alleen maar bewondering hebben voor zijn enorme marketingtalent en tegelijk alleen maar treurnis om de smaakuniformiteit die hij teweeg gebracht heeft in de wijnwereld. Het gaat zelfs zo ver dat heel wat wijndomeinen wijnmaker Michel Rolland voor veel geld inhuren omdat hij vinifieert met behulp van moderne labo- en keldertechnieken naar de smaak van Parker. Eigenaars van wijndomeinen in nood zien na de drastische en onnatuurlijke ingrepen van monsieur Rolland hun verkoop en navenante omzet serieus stijgen omdat Parker hun wijnen nu bedient met 90 of meer punten op 100. Heel wat topdomeinen kennen zelfs geen schroom om te wachten met het op de markt brengen van hun wijn tot het moment dat Parker zijn punten publiceert. Smaakdiversiteit en het genot van natuurproducten zijn hier ver te zoeken. In de plaats hiervan komen hype en financiële speculatie, toch iets wat men niet direct linkt met gastronomisch genot. Opnieuw heeft een kritisch ingesteld wijnliefhebber of verslaggever dit lucratieve spelletje vlug door, alleen jammer dat 99% van alle wijnliefhebbers, inclusief wijnjournalisten, auteurs, oenologen en masters of wine hier in trappen !

3   Een zeer gemakkelijk objectiveerbaar gegeven in wijnbeoordeling is de prijs ! Mijnheer Desmet, U kunt niet geloven hoe verschillend de commentaar is over een wijn wanneer die geproefd wordt met en zonder voorkennis van de prijs.

Wijnclubs zitten vol oenologische experten maar analfabeten in het proeven. Theoretisch geslaagd cum laude, praktisch gebuisd zonder enige moeite tot deliberatie. Het verstand neemt de overhand op het buikgevoel en dat is nefast bij  de poging tot het objectief evalueren van genotsconsumptie in spijs en drank. Bovendien maakt theorie dit per definitie sociale gebeuren kil en kleurloos.

Geef mensen de keuze uit twee identiek, in dezelfde Tunesische fabriek vervaardigde truien, de ene zonder merk "made in Tunesia" en de andere met het logo van "Giorgio Armani" en men betaalt met een zelfovertuigde glimlach het twintigvoudige. Idem dito in de wijn.

Bovendien spoort het met de prijs gelijkoplopende mythische karakter van een wijnhuis het haantjesgedrag van wijnliefhebbers verder aan. Als één iemand uit een groepje wijnamateurs wat kan gooien met gereputeerde namen wiens wijnproduct hij in de loop der jaren reeds achter de kiezen heeft gegoten en/of hiervan nog liggen heeft in de kelder, dan stijgt 's mans competentie en aanzien bij de toehoorders zienderogen. Competitie in het achterhalen van druif, regio en château zijn ook altijd veel interessanter om in de oenologie hiërarchisch te stijgen dan een objectief en kritisch correcte bespreking van de natuurlijke smaakessentie.

In een artikel van de hand van uw wijnjournalist Frank Van der Auwera (dmmagazine 22/12/2007) poneerde hij dat mensen zeer beïnvloedbaar zijn daar een kenner op een blinde proeverij een Château Pétrus uit een topjaar als middelmatig bestempelde wat iedereen prompt beaamde. Blijkbaar valt volgens FVDA de kenner hier door de mand aangezien het een Pétrus betrof uit een topjaar. Heeft de journalist in kwestie zich nooit de reflectie gemaakt dat die wijn misschien wel degelijk maar van middelmatig niveau was. Om ook maar eens met wat namen te smijten, ik heb al meerdere Châteaux Pétrus, Margaux, Latour, Cheval Blanc, Haut-Brion, Lafite, Mouton, d'Yquem, Gaja, Sassicaia alsook zelfs Romanée-Conti uit topjaren weten middelmatig eindigen tijdens blinde proeverijen.

De quasi onaantastbaarheid van een gereputeerd domein en de prijs spelen bij zo goed als iedereen immer een belangrijke subjectieve rol in de beoordeling van de kwaliteit. Hier ligt opnieuw de weg vrij voor wijnverslaggevers allerhande om mensen diets te maken te leren proeven onafhankelijk van de prijs om aldus ook de relatief objectiveerbare prijs-kwaliteitverhouding te toetsen. Jammer genoeg dien ik wederom te moeten constateren dat wat reputatie en prijs betreft 99% van alle wijnliefhebbers, inclusief wijnjournalisten, auteurs, oenologen en masters of wine hier in trappen !

Sta mij toe verder te gaan met enkele voorbeelden uit de culinaire wereld.

1   De basiskennis van en appreciatie voor moeders en grootmoeders smaakvolle keuken gaan zienderogen achteruit. Deze kwaliteitskeuken komt heden ten dage immers in gevaar door de overigens zeer terechte sociale emancipatie van de vrouw die evenals haar moderne mannelijke medemens tracht carrière te maken wat dan wel ten nadele is van de tijdrovende zorg voor en de kunst van het bereiden van vers en verfijnd voedsel. De man neemt de traditionele kooktaak van de vrouw wel af en toe eens over maar zal dit vooral doen wanneer hij hiermee kan uitpakken bij familie en vrienden. Het showelement van het koken met de daaraan gekoppelde egostrelende appreciatie van de uitgenodigde eters, is voor een man veel leuker dan de anonimiteit van de veel belangrijkere dagelijkse keuken voor het gezin. Die zorgt er immers voor dat de kinderen van kindsbeen af in innig contact komen met smaak en gastronomische goesting. Dat moderne kind wordt bovendien van in de wieg door vooral de commerciële voedingswereld en adverteerders geconditioneerd tot een smaakuniformiteit waarbij het kind gedoemd is om op latere leeftijd ten onder te gaan aan organoleptische anorexie. De toekomstige kinderen van deze kinderen worden nu al de wonderbaarlijke wereld van smaakdiversiteit ontzegd.

Mineraalwater met aardbei- of appelsmaak wordt op de markt gebracht met het argument dat dit de ouders vergemakkelijkt om hun kinderen water te doen drinken. Synthetisch gefabriceerde aromaten allerhande (maar dikwijls dezelfde) zorgen er voor dat het gearomatiseerd product de consument aan de tong vasthoudt waarbij er geen plaats meer is voor de echte natuurlijke smaak van het product. Wordt eens iets uit de betere culinaire keuken geproefd, dan blijkt dit dikwijls vergezeld door producten die de originele, natuurlijke smaak oneer aandoen. Groenten, vis en vlees begeleid door ketchup en mayonaise; de ziltigheid van oesters verkracht door overmatig gebruik van citroen en peper; overvette sauzen bij iets delicaats zoals verse vis; een teveel aan suiker ondergedompeld in thee, koffie en andere dranken; voorkeur voor geroosterd voedsel; ... et cetera.

Telkenmale worden de smaakpapillen van de consument gesolliciteerd op gemak en uniformiteit. Door inmiddels zelf onderhevig te zijn aan deze gastronomische gemakstendens, wordt weinig ondernomen door verslaggevers om hier kritisch te duiden. Als men in een televisieprogramma zoals "Mijn restaurant" nauwelijks oog heeft noch tijd maakt voor meer uitleg over de smaak maar des te meer uitweidt over de ruzie bij een Oostends koppel en het gevlij van meisjes voor de sous-chef jeune premier, dan wordt opnieuw ook hier een kans gemist om een breed publiek te wijzen op de minder bekende gastronomische smaakwereld naast de welgekende fastfoodevidentie.

Als bovendien blijkt dat zelfs inspecteurs van GaultMillau, bij één van hun bezoekjes aan "de Karmeliet" in Brugge, het verschil niet meer kunnen maken tussen een baars en een kabeljauw, hoe geloofwaardig kunnen verslaggevers van smaakdiversiteit dan nog genomen worden ?

2   Wanneer we gaan kijken naar topgastronomie, dan ligt het verhaal weer heel anders. Michelin, de culinaire gids bij uitstek, hanteert m.i. een relatief objectiveerbaar en zeer interessante scheiding in rangschikking tussen de kookkunst van de chef, in de vorm van sterren, en het kader waarin gegeten wordt, in de vorm van "fourchettes". De toekenning van de vorkjes weerspiegelt zo goed als correct de werkelijke sfeer, uitstraling, luxe en interieur van het restaurant. Daarentegen zal absolute topkookkunst uitgeoefend in een banaal kader nooit resulteren in het verkrijgen van drie sterren. Waar is de logica ? Het is algemeen geweten dat, na het verkrijgen van één ster, het restaurant moet beginnen investeren in zilveren bestek, een chiquer interieur tot zelfs een voiturier wil het er twee en zeker drie verwerven. Nochtans smaakt naar mijn bescheiden mening topgastronomie (met uitzondering van wijn) even lekker met wat plastieken bestek uit de Colruyt, geserveerd op Ikea eetservies. De voorwaarde is evenwel dat men in staat is om zoveel mogelijk subjectieve factoren te elimineren zodoende op een zo objectief mogelijke manier smaak te beoordelen. En dat men niet komt afdraven met het argument dat de beoordeling van het eten een totaalgebeuren is want dit is per definitie subjectief. Zou in die redenering een diner bereid door een hobbykok maar zonder kennis hiervan geserveerd in het "Hof Van Cleve" een objectieve smaaktest doorstaan ?

Niettegenstaande dit alles wordt door zelfverklaarde culinaire kenners alsook door de media de rode Michelin gehanteerd als een soort absolute waarheid van correcte gastronomische rangschikking. Die kritisch onbekwame maar van zichzelf overtuigde kenner-consument blijkt veelal slechts over de drempel van een restaurant te geraken als er minstens één ster aan vast hangt. Vraag maar eens rond bij chefs hoe groot het verschil is in klandizie de dag voor de ster en de dag erna. Ik vermoed dat chefs bij Michelins jaarlijkse steruitreiking dan ook niet alleen wakker liggen van de culinaire erkenning maar dat vooral het financiële gevolg slaapdepriverend werkt.

Niet zeer correct noch consequent van Michelin is ook de toekenning van sterren aan restaurants die verkiezen niet meer à la carte te werken maar met vaststaande menu's. Het niveau van koken mag dan misschien wel die ster waard zijn, het is fundamenteel oneerlijk ten overstaan van de chefs die zowel gastronomisch als financieel enorm veel meer inspanningen leveren en risico's nemen dan hun éénmenucollega's. Ook hier wordt de noodzakelijk objectieve standaard om sterren toe te kennen met voeten getreden.

Lovenswaardig is dan wel dat in Brussel een eenvoudig ingerichte brasserie recent bekroond werd met één ster. Hier werd duidelijk het kookresultaat van de chef beoordeeld en niet zozeer de verpakking. Michelin geeft hiermee aan alle gastronomen het zeer duidelijke signaal dat het eten primeert in hun beoordeling, en dat is een mooie wending.

3   Zoals bij wijn verzwakt in de culinaire wereld naast de naam van het restaurant ook de prijs het objectief oordeel van velen. Wie is er tegenwoordig nog in staat om bereid voedsel objectief te bespreken als de ontvangst op restaurant perfect verlopen is, het gezelschap ideaal gekozen werd, het decor adembenemend overkwam, het bestek, het porselein en de wijnglazen peperduur oogden, de wijn 3 eurocijfers lekker was en de eindafrekening voor een tafeltje van vier zelfs met 4 eurocijfers deze unieke ervaring afsloot ? Zou een zwarte truffel nog hetzelfde geuren en smaken mocht deze 2€ per kilo geprijsd staan ? Zou kaviaar nog even fijn ploffen in de mond en dezelfde culinair magische uitstraling genieten mocht hij als reclame gratis meegegeven worden bij aankoop van wat vis ? Culinair objectieve verslaggevers zouden de ogen van heel wat mensen kunnen openen mochten zij tenminste ophouden telkenmale topsmaakervaringen te koppelen aan eetpartijen van 300 € per persoon, want dit is niet per definitie waar.

4   Moleculair koken is nog zoiets smaakbetwistbaar. Spectaculair is het wel, maar wat is nog de culinaire smaakrelevantie van voedsel bereidt op -196°C als men bij dergelijke temperaturen het verschil niet meer proeft tussen een wortel en een erwt ? Moleculaire keuken biedt enorm veel voor het oog en bijgevolg is, vooraleer de eerste hap genomen wordt, 's mans smaak reeds half overtuigd in de mond. Hoe objectief valt iemand nog te nemen als die meer belang hecht in het kond maken van de wetenschap in iets uiterst exclusief te zijn gaan eten dan het vermogen er objectief culinaire informatie over te kunnen produceren. "El Bulli" is daar een prachtvoorbeeld van. Uiteraard geeft het moleculair koken een positieve extra dimensie aan de gastronomie maar de neiging om - zoals indertijd bij de nouvelle cuisine - af te glijden naar de hype ten nadele van de essentie van smaak is wat we nu met de moleculaire keuken meemaken.

5   Ook heel wat chef-koks zelf houden het elitaire karakter van topgastronomie hoog. De drempel om eens te gaan eten in een toprestaurant blijft groot als men al op voorhand weet dat men scheef zal bekeken worden wanneer aperitief, koffie noch digestief genomen worden om de kosten te drukken en in ruil voor dit uitgespaarde geld volop te genieten van het eten. Er wordt in sommige driesterrenzaken tot bijna 20 € gevraagd voor een fles water ! Waarom laten de meeste één- en zeker twee- en driesterrenchefs de klanten niet toe om hun eigen wijn mee te brengen mits een kurkrecht van 15€ te vragen ? Waarom wordt onze prijselijke Belgische biertrots niet meer gepromoot in de toprestaurants ? Of is het dan toch waar dat ze hun winst niet zozeer uit het eten halen maar wel uit wijn en andere dranken ?

Dit alles leidt er toe dat de sociaaleconomische kloof in de gastronomie alleen maar groter wordt en rechtstreeks ten nadele is van de breed maatschappelijke voortzetting van ons zeer rijk gastronomisch patrimonium.

Topchef

In uw interview met Peter Goossens (Dmzomergast 19/07/2008) stelt de driesterrenchef uit Kruishoutem terecht vast dat de kleine slager en bakker met een grote liefde voor het ietwat duurdere kwaliteitsproduct aan het verdwijnen zijn ten voordele van de op grote schaal geproduceerde, uniform smakende en goedkopere producten. Deze realiteit spreekt zijn stelling dat de interesse in gastronomie toeneemt echter wel tegen.

Wanneer hij zegt dat "... als je kip maakt, dit ook naar kip moet smaken en dat die smaak niet mag verdrongen worden door andere ingrediënten ...", dan zegt hij hier exact hetzelfde als wat ik in mijn kritische bedenkingen over de onnatuurlijke smaak van wijn hogerop in deze tekst heb geformuleerd. Vreemd toch dat iemand zoals Peter Goossens met zijn enorme smaakvermogen zo oppervlakkig onkritisch blijft over de authenticiteit van de wijnsmaak als men weet dat wellicht zo goed als al zijn gerechten worden vergezeld door duurdere Bordeaux, Bourgognes, Brunello's, Barolo's en wereldwijnen die door labotechnieken en moderne keldermethoden zelfs geen schim meer zijn van hun natuurlijke karakter en dus kip niet meer naar kip smaakt. Zo intens leergierig en kritisch topchefs blijken te zijn aangaande de smaak van natuurlijke eetproducten, zo onbegrijpelijk blijft het dat zo goed als niemand van die chefs echt objectief kritisch geïnteresseerd is in wijn.

Verder in het interview zegt Peter Goossens dat "... je met je klanten moet bezig zijn en niet met het BV-schap door zoveel mogelijk op tv te komen ...". Hier ga ik niet mee akkoord want als je de smaakdiversiteit in gastronomie aan een breed publiek wilt uitleggen dan is er geen beter promotioneel middel dan de media. Dus hoe meer de media ingeschakeld wordt, hoe beter. Alleen jammer dat hij, uitgezonderd in de gespecialiseerde media, telkenmale de opportuniteit niet grijpt om aan een breed publiek over smaakdiversiteit te praten. Over "Mijn restaurant" had ik het al hogerop maar opnieuw herhaal ik dat de programmamakers, samen met Peter Goossens, een kans gemist hebben om de enorme rijkdom in smaakdiversiteit nader toe te lichten in het programma met het doel de kijkers te duiden op het hemelsbrede verschil tussen een toprestaurant dat via een chef-kok met kunstenaarshand kwaliteitsproducten verwerkt en het resultaat van de meeste van die kijkers hun dagelijks, smaakééntonig massaproduct.

Erger wordt het als de media de driesterrenchef uit Kruishoutem, misschien op een voor hem onbewaakt naïef moment, laat opdraven in een derderangs televisieprogramma waar hij, met al dan niet geënsceneerde doch toegewijde sérieux, zijn organoleptisch oordeel velt over het bakresultaat van de hand van enkele nerds die, in de hoop niet weggestemd te worden, een poging waagden om hun beauty's en de chef culinair te imponeren met hun pannenkoeken. Dergelijk gastronomisch geklungel zal nooit iets veranderen aan de algemene povere culinaire kennis van Vlaanderen.

Suggesties

Waarom wordt in de media nimmer eens de kritische bedenking geformuleerd  ...

... dat champagne, op enkele uitzonderingen na, eigenlijk geen wijn is maar een in elkaar geknutseld drankje en 's werelds meest succesvolle marketingproduct. Als een drank, onafhankelijk van klimatologische en andere natuurlijke factoren, elk jaar opnieuw kan gemaakt worden naar de huisstijl, dan kan men toch bezwaarlijk nog spreken over wijn met enige vorm van terroirexpressie. De stille wijnen, zelfs van gerenommeerde champagnehuizen, zijn bovendien schier ondrinkbaar maar worden door toevoeging van een likeurtje drinkbaar gemaakt. Toch grijpt iedereen bij een feestgelegenheid naar die troep en stelt niemand zich kwaliteitsvragen.

... dat het gebruik van sulfiet in voedingswaren om gezondheidsredenen terecht verboden is door de Europese gemeenschap maar in de wijnindustrie, dankzij de Franse wijnlobby, nog altijd massaal wordt gebruikt. Aan de verplichte mededeling op de verpakking van wat allemaal in het voedingsproduct zit, wordt bij wijn niet het minst voldaan. Zelfs een vermelding van het gehalte aan toegevoegde hoeveelheid sulfiet op het etiket blijkt informatie te zijn die de wijnboer en de wetgever niet geschikt achten voor de consument. Is wijn dan geen voedingsproduct ? En aan critici die beweren dat een stabiele wijn maken zonder sulfiet onmogelijk is, bewijzen de natuurlijke wijnboeren met hun somtijds organoleptisch verbluffende resultaten het tegendeel. Terloops wil ik stellen dat, in mijn gastronomische ogen, het voedselveiligheidsaspect van sulfiet minder doorweegt dan het nefaste effect op de geur en de smaak van de wijn.

... waarom wijnboer Beckx (Boschberg) publiekelijk wordt veroordeeld door de vakpers als hij zijn gelauwerde wijn verdubbelde in prijs daar waar de vakpers niet piept als gereputeerde Franse wijndomeinen, na publicatie van Parker zijn scores, ongestraft de prijs van hun wijnen verveelvoudigen ?

... dat natuurproducten op industrieel geproduceerde schaal in smaak zo ondermaats zijn dat een vergelijking met hun op kleine schaal en met liefde geteelde evenknieën alleen maar een openbaring kan zijn. Een beetje handig marketeer zou via de populaire media met behulp van topchefs hierover gemakkelijk een hype kunnen creëren. Mochten populaire BV's in populaire programma's vereenzelvigd worden met smaakdiversiteit, dan zou ook het brede publiek wellicht voldoende geprikkeld worden zich eens de inspanning te getroosten het betere natuurproduct te kopen.

Oplossing

Berichtgevers allerhande over de smaakdiversiteit van natuurproducten hebben de sleutel in handen tot het behoud van ons rijk gastronomisch patrimonium. Om zich van dit behoud te verzekeren moeten zij een breed publiek aanspreken en de consument zoveel mogelijk trachten te overtuigen kritisch om te gaan met het voedsel dat wij consumeren.

Het objectief proeven gekoppeld aan een kritische doorlichting van het productieproces vormt een essentiële voorwaarde wil men een relatief eerlijke beoordeling over onze voedingsproducten bekomen. De smaakanalyse dient op een hoger niveau getild te worden zodat ouders in staat zullen zijn hun kinderen de diversiteit van smaak bij te brengen. Het kan toch niet dat de gastronomisch geïnteresseerde mens zo weinig ruggengraat heeft dat hij het oordeel moet afwachten van een Amerikaans advocaat of de wijn wel goed is. Evenmin kan het dat men klakkeloos aanneemt dat een restaurant met één ster Michelin per definitie beter is dan die zonder.

Conclusie

In zowat alles wat een mens tegenwoordig roert is oppervlakkigheid troef. Ook de gastronomie ontsnapt hieraan niet. Als wij, met behulp van correcte berichtgeving, in de hoedanigheid van consument meereisend worden voor de kwaliteit van onze spijs en drank, dit willen aftoetsen aan een gastronomisch niveau en daarvoor ook willen betalen, dan moet en zal bovendien de producent volgen. Wil de consument hiervan echter overtuigd worden, dan gaan vooral de media, de culinaire en de oenologische auteurs inspanningen moeten leveren.

Gastronomisch genot zou voor de mens een universeel recht moeten zijn en een plicht voor ouders om dit hun kinderen bij te brengen. Op school zal dit niet gebeuren en wanneer de media hier op een niet genuanceerde, kritiekloze en oppervlakkige manier blijft over berichten, dan mag ook van die kant geen heil worden verwacht.

Mooi zou het zijn mochten de producent van natuurproducten, zowel als de culinair journalist en de gastronomische liefhebber in de toekomst wat verder gaan ruiken dan hun neus diep is en wat intenser gaan proeven dan hun tong breed is. Dan zal finaal kunnen worden vermeden dat een op nieuwe eik gerijpte, met ongezonde porties sulfiet voorziene, door Robert Parker 90+ gequoteerde wijn het onjuiste predicaat van edele bewaarwijn wordt toegedicht. De nieuwgeboren kritisch ingestelde liefhebber van smaakdiversiteit zal dan dezelfde wijn in de mond ervaren als door eiktannines schier eindeloos uitdrogend en brandend van alcohol en met de neus een gesulfiteerde verpakkingsgeur waarnemen.

Met oprecht smaakvolle hoogachting,

Robrecht De Gols

DCP_0004z

09:49 Gepost door St Etienne in Open brief | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-12-08

Citaat


overnoy7

 

"En dégustation, ce qui nous intéresse, ce n'est pas la longueur, mais la qualité de la longueur. Mangez de la merde, vous verrez, c'est long en bouche!"

Pierre Overnoy (wijnbouwer) Nov 2008

09:54 Gepost door St Etienne in Citaat | Permalink | Commentaren (5) | Tags: pierre overnoy, merde |  Facebook |

Brèves de Comptoir (2)

 

...Les seuls qui mangent encore du poisson le Vendredi, c'est les oiseaux de mer...

 

Les vaches anglaises sont devenues plus célèbres que les Beatles...

 paris38

 

Tant qu'elle est pas ouverte, l'huître sait pas qu'elle est dans la cuisine avec des gens qui la regardent.

 

On sent qu'on le mérite, l'apéritif, quand on a fait les courses.

 

Le très très très vieux vin, ça se garde pas.

 

6a00d8341c018253ef00e54f71c5f08833-640wi

 

L'alcool te fait pénétrer dans l'irréel. - Pour toi c'est facile, tu paies jamais ton coup.

 

09:43 Gepost door St Etienne in Brèves de Comptoir | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-11-08

Wijnbespreking: Beaujolais

 

Charly Thévenet Régnié 2007: Waarschijnlijk de beste Beaujolais uit 2007. De 25-jarige zoon van Jean-Paul Thévenet heeft een 1,5 hectare 70-jaren-oude wijngaard in Régnié en een 1 hectare oude wijngaard in de Beaujolais-Villages regio gekocht. Hij werkte 2 jaren bij Marcel Lapierre en 3 jaren bij zijn vader. Het regenachtig 2007 is zijn eerste oogstjaar en het is een schot in de roos. Hij heeft het risico genomen te wachten met oogsten tot de droge weken in oktober in tegenstelling tot alle anderen (ik vermoed dat als je thuis nog woont en je ouders je financieel steunen, dat er veel meer risico's kunnen genomen worden). Deze wijn heeft alles wat een mooie Beaujolais te bieden heeft. In de neus mooi rood fruit (kersen), viooltjes en mineraliteit (graniet). De aanzet is enorm fruitig, onderbouwd met een goed geïntegreerde aciditeit. De structuur is elegant en complex (mineraliteit) en je proeft duidelijk dat er rijpe druiven geoogst zijn. De eerder beschreven aciditeit zorgt voor een lange nadronk dat nog steeds fruitig proeft, met minimale toetsen van kruidigheid (dat intenser wordt naarmate fles open is). Mocht u een betere 2007 kennen, laat het mij dan weten....Deze wijn is bij Divino te verkrijgen.

news_charly_thevenet

Heel interessant wordt het om deze wijn binnen enkele jaren naast mijn andere Beaujolais-aankopen van de laatste jaren te proeven: Lapierre Morgon 2001, Métras Fleurie Printemps 2004 & Fleurie 2004, Lapierre Morgon 2005, Métras Fleurie 2006 & JP Thévenet Morgon VV 2006. Ik durf echt niet te voorspellen welke dan het beste zal proeven.

10:23 Gepost door St Etienne in Wijnbespreking: Beaujolais | Permalink | Commentaren (2) | Tags: charly thevenet, regnie |  Facebook |

26-11-08

Foto van Thanksgiving Dinner

De New Yorkse fotografe Naomi Harris heeft enkele jaren geleden de US doorkruist, wat resulteerde in het Foto Boek "America Swings". Het boek illustreert het geheime leven van het religieuse Amerika (eigenlijk het gebied dat gekend staat als de "Bible Belt"). Zij observeert een voor haar en de meeste van ons, totaal onbekende wereld. Zij oordeelt echter niet. Het tafereel op de volgende foto vind ik zo wansmakelijk dat ik deze heel graag op mijn blog wou tonen.

naomi-harris Thanksgiving Dinner, Big Lake MN 2004

 

De titel van de foto is "Thanksgiving Dinner". Deze dateert van 2004 en is in de stad Big Lake te Minnesota genomen, wat gekend staat als een zeer conservatieve plek. Voor de rest ga ik er geen commentaar aan toevoegen. En ja, morgen is het in de US Thanksgiving....Oh my God (om de woorden van mijn oudste dochter te gebruiken).

20:21 Gepost door St Etienne in Foto | Permalink | Commentaren (1) | Tags: naomi harris, thanksgiving dinner |  Facebook |

24-11-08

Wijnbespreking: Beaujolais

Philippe Jambon Roches Noires 2005: na walsen mineraliteit en mooi fruit in neus. Grote concentratie voor een Gamay, dat wat wegheeft van een Pinot Noir. Aangename aanzet van rood fruit, dat weliswaar wat eindigt met een korte eindshot. Het geheel is nog niet volledig versmolten en zou in 6 maanden nog eens geproefd moeten worden.

21-11-08

Brèves de Comptoir: zinnen of korte dialogen aan de toog

Brèves de Comptoir zijn in Frankrijk een literaire genre geworden, uitgevonden door Jean-Marie Gourio in 1985. Hij is iemand die dagelijks aan verschillend togen hangt met zijn notitieboekje en leuke zinnen of korte conversaties van de tooghangers noteert. Deze kunnen grappig, absurd, pijnlijk, vaak hard, maar soms ook naiëf zijn. Het zijn wel geen moppen. In 1986 publiceerde hij zijn eerste boek dat in Frankrijk een enorm succes had. Ik vind deze uit het leven gegrepen anonieme commentaren prachtig, omdat het vele facetten van de mensheid toont. Ik zal hier aan mijn blog ook dergelijke Brèves toevoegen (soms afkomstig van JM Gourio), maar zou tevens een oproep willen doen aan iedereen om mij ook Vlaamse Brèves te mailen. Deze zullen dan ook hier gepubliceerd worden. Ik zal ook aan mijn Engelse collega's (er zitten enkele professionele tooghangers in het team) vragen conversaties te onthouden, om hier ook te vermelden.

Hier enkele voorbeelden:

 Personne peut interdire à un autre de dire "Bonjour!"...

- Quand je t'ai dit "Ta guele!" c'était pas méchant...

8223DoisneauAccordionist

 

 

 

T'as pas de châtaux de la Loire dans les Pyrénées.

- Je te dis que j'en ai vu!

breves-de-comptoir4

Il est où, mon verre?

- C'est celui-là, en pole-position.

doisneau_coco
 

Les Allemands de l'Est, c'est des Allemands de l'Ouest avec une moustache en plus, c'est tout...

 

 

Plus les choses vont mal et plus le Français bouffe, c'est une forme d'intelligence...

 

 

Si ma femme posait toute nue dans "Lui", je la tue et j'envoie les photos à "Paris-Match".

 

 

16:40 Gepost door St Etienne in Brèves de Comptoir | Permalink | Commentaren (1) | Tags: breves de comptoir, toogverhalen |  Facebook |

10-11-08

Bistro Vin d'Ou: een plaats om te koesteren

Dames en heren, laat u voor één keer leiden door dit artikel. Organiseer nu een baby-sit voor je kinderen, reserveer een tafel in bovenvermeld bistro, laat de hond nog snel even buiten en rij naar Berchem (bij Antwerpen). Sinds september baatten Tom Fluit (voorheen kok in Dock's Café) en Ilse het vroegere restaurant Brasserie Margaux: de nieuwe naam van de zaak is Bistro Vin d'Ou. Laat u niet misleiden door de benaming bistro, want hier wordt fantatstich gegeten. Ik ben er op korte tijd al vier keer gaan eten (ja, zakendoen kan soms vermoeidend zijn) en het was steeds heel lekker, maar ook zeer aangenaam. Dit kan dus geen toeval zijn.

MargauxHet kader en stadstuin zijn uniek te noemen. Zelden zo een gezellige eetplaats gezien, waar een open keuken geïntegreerd is. Er is een zeer gevarieerde menu-kaart, met dagelijks nog wat suggesties. Tom is zeer gedreven als het op voedsel aankomt en hij werkt steeds met verse kwaliteitsproducten. De keuken is Frans en ik associeer Tom's keuken met de beste brasseries in Frankrijk waar er nog echte eerlijke terroir-gerechten geserveerd wordt. Het is de keuken waar ik het meest van hou. Als voorgerecht heb ik er al een krab-combinatie, maar bijvoorbeeld ook een assortiment van verschillende  zeevruchten gekregen. Er staan op de kaart echte Franse klassiekers zoals steak tartare. Maar, waar kan je nog echte Angus-beef of Bresse-kip eten? Daar dus. En met wat geluk heeft Tom net enkele witte truffels uit Alba binnen, zodat hij een hemelse pasta a la tartufo kan serveren. Als vis heb ik er al perfect klaargemaakte rode mul en tarbot gegeten. Er kan uiteraard afgesloten worden met wat kaas of lekkere desserten.

pic_kookboek_ger09Ilse is een perfecte gastvrouw die ontzettend veel van wijnen afweet. Er zijn fantastiche betaalbare wijnen op de kaart, waarvan enkele door hun zelf worden ingevoerd. Er kan tevens een aparte zaal gereserveerd worden en zoals eerder vermeld zullen we in de zomer in de stadstuin kunnen eten.

De prijs varieert tussen de 35 en 70 euro per persoon. Ik ga volgende week terug.

 

Bistro Vin d'Ou, Terlinckstraat 2, 2600 Berchem. Tel: 03/2305599

10:39 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (4) | Tags: brasserie, bistrot, bistro vin d ou |  Facebook |

06-11-08

Open brief aan Guy Verhofstadt

Beste Guy, 

Enkele jaren geleden heb ik jou eens per toeval ontmoet en telkens als ik jou in de media zie, moet ik hier aan terugdenken. Jij was toen nog Eerste Minister van ons land. Ik had met een collega in het Italiaanse restaurant Vini Divini te Brussel afgesproken. Bij aankomst bleek de zaak gereserveerd te zijn door een 3-koppige reportage-ploeg, in het bijzijn van VRT journalist Alain Coninx. De bedoeling was jou te interviewen bij een lekkere pasta en een Brunello. Jij was er nog niet.

Na enig aandringen mochten we toch plaats nemen in een hoekje, maar moesten wel beloven tijdens het filmen kalm te blijven. Ik weet niet of jij de gewoonte hebt van altijd te laat te komen, maar die dag was het toch wel zeer frapant. Alain Coninx en zijn medewerkers kwamen vaak bij ons tafeltje langs, om een babbeltje te doen, en zo kregen we te horen dat de reportage voor een regionale (Brusselse) TV-zender was. Er werd vooral over Italiaanse wijn en voeding gesproken en het was duidelijk dat er gemeenschappelijke interesses waren tussen ons allen. Uit pure frustratie is Alain zelfs op een gegeven ogenblik bij ons komen zitten om een glas mee te drinken, waarop hij meldde dat jij al ruim een uur, zonder enige verwittiging, te laat was. Gelukkig klaarde zijn humeur op toen jij binnenkwam. Het was leuk dat je iedereen (mezelf incluis) een hand kwam geven, maar enige vorm van excuses naar de reportage-ploeg ontbeerde duidelijk. Jij was een belangrijke staatsman en de rest moest maar wachten.

Verhofstadt_artikelbeeld

Je wou snel eten krijgen en wou zelfs de suggesties van chef  Marino niet aanhoren: "breng maar iets, zolang het snel klaar is en laten we direct starten met het gesprek." Met enige verbazing heb ik de eerste minuten van de reportage gevolgd. Na enkele vragen over je voorliefde voor Italië en je Toscaanse buitenverblijf, bleek er problemen te zijn met de klank (aldus de man met de lange en indrukwekkende micro). Jij was hier duidelijk niet van gediend en verklaarde doodleuk aan Alain dat je niet van plan was de introductie opnieuw te doen.  Dit vond ik dus behoorlijk straf, gezien de lange wachtijd van onze "vrienden" en het feit dat een reportage zonder een duidelijk begin moeilijk te monteren is.

Het is duidelijk dat je heel veel afweet van Brunello di Montalcino wijnen. Je buitenverblijf is trouwens zeer dicht bij Montalcino gelegen. Magnifieke streek trouwens en volgens mij zijn daar de mooiste landschappen van Toscanië te vinden. Je noemde zonder verpinken alle recente topjaren (95, 97, 98, 99, 00, en zelfs het veel te warme 03 ..), je kon zeer goed samenvatten wat het verschil is tussen een Rosso, Brunello en Brunello Riserva ondanks dezelfde druif (Sangiovese Grosso) en je noemde met een perfect Italiaans accent enkele topdomeinen op: Fanti, Siro Pacenti, Casanova di Neri en Poggio di Sotto. Op de vraag dat deze wijnen nogal duur waren, antwoordde je met het cliché over vraag en aanbod, terwijl op de punt van je tong waarschijnlijk een hele andere uitleg klaarlag: "deze zijn helemaal niet duur als je zoveel verdiend als ik, en brave Alain, je had beter Dirk Sterckx naar de VLD gevolgd, zodat je niet afhankelijk was van het ambtenaarsloon van de VRT, en dus niet hoefde bij te verdienen via regionale zenders (weten ze dit trouwens bij de VRT?), zodat je ook eens deftige wijn kunt drinken." Dat vermomde misprijzen van jou was dus duidelijk een karaktertrek dat tijdens de hele duur van onze ontmoeting aanwezig was.

Of hoe verklaar jij het volgende (en nu gaan de lezers alvast mijn verhaal niet meer geloven, maar jij zult het zeker nog weten en kunnen beamen - er zijn trouwens getuigen)? Op een gegeven ogenblik draaide je al zittend om, omdat je twee verschillende flessen Brunello's wou nemen, dat zich achter jouw op een schap lagen (zie foto onderaan) met de bedoeling wat uitleg te verschaffen over deze wijnen. Er werd beslist één fles open te maken en je legde de andere fles terug. Deze rolde echter naar voor en viel op de grond en brak. Een normaal mens zou zich bij dergelijke lompigheid excuseren, maar jij dus niet. Jij staat boven iedereen en mag zonder verpinken flessen Brunello di Montalcino op de grond laten kapotgaan.

Het viel me op dat je net na de maaltijd plots opstond en daardoor een einde maakt aan de reportage: je had het druk, druk, druk, wat normaal is gezien jouw toenmalige positie. Nu ik er aan terugdenk, zou het mij niet verbazen dat jij een vorm van ADHD hebt. Ook ben ik er zeker van dat jij een zeer ego-centrisch persoon bent, maar ik wil niet al te diep in je persoonlijkheid graven. Feit is dat jij naar buiten ging zonder te betalen.

http://www.vini-divini.be

VINI5

04-11-08

Citaat van de week...

Charles_de_Gaulle

"Comment voulez-vous gouverner un pays où il existe 365 variétés de fromages ?" Charles de Gaulle

09:39 Gepost door St Etienne in Citaat | Permalink | Commentaren (0) | Tags: charles de gaulle, kaas, fromages |  Facebook |

27-10-08

Citaat van de week...

"I went on a diet, swore off drinking and heavy eating, and in 14 days I lost two weeks." Joe E. Lewis

17:39 Gepost door St Etienne in Citaat | Permalink | Commentaren (0) | Tags: diet |  Facebook |

25-10-08

Claude Courtois

Courtois

 

Claude Courtois, uit Sologone in de Loire. Hij is daar terecht gekomen in 1991 en bezit 8 hectares wijnstokken, waarvan oude Pinot Noir, Gamay en Romorantin tussen zitten. Hij is een wijnbouwer (eigenlijk zie ik hem meer als een landbouwer)die elke vorm van moderniteit weigert en volgens hem daardoor echte druiven cultiveert. Hij heeft een fenomenale encyclopedische kennis van druivensoorten en de wijngeschiedenis. Ik heb het geluk gehad de man te ontmoeten en heb uren naar hem geluisterd. Hij is geen voorstander van de biodynamie (Steiner en Thun waren toch geen wijn-drinkers!!!), maar heeft gedurende 40 jaren zelfs heel veel ervaring opgedaan, die hij nu volop aan zijn zonen aan het doorgeven is (Julien maakt al jaren zelfstandig wijn en Etienne werkt nog onder de vleugels van de padre familia, maar heeft nu al enkele jaren wijnen onder zijn naam op de markt gebracht). Zijn passie is spelen met uitheemse ranksoorten, met als doel eigen variëteiten aan te maken, tot grote droevenis van heel de streek: Monsieur Courtois a planté du Riesling en Sologne ... De wijnen zijn zuiver, vaak zeer rijp, maar altijd met een duidelijke minerailiteit. Claude heeft in al die jaren een duidelijke merkbare diepgang van de wortels geobserveerd in de kleibodem, waarbij ze de laatste jaren de kalklaag hebben bereikt. Door zijn productie van maximaal 30hl/hectare, maar vaak 20 en zelfs 15hl/hectare, gecombineerd met de interventie-loze vinificatie zijn het echte terroir wijnen. Hij maakt verschillende cuvées, waaronder enkele witte op basis van oude Sauvignon druiven, één cuvée Pineau-Meunier en één Romorantin. In rood gebruikt hij Gamay, Pinot Noir, Côt, maar bijvoorbeeld ook Gascogne. Er zijn slechts enkele vaten per jaar dat zonder gram toegevoegd sulfiet op fles worden gezet. Deze zijn zondermeer de lekkerste, maar zijn moeilijk te verkrijgen. Zijn domein heet: Les cailloux du Paradis, daar het domein op de scheiding ligt tussen de Lieu-dits: Les Caillioux en Le Paradis.

decoration

08:46 Gepost door St Etienne in Wijn: persoonlijkeid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: claude courtois |  Facebook |

17-10-08

Open brief aan Robert Parker (wijngoeroe)

Geachte Heer R. Parker.

Laat mij alvast beginnen met mijn oprechte bewondering te tonen. Ik ben geen fan van u, maar heb een ontzettende respect voor wat u gepresteerd heeft in de wereld van de wijn.

U zult alvast onze ontmoeting niet herhinneren. Het was tijdens de warme zomer van 2003, in Chateauneuf-du-pape. Ik heb de gewoonte om tijdens mijn vakantie in Frankrijk of Italië mijn gezin voor een ganse dag te verlaten om wat plaatselijke wijnboeren te bezoeken. Dit heeft al vaak in tal van memorabele momenten uitgemond, zoals de keer dat ik samen met Yvon Metras (Fleurie) rond 3u 's nacht op zoek ben gegaan naar mijn auto ergens in het dorp (ik dacht aan de kerk, maar was niet zeker meer).  Ik hoop dat u dergelijke momenten ook beleeft, alhoewel u mij geen sympathieke indruk achterliet. Ik had dus die bewuste dag afgesproken bij Laurence Féraud van het Domaine du Pegau in Chateauneuf-du-pape. Mijn verwondering was groot toen ik u daar in de kelder aantrof. Ik herkende u meteen, daar uw kop vaak in tal van wijnmagazines te zien is en er een periode was dat ik wat gespecialiseerde pers las. Op de vraag of het stoorde dat ik samen met u wat wijnen mocht proeven, mompelde u iets dat niet echt duidelijk was. Als ik iets van de Amerikaanse cultuur meegekregen heb via mijn Amerikaanse werkgever is dat Amerikanen nooit onduidelijk zijn, laat staan dat ze iets mompelen. Mijn vermoeden is nog steeds dat u het niet al te veel apprecieerde dat een gewone wijnliefhebber samen met u in een kelder mee ging proeven. Feit was dat ik op dat uur een afspraak had en dat uw bezoek op een heel ander tijdstip gepland stond. Ik heb even nog met de gedachte gespeeld u  buiten te sturen en te laten wachten, maar dit kon ik Laurence niet aan doen.

Robert, mijn vermoeden werd snel bevestigd. Je bent een niet al te goede proever. Het idee dat je alles blind proefde (wat ik ergens gelezen had) was dus ook al niet waar. We kregen om te starten de 2000 en 2001 voorgeschoteld. Mijn verwondering was groot dat jij zondermeer de 2000 een stap hoger inschatte dan de 2001. Ik liet vallen dat de 2001 veel evenwichtiger was en veel mooier fruit (ik spreek tegenwoordiger, aangetast door wat vrienden uit ons proefclubje van "sappigheid") vertoonde, waarop je antwoorde dat fruit slechts één van de elementen was van wijn. 2000 was gewoon geconcentreerder en had dus ook een veel grotere toekomst (?). Ik zou graag beide flessen vandaag in jouw aanwezigheid opnieuw willen proeven, daar ik vermoed dat de 2000 nu nog enkel een skelet is. Feit is dat ik geen discussie wou starten over wijn met de Paus van de wijn. Laurence melde mij trouwens, terwijl jij even wegging voor een sanitaire stop, dat zij en haar vader de 2001 ook verkozen, maar dat zij jou niet zou durven tegenspreken. Trouwens de communicatie tussen haar en jou verliep al vrij stroef: je bent de Franse taal niet machtig en Laurence haar Engels was ook niet om naar huis te schrijven. Op mijn voorstel om als tolk te fungeren, antwoorde je dat het niet nodig was. De volgende fles was de cuvée Da Capo 2000, een blend van 13 druivensoorten dat enkel in topjaren wordt gemaakt (en waarschijnlijk enkel opengaat als iemand belangrijk langskomt) . Dit was volgens jou een grote fles en mijn vermoeden werd later bevestigd: de score dat deze wijn kreeg was de maximum score van 100/100. Ik vond er niets aan. De wijn was puur op extractie gevinifieerd, met een alcohol-gehalte van boven de 16°, met zeer uitdrogende tannines. Ik kon het amper opdrinken. Ik beschouw wijn nog steeds als een drank, dat de dorst moet lessen en een aangename gevoel moet achterlaten. We eindigde met nog wat oudere jaargangen, maar tegen dat tijdstip was de sfeer naar nul herleid. Ik heb toen dan maar op een discrete manier van iedereen afscheid genomen.

Bob (zo worden mijn twee Amerikaanse collega's die Robert als voornaam hebben, ook genoemd), de reden van mijn admiratie voor jou heeft dus niets met jouw organoleptische kunde te maken. Ik beschouw jou als één van de grootste marketeerder van de laatste 50 jaren (Ingvar Kamprad, oprichter van Ikea en tevens rijkste man ter wereld, maar ook Ronald McDonald van de fastfood keten, zijn dit ook, maar voor heel andere redenen, maar ik vermoed dat jij de verwijzing naar beide bedrijven kwetsend zal vinden). Hoe jij via een simpele vod als de Wine Advocate sinds 1978 een hele imperium hebt opgebouwd is bewonderingswaardig. Een hele populatie heeft jou in je wijnsmaak gevolgd en je hebt vele wijnbouwers beïnvloed in het maken van "Parker"-wijnen. Je hebt een gigantisch groot marksegment gecreëerd die jou blindelings ging volgen. Nog straffer is dat je als onafhankelijke wijnjournalist de prijzen mee ging bepalen via je gekende 100 punten scores. Het fenomeen dat een individu via wat besprekingen en een arbitraire quoteing van het product de prijs zo intens gaat bepalen is naar mijn bescheiden mening uniek te noemen, en niet alleen in de wijnsector. Een zekere kritiek steeg op, als bleek dat jij alle wijnen verbouwd onder begeleiding van welbepaalde wijnconsultanten altijd scores hoger dan 90/100 meekregen, maar ja dit kan toeval zijn, want je bent totaal onafhankelijk natuurlijk. Trouwens ik geloof nooit, gebaseerd op onze ontmoeting, dat jij consequent wijnen blind kunt quoteren. Je bent ondertussen ook al persona non grata in tal van wijngebieden, maar daar heb jij via nieuwe medewerkers een mooie oplossing voor gevonden. Je bent dus een Manager geworden, die bijna alles delegeert. Ik heb begrepen dat jij nog alleen Bordeaux wijnen proeft en bespreekt. Het ziet ernaar uit dat jij stilletjes aan naar een welverdiende rust aan het evolueren bent. Ik vermoed dat jouw pensioen vele wijnbouwers zal verheugen. Bob, het gaat je goed.

Met vriendelijke groeten,

St Etienne

ps Mocht je nog op zoek zijn naar  onafhankelijke wijnproevers, dan wil ik mij wel kandidaat stellen. Zoals vermeld ben ik nogal op zoek naar evenwicht in een wijn. De Capo 2000 zou bij mij de test niet passeren.

parker_original_edited_yh

19:06 Gepost door St Etienne in Open brief | Permalink | Commentaren (5) | Tags: open brief, robert parker |  Facebook |

11-10-08

Sibylle Baier

Sibylle Baier is een Duitse Folk zangeres, muziekant en actrice die in begin jaren 70 enkele muziekstukken heeft opgenomen. Na een trip doorheen de Alpen naar Genova schrijft ze haar eerste liedje: "Remember The Day". De daaropvolgende jaren neemt ze in alle stilte, als man en kindjes slapen, nog wat meer liedjes op. Haar liedjes zijn zeer biografisch: bv. "I lost Something in the Hills" over haar reis doorheen Schotland met haar twee kinderen, met kaart en kompas, trachtend verloren te lopen...

sibyllerobby

In 1973 acteert ze in de film "Alice in the Cities" van Wim Wenders, waarbij tevens fragmenten van haar muziek worden gebruikt. Nadien opteert ze te stoppen met muziek, toneel en cinema, en verhuist ze naar de US, waar ze een normaal leven gaat leiden en verder voor haar gezin zorgt.

Dertig jaren later beslist haar zoon Robby (op de foto naast zijn moeder) 300 home-made CD's te maken met haar oude songs, om als cadeau te geven aan familie-leden en kennissen. De geluidskwaliteit is niet echt goed te noemen, daar alles opgenomen is met een cassette-recorder en simpele micro. De CD wordt verder doorgegeven en een muziekant (J. Mascis van Dinosaur Jr) geraakt verslingerd aan de muziek en beslist het uit te geven op Orange Twin label, met als titel Colour Green. Sinds 2006 zijn er al meer dan 300.000 exemplaren verkocht. Haar zoon dringt aan om nog wat liedjes te schrijven en op te nemen, zodat een tweede CD zou kunnen gecreëerd worden. 

En ja, begin september 2008 meldt Robby dat Moeder Sibylle een nieuwe song geschreven heeft (Let Us Know) en dat deze zal gebruikt worden voor de nieuwe film van .... Wim Wenders: The Palermo Shooting.

Persoonlijk noot: dit is één van die zeer opmerkelijke CD's waar de muziekkwaliteit slecht is, waarbij je de zangkwaliteit in twijfel trekt (en terecht), waar je alleen maar kunt besluiten dat haar gitaarspel zeer amateuristisch is... maar het geheel blijkt dus zeer mooi te zijn. Haar fragiele stem, die bij momenten wat doet denken aan Nico (ook Duits en eveneens geen goede zangeres) van The Velvet Underground, maar ook de knappe en eenvoudige composities en de zeer aparte sfeer maakt dat ik deze CD hier aanprijs. De CD beluisteren is als in iemands dagboek lezen...

sibylle_cover_sm

http://www.sibyllebaier.com/home.html

10:21 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sibille bayer, colour green, folk |  Facebook |

06-10-08

Twee interessante reportages over echte wijn op Zwitserse televisie

Het eerste filmpje is een ontmoeting met Pierre Overnoy uit de Jura. Zoals eerder vermeld, is hij één van de pioniers op gebied van het maken van echte wijn, zonder interventie. Deze man, die ik al drie maal ontmoet heb, is een zeer bescheiden man. Dit blijkt ook uit volgende fragment.

Het tweede film (evenees afkomstig van hetzelfde programma) is pure promotie voor natuurlijke wijnen, waarbij blind geproef wordt door "traditionele" wijnkenners. Het is mijn ervaring dat naast elkaar echte wijnen vaak als lekkerder worden ervaren dan commerciële gestandardiseerde chemische wijnen (wat 99,9% van de wijnen zijn). Dit zal dus ook blijken aan de hand van de commentaren van de proevers in het volgende filmfragment.

Vergeten fruit: de kwee

Vergeten fruit, wat moeten we ons daarbij voorstellen? De inheemse aardbei is een goed voorbeeld: verdrongen door Amerikaanse giganten, die door selectieve kweek en manipulatie nóg groter (en wateriger) zijn geworden, en vooral winstgevend voor de telers. Wie het geluk heeft de echte Europese bosaardbei in zijn tuin te hebben, weet hoe zondig lekker dat kleine rode schijnvruchtje kan zijn.
Andere voorbeelden zijn de vele honderden verdwenen fruitrassen van alledaagse vruchten: appels, peren, pruimen. Gelukkig zijn er idealisten die zich bezighouden met het bewaren of zelfs terugkweken van oude fruitrassen.
Kweeën of kweeperen zijn als complete fruitsoort vrijwel in de vergetelheid geraakt. Ze zijn er nog wel, ze zijn zelfs te koop, maar ze bezetten bij ons slechts een zeer bescheiden hoekje in de keuken.

Kweeperen

Wat zijn kweeën eigenlijk? Ze zijn verwant aan appels en peren en horen net als deze tot de famlie der roosachtigen. De wetenschappelijke naam luidt: Cydonia oblonga. De geurige, met grijzig dons bedekte vruchten komen oorspronkelijk uit de Kaukasus, maar ze werden al door de Grieken gewaardeerd. De kwee was gewijd aan Aphrodite, en men gaat ervan uit dat de beroemde gouden appel die Paris aan Aphrodite gaf een kwee was.
Vanwege hun geurigheid werden kweeën in het verleden gebruikt in reukwaters en als "luchtverfrisser". 
In rauwe staat zijn kweeën niet te eten, ze zijn veel te hard, en te zuur. Meestal worden ze gekookt, maar ze kunnen ook in de oven worden gepoft, net als appels. Omdat de vruchten zeer veel pectine bevatten zijn ze uitstekend geschikt om gelei van te maken.
De oogsttijd is oktober/november, maar kweeën zijn lang goed te houden.

In middeleeuwse kookboeken kom je regelmatig recepten met kweeën tegen. Er bestaan manuscripten met recepten van kweeën-pastei en -moes of zelfs gestoofde kweeën. Omdat niet iedereen de tijd heeft om zich te gaan verdiepen in Middeleeuwse manuscripten, volgen hiet twee zeer éénvoudige recepten:

1. Dulce de membrillo

Ingrediënten:
2 kg kweeperen, suiker, verse of oude Italiaanse kaas 

De kweeperen wassen, in hun geheel koken in water tot de pel openbarst. In de vruchten prikken om te zien of ze gaar zijn. De kweeperen uit het kookvocht halen, de schil en de pitten verwijderen: het vruchtvlees in grote stukken snijden en deze raspen tot pulp. De pulp wegen en in een pan aan de kook brengen met hetzelfde gewicht aan suiker. De 'dulce de membrillo' is klaar wanneer je een lepel kokende siroop op een koud bord giet en de vloeistof opstijft. De kokende siroop in een vorm gieten, laten afkoelen en in plakken snijden. De kweeperengelei in schijven snijden en opdienen met kaas.
Tip: de combinatie oude harde kaas en kweeperengelei kan opgediend worden met gekonfijt fruit en noten.

 

2. Kweekoekjes

Ingrediënten:
500 gram kweeperen, ca 250 gram suiker, 2 zakjes vanillesuiker, proper papier.

Neem hele kweeperen, wrijf die schoon en kook die in water. Laat ze zo met schil en al koken tot ze zacht zijn. Haal ze eruit, dek ze af met een doek totdat ze lauw zijn. Verwijder de schillen, ook de klokhuizen en wrijf het vruchtvlees fijn. Neem zoveel fijngestampte suiker als kweeperenmoes. Meng alles door elkaar en zet het op het vuur. Breng het aan de kook. Strooi, nadat de vruchtenmoes heeft gekookt, suiker op een schone plank en strijk de massa daarover uit. Maak er koekjes van en laat die afkoelen. Zet ze in een lauwe oven tot ze droog zijn. U kunt ze op schoon papier bewaren zolang u wilt. De "koekjes" smaken meer als een soort zachte snoepjes.

 

05-10-08

Vergeten groente: de aardpeer

Aardpeer is een knolgewas met een zachte, zoete smaak. In Frankrijk noemt men de knokelige groente topinambour, in Engeland tracht men ze wat grandeur te verlenen met de naam Jerusalem artichoc. Het aroma doet inderdaad een beetje aan artisjok denken. Maar op het gebied van standing kan je de twee toch moeilijk met elkaar verwarren. Terwijl aardpeer lijkt aangetast door artritis en marktkramers ze uit schaamte in een klein hoekje van het uitstalraam wegmoffelen, wordt artisjok algemeen als één van de edelste groentensoorten beschouwd. Een misleidende polarisering, zo blijkt, want de smaak van aardpeer is werkelijk voortreffelijk.

Aardpeerknollen zijn bijzonder voedzaam, licht verteerbaar en ze hebben een helende werking. Dat is geen kwestie van kwakzalverij, want de geneeskrachtige werking van aardpeer is ook wetenschappelijk aantoonbaar.

knolgewassen3

 

De knollen bevatten namelijk inuline. Deze suiker (polysacharide) is goed voor diabetici omdat bij de vertering van inuline geen - voor diabetici moeilijk afbreekbare - glucose vrijkomt. Inuline wordt zelfs helemaal niet verteerd als zetmeel maar eerder gefermenteerd tot voor de dikdarm nuttige zuren die ook de darmflora gunstig beïnvloeden. Daar ligt dan vooral de gunstige werking zowel voor suiker- als niet suikerzieke personen.

Daarnaast bevat aardpeer ook nog biotin (een vitamine), calcuim, cilicium, ijzer en natrium (mineralen). Daarom heeft de groente ook een weldadig effect op reuma, jicht en verstopping.

De meest courante bereidingswijze bestaat erin de knollen gedurende 15 à 20 minuten te koken met een weinig water (vooral niet te lang koken, want dan vallen ze uit elkaar). Je kan aardpeer ook bakken (in schijfjes) of als smaakmaker toevoegen aan soep. Persoonlijk opteer ik er een puree van te maken, aangevuld met wat olijfolie en een beetje peper en zout. Sommigen verorberen aardpeer gewoon rauw, waarbij de smaak van noten opvalt.

08:53 Gepost door St Etienne in Voeding: vergeten groenten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aardpeer, topinamboer |  Facebook |