06-12-11

Ho Chi Minh in Vietnam: een heel andere wereld – deel 4

ho chi minh,vietnam,durian,pho soep

Na enkele dagen genoten te hebben van Singapore en zijn modernsime, zou Ho Chi Minh in Vietnam een leuke afwisseling bieden. Ho Chi Minh, naar de naam van de man die Vietnam de onafhankelijkheid heeft bezorgd, is de grootste stad van Vietnam en telt iets meer dan 7 miljoen inwoners. Voorheen was de regio in Franse koloniale handen en stond de stad bekend als Saigon. En het is net deze mix van koloniale resten, Vietnamese cultuur en de ontzettend snelle groei, dat mij gecharmeerd heeft.

IMG_0154.JPG

Het werd me al duidelijk tijdens onze eerste taxi-rit van de luchthaven naar het hotel, dat dit een andere wereld is. Het verkeer kan nog het beste worden omschreven als een mierennest van scooters en bromfietsen waartussen taxi's, auto's en bussen zich een weg proberen te banen. Het tafereel is veel boeiender dan eender welke actie-film, of Jean-Claude Van Damme moest er de hoofdrol inspelen. En het werkt. Ik bedoel, het verkeer! Moesten deze miljoenen bromfietsen allemaal auto’s zijn, dan zou de stad uit alleen maar files bestaan, wat Seoul in Zuid-Korea en sommige Japanse steden al aan de lijve ondervinden.

ho chi minh,vietnam,durian,pho soep

Wat is er me opgevallen... Zullen we met het belangrijkst beginnen? Voedsel. De Vietnamese keuken is hier in onze contreien totaal onbekend, op gefrituurde springrolletjes na. Het eten heeft mij zeer aangenaam verrast en is mijn inziens het beste wat Azië te bieden heeft. Ik weet het: een Bold Statement, maar ik meen het. Hier geen overdaad aan soya-, gember- of koriandertoestanden, maar zeer uitgebalanceerde, lekkere gerechten. Eten is duidelijk belangrijk en waar je ook gaat, je ziet er mensen eten, hurkend op straat, of in één of andere geïmproviseerde eettent, ergens aan de kant van de weg. Net als in andere Aziatische landen staat eten gelijk aan delen. Denk bijvoorbeeld ook aan Noord-Afrika. Wij westerlingen zijn veel meer individuen aan tafel, met ons onderleggertje dat mooi je territorium afbakent. Ik kon het me maar niet uit mijn hoofd halen, maar ik vermoed dat de decenia Franse overheersing een zekere focus op eten heeft achtergelaten. Culture alimentaire heet dat dan. De prodcuten zijn er geweldig: veel vers uit de zee, veel lekkere groenten. Wat hebben we gegeten op die vijf dagen? Vaak verse springrolls, een delicate niet-gefrituurd flinterdun deegrolletje, gevuld met bijvoorbeeld garnalen en verse groenten. Een andere klassieker is de Lotus-salade, gemaakt van de stengels en wortels van de lotus-plant, in Vietnam symbool voor zuiverheid en perfectie. Ik heb nu twee weken later echt heimwee naar mijn dagelijkse portie. De Pho-soep (spreek uit: poe) is ondanks de benaming, zeer lekker en bestaat uit noodles, vlees (vaak rund) en veel verse groenten- en kruidbladeren. Een misterie was voor mij de licht krokant gebakken krab. Ik kon niet begrijpen hoe men de schaal van de krab eetbaar kon maken, want het beestje wordt in zijn geheel op het bord achtergelaten. Een eerste beet maakt duidelijk dat je alles kan opeten, poten incluis. Enkele maaltijden verder toch maar de vraag gesteld: ging het hier om een moderne kooktechniek waar langdurig op lage temperatuur het pantser van het beestje week wordt gemaakt? Niets is minder waar! De groeiende krabben worden gevangen na zij hun schaal hebben verloren en de nieuwe laag nog niet uitgehard is. De maaltijden worden steeds aangevuld, zoals verwacht, met rijst, en laat me duidelijk zijn: er is rijst en er is rijst. De Vietnamse rijst is dus zeer lekker. Ik heb mij er voor de rest niet al te veel in verdiept.

IMG_0149.JPG

Als dessert en tussendoortje hebben we vaak fruit gegeten, zeer exotisch fruit. De onaangename reuk van durian (denk hierbij aan rioleringswerken), vaak the king of fruit genoemd, werd ik maar niet gewoon, maar de smaak is toch wel zeer lekker. Het is trouwens op vele plaatsen verboden een exemplaar in je hotel of op de vlieger mee te nemen. Uiteraard ook zeer veel mango gegeten, maar ook passie-vrucht en deze twee fruitsoorten deden me spontaan denken aan mijn verblijf in de tropen van Brazilië: niets lekkerder dan tropisch fruit te eten, supervers en afkomstig uit een tropisch gebied. De wereld zit eigenlijk wel goed in elkaar. Pataya vind ik maar niets, daar het weinig smaak heeft. Daarintegen als je een bom aan smaak wilt, drink dan verse kokosnootsap, wat op elke hoek van de straat kan genuttig worden. Er wordt bij de maaltijd Ba-Ba-Ba (333) gedronken, het lokaal bier, en bij die tropische omstandigheden, een aangename verschijning.

IMG_0151.JPG

Wat mij zeer opviel is de vriendelijkheid van de mensen. Uiteraard zien zij Westerlingen als een zak dollars en wat je ook hebt, is dat de aanraking van een grote blanke man, zekerheid biedt voor veel geluk en voorspoed in het verdere leven. Dus ja, overal waar ik kwam werd ik door giechelende kiekens betast. Gezien de enorme populatie is het een harde wereld en de concurrentie is moordend. Maar ondanks dit fenomeen voel je in tegenstelling tot Shanghai bijvoorbeeld een grote vorm van beleefdheid, dienstigheid en interesse.

IMG_0249.JPG

En om af te sluiten, moet ik het nog hebben over ‘imitatie’. Alles is er in het nep te koop. Echt alles! You name it, I’ll find it. Een horloge van Rolex, de nieuwste modellen Hermes Birkin handtassen, Loubourtin schoenen, Samsonite-valiezen, Hervé Leger kledij, Gucci-portefeuilles ... allemaal gezien en volgens mijn advokaat mag ik niet vertellen of ik iets gekocht heb. Ik kan jullie wel prijzen meegeven, wat volgens mijn advokaat niet garant staat dat ik iets gekocht heb. Alle prijzen moeten er onderhandeld worden, en de regel is om direct naar 50% van de gevraagde prijs te gaan. Het lukt! Ik bedoel, het zou moeten lukken. 95% van de aangeboden spullen is rommel, maar wonderbaarlijk is er een parallele markt voor perfecte imitatie. Je betaalt in plaats van $30 bijvoorbeeld $120 voor een Louis Vuitton-handtas, maar het product is dan van echt leder gemaakt, het komt met een echtheids-certificaat en de verpakking is identiek aan hetgeen je op Les Champs Elysees zult krijgen. Ik weet echt niet hoe ze het doen, maar ik durf er mijn kop voor wedden dat niemand het verschil kan detecteren.

IMG_0140.JPG

11:47 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ho chi minh, vietnam, durian, pho soep |  Facebook |

30-11-11

Singapore - Maf!!! Deel 2

  

marina-bay-sands-singapore-7.jpg

Ik heb mijn eerste 48 uren in Singapore achter de rug en wonderwel overleefd. Maf. Ik heb me echt laten gaan en heb de klok rond geleefd. Twee ontbijten zijn aan mijn mond voorbij gegaan. Maar als dit de prijs is die ik er voor moest betalen, dan zij het zo. Ik heb gedanst in een dolgedraaide club waar de meeste mensen de dansvloer lieten links liggen om op stoel, bank of tafel een shuffle uit te voeren. Een rijke dikke Arabier morstte er trouwens liters Moët op zichzelf, zijn vrienden of collega’s, vrouwen die er graag bijhoorden en mensen die wat te dicht in de buurt kwamen. Waar vind je trouwens een club waar de meeste bezoekers een fles vodka (Grey Goose, voor de kenners) bestellen, aan extreme prijzen? Ik heb Chinese soep gegeten om 6 uur ‘s morgens, op straat, tussen plaatselijke hoeren die net twee Amerikaanse binken aan de haak hadden geslagen. Ik ben in een mooie lounge-bar geëntertaind door twee fantastische goochelaars, bij mij aan tafel. Aziaten zijn fan van Karaoke en uiteraard moest ik er ook aan geloven; het werd trouwens Mrs Robinson en Strawberry Field. De Singapore Sling, een cocktail uitgevonden in een ver verleden in de Long Bar van de Raffles hotel, smaakt trouwens verrukkelijk als het niet artificieel gemaakt wordt, zoals zo vaak in onze contreien. Fuck siroop, je moet verse sap gebruiken. Bij toeval heb ik bij ochtendstond de mooie Marina Bay ontdekt, omgeven door prachtige moderne gebouwen. Ik werd er stil van. Hier wordt geschiedenis geschreven, dacht ik bij mezelf. Onze boerentoren trekt op geen kloten.

  

IMG_0041.JPG

En dan… onverwacht, moet ik zeggen, heb ik er een extreem lekkere maaltijd genuttigd, en dit dankzij een zeer bejaarde taxi-man. Ik zal de man eeuwig dankbaar zijn. Het was bijna middernacht en de concierge van ons hotel had tot mijn eigen verbazing moeite om nog een open eetplaats aan te raden, en dit voor een vrijdagavond. Ik wou iets uit de zee, voor de rest maakte het mij niet zo veel uit. Dan maar op goed geluk de keuze aan onze taxi-chaffeur laten, goedwetend dat er mogelijk een commissie aan verbonden is. Het werd de No Signboard, een eethuis gespecialiseerd in seafood, waar er bijna dag en nacht gegeten kan worden. De plaats zag er eigenlijk niet uit, maar ik had direct een goed gevoel. Hierover zal ik een apart artikel aan wijten in deel 3, goed wetend dat de kans ontzettend klein is dat er iemand iets aan zal hebben, maar uiteindelijk is het mijn blog en doe ik wat ik wil.

IMG_0323.JPG

Nog dit: Singapore is extreem proper en zeer veilig. Er heerst er een soort van schrik-regime. Je ziet dag en nacht kuisploegen die de straten, hotels en winkels proper houden. Betrapt worden op iets op de grond te gooien, wat wij uiteraard nooit doen, kost je al gauw 500 SGD (zeg maar 290 euro). Zoals eerder vermeld, bezit van minimale hoeveelheid drugs betekent de doodstraf. Er wordt zeer vaak je identiteitskaart gevraagd, zelfs als je naar een plaatselijk (niet-sexueel getinte) massage gaat.

Ik heb er een dubbel gevoel aan overgehouden, zeker na het onderwerp met verschillende locale mensen besproken te hebben. Het land en de stad doen het econonisch zeer goed. Er is inderdaad de roep naar meer democratie en meer individuele vrijheid, maar anderzijds is er het besef dat zij in een zeer welstellend land leven ten opzichte van hun buurlanden. De keerzijde is dat de prijzen van de woningen de pannen beginnen uit te slaan, zeker nu ook Russen dit paradijs ontdekt hebben.

Mij viel het op dat, waar je ook komt, er steeds een toonbare hiërarchie heerst. Dit moet een restant zijn van de eeuwenlange Engelse overheersing. In een bar, hotel of restaurant, zal je altijd zeer duidelijk de verschillende rangen zien. Singapore Airlines, trouwens zondermeer de beste luchtvaartmaatschappij ter wereld (en hier spreekt een kenner), illustreert trouwens de pikorde van het vliegend personeel aan de hand van dassen en klederdracht in hun boordmagazine. Er zijn vier verschillende dassen voor de stewards en de stewardessen dragen prachtige traditionele kledij, en dit ook bestaande uit 4 verschillende motieven.

OK, nu vlieg ik naar Vietnam, en ik heb zonet een glas Singapore Sling besteld aan de stewardess met het geel-blauwe motief….

 

singapore,marina bay,singapore sling

18:01 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: singapore, marina bay, singapore sling |  Facebook |

28-11-11

Singapore, here I come… (CEO van Coca Cola Corp.) – Deel 1

Ik schrijf dit op een Finnair-vliegmachine richting Helsinki, waar ik later vandaag een vlucht heb naar Azië. Een plotse ingeving maakte dat ik een last-minute trip naar Singapore heb geboekt, waarbij ik ook Ho Chi Minh in Vietnam zal bezoeken. Geen idee wat me daar te wachten staat, maar laten we zeggen dat de twee weken Shanghai en het platte land errond, 2 jaren geleden bij mij een verpletterende indruk heeft achtergelaten, en dit voor verschillende uiteenlopende redenen. Singapore, dat een enorme stad is van het gelijknamig land zou vrij westers aanvoelen en is gesitueerd in een op dit moment zeer dynamisch werelddeel. Ik ben vooral geïnteresseerd in de culturele verschillen, want laten we duidelijk zijn, als je ergens een cultuurschok wil meemaken, ga dan naar het Oosten. Vietnam stond al jaren op mijn lijst, en daar mijn bestemming Singapore werd, kon dit mooi gecombineerd worden. Voor de rest heb ik geen special plannen of heb ik geen programma samengesteld; ik laat alles op mij afkomen, en hoop op wat plaatselijke contacten en culinaire ontdekkingen. Mijn hotels zijn geboekt, and that’s it!

 

singapore.jpg

 

Ik heb twee valiezen gepakt: een eerste met wat zomerse kledij (het zou daar nu 30⁰C zijn en tropisch vochtig) en een tweede met een 12-tal flessen naturlijke wijn. Tja, ik moet er zelf mee lachen. De tweede koffer zal ik op de terugreis kunnen gebruiken om wat gekochte spullen (een namaak Louis Vuitton, een Rolex en een voor-$20-op-maat-gemaakte-kostuum?) mee te nemen. En reizen met een valies vol lucht leek me ecologisch niet verantwoord. Daar ik de laatste tijd steeds vaker (eigenlijk altijd) mijn eigen wijnen op restaurant meeneem, moet Singapore er ook maar aan geloven. BYO heet dit bij ons. Wat zijn de andere bezonderheden en voorzorgsmaatregelen? Even denken... Tja, een bezoek aan Vietnam vereist een visum (visa). Ook nog, in Singapore is de Singapore Dollar het betaalmiddel, en voor Vietnam wordt er aangeraden om US Dollars mee te nemen, die je ter plekke kunt wisselen tegen de Dong. Inspuitingen waren bij mij niet nodig daar ik voldoende stempels op mijn geel vaccin-boekje bezat. Facebook zou in Vietnam een probleem kunnen zijn.

Hebben jullie dit ook? Je vertrekt op reis en je weet dat je iets vergeten bent. Hopelijk niets essentieel, zoals je reispas of kredietkaarten. Ik dacht dat alles gecovered was, maar ik zat nog maar net op mijn 6F-plaats  (neen, ik vlieg niet Business-class), of ik wist het: business cards!! Die kleine mannetjes ginder zijn er gek op. Bij elke ontmoeting, in een bar, in de metro of in een Heren-toilet, het kaartje wordt bovengehaald en omgewisseld, waarna het aandachtig bestudeerd wordt, om nadien de leeftijd te vragen. Ik heb mij altijd afgevraagd of een vrachtwagenchauffeur of straatveger ginder ook in het openbaar zo’n uitwisseling forceert. Ze zullen mij maar op mijn woord moeten geloven dat ik de CEO van Coca Cola ben, of zal ik mijn oude one-liner nog eens bovenhalen: ‘I am selling weapons and drugs to kids…’. Deze lijn heeft ooit eens een Russisch hoertje dat een Finse zakenman begeleidde uit haar comateuze toestand gehaald en ik zag waarachtig bewondering voor mij in haar ogen… Hier zijn trouwens getuigens van!! Feit is dat in Singapore de doodstraf staat voor bezit van minimale hoeveelheid drugs, dus misschien toch maar houden op het Coca Cola verhaal.

Ik hou jullie op de hoogte…

07:56 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: singapore, ho chi minh, vietnam |  Facebook |

19-06-10

De Lofoten: op zoek naar de middernacht-zon en de ideale kabeljauw

 

decoration

 

prolog

Het was enkele maanden geleden beslist, ergens tussen twee flessen wijn aan tafel in een restaurant in Stockholm: we zouden in juni voor enkele dagen naar de Lofoten trekken, een eilandengroep in het noorden van Noorwegen. Het zou er fantastisch mooi zijn en midden-juni betekent, daar het ten noorden van de Arctic circle ligt, 24 uren daglicht en dus ook een hopelijke wondermooie middernacht-zon, tenminste als de wolken geen eten in het roet gooien. En van eten gesproken: Lofoten staat bekend voor zijn kabeljauw en koolvis. Wat is trouwens de kans dat men in België kraakverse kabeljauw te zien krijgt? Inderdaad: 0%. En in plaats van de vis naar hier over te laten komen, gaan wij nu zelf naar de bron. Het is dus wel een voordeel om enkele begenadigde vissers mee te nemen. Ik zal dan wel instaan voor de bereiding. Boter in de pan, vis in de pan en nadien pan in de oven, ... categorico

 

introduksjon

Er waren eens twee Denen, twee Zweden, een Nederlander en een Belg. Deze namen elks ergens in juni op een zondag vanuit hun dichtsbijzijnde luchthaven een vliegtuig richting Oslo. Daar zouden ze elkaar ontmoeten en pas plannen beginnen maken voor de volgende dagen. Er was van Oslo nog twee vluchten gepland en er was ergens een huisje gehuurd ...

fortelling

Geschreven op de weg terug ... tijdens de 3 vluchten die me huiswaarts brachten...

Vooreerst, Lofoten is gewoonweg magnifiek. Naar het schijnt zou dit trouwens de oudste eilandengroep op deze kloot zijn en éénmaal dit wetenschappelijk bewezen feit kennis wordt, dan wordt deze plek nog unieker, althans voor mij.  Het contrast tussen het water van de zee en de rotsige gebergtes is zeer indrukwekkend voor ons, plattelandsbewoners, maar allicht ook voor andere lieden. Het water is van een ongeziene helder- en zuiverheid. De wonderlijke landschappen zijn om stil van te worden.  Het feit dat een dag 24 uren telt is nergens zo duidelijk dan boven de 67° noorderbreedte. Zo hebben we op de eerste reisdag, na een simpele maar lekkere zelfbereide pasta-gerecht, de nacht zo goed als doorgebracht, zittend op een plekje gras kijkend naar het noorden, waar we een schouwspel zagen van zee, zon en wolken. En inderdaad de zon vertikte het om onder te gaan. Bij zo'n schouwspel smaakten de talrijke wijnflessen, die gelukkig de reis hadden overleefd, ontzettend, ondanks de limonade-glazen.  Het viel me op dat er soms een ongekende complete stilte heerst, maar die nachtelijke uren werden gevuld met koekoeks-geluiden en andere ondefiniërbare dierlijke stemmen, allicht tevergeefs wachtend op een beetje meer schemering. De dieren waren alvast geen beren, want die zouden er niet leven, aldus één van onze taxi-chauffeurs.

loff

's Anderdaags zouden we de zee aandoen, werd er geopperd, zodat we toch maar besloten ons bed op te zoeken. Ik heb gedurende de enkele uren in bed in een klaarlichte kamer zeer diep geslapen, allicht geholpen door een immense stilte. Ondanks dat we voor visvangst klaarblijkelijk een verkeerde seizoen hadden uitgekozen, zijn we 's morgens al met een vissersboot ver genoeg de Oceaan ingetrokken, op zoek naar kraakverse kabeljauw. Noren zijn nogal voorzichtige mensen, want de uitdrukking  "geen garantie" hebben we vaak gehoord.  En het is ons ondanks hun Scandinavische pessimisme toch gelukt een 5-kilo-wegende exemplaar aan boord te hijsen. Volgens de kenners zouden de kabeljauw in de diepe zee gevangen veel beter smaken dat de exemplaren die aan de kustlijn blijven plakken. De vis wordt er met aardappelen en een botersaus met stukjes ei in klaargemaakt en uiteraard gingen we deze traditie in ere houden. De kabeljauw was echt super lekker en uiteraard was mijn inziens de botersaus er te veel aan. Tijdens onze boottocht zagen wij aan de vele wallen één van de specialiteiten uit de regio: de gedroogde kabejauw of stokvis, ontstaan uit noodzaak, daar er zelfs in een gebied omgeven door zee, periodes van schaarste zijn. De vissen hangen er zonder kop gedurende een viertal maanden, vanaf de late winter, wanneer de temperatuur net boven het vriespunt uitkomt en de lucht zeer droog is, aan speciaal gebouwde gigantische rekken. Het voordeel ten opzichte van andere regio's in de wereld waar dit in gebruik is, maar meestal in zout wordt gedroogd (baccalau), is dat in dit gebied de vissen totaal zoutloos worden gedroogd. Het klimaat laat dit toe. Uiteraard gingen de verschillende variëten ons bord passeren. De hele droge versie had ik al eens in Ijsland geproefd en eigenlijk moet je dit meer als een snack zien. Men kan ook een vis krijgen dat slechts enkele weken heeft gedroogd en ik hield zeer veel van de textuur ervan, wat te vergelijken was aan dat van een zwaardvis. De smaak was uiteraard niet zo indrukwekkend als de vers gevangen en bereide exemplaar.

lof

We kregen maar niet genoeg van de zee, en om die reden zijn we dezelfde dag nog met een soort van speedboot aan 80km per uur enkele fjorden ingetrokken. Als kleine kinderen stonden we naar elkaar te glunderen in ons speciaal waterwerend felkleurige warm pak. Het is in dergelijke fjorden dat de kabeljauwvissen hun eieren komen leggen tijdens het winterseizoen. We hebben trouwens ook talrijke zee-arenden van heel dichtbij kunnen bewonderen, maar spijtig genoeg geen walvis. En van walvis gesproken: het moest er nog eens van komen en tot mijn schaamte lijkt het wel een gewoonte te worden wannneer ik in Noorwegen of Ijsland ben. Deze keer was het een Wale-burger ergens als lunch, maar ook op een avond als gegrild vlees op een brochette. En mijn conclusie is alweer dat walvis verdomd lekker vlees is, wat de hele wereld er ook mag van denken.

Voor de laatste avondmaal stond het Zweeds stel in ons gezelschap (geen koppel trouwens, maar sinds jaren collega's) erop dat we een typische Zweeds Midsummernight-maaltijd zouden krijgen. Het was een soort generale repetitie voor hun en wij waren al te blij om als hun proefkonijnen te fungeren. Zij gingen voor alles zorgen. En het werd een ware feestmaal, bestaande uit haring, zoute aardappelen met bieslook, zure room, rode paprika- en ajuinringen, bessengelei, bier en uiteraard de niet-te-versmaden snaps dat zeer koud en in één teug, voorafgaand aan een lied, moest worden leeggegoten. De bedoeling is dan dat één slok (volgens één der vele liederen) enkele malen heen en weer wordt geslingerd in de slokdarm (geen mens die weet hoe je dit moet doen, zonder te spauwen of kokhalsen), zodat een mens maximaal genot heeft van de dosis alcohol, want het is geenzins de bedoeling om dronken te worden. Ja, ja, die Zweden, ze kunnen er wat van ... en het was grappig om te zien hoe mijn Zweedse collega ondanks deze theorie later op de avond plots zijn licht uitging.

slutningen

Was alles dan perfect aan de Lofoten? Is dit dan het aards paradijs? Neen, toch niet. Het weer viel bijvoorbeeld zwaar tegen, zeker als je bedenkt dat het eind juni was. Wij kregen er vaak te horen dat het in de zomer ergens in juli wel zonnig en warm kan worden (?).  Het weerbericht zou al weken melding maken van een beetje regen, veel bevolking en af en toe de zon dat er door zou komen... en dit is exact wat je er vaak kunt verwachten. Het weer veranderd er trouwens ontzettend snel, en buiten sneeuw hebben we op de 3 dagen alles gehad, tot zelfs hagelbuien. Het leven is er ook ontzettend duur. Zo was een hamburger op een bordje met wat sla en enkele aardappelen omgerekend 20 euro. De Wale-burger was er verassend de helft goedkoper, wat we dan gretig als excuse gebruikt hebben om dit dan maar te bestellen. Alcohol is er niet te betalen. De accijnzen zijn allicht de hoogste van heel de wereld en de btw is er eventjes 25%. Het kan dus nog altijd slechter dan in ons apenland. Je merkt aan vele zaken dat de levensstandaard er ontzetend hoog is, behalve aan de huizen ... Een Noor ligt van het uitzicht van het dak en de muren die hem omringen dus absoluut niet wakker van. Er zijn belangrijker dingen in het leven...

loffff

10:34 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: lofoten |  Facebook |

09-05-10

Paris: baby baby baby

Ik hou ontzettend van Parijs en heb af en toe de drang om er voor enkele dagen naar toe te gaan. Ik heb het geluk dat ik er trouwens enkele keren per jaar omwille van mijn werk verwacht wordt. Volgende week is het zo ver. Allicht volgt na mijn trip een verslag over enkele leuke wijnbars, bistro's, wijnwinkels of andere boeiende zaken dat ik hoop te ontdekken. Stay tuned.

Ter illustratie aan dit stukje had ik een kleffe foto van Parijs kunnen plaatsen, type:

Ernst Haas Paris

 

Maar om de vibe van het hedendaagse Parijs te illustreren lijkt met het volgende beter (verboden onder 18 jaar):

Genant, gedurfd, hip, platvloers, onnozel, grappig, flauw, belachelijk, sexy...? Ik laat het aan jullie over. Mij is het uiteraard om de tekst van het liedje te doen.

06:23 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: paris |  Facebook |

16-10-09

Mijn werk voert mij naar verschillende plekken...

Mijn werk voert mij naar verschillende plekken, elke maand van het jaar.

Elke maand spendeer ik ongeveer één week in London, één week in Scandinavië (eigenlijk moet je Nordic zeggen, want anders beledig je de Finnen) en enkele dagen in Parijs of een andere stad. Tussendoor vlieg ik af en toe naar de US, maar andere landen zijn ook al aan de beurt geweest: Polen, Oostenrijk, Spanje, Hongarije, Brazilië, China, ... Het aantal bezochte landen tikt nu al aan 30 eenheden.

Elke trip leert mij iets bij over een land, de cultuur en de inwoners ervan. Zo heb ik mooie herhinneringen aan de mooie Schotse Highlands, de leuke avonden in San Sebastian met een fantastische keuken, maar ook de Favela (krottenwijk) van São Paulo die in al zijn lelijkheid toch iets ontroerend heeft. Het meeste indruk heeft zowiezo China, en eigenlijk moet ik Shanghai zeggen, op mij gemaakt, maar over de 10 dagen daar ter plekke zou ik eigenlijk een apart artikel moeten schrijven. Ijsland heeft ook iets met mij gedaan.

Brazilian%20favela%20-%20by%20Lika%20Braun

 

Ik hou van de typische Londense vibe, die zo multi-cultureel is dat je er vrolijk van wordt. De duizenden jaren geschiedenis van Rome heeft een verpletterende indruk op mij gemaakt. Parijs is wat mij betreft de mooiste stad ter wereld en het is spijtig dat er Parijzenaars in leven. Wij kunnen nooit kiezen tussen Barcelona of Madrid voor een weekendje uit.  Ik kan ontzettend genieten van de Ierse humor. Ik heb ontzettend veel bijgeleerd van Nederlanders over hoe je een business-meeting structureert. Wie is hier op de hoogte van die typische Chinese egoïsme en lak aan regels? Vertrouw nooit een Zweed als die ja zegt. Ijslanders zijn extreem behulpzaam. Oost-Europeanen hebben een zekere warmte die wij niet hebben of al lang verloren hebben. Noord-Amerikanen zijn oprecht vriendelijk en zeer direct in hun oordeel. Ik hou van Italië met de mooie landschappen en het lekker eten. Ik weet het, het zijn allemaal cliche's, maar ze kloppen wel. En iedereen weet trouwens wat het leukste is aan het veel reizen? Inderdaad, het thuiskomen...

Ik vind het belangrijk om tijdens het reizen open te staan voor alles om je heen, om continu je voelsprieten alert te houden. Ik geniet om van de luchthaven een taxi te nemen en de nieuwe landschappen en omgeving te bewonderen, terwijl ik ook een volgende business deal aan het bedenken ben of me er voor aan het voorbereiden ben. Maar vaak reis ik in de reis als het ware. Het volstaat om met de taxi-chauffeur te spreken, want als deze niet de Engelse of Scandinavische nationaliteit heeft, dan ga je nog een andere wereld binnen. Een voorbeeld? Ik had ooit een vroege afspraak in het hoofdkwartier van Ericsson in Zweden, zodat ik genoodzaakt werd om de avond ervoor te reizen. Op de weg naar mijn hotel geraakte ik aan de praat met de Iraanse bestuurder van mijn taxi: over hun cultuur, de politieke situatie, de fantatische landschappen (ik heb al vaak van mensen gehoord dat Iran een prachtig land is) en hoe kan het ook anders, hun eetgewoontes. Zijn uitleg kwam mijn inziens dicht in de buurt van de Indische keuken, waarop hij met mijn conclusie lachte en vroeg of ik die avond nog iets gepland had? Niets dus, waarop hij voorstelde om mijn valies af te zetten aan het hotel en mij mee te nemen naar een Iraanse restaurant in de buurt dat eigendom was van enkele familie-leden. Na de kennismaking kreeg ik te horen dat ze een speciale maaltijd voor mij gingen bereiden. En inderdaad ik kreeg de indruk, kijkend naar mijn overvolle tafel dat zij elk gerecht van op de kaart in kleine porties opgediend hadden, een soort van mezze van de Iraanse keuken eigenlijk.  Veel te veel dus. Veel lekkere stoofpotjes van vlees of groenten, lekker gekruid. Het enige wat ik echt niet lekker vond was hun nationale drank, een soort limonade gemaakt van melk. Regelmatig kreeg ik tijdens de maaltijd aan mijn tafel trouwens gezelschap van een familielid, en tegen dat mijn maag op springen stond en kijkend naar een nog steeds overvolle tafel, kwamen alle familieleden mee aan tafel en werd alles onder een zee van vreemde woorden verorberd, terwijl ik gelukkig thee zat te drinken.

Iranmeal

De uren op een luchthaven zijn werkuren want met een Laptop, 3G-kaart en GSM kom je heel ver. Op een vliegtuig zal ik minder gemakkelijk werken, maar vaak een boek openslaan, een tijdschrift doornemen of een artikel voor mijn blog schrijven (ik zit nu op een SAS vlucht tussen London en Stockholm).

Hoe herken je iemand zoals ik, die zeer veel vliegt op een luchthaven? Dat zijn mensen die in alle rust rondlopen, die bij een vertraging niet gaan klagen aan de balie, die zelfs niet gaan informeren over het tijdsverlies en het mogelijk uur van vertrek (dit heeft toch geen zin, geloof mij) en die bij een geannuleerde vlucht gewoon hun GSM aanzetten om één of twee telefoontjes te plegen. Niets kan ons uit ons lood brengen.

5-FAWLTY-TOWERS-384_631174a

Hotels zijn ofwel hemels (niet dat je er thuis gaat voelen) ofwel een hel. Ik kan jullie verhalen vertellen waar je tenen van gaan krullen, zeker in Engeland, waar ik nu op het eerste zicht aantrekkelijke landelijke hotels gewoon vermijd, daar deze op gebied van hygiëne en service vaak klote zijn. Ik ken verschillende Fawlty Towers, waar je voorheen bediend werd door Spaans en nu meer en meer door veel te laag betaalde Oost-Europees personeel. Maar zelfs de grote hotelketens schieten vaak te kort. Zo was na een werkdag in London ooit mijn volledige kamer leeggehaald: mijn valies, kledij en toiletbenodigdheden waren weg. Op de vraag aan de balie om deze terug te krijgen, werd met handen in het haar gereageerd. Feit is dat ik na het avondmaal (met Duitse collega's nota bene, die uiteraard spottend reageerde op mijn verhaal) nog steeds niet alles terug had. Ze gingen blijven zoeken en 's morgens bij vertek had ik nog niet alles terug - alles uit de badkamer was namelijk verdwenen. Mijn vermoeden was dat ze mijn volledige toiletzak hadden weggegooid. Ik kreeg de hotel-manager niet te spreken, en vroeg wel om opgebeld te worden tijdens de dag om over een financiele compensatie te spreken. Ik heb een lijst van verloren artikels opgemaakt en hen dit toegestuurd, waarop ik direct de manager aan de lijn kreeg. Het eerste op de lijst van tientallen items was een spotgoedkoop scheermesje, waarop gevraagd werd hoeveel ik er voor vroeg. Mijn antwoord luidde als volgt: "this was a gift from my wife and I was very attached to it. I had it for years now, so I would like to have £100 for it. " Ik hoorde nog een zucht aan de andere kant van de lijn, en ik voelde dat ik die dag geld ging verdienen. De pond stong toen nog zeer hoog trouwens.

Allicht maken jullie tijdens het lezen van dit artikel de bedenking wat ik in godsnaam doe voor werk. Dit is trouwens een vraag die je heel vaak te horen krijgt als je aan de praat geraakt met  andere "business"-mensen, in een lounge op een luchthaven bijvoorbeeld (een Iraanse taxi-chauffeur zal die vraag trouwens nooit stellen, daar deze niet interessant is). Mijn standaardantwoord op die vraag is tegenwoordig: "I am selling weapons and drugs to kids." Aan mijn kinderen vertel ik dat ik reis en veel interessante mensen ontmoet.

a202_s10

11:36 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: reizen, hotels, iraanse keuken, verschillende culturen |  Facebook |

21-08-09

Ijsland – Meer dan Fish-sticks en Aquavit?

 

Proloog 

Hier zit ik dan op het vliegtuig richting het Noord-Westen van Europa. Twee dagen geleden was ik nog in Toscanië bij temperaturen van 35°C en nu ben ik op weg naar een land waar het rond deze tijd van het jaar vochtig is en amper 12°C warm zal zijn, op een breedtegraad van net geen 66°.

decoration

De reden van dit artikel is een SMS-antwoord van iemand op mijn melding dat ik deze week naar Ijsland ga, voor het werk. De persoon wist mij plagerig te melden dat ze er fantastische fish-sticks hadden en dat ik het desnoods kon wegspoelen met Aquavit. Dit wordt mijn derde bezoek aan Ijsland, en echt waar ik weet begot niet meer wat ik bij mijn vorige twee bezoeken gegeten heb. Betekent dit dat het op niets trok? Ik vermoed van niet, want anders zou ik het mij wel hehinneren. Er zal wel veel vis geserveerd worden? Uiteraard is visvangst één van de meest belangrijke economische activiteiten van het land, maar ik kan me echt geen vis-gerecht meer herhinneren.

Dus ondanks mijn beroepsmatige activiteiten, die vooral gaan leiden naar een congres op mijn vakgebied en contacten met mensen uit Nordic, hoop ik wat tijd te vinden voor het ontdekken van de culinaire geneugten van Ijsland, en meer specifiek Rejkjavik, waar ik ga verblijven. Het wordt dus geen reisverslag.

Ik ben wel benieuwd naar de sfeer die er heerst omwille van de extreme economische crisis. Het land is zo goed als failliet en in feite wordt deze week een wet al dan niet door het 62-koppige parlement gestemd dat maakt dat alle inwoners de schulden van de failliete Ijslandse banken aan de gedupeerde Engelse en Nederlandse klanten terug zullen moeten betalen. Een snelle berekening maakt dat elke inwoner dagelijks 3 euro zal moeten betalen ... en dit voor de volgende 15 jaren. Ik zal tijdens mijn ontmoetingen maar snel zeggen dat ik uit België afkomstig ben en dat we niet al te hoog oplopen met onze Nederlandse buren. Onbegrijpelijk dat dergelijke wet zou kunnen goed gekeurd worden, maar er heersen hogere krachten en ook de Europese Gemeenschap (waar Ijsland zo graag zou willen toetreden) is de nodige druk aan het opleggen op de onmachtige Ijslandse regering om dit te laten passeren. Feit is wel dat alles er momenteel veel goedkoper zal zijn dan vorige jaren, te wijten aan een extreme devaluatie van de Ijslandse Kroon.

Sjáumst...

 

Mijn bevindingen na 4 dagen Rejkjavik 

Góðan daginn

Ik zal nu niet beweren dat ik na 4 dagen ter plaatse een specialist ben van wat er zich op culinair gebied afspeelt in Rejkjavik. Zeker als toerist en dus ook als restaurant-ganger kan je onmogelijk met zekerheid te weten komen wat er op het fornuis in de potten van de Ijslandse moeders aan het pruttelen is voor hun kroost.

decoration

Ijslandse voeding bestaat mijn inziens uit 4 poten: Vis, schaaldieren, lamsvlees en melkproducten. Verse vis kan er uiteraard het hele jaar door verkregen worden. Er wordt voornamelijk schelvis, kabeljauw, schol, heilbot, haring en zelfs zalm gevist en dus geserveerd. De bereidingwijze in restaurants is echter nogal exotisch te noemen  vaak in combinaties met zware roomgebaseerde sauzen of nog erger met rood fruit, wat echt de smaak van de superverse vis maskeert. Uiteraard kon ik het niet laten om hier en daar wat opmerkingen over te maken, en ik vermoed dat de reden voor dit spijtige fenomeen te vinden is in het feit dat iedereen er vis in een pan kan klaarmaken, dus moet het op restaurant anders. Er werd mij trouwens ook meegedeeld dat de Ijslandse moeders vaak stoofpotjes van vis klaarmaken. Een andere visspecialiteit is Harðfiskur (spreek de ð als een Engelse zachte th), wat eigenlijk gedroogde vis is en best te pruimen is (ik heb gedroogde heilbot geproefd). Het wordt eigenlijk meer als een snack beschouwd en omwille van het zeer droog karakter wordt aangeraden om er wat boter op te smeren.

Ijslandse kreeften, langoustines en garnalen staan ook op het menu.  Het lekkerste wat ik er deze week heb gegeten, weliswaar in een zogenaamde betere restaurant, was een potje van kreeft klaargemaakt met bloemkolen, overgoten met een foies-gras sausje, wat schijfjes truffel erbij, aangevuld met wat chili en enkele groene kruiden. Ook het bord met gegrilde kleine kreeften heeft mijn smaakpapillen meer dan geprikkeld. De Ijslandse kreeften worden niet groter dan zeg maar 15 à 20 cm (te wijten aan het zeer koud water - only 5°C on a good day*), maar zijn enorm smaakvol en hebben een stevigere structuur dan wat wij gewoon zijn..

Een ander topproduct van op het eiland is het lamsvlees. Je hoeft maar Rejkjavik te verlaten om overal grazende schapen en naargelang het seizoen ook lammetjes te ontdekken. Je kan ze niet natuurlijker en biologischer vinden dan op dit eiland. De smaak van het vers vlees is hemels te noemen en zelfs de variante, waar het vlees gerookt wordt (de Hangikjot) is zeer lekker.

Ik heb mij ook schuldig gemaakt aan het eten van een stukje walvis. Ijsland is één van de weinige landen in de wereld dat weigert om het verbod op walvisvangst te ondertekenen. Dan maar eens een stukje vers vlees uitproberen (tijdens een bezoek aan Sandjeford in Noorwegen enkele jaren geleden had ik eens een gerookte versie gegeten, tot grote afschuw van mijn dochters bij thuiskomst - ik zal hun teleurstelling in hun ogen nooit vergeten). Walvisvlees smaakt echt lekker; het is rood vlees dat mijn inziens wat smaak betreft, weliswaar verassend, het dichtst in de buuurt van wild, zoals bv. rendier of hert, proeft.

Kan het nog erger? Ja, uiteraard. Waarom eens niet een stukje zeepapegaai (puffin) uitproberen, u weet wel de mooie vogel met de opvallende oranje bek waar dat tegelijkertijd onder water verschillende visjes in kan opgenomen worden. Elke Ijslander is zot van dit vogeltje, éénmaal op het bord beland, bedoel ik. Het donker bruin vlees was mijn inziens zeer smakelijk en intens (denk aan de sterkte van duif, maar met ook een wilde toets aan). Een mens moet alles eens uitproberen, niet waar?

decoration

Wat ik echter niet geproefd heb is een andere specialiteit: de legendarische hákarl of zeg maar gepureerde gefermenteerde haai. Naar het schijnt zal het lijk eerst een stadium van verschrikkelijk naar ammoniak-stinkende geur moeten passeren om dan verder te verrotten naar een echte delicatesse. Er wordt aangeraden het geheel te combineren met een shot Black Dead Schnapps.

Mijn inziens is het ontbreken van lekkere groenten tijdens de maaltijden een groot gemis. Je kan de inwoners van dit dor, vulkanisch en koud land niets verwijten. In feite werden er voor de crisis meer en meer serres gebouwd, verwarmd via ondergrondse buizen met de moeder van alle groene energies: warm water uit de vele geysers. Ik heb hier echter aan tafel niets van opgemerkt. De aardappelen dat op mijn bord zijn beland, bij mijn goddelijke stukje lam, waren echter een schim van de patatten die wij kennen.

's Morgens keek ik uit naar mijn dagelijkse portie Skyr, een smeuïge zure yoghurt. Voor de rest was kaas met lekker donker brood het meest voorkomende gerecht bij het ontbijt. Er werd in het hotel ook geïmporteerde exotisch fruit geserveerd, maar ik ga er van uit dat de poplutie zeer weinig fruit te zien krijgt.

Vermits mijn blog ook nogal door wijnliefhebbers bezocht wordt moet ik eigenlijk nog iets zeggen over de geserveerde wijnen. Feit is dat zoals in de meeste Nordic landen (op uitzondering van Denemarken) de hele alcoholische verkoop geregeld en gemonopoliseerd wordt door staatswinkels; in Ijsland is dit de winkelketen Rikid. Gelukkig zijn de prijzen nu wel wat naar beneden gekomen, maar ga er niet heen om een lekkere fles wijn op de kop te tikken. Op restaurant is het meest boeiende dat ik gevonden heb op de kaart een Brundlmayer Grüner Veltliner (er stond geen jaartal vermeld), dat dan achteraf niet meer in stock bleek te zijn. Ook hebben we met klanten een fles Bollinger soldaat gemaakt.  Voor de rest: Cloudy Bay, Norton, Glen Carlou, Trimbach, Fausto, ... Ik heb dus veel water gedronken tijdens de maaltijd. Er wordt door de populatie (ook door het vrouwelijk geslacht) heel veel bier gedronken in gezellige kroegjes en ik vermoed thuis ook. Er wordt voornamelijk lokaal bier geserveerd, waarvan Viking de meest bekende is, dat eigenlijk niet heel lekker is, maar het zal Bjork's landgenoten worst wezen. Er is ook zeer veel sterke drank te verkrijgen, waaronder Brennivin, een variante van aquavit gemaakt van aardappelen. Niet te zuipen, naar het schijnt.

Oh ja, ik ben op zoek geweest naar fish-sticks en echt waar, ik heb er echt waar geen gevonden. De vis is er echt te vers om het te gaan panneren.

De prijzen in Ijsland zijn momenteel zeer interessant. We hebben 3-gangen maaltijden verorberd voor nog geen 35 euro, wat één jaar geleden onmogelijk was. Voor een hotelkamer in de hoofdstad moet je ergens rond 50 euro per overnachting rekenen.  De sfeer op straat en openbare plaatsen is onveranderd gebleven sinds vorig jaar; er heerst er nog steeds een leuke amicale sfeer, waarbij je zeer vaak aangesproken wordt, en waarbij een extreme bereidheid tot elke vorm van hulp aanwezig is. Er zijn vele manieren om een depressie te verwerken, waarvan één is om intensief orgelmuziek van Bach in een kerk te gaan beluisteren. Het is duidelijk dat de Ijslanders niet deze manier hebben gekozen om de depressie boven te komen.

 decoration

De restaurants die we bezocht hebben waren de volgende, en ze waren allemaal echt de moeite:

sjavarkjallarinn

laekjarbrekka

humarhusid

 

* Wie in Ijsland in het water valt, komt niet meer boven. De zee is minder dan vijf graden, en bij die temperatuur zal je lichaam onmiddelijk afkoelen en doodgaan, waarbij omwille van de temperatuur de verrottingsprocessen niet van start kunnen gaan. Daarom bijft het gisten van de maaginhoud achterwege, dat vernieuwde drijfkracht geeft en de lijken als drenkelingen op de kusten aan laat spoelen. Het is maar dat je het weet. Ég vóna þig alltaf bestir...

 

 

Epiloog

Er zijn ontzettend veel boeiende muziekgroepen in Ijsland. Mijn laatste ontdekkingen zijn de fantastische Lay Low (zie boven), de heel originele Hjaltalin, de rockende Mugison, de aldaar zeer populaire Seabear, de intimistiche Olöf Arnalds, de totaal (nog) onbekende SkakkaManage en de slaapverwekkende dames van Amiina (die als begeleidingsgroep van Sigur Ros begonnen zijn) die je enkel kan appreciëren als je de oneindigheid van de natuur ontdekt hebt. En mocht je Mum nog niet kennen ... . Emiliana Torrini (bekend van Jungle Drum) heeft Italiaanse roots en woont nu in London, maar is opgegroeid in Ijsland en heeft haar debuut gemaakt in de vele leuke cafeetjes in Reykjavik.

12:32 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kreeft, ijsland, lamsvlees, rejkjavik, walvisvlees, puffin |  Facebook |