Geachte Heer R. Parker.

Laat mij alvast beginnen met mijn oprechte bewondering te tonen. Ik ben geen fan van u, maar heb een ontzettende respect voor wat u gepresteerd heeft in de wereld van de wijn.

U zult alvast onze ontmoeting niet herhinneren. Het was tijdens de warme zomer van 2003, in Chateauneuf-du-pape. Ik heb de gewoonte om tijdens mijn vakantie in Frankrijk of Italië mijn gezin voor een ganse dag te verlaten om wat plaatselijke wijnboeren te bezoeken. Dit heeft al vaak in tal van memorabele momenten uitgemond, zoals de keer dat ik samen met Yvon Metras (Fleurie) rond 3u 's nacht op zoek ben gegaan naar mijn auto ergens in het dorp (ik dacht aan de kerk, maar was niet zeker meer).  Ik hoop dat u dergelijke momenten ook beleeft, alhoewel u mij geen sympathieke indruk achterliet. Ik had dus die bewuste dag afgesproken bij Laurence Féraud van het Domaine du Pegau in Chateauneuf-du-pape. Mijn verwondering was groot toen ik u daar in de kelder aantrof. Ik herkende u meteen, daar uw kop vaak in tal van wijnmagazines te zien is en er een periode was dat ik wat gespecialiseerde pers las. Op de vraag of het stoorde dat ik samen met u wat wijnen mocht proeven, mompelde u iets dat niet echt duidelijk was. Als ik iets van de Amerikaanse cultuur meegekregen heb via mijn Amerikaanse werkgever is dat Amerikanen nooit onduidelijk zijn, laat staan dat ze iets mompelen. Mijn vermoeden is nog steeds dat u het niet al te veel apprecieerde dat een gewone wijnliefhebber samen met u in een kelder mee ging proeven. Feit was dat ik op dat uur een afspraak had en dat uw bezoek op een heel ander tijdstip gepland stond. Ik heb even nog met de gedachte gespeeld u  buiten te sturen en te laten wachten, maar dit kon ik Laurence niet aan doen.

Robert, mijn vermoeden werd snel bevestigd. Je bent een niet al te goede proever. Het idee dat je alles blind proefde (wat ik ergens gelezen had) was dus ook al niet waar. We kregen om te starten de 2000 en 2001 voorgeschoteld. Mijn verwondering was groot dat jij zondermeer de 2000 een stap hoger inschatte dan de 2001. Ik liet vallen dat de 2001 veel evenwichtiger was en veel mooier fruit (ik spreek tegenwoordiger, aangetast door wat vrienden uit ons proefclubje van "sappigheid") vertoonde, waarop je antwoorde dat fruit slechts één van de elementen was van wijn. 2000 was gewoon geconcentreerder en had dus ook een veel grotere toekomst (?). Ik zou graag beide flessen vandaag in jouw aanwezigheid opnieuw willen proeven, daar ik vermoed dat de 2000 nu nog enkel een skelet is. Feit is dat ik geen discussie wou starten over wijn met de Paus van de wijn. Laurence melde mij trouwens, terwijl jij even wegging voor een sanitaire stop, dat zij en haar vader de 2001 ook verkozen, maar dat zij jou niet zou durven tegenspreken. Trouwens de communicatie tussen haar en jou verliep al vrij stroef: je bent de Franse taal niet machtig en Laurence haar Engels was ook niet om naar huis te schrijven. Op mijn voorstel om als tolk te fungeren, antwoorde je dat het niet nodig was. De volgende fles was de cuvée Da Capo 2000, een blend van 13 druivensoorten dat enkel in topjaren wordt gemaakt (en waarschijnlijk enkel opengaat als iemand belangrijk langskomt) . Dit was volgens jou een grote fles en mijn vermoeden werd later bevestigd: de score dat deze wijn kreeg was de maximum score van 100/100. Ik vond er niets aan. De wijn was puur op extractie gevinifieerd, met een alcohol-gehalte van boven de 16°, met zeer uitdrogende tannines. Ik kon het amper opdrinken. Ik beschouw wijn nog steeds als een drank, dat de dorst moet lessen en een aangename gevoel moet achterlaten. We eindigde met nog wat oudere jaargangen, maar tegen dat tijdstip was de sfeer naar nul herleid. Ik heb toen dan maar op een discrete manier van iedereen afscheid genomen.

Bob (zo worden mijn twee Amerikaanse collega's die Robert als voornaam hebben, ook genoemd), de reden van mijn admiratie voor jou heeft dus niets met jouw organoleptische kunde te maken. Ik beschouw jou als één van de grootste marketeerder van de laatste 50 jaren (Ingvar Kamprad, oprichter van Ikea en tevens rijkste man ter wereld, maar ook Ronald McDonald van de fastfood keten, zijn dit ook, maar voor heel andere redenen, maar ik vermoed dat jij de verwijzing naar beide bedrijven kwetsend zal vinden). Hoe jij via een simpele vod als de Wine Advocate sinds 1978 een hele imperium hebt opgebouwd is bewonderingswaardig. Een hele populatie heeft jou in je wijnsmaak gevolgd en je hebt vele wijnbouwers beïnvloed in het maken van "Parker"-wijnen. Je hebt een gigantisch groot marksegment gecreëerd die jou blindelings ging volgen. Nog straffer is dat je als onafhankelijke wijnjournalist de prijzen mee ging bepalen via je gekende 100 punten scores. Het fenomeen dat een individu via wat besprekingen en een arbitraire quoteing van het product de prijs zo intens gaat bepalen is naar mijn bescheiden mening uniek te noemen, en niet alleen in de wijnsector. Een zekere kritiek steeg op, als bleek dat jij alle wijnen verbouwd onder begeleiding van welbepaalde wijnconsultanten altijd scores hoger dan 90/100 meekregen, maar ja dit kan toeval zijn, want je bent totaal onafhankelijk natuurlijk. Trouwens ik geloof nooit, gebaseerd op onze ontmoeting, dat jij consequent wijnen blind kunt quoteren. Je bent ondertussen ook al persona non grata in tal van wijngebieden, maar daar heb jij via nieuwe medewerkers een mooie oplossing voor gevonden. Je bent dus een Manager geworden, die bijna alles delegeert. Ik heb begrepen dat jij nog alleen Bordeaux wijnen proeft en bespreekt. Het ziet ernaar uit dat jij stilletjes aan naar een welverdiende rust aan het evolueren bent. Ik vermoed dat jouw pensioen vele wijnbouwers zal verheugen. Bob, het gaat je goed.

Met vriendelijke groeten,

St Etienne

ps Mocht je nog op zoek zijn naar  onafhankelijke wijnproevers, dan wil ik mij wel kandidaat stellen. Zoals vermeld ben ik nogal op zoek naar evenwicht in een wijn. De Capo 2000 zou bij mij de test niet passeren.