09-04-10

Zomaar (2) ...

Ik herhinner mij een aantal jaren geleden toen een vader van een vriendin van één van mijn dochters zijn dochter bij ons kwam oppikken. Ik had op dat moment, zoals altijd, muziek opstaan. De andere vader keek me bij het binnenkomen van onze woonkamer aan, en zei droog: "ah, jij bent die andere fan!" Op de achtergrond was de Tindersticks te horen. Deze band volg ik al sinds hun beginjaren en ik heb ze al ettelijke maal live gezien. De mannen zijn ondertussen ouder geworden, maar ze ouderen zeer goed. Tindersticks heeft net een nieuwe CD uit. Ik houd ontzettend van de melancholie in deze muziek, maar ook van de warme stem van Stuart. Wij zijn momenteel nog altijd op zoek naar een derde fan...

 

Personlijk, voert deze muziek me vaak naar het einde van wilde feesten uit het verleden: de dansvloer is al lang leeg, alle meisjes/vrouwen zijn al lang naar huis en er zijn nog alleen maar voor zich uitstarende slaperige jongens/mannen, zittend op hun stoel, met een leeg glas in de hand...

 

tindersticks-grp1-xl-0608

18:30 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: tindersticks |  Facebook |

05-04-10

Zomaar...

Enkele jaren geleden (het moet ergens in 2004 geweest zijn) was ik in Oslo voor het werk. Net voor het sluitingsuur van de winkels ging ik nog even op verkenning in de stad, waar ik een CD-winkel binnenliep, omwille van de muziek dat er gespeeld werd. Daar ontdekte ik Devendra Banhart, die net zijn tweede CD uit had. Rejoicing in the Hands, Nino Rojo, Cripple Crow en Smokey Rolls zijn wat mij betreft pareltjes, weliswaar niet voor iedereen weggelegd (er is steeds ergens een hoek af, als je snapt wat ik bedoel). Het zijn alvast CD's die we met alle plezier in de auto hebben als we op reis vertrekken.

Hij heeft trouwens ook enkele officiële video's, zoals deze:

decoration

09:53 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: devendra banhart |  Facebook |

24-02-10

Dag 1

Vandaag, 370 miljoen jaar geleden, waagde een vis zich op het strand, knipperde tegen de zon en zoog zijn nieuwe longen vol:

"dit is de eerste dag
ik ben wakker en snel
ik zie scherper dan ooit
luister luister luister hoor hoor maar hoe mijn hart bonkt

dit is de eerste dag
en op mijn net nieuwe huid voel ik de zon voor het eerst
adem in en adem uit voel ik hoe mijn bloed stroomt"

 

en omdat we er maar niet genoeg van kunnen krijgen:

Dit stukje is voor mijn 3 dochters, zoals beloofd. "Papa heeft een blog, maar schrijft nooit iets dat ons interesseert", heb ik nooit gehoord, maar had ik kunnen horen. 

Spinvis

 

spinvis_4

 

05:00 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dag 1, spinvis |  Facebook |

11-02-10

Dag 1

Vandaag, 370 miljoen jaar geleden, waagde een vis zich op het strand, knipperde tegen de zon en zoog zijn nieuwe longen vol:

dit is de eerste dag
ik ben wakker en snel
ik zie scherper dan ooit
luister luister luister hoor hoor maar hoe mijn hart bonkt

dit is de eerste dag
en op mijn net nieuwe huid voel ik de zon voor het eerst
adem in en adem uit voel ik hoe mijn bloed stroomt


(wordt vervolgd op do 25/02 )

 spinvis

04:15 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dag 1 |  Facebook |

05-02-10

Dag 1

Vandaag, 370 miljoen jaar geleden, waagde een vis zich op het strand, knipperde tegen de zon en zoog zijn nieuwe longen vol:

(wordt vervolgd)

decoration

12:44 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dag 1 |  Facebook |

03-12-09

Heaven can wait

 

09:14 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beck, charlotte gainsbourg |  Facebook |

28-11-09

Atahualpa Yupanqui - qui?

 
decoration

 

Klik op het youtube-filmpje... en vergeet de piano-intro en wacht op de eerste gitaar-akkoorden, en lees dan verder:

Indien na enkele seconden gitaar, de muziek jou totaal niet aanspreekt, stop dan met lezen en druk HIER.

In geval het toch intrigeert, dan zou ik jou uitnodigen om kennis te maken met een unieke persoonlijkheid uit de muziekwereld, die nooit de wereldwijde roem heeft gekregen die hij mijns inziens wel verdiende, alhoewel hij dit absoluut niet wilde. Het is natuurlijk ook geen populaire muziek.

Muziek is voor mij veel belangrijker dan wijn. Ik zou zonder wijn kunnen leven. Dus op de eerste plaats muziek, dan pas wijn. En literatuur dan? Eerst muziek, dan literatuur en dan wijn. Reizen? Ja, een moeilijke, maar toch nog altijd muziek op de eerste plaats. Den Beerschot? OK, eerst muziek, dan literatuur, reizen, den Beerschot en dan wijn. En lekker eten? Ja, wacht. Nu even stoppen, ik ben een artikel aan het schrijven.

Ik luister dagelijks naar muziek en mijn muzieksmaak is zeer breed te noemen (in tegenstelling tot wijn bv.). Er zit in mijn verzameling veel barok en zeer veel klassiek en wat Modern. Voor de rest ook wat blues, heel veel jazz, uiteraard pop en altenatief, maar ook ontzettend veel "wat ze wereldmuziek noemen". Oh, wat haat ik die sticker dat gebruikt wordt om alle "niet-Westerse muziekgenres" te beschrijven.

Ik wil jullie vandaag kennis laten maken met Atahualpa Yupanqui. Qui? Ja, de kans dat jullie deze mijnheer kennen is zo groot als dat Yves Leterme ooit de Slimste Mens wint. Miniscuul klein, dus. Voor mij was hij dus ook een totaal onbekende, totdat ik ooit eens op een zonnige lentedag  in Parijs een tweedehandse CD-winkel binnenstapte. Op de achtergrond gitaarmuziek en een stem uit de hemel, soms gezongen, maar ook vaak gesproken. En op de grond, als een zak pattaten, mijn diepste bewondering. Ik heb toen voor een peulschil een CD-box met 5 CD's van deze artiest gekocht en ik moet zeggen, sindsdien haal ik toch minstens viermaal per jaar de doos in mijn auto om voor zeer lange tijd als achter- en voorgrond muziek te fungeren tijdens mijn talrijke autoritten. Files zijn dus plezant, want dan hoor ik de nuances van de muziek beter. Ik denk dat ik onbewust zelfs vaak files veroorzaak. Dus mocht je nog eens in de file staan, denk er dan aan dat ergens voor jou misschien iemand rustig naar muziek aan het luisteren is.

Waar waren we gebleven? Ja, een stem en wat akkoorden. Zo zijn er nog meer. Naar mijn bescheiden mening is dit bazeke toch wel uniek te noemen. Atahualpa Yupanqui is als Héctor Roberto Chavero Haram in 1908 in de provincie Buenos Aires geboren. Al vrij vroeg begon hij op iets dat op een gitaar moest lijken te tokkelen. Rond zijn 10de verjaardag kreeg hij een echte gitaar, waarop hij ermee dagenlange wandelingen ging maken op een paard, als een cowboy. Naarmate hij ouder werd, werden deze uitstappen steeds langer, om dan uiteindelijk te resulteren als de essentie van zijn leven. Onze Atahualpa heeft als adolescent en twintiger, duizenden kilometers op een paard afgelegd door het binnenland van Argentinië. Hij voelde aan dat dit zijn leven was. Als hij een vriendelijke voorbijganger tegenkwam, die zijn groet beantwoorde met een knik, stapte hij af zijn knol, om uit dankbaarheid een lied te spelen. Indien geen respons, dan reed hij door. Ja, ik vermoed dat hij vaak voor een gek werd aanschouwd. Hij heeft echt letterlijk aan de bron, naargelang de geografische plaats waar hij zich verkeerde, de verschillende Argentijnse en zelfs Indiaanse muziekvormen geleerd: de milonga, de chacarera, de zamba, de vidala, de baguala, ... In zijn composities maakte hij gebruik van deze folkse genres in hun puurste vorm.

Goed, ik vermoed dat het eerste lied al achter de rug is. Indien je het maar niets vond, klik dan op EXIT. De tekst wordt heus niet spannender, en het leven is zowieso te kort om oninteressante dingen te lezen of te beluisteren. Indien nog steeds instemmend geknik, lees rustig verder, maar klik eerst op het volgende filmpje.

Zijn leven is zeker niet helemaal vlotjes verlopen. Als lid van de communistische partij is hij begin jaren dertig naar Uruguay moeten vluchten. Rond zijn dertigste kregen zijn composities een zekere reputatie en hij werd regelmatig uitgenodigd voor radio- en live-optredens in de hoofdstad.

Wegens zijn lidmaatschap van de communistische partij, werd zijn werk gecensureerd gedurende de regeerperiode van Juan Peron. Hij werd verschillende keren gearresteerd en opgesloten. Eind jaren veertig vertrok hij naar Europa, en werd door Edith Piaf uitgenodigd om op te treden in Parijs. Hij maakte vervolgens een uitgebreide concerttournee doorheen Europa. Enkele jaren later keerde Yupanqui terug naar Buenos Aires. Hij brak met de communistische partij, waardoor hij meer kansen kreeg voor radio optredens.

De erkenning voor Yupanqui's ethnographisch werk kwam tijdens de sixties, en nueva canción artiesten zoals Mercedes Sosa en Jorge Cafrune namen zijn composities op en maakten hem populair bij de jonge muzikanten, die hem Don Ata noemden. Midden jaren zestig toerde hij de hele wereld rond. In 1967 vestigde hij zich in Parijs. Hij keerde regelmatig terug naar zijn geboorteland, maar deze bezoeken werden zeldzamer nadat de militaire dicatuur van Videla aan de macht kwam. De opnames in mijn bezit zijn in Parijs opgenomen tussen 1967 en 1968. Yupanqui stierf in Frankrijk in 1992 - hij was 84 jaar jong.

Nog enkele seconden en het fragment is achter de rug. Laten we even wachten...

Nu nog even doorbijten, we zijn er bijna. Klik nu op het volgende fragment. Het is het begin van een stuk dat 41 minuten duurt, en is gebaseerd op het gedicht El Payador Perseguido van Martin Fierro de José Hernandez. Het bestaat uit 726 versen.

Eenzaat of revolutionair? Liederen of recitals? Heel moeilijk te zeggen, wat mij betreft. Hij was duidelijk een autoditact, die zijn ogen en oren openhield om zoveel mogelijk te absorberen. In zijn composities is poëzie en muziek als het ware in elkaar verstrengeld: ze zijn geen rivalen. Het is allemaal zeer subtiel, en dit brengt mij naar het kenwoord als ik Atahualpa Yupanqui moet beschrijven: discretie. Dicreet in de muziek, maar ook discreet in het leven. Hij wou bijvoorbeeld nooit over zichzelf spreken, daar zijn leven in zijn liederen en teksten zat. En deze gaan wat mij betreft ... (en nu gaan we lekker pathetisch doen) recht naar het hart.

decoration

Bron: Le Chant du Monde & Wikipedia.nl

10:29 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (8) | Tags: atahualpa yupanqui |  Facebook |

15-07-09

Dinu Lipatti en Vladimir Sofronitsky

And now something completely serious...

Er zijn van die mensen die men zou willen ontmoeten. Mijn lijst bevat echter vooral mensen van een ander tijdperk. Zo had ik doodgraag de pianisten Dinu Lipatti en Vladimir Sofronitsky in levende lijve horen piano spelen. De eerste is veel te vroeg gestorven, zodat het opgenomen oeuvre op slechts een handvol CD's (allemaal uitgegeven door EMI) past. De tweede heeft door het ijzeren gordijn geen internationale carierre kunnen uitbouwen en had het ook niet echt voor studio-opnames, zodat het echt zoeken wordt naar live-opnames die op CD verschenen zijn. Er is nog een derde pianist die mij intrigeerd, de totaal onbekende William Kapell. Ik ben deze pianist volop aan het ontdekken, en zal allicht hierop terugkomen.

Wat maakt de opnames van een andere tijdperk zo boeiend, zeker in een tijd van digitale opnames? Het antwoord is niet zo éénvoudig. Ik luister al heel lang  naar piano-muziek en kan eerlijk zeggen dat ik al van bepaalde stukken tientallen verschillende uitvoeringen gehoord heb, en ik heb zo in de loop der jaren bepaalde voorkeuren gekregen. Vaak grijp ik terug naar oude opnames, omdat deze boordevol karakter zitten en zo fantastisch gespeeld worden. Je moet weten dat in die periode een muzikant veel meer dan nu een bepaalde repertoire opbouwde. Het was pas na jaren rijping dat een bepaalde opname werd gemaakt. En mij inziens voel je dit bij het beluisteren. Het is zeker geen vorm van nostalgie, vermits ik in die tijd nog niet geboren was en trouwens ook vaak oudere opnames niet goed vind: er waren toen ook pianisten die met een zekere maniërisme speelden. Feit is wel dat je de ruis op dergelijke opnames moet kunnen verdragen.

Vladimir Sofronitsky is in 1901 in Sint-Petersburg geboren. Hij wordt op vroege leeftijd al ontdekt en zal bij tal van gerenomeerde leraars zijn muzikaliteit mogen perfectioneren. Op zijn 18de geeft hij zijn eerste solo concert. Hij trouwt met Elena Scriabina, die hij heeft leren kennen op de muziekschool. Geen betere manier om een repertoire uit te bouwen dan met de oudste dochter van een componist te trouwen, alhoewel hij hem nooit heeft ontmoet. Deze is dan al gestorven. De Scriabin-opnames van Sofronitsky zijn echte parels en volgens velen de referentie wat Scriabin betreft. Ook zijn opnames van Chopin zijn prachtig. De liefde voor Chopin heeft hem zijn ganse leven achtervolgd. Hij bezit het nodige pianospel om heel dicht bij Chopin te komen:  krachtig, helder, eerlijk, poëtisch en zo elegant... Vaak geeft hij naar gelang zijn gemoedstoestand een zeer eigen karakter aan een interpretatie, zonder zich echt van "de tekst" te verwijderen. Het volstaat van twee verschillende opnames van eenzelfde stuk door hem gespeeld te beluisteren om dit te begrijpen. Typerend is de manier waarop hij, dankzij zijn buitengewone techniek, de piano kon laten zingen. Het is niet voor niets dat een andere (bekendere) grootmeester van de piano, Sviatoslav Richter hem als "God" beschouwde. En voor Emil Gilels was Vladimir Sofronitsky zonder tijfel de grootste pianist aller tijden.

Photo003b

Sofronitsky live zien spelen moet echt memorabel geweest zijn. Eén van zijn kinderen heeft  herhinneringen van de vader die thuis kwam van een concert en opgebeld werd door iemand van de concertzaal om te melden dat het publiek nog steeds aan het applaudisseren was, ondanks dat de lichten al lang aan waren en er al meerdere malen gemeld was dat de pianist naar huis was. Sofronitsky deed zijn jas terug aan en ging terug naar de zaal.

Hij was een pure Romanticus in de ware zin van het woord, die vooral naar oneindigheid smachtte en rusteloos en lijdend door het leven ging. Eigenlijk leefde hij in een privé-leven van muziek, omringd door naaste vrienden, zoals Prokoviev en Shostakovich. Hij heeft echter wel als hoogleraar les gegeven aan het conservatorium van Leningrad en Moscow. Hij stierf in 1961 na een slopende ziekte (net zoals Lipatti) en zijn laatste woorden over zijn ziekte waren typerend voor hem: "spaar me niet, lieg niet tegen mij, ik moet het allemaal kunnen lijden".

Enkele opnames: Scriabin Sonata n° 2 Op. 19, Chopin Polonaise n° 1 Op. 26, Chopin Waltz n° 9 Op. 69-1

 

 

 

 

   

 

Discografie: http://www.sofronitsky.com/discography.html

 

De Roemeen Dinu Lipatti werd in 1917 in Boekarest geboren. Al heel vroeg werd hij als een wonderkind ontdekt, die openbaar debuteerde op de verbazend jonge leeftijd van 4 jaar. Zijn ouders, beide muzikanten deden er alles aan om hem niet te exploiteren. Omwille van zijn zwakke gezondheid moest hij trouwens thuis les krijgen. Op zijn 17 verliet hij Boekarest om een carriere uit te bouwen. Hij kreeg ondermeer les in Parijs van Alfred Cortot, die vol bewondering meedeelde dat hij hem niets kon leren, en in feite alleen maar van hem kon leren. Tijdens de oorlog vluchte hij naar Zwitserland, waar hij na de oorlog hoogleraar werd aan het conservatorium van Genève. In die periode heeft hij tal van concerten gegeven in Europa, ondanks een diagnose van leukemie. Ondanks zijn ziekte en financieel geholpen (door mensen zoals Stravinsky en Menuhin) voor de behandeling ervan, is hij concerten van uitmuntende kwaliteit blijven geven tot aan zijn dood. Legendarisch is zijn laatste recital te Besançon dat intergraal op CD is verschenen, waarbij hij op één na (omwille van uitputting) alle Waltzen van Chopin heeft gespeeld. Eind 1950 stierf hij ten gevolge van zijn ziekte. Hij was 33 jaar.

Twee woorden zijn wat mij betreft toepasbaar om Lipatti's pianospel te beschrijven: muzikale perfectie. Hij combineerde een uitzonderlijke techniek met een hoge graad van intergriteit. Zijn oeuvre bestond voornamelijk uit Chopin, Mozart en Bach, maar de eerste opname die ik van hem te horen kreeg was Ravel's Alborada del Gracioso. Hij had de unieke gave om kracht en schoonheid in zijn spel te combineren, waarbij hij een unieke kristallijne zuiverheid kon naar boven laten komen. Laat een opname van Lipatti aan een pianist horen en de kans bestaat dat hij stopt met spelen, voor altijd. Vele beroemde muzikanten hebben hem openlijk bewonderd: Kempff, Schnabel, Fisher, Haskil, Poulenc, ... Karajan drukt het als volgt uit: Lipatti's pianospel is niet langer het geluid van piano, maar muziek in zijn zuiverste vorm. Ik zou het niet beter kunnen verwoorden.

Enkele opnames: Chopin Waltz n° 10 Op. 69-2, Ravel Alborada del Gracioso, Bach Partita n° 1

 

 

Discografie: http://www.emiclassics.com/artistdiscography.php?aid=19

decoration

Dinu Lipatti en Clara Haskil

13:36 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (4) | Tags: chopin, dinu lipatti, vladimir sofronitsky, scriabin |  Facebook |

11-10-08

Sibylle Baier

Sibylle Baier is een Duitse Folk zangeres, muziekant en actrice die in begin jaren 70 enkele muziekstukken heeft opgenomen. Na een trip doorheen de Alpen naar Genova schrijft ze haar eerste liedje: "Remember The Day". De daaropvolgende jaren neemt ze in alle stilte, als man en kindjes slapen, nog wat meer liedjes op. Haar liedjes zijn zeer biografisch: bv. "I lost Something in the Hills" over haar reis doorheen Schotland met haar twee kinderen, met kaart en kompas, trachtend verloren te lopen...

sibyllerobby

In 1973 acteert ze in de film "Alice in the Cities" van Wim Wenders, waarbij tevens fragmenten van haar muziek worden gebruikt. Nadien opteert ze te stoppen met muziek, toneel en cinema, en verhuist ze naar de US, waar ze een normaal leven gaat leiden en verder voor haar gezin zorgt.

Dertig jaren later beslist haar zoon Robby (op de foto naast zijn moeder) 300 home-made CD's te maken met haar oude songs, om als cadeau te geven aan familie-leden en kennissen. De geluidskwaliteit is niet echt goed te noemen, daar alles opgenomen is met een cassette-recorder en simpele micro. De CD wordt verder doorgegeven en een muziekant (J. Mascis van Dinosaur Jr) geraakt verslingerd aan de muziek en beslist het uit te geven op Orange Twin label, met als titel Colour Green. Sinds 2006 zijn er al meer dan 300.000 exemplaren verkocht. Haar zoon dringt aan om nog wat liedjes te schrijven en op te nemen, zodat een tweede CD zou kunnen gecreëerd worden. 

En ja, begin september 2008 meldt Robby dat Moeder Sibylle een nieuwe song geschreven heeft (Let Us Know) en dat deze zal gebruikt worden voor de nieuwe film van .... Wim Wenders: The Palermo Shooting.

Persoonlijk noot: dit is één van die zeer opmerkelijke CD's waar de muziekkwaliteit slecht is, waarbij je de zangkwaliteit in twijfel trekt (en terecht), waar je alleen maar kunt besluiten dat haar gitaarspel zeer amateuristisch is... maar het geheel blijkt dus zeer mooi te zijn. Haar fragiele stem, die bij momenten wat doet denken aan Nico (ook Duits en eveneens geen goede zangeres) van The Velvet Underground, maar ook de knappe en eenvoudige composities en de zeer aparte sfeer maakt dat ik deze CD hier aanprijs. De CD beluisteren is als in iemands dagboek lezen...

sibylle_cover_sm

http://www.sibyllebaier.com/home.html

10:21 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sibille bayer, colour green, folk |  Facebook |

06-06-08

Alela Diane - een stem uit de hemel

Voor mij is één van de ontdekkingen van de laatste jaren op muziekaal gebied de artiest Alela Diane. Zij componeert, zingt en speelt gitaar. Zij is van Nevada City, Californië afkomstig. Ze is in 2003 met schrijven begonnen en in de zomer van 2004 heeft ze alle liedjes van de CD Pirate's Gospel gecomponeerd. Pas 3 jaren later is de CD verschenen in de US, waar ik deze bij toeval ontdekt heb. Vrij recent is de CD ook in Europa verschenen. Ik heb haar vorig jaar in London live aan het werk gezien. Zij speelde solo de volledige CD en sommige nieuwe nummers van de in 2008 verwachte CD.

Alela

Haar muziek kan het best beschreven worden als een mix van Folk, Blues en Gopsel. Haar unieke stem doet bij momenten denken aan Billy Holiday.

Ze heeft ook een blog: http://www.myspace.com/alelamusic, waar haar liedjes uit 2003 (die dus niet op CD verschenen zijn, maar wel op een vinyl EP!!!) te beluisteren zijn.

 

11:58 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pirate s gospel, alela diane, folk |  Facebook |

16-03-08

Think of One - Zuiderpershuis Antwerpen - 13 maart 2008

 poster-SHAABI4cm

 

Gisterenavond ben ik met mijn gezin, inclusief 3 dochters naar een optreden van Think of One geweest. Think of One speelde een thuiswedstrijd in het Zuiderpershuis te Antwerpen met hun theatervoorstelling Caravan Shaâbi, gebaseerd op hun gelijknamig CD, wat eigenlijk een "gemoderniseerde best of" is van de 3 Marrakech CD's, aangevuld met enkele nieuwe songs. De band rond David Bovée staat bekend om hun Fanfare, Braziliaanse, Afrikaanse, ... en dus ook Marokkaanse projecten, waarbij gastmuzikanten worden uitgenodigd om de authenticiteit te vrijwaren.

thinkofwhat_projects_02

Het optreden, waarbij de groep aangevuld werd met 3 Marokkaanse gastmuzikanten en zangeressen, bestond uit twee delen. Het eerste deel bestond voornamelijk uit traditionelere rytmische songs, waarbij vanaf de eerste minuut de zaal spontaan sfeervol begon te dansen (gepaard met typische Marokkaanse handgeklap). Hier stonden duidelijk rasmuzikanten op het podium en nog belanrijker, het was goed te horen dat ze goed op elkaar ingespeeld zijn, met David als leider en aangever. Het tweede deel van de set werd aangekondigd als een danssessie en dit was het dus duidelijk. De muziek kreeg een modernere sound en dit was voldoende om de eerste rijen volledig uit de bol te laten gaan (geen idee van de achterste rijen...). Ondertussen waren mijn kinderen backstage verdwenen en aan het verbroederen met de partners van de muzikanten. Fantastich optreden... en ik zou iedereen aanraden de groep eens live aan het werk te zien.

12:19 Gepost door St Etienne in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: think of one, david bovee, camping shaabi |  Facebook |