30-05-12

Allicht de beste lunch uit mijn leven: Noma mei 2012

Soms zeggen foto's meer dan een tekst. Vandaar...

012.JPG

 

013.JPG

 

015.JPG

 

016.JPG

 

017.JPG

 

018.JPG

 

019.JPG

 

020.JPG

 

021.JPG

 

022.JPG

 

023.JPG

 

024.JPG

 

025.JPG

 

026.JPG

 

027.JPG

 

028.JPG

 

030.JPG

 

032.JPG

 

033.JPG

 

034.JPG

 

039.JPG

 

040.JPG

 

041.JPG

 

042.JPG

 

043.JPG

 

044.JPG

 

045.JPG

 

En achter de schermen van Noma, met de Belgische sous-chef Yannick Van Aeken: 

046.JPG

 

047.JPG

 

049.JPG

 

051.JPG

 

052.JPG

 

054.JPG

 

055.JPG

 

056.JPG

 

058.JPG

 

14:51 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noma |  Facebook |

29-05-12

Een slechte resaturant ervaring in Antwerpen...

ER IS MIJ IN NOVEMBER 2012 VERZEKERD DOOR DE ZAAKVOERDER VAN DE KLEINE ZAVEL DAT MIJN KRITIEKEN TERECHT WAREN EN DAT ER AAN GEWERKT IS - IK BETWIJFEL DIT NIET!! LEES DIT DAAROM ALS EEN MOMENTOPNAME EN GEEF HET RESTAURANT EEN KANS!!! do 29nov

 

Ik heb nooit onderscheid gemaakt tussen de verschillende gradaties van slecht: zeer slecht of een beetje slecht, het maakt voor mij niets uit. Als het niet goed is, dan is het slecht. Punt!

010.JPG

Af en toe waag ik mij buiten mijn culinaire biotoop (lees favorieten restaurants), en ga ik op goed geluk op zoek naar een lekker bord eten. Zo ben ik zeer recent op een zondagavond in restaurant De Kleine Zavel te Antwerpen beland, een zaak dat ik zeer lang geleden frequenteerde; het moet midden jaren ‘90 zijn geweest. Het was de periode van kok Carlos Didden, die toen duidelijk een fetish voor torentjes had. Soit, anno 2012 bestaat de zaak nog steeds. De kok is vervangen. Aan het interieur is er niets veranderd, de lege bakken Ale-bier dienen nog steeds als decoratie, de oude portretten hangen nog aan de muren. Daar het tropisch warm was die avond, vroegen we voor een tafel buiten. Er werd nog heen en weer genegotieerd over het feit dat ik eigen wijnflessen meehad, maar mits kurkgeld mocht het. Perfect! De twee obers waren trouwens zeer vriendelijk. En dit was het enige positieve van het ganse resaturantbezoek. Want vanaf nu gaat het bergafwaarts, en in diepe vaart. Gevoelige lezers of fans van dit restaurant kunnen beter stoppen met lezen. De Kleine Zavel is geen goed restaurant!! Laten we met het begin beginnen. Het brood dat ons gebracht werd was waarschijnlijk het slechtste dat we in jaren gegeten hebben. Droog, smakeloos en eigenlijk niet vers meer. Er werd ook geen boter of olijfolie gegeven, wat eigenlijk vrij moedig is als het brood op niets trekt. We kregen een amuse: een stukje verse ‘spring roll’, gevuld met enkel krab en sla. Toevallig ben ik een grote fan van dergelijke Vietnamese verse rollen, dat mits verse producten en kruiding zeer smakelijk kunnen zijn. Hier dus duidelijk niet. De krab kwam uit blik en was slecht van smaak en sla staat niet bekend als een fantastische smaakbrenger. Zeer teleurstellend als inzet en eigenlijk wou ik toen het terras al verlaten. Er zijn altijd goede uitvluchten: mijn huis-alarm ging net af en ik moet dringend weg, mijn hond is stervend, ik ben mijn portefeuille vergeten, ik voel me niet goed na het eten van dat rolletje dat echt op geen kloten trok...

de kleine zavel

Er werd ons nog even zeer beleefd en met een Antwerpse flair gemeld dat vier van de pak hem beet negen gerechten niet meer konden geserveerd worden; ‘het was druk geweest en het was zondag, dus er waren geen winkels (!) open.’ Wat we dan als voorgerechten kregen was een restaurant onwaardig: gewone producten, zonder veel passie klaargemaakt. Originaliteit nul. Witte asperges met grijze garnalen en een puree van aardperen in mei is eigenlijk om te bleiten!! Maar het ergste moest nog komen, en gelukkig (alweer) niet in mijn bord, maar aan de overkant: een totaal platte pladijs, zover gegrild dat het verbrand proefde, en het geheel zwemmend in een afgrijselijk lauwe dikke bearnaisesaus. De groenten waren ze allicht vergeten, of neen, het was zondag en de winkels waren toe. Wat mij bezielde om het bord van mijn eetgezel niet terug richting keuken te sturen of nog beter tegen de muur te gooien, geeft aan dat ik ook al eens een zwak moment heb. Ik had schelvis, dat net iets te ver gegaard was, maar de beloofde bloemkolen waren omgetoverd in zondagse broccoli.

De mensen om ons heen genoten duidelijk van het eten, wat de eeuwige discussie initieerde dat we deze ervaring misschien niet mochten vergelijken met recente momenten In De Wulf, Saturne of De Godevaart. Larie natuurlijk!! 

Wat mij bezielde om nog kaas te bestellen, bezorgt mij nu nog schaamrode wangen. Misschien geloof ik in wonderen of wil ik erin geloven. Het kan ook nieuwsgierigheid zijn in combinatie met een zekere hongergevoel. Ik had nog maar weinig gegeten. Ik weet niet waar dergelijke kwaliteit van kaas dat ze in De Kleine Zavel serveren kan gevonden worden, maar geloof mij, elke supermarkt verkoopt betere kaas. Zo was de blauwe kaas echt niet te vreten. Het smaakte naar braaksel!

Over de wijnkaart kan ik kort zijn: wie Chapoutier en misbaksels uit Chili en Australië op de kaart heeft, verdiend geen standbeeld. Het geeft wel aan dat in deze zaak niemand geïnteresseerd is in wijn, dat er niet wordt nagedacht, maar ook dat de kok van dienst op zondag geen kooktalent heeft en ook niet kan proeven en dat het hen eigenlijk allemaal niets kan schelen.

Nog even dit, en nu gaan jullie denken dat ik iets persoonlijk heb tegen deze zaak, wat absoluut niet waar is. Wij nemen steeds een fles spuitwater tijdens de maaltijd, maar de fles waarvan het merk mij echt ontsnapt, was gewoon te zout voor ons. Mijn inziens is dit water iets meer om aan bedlegerige negentigjarige oude dames waarvan de smaakpapillen zo goed als uitgestorven zijn, te geven, zodat ze nog iets proeven. 

Om af te sluiten nog even over de rekening: wij betaalden 155 euro voor twee voorgerechten en hoofdgerechten, één kaasbord en een te zoete dessert. Wij hadden twee flessen wijn mee. Er werd geen koffie genomen. Ter vergelijking de dag ervoor gingen we naar De Godevaart, waar we echt een top-moment hebben beleefd. Er werden daar een viertal amuses gegeven, en we aten á la carte voorgerechten en hoofdgerechten, met afsluitend ieders een dessert. We hadden ook twee flessen wijn mee en dronken nog na de koffie, dat begeleid werd met zoet, twee glazen sterke drank. Prijs 161 euro. Ik zou aan de eigenaar, de chef en eigenlijk het ganse team van De Kleine Zavel aanraden om eens de moeite te nemen bij de concurrentie te gaan eten. Het is op loopafstand... Probeer ook eens Vin d'Ou, Veranda en Dome!!

08:57 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (9) | Tags: de kleine zavel |  Facebook |

20-03-12

Topzaak in Wallonië: La Table du Boucher

Allicht zit u al bij het lezen van dit artikel. Indien niet, gelieve een stoel of sofa te vinden en je gemakkelijk neer te zetten. Zet vooral de tv af – een vleugje muziek kan nog net, maar zorg vooral dat je niet afgeleid wordt. Bedenk ook even wanneer je nog een gaatje in je agenda hebt voor een lunch of een dinner met vrienden.

Ik heb het geluk om vaak, zeer vaak te gaan eten. Ik heb zo hier en daar mijn adressen. Deze zijn al uitvoerig op deze blog aan bod gekomen en je moet maar hier links op deze pagina kijken om een mooi overzicht te krijgen van mijn lievelingsplekken, op culinair vlak uiteraard. Zelden word ik nog door iets nieuw in die mate geprikkeld dat ik drie dagen na een eerste bezoek zo naar een tweede snak dat ik op een verloren zondagnamiddag de auto inspring om er terug naar toe te rijden (ondanks de afstand), om nadien in mijn enthousiasme er een artikel aan te wagen en het op deze blog te publiceren.

table-du-boucher-04.jpg

Enkele dagen geleden, tijdens een zeer leuke avond met Champagnist (geen idee of dit woord bestaat, waarschijnlijk niet) Emmanuel Lassaigne, werd ik door de beste beenhouwer van West-Europa, FDV, uitgenodigd om eens de grens over te steken voor een superlunch, in Wallonië weliswaar. Er zou er een zaak bestaan dat fantastische producten serveert en vooral topvlees op de tafel brengt. Meer moet dat dus niet zijn om mijn aandacht te hebben en direct ja te zeggen. We zouden met vijven zijn en daar het om een uitstekende gezelschap ging, keek ik er echt naar uit. Ik heb nog eventjes geïnformeerd of ik, naar goede gewoonte, wat wijn kon meebrengen, en dat leek voor niemand een probleem te zijn. Zodus geschiedde...

table-du-boucher-01.jpg

De dag ervoor werd mij de naam en het adres doorgebeld, als ware het een geheime oord betreft. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van de zaak gehoord en ik ben niet het type dat voor mijn bezoek de website en nog wat andere sites gaat afschuimen om wat meer info in te winnen. Ik vorm mijn mening zelf wel. Er werd om 12.30u afgesproken. Ik kwam als eerste aan en eigenlijk kon ik op straat al aan mijn ballen voelen dat dit een soort van paradijs was. Sommige mensen hebben éénmaal die gave. Eénmaal binnen werd mijn testiculaire prikkeling alleen maar bevestigd of moet ik verstevigd zeggen. Dit was zondermeer een topzaak. Ik kon merken dat dit een unieke bistro was, met een geweldige sfeer. Op zijn Waals werd er onderling op los gekust, zelfs door mensen die elkaar amper kenden. De patron kwam mij een hand geven en stelde mij een Cantillon voor bij het wachten. Meer moet dat dus niet zijn om op mij een uitstekende indruk te laten.  Op de menu-kaart kon ik afleiden dat inderdaad het product centraal staat. Er werd melding gemaakt van de producenten van het zeer lekker brood, de fantastische boter, het zout uit Ierland en ga zo maar door. Ik was voornamelijk geïnteresseerd in het vlees dat 80 dagen gerijpt had, maar er werd mij met een knipoog gemeld dat het vlees nog wel wat ouder was, maar dat men enkel kon schrijven wat wettelijk toelaatbaar was. Een slimme zet als je weet dat Premier Di Rupo letterlijk om de hoek woont en de zaak vaak frequenteert. Eénmaal ons gezelschap voltallig was, kon het feest beginnen en wat voor een feest. Ik kan mij echt niet meer herhinneren zo veel gegeten te hebben of het moest een avond in Lyon zijn… (hier bestaan straffe verhalen over en ik pleit onschuldig, of anders verzachtenden onstandigheden).

 

table-du-boucher-7509.jpg

We gingen voor de ‘Menu Découverte’: we laten ons namelijk graag verassen! Voor 65 euro de man kregen we enorme porties van de volgende juweeltjes: een schotel koude makreel met oosterse kruiden, kalfshersentjes gebakken op meunièrese wijze, verse calamares met chorizo en kleine tomaten, ontbeende kalfspoten geconfijt in eigen sap, geperste ham met peterselie façon Bourguignonne, een krokantje van kalfskop en foie gras begeleid door een zeer lekker sausje, de klassieke steak tartare en dan moesten we nog aan het echte werk beginnen: 3 lappen uitmuntend rundslvlees van bij Metzger, voor onze neus gegrild: een fantatsiche onglet Black Angus met wat in boter gegaarde ajuintjes, een onbeschrijvelijke filet pur van de Boeuf d’Aubrac met een lekkere béarnaise saus en het zeer gerijpt stuk côte de boeuf de Bavière. Hier konden frieten of een tomaten-salade bij geserveerd worden, maar daar we duidelijk all the way gingen, kwam aan ons tafel een smakelijke aardappelpuree, overdadig bestrijkt met verse truffel van Carpentras. En het was nog niet gedaan: plots stond het anders zo gevreesde kaas-karretje voor onze neus. En zoals verwacht waren de kazen top (mmmmmmhhh, alleen voor de brie zou ik teruggaan). Nog napuffend maar vooral genietend, werd ons plots nog de klassieke dame blanche gepresenteerd. Ik weet niet welke buitenaardse krachten mij een tweede portie lieten bestellen, maar allicht was ik de extase nabij.

tabledu.jpg

Daar onze zuivere wijnen nogal in de smaak viel bij de patron en nog andere ‘habituées’, deelden wij als goede katholieken gretig onze wijnen. Vlamingen die rijkelijke hun bezittingen transferen naar de sympathieke Walen, het heeft toch iets aandoenelijk. Laten we zeggen dat Bart De Wever ver af was, en gelukkig maar. Leve Wallonië!! Er werd ons geen kurkgeld gevraagd. Alle wijnen proefden trouwens magistraal. Het werden een petnat Indigène  van Stéphane Tissot, een Fleurie 2006 van Yvon Métras, een Pommard VV 2005 van Fanny  Sabre (voor mij een ontdekking), een Gevrey Chambertin 2004 van Claude Dugat, Jour de fête van Jean-Marc Brignot (top) en een sappige pinot noir 2010 van François Grignand.

Om het verhaal nog wat allures te geven en mijn kinderlijke enthousiasme te accentueren, moet ik eindigen met te bekennen dat ik drie dagen na datum ben teruggegaan naar Mons (Bergen). Mijn mooie tafelgezel en ik hebben het die dag wat kalmer aangedaan. We gingen de lichte toer op: Vlaamse asperges, een tomatensalade, wat calamares zonder de chorizo, een carpacio, een stukje gegrild rundsvlees en een heel klein stukje brie, als proevertje, uiteraard geoffreerd door het huis.

La Table du Boucher in Mons (alle dagen open voor lunch en dinner):

http://latableduboucher.monmagazine.be/

13:37 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: la table du boucher, metzger, rundsvlees, bistro, mons |  Facebook |

23-12-11

Het slechtste restaurant ter wereld ligt in België

Het slechtste restaurant ter wereld is in België gelegen, maar misschien is er in Bosnië-Herzegovina toevallig nog ééntje slechter (moet dringend onderzocht worden – maar ik betwijfel het). Ik haat slechte restaurants.

St Etienne eet goed, echt waar. Ik heb zo mijn plekken, en lezers van deze blog weten ze zijn. Niet-lezers kunnen gewoon even links op deze pagina een lijst van eethuizen zien waarvoor ik mijn hand in een Demeyere*-kookpot gevuld met kokend kreeftenbouillon zou steken. We blijven op zoek naar goede tafels, maar ook lekkere wijn en lekkere producten. Mijn Gillardeau n◦4 top-oesters (hoe hoger het getal, hoe kleiner de oester bij Gillardeau) voor Kerstmis zijn trouwens  al besteld.

Enkele weken geleden ben ik op uitnodiging van bedrijf Z naar Restaurant X van kok Y geweest, een vrij gerenommeerde plek in het Vlaamse land. Het lelijk pand is een villa uit de jaren ’70, omringd door een kiezelige parking. Ik haat parkings, maar besef dat deze nuttig zijn. De verwelkoming was vrij koel, en sinds Mijn Restaurant op tv verschijnt  weet ik dat dit een belangrijk onderdeel is van het restaurant-bezoek. Het interieur was een mix van modern gepruts  en smakeloos klassiek, en dit gaf mij al een onaangenaam gevoel; ik had de indruk dat de chef-eigenaar niet kon kiezen en het was net deze besluitenloosheid dat ik de rest van de maaltijd zag terugkomen. Ik haat besluitenloosheid. De strakke stoelen zaten zo ongemakkelijk dat zelfs de meest athletisch persoon er spierpijn aan over zal houden. Is het nu zo moeilijk om een stoel te kiezen dat een uitstekende zit-comfort biedt?

Op uitnodiging moet je de keuze van de maaltijd aan de gastheer laten, en ik liet het voor éénmaal op mij afkomen. De aperitief was geen aperitief maar een drankje  niet-verse aangezoet vruchtensap, aangevuld met een scheut alcohol en wat blaadjes munt. Pijnlijk! Ik kreeg er dorst van, en gelukkig was er water aan tafel. We gingen voor de degustatie-menu met aangepaste wijnen, iets dat ik in geen jaren meer gedaan heb. Zullen we met de gerechten beginnen, de wijnen of de combinatie ervan? Wat was het slechtste en moeten we in stijgende lijn het artikel verder afhaspelen? Wat maakt het uit. Alles was slecht! Zoals vaker geschreven neem ik geen notitie’s tijdens maaltijden, zodat ik volledig via mijn organoleptisch geheugen de slechte ervaring moet terugroepen en geloof me, dit is geen pretje. 

IMG_0400.JPG

Er waren hapjes vooraf, weliswaar geserveerd in en op artistiek tafelservice (zie foto): veel gefrituurd, veel smeuïge kaas, allemaal met een tekort aan fraicheur. En zoals zo vaak zijn de amuses een goede indicatie voor wat zal volgen, hier dus ook. Nadien volgde een pompoensoep, gekenmerkt door een intense notengeur dat het geheel zondermeer domineerde, en begeleid door een haar van een zwartharige keuken-lid. Er werd mij echter een nieuw bord gebracht, en voor één of andere reden hadden ze er een gulp room aan de soep toegevoegd, alsof de kok ondertussen ingezien had dat de geur en smaak van noten moest worden geminimaliseerd. Moet je wijn geven bij een groentesoep? In restaurant X wel en waarom geen zoete Oostenrijkse Riesling, dat allicht enkel kan gesmaakt worden door oude dikke dames die leven van taart en gebak. Het volgende gerecht dat ik mij herhinner was een bordje kleurrijke schuim, het soort schuim dat je soms aantreft in je bad nadat je even wild wat zeepproduct erin hebt gekipperd. Van smaak proefde je vooral basilicum en volgens de menu-kaart zou er ook tomatensmaak aanwezig moeten geweest zijn. Mijn maag keerde om drie redenen: de smaak was zondermeer slecht, mijn maag is niet gemaakt voor schuim als bestanddeel en zomerproducten serveren eind november verdient een kniestoot in de kloten. Schuim en wijn? Juist! Om het schuimend aspect nog wat te accentueren kregen we nu wel een aperitief: een zeer slechtgemaakte schuimwijn, zo ééntje dat je allicht tegenkomt op een receptie van een vrouwengilde. De zeer verwijfde sommelier keek verbaasd op dat mijn glas verder onaangeroerd bleef. Water moest ik hebben, veel water. Het werd Spa, Spa Rood.

De spreuk ‘scampi’s is voor jeanetten’, ooit georakeld door een kandidaat van het VT4-programma ‘Komen Eten’ zal mij altijd bijblijven, vooral ook omdat ik jaren ervoor een analoge zin op een opgroeiende achterneefje losliet, en dit bij elke familiebijeenkomst: ‘taart is voor jeanetten’. En dit Pavlov-experiment is wonderwel gelukt; Milan lust geen taart of misschien moeten ik zeggen dat hij het niet weet, daar hij van kleinsaf taart koppig liet links liggen, net zoals zijn nonkel St.  En allicht denken jullie dat ik nu uit mijn nek zit te kletsen, maar deze rare dingen gebeuren nu éénmaal in mijn leven. Scampi’s zijn over het algemeen smaakloos, en vandaar dat je er iets aan moet toevoegen. Kok Y van restaurant X dacht dat curry wel iets had met scampi’s, wat mij spontaan de ingeving gaf dat hier wel eens een amateurskok in de keuken bezig zou kunnen zijn. Plots volgde een stronk met glaasjes zoute bouillon op tafel. Dit was duidelijk een gimmick, maar met verregaande gevolgen. Het volledig pallet van de restaurant-gangers was na het drinken ervan naar de chocodijzen. Misschien wel een goede zet, achteraf bekeken. 

IMG_0399.JPG

Lekkere en perfect klaargemaakte vis krijgen op restaurant blijkt zeer moeilijk te zijn, en dus ook hier. Ik word niet vrolijk van een stukje platte overgaarde kabeljauw op een ‘fucking bedje’ van prei en puree, ‘bestuifd’ met een zoetgemaakte sausje op basis van vadouvin. De kunst van het correct kruiden bleek de chef ook al niet in de vingers te hebben, daar het geheel veel te zout proefde. Ergens tussendoor kregen we nog een sorbet van peterselie. Je kan van alles een sorbet trekken, maar geloof me, peterselie is niet echt aan te raden. Het zag er trouwens niet uit. Het vleesgerecht was wilde haas en trok op niets. Het enige wat ik met zekerheid kan zeggen is dat het weliswaar haas was, maar het 'wilde' was toch wel ver te zoeken. Bestaat er ergens een fokker van tamme hazen? Ik zou het niet weten, maar gebaseerd op wat ik kreeg, begin ik toch wel vermoedens te hebben. Kaaskroketten, ja kaaskroketten kregen we erbij, met gekarameliseerde witlof en een sausje van rode vruchten. Dit was een restaurant onwaardig en ik had zin om de keuken binnen te stormen om te zien of hier wel koks aanwezig waren. De kaas hebben we overgeslagen, alhoewel ik wel benieuwd was naar de ‘exquise’ selectie. Maar ik maakte mij geen illusies. Het kiezen van mooie producten was geenzins een hobby van Mr. Y. Als dessert was er keuze tussen iets volledig met chocolade of een soort van moderne pana cotta. Ik ging voor de chocolade, wat toch vaak een ‘safe bet’ is. Hier dus niet. Hoe kan je in godsnaam in België chocolade op tafel brengen dat zo goed als smaakloos is. Ik zou het niet weten, maar kok Y van restaurant X kan het. En dit maakte me verdrietig.

Nog even melden dat de toiletten proper waren (als het goed is, dan zeggen we het ook), maar zoals op zoveel plaatsen in Vlaanderen veel te koud. Je moet er maar eens op letten! Niet dat ik er zo gevoelig aan ben, maar dit is ooit door een buitenlandse dame aan mij gemeld, en ik lachtte dit eerst weg, maar nu niet meer…

Oh ja, ik ben nog de wijn vergeten. De wijnen waren industriële wijnen uit regio’s die mij geen zak zeggen (Bordeaux, Chili en Australië). Allicht hebben ze daar goede wijn, maar karakterloze houtgebaseerde dure wijnen zijn aan mij niet besteed. En bij de niet-lekkere koffie werd er alweer smaakloze chocolade en onaangenaam plakkend snoep geserveerd, al was het maar om de hele maaltijd naar een ongekend dieptepunt te voeren: 'down the drain...'. Bij het verlaten van de tent kregen we nog een zak snoep mee, als herhinnering, wat bij mij een spontane glimlach deed opwakkeren. Dit was Belgisch - dit was surrealisme!!! Paul Delvaux was niet ver af.

OK, nu vragen jullie wel af wanneer ik de naam van het restaurant zal vermelden, maar eigenlijk is het antwoord min of meer al gegeven. Ik heb tot tweemaal toe (weliswaar verdoken) indicaties gegeven in het artikel. Mochten jullie het niet vinden, stuur me dan een mail, zodat ik jullie kan behoeden voor een onaangename ervaring…

Jullie nederige dienaar,

 

St. Etienne

 

* Geachte Mijnheer P, Zoals tijdens ons aangenaam onderhoud besproken zal ik de factuur naar jullie hoofdzetel opsturen voor het vermelden van het merk Demeyere  – dat jullie vele jaren garantie geven op al jullie potten en pannen om de kwaliteit aan te tonen, kon ik niet in het artikel opnemen, maar ik ga er van uit dat mijn lezers dat weten!!

11:44 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: slechtste restaurant |  Facebook |

11-12-11

In De Wulf – Noma: 3-0 (met goals van een West-Vlaamse spits, een Ijslandse libero en een Française)

Ik ben een wetenschapper in hart en nieren; kritisch, volgens velen super-kritisch, maar wat ook belangrijk is: wij vorsers van deze wereld trekken geen conclusie na één data-punt. We worden bij een eerste kennismaking van een object geprikkeld, nemen even afstand, proberen via een nieuwe invalshoek het item te herbenaderen en  zoeken naar bevestiging. En dit geldt voor mij dus ook bij het vormen van een mening over een restaurant of een wijn. Uiteraard kan ik al na een eerste slok iets prediken, maar ik zal nooit in termen van ‘het zit zus en zo’ spreken…

Waarom ik dan geen Fysico-Chemische wetenschappelijk carrière achter de rug heb? Ik wou reizen en mensen ontmoeten, in plaats van urenlang met proefbuizen, niet-lineaire optisch eigenschappen of expoy’s te worstelen. U zult me wel gelijk geven. 

kobe.jpg

Foto van Jimmy Kets

Goed, het was ergens begin 2010, wanneer ik plots via verschillende kanalen geweldige superlatieven over Kobe Desramault van In De Wulf kreeg te horen. Het restaurant is gelegen in Dranouter, nu niet het meest sexy dorp van Vlaanderen, of je moest folk-achtige toestanden als het hoogtepunt van de mensheid beschouwen.  'En het is zo verre' (spreek uit op zijn Westvlaams)!! Maar laat dit nu net een voordeel zijn, dames en heren. En ik meen dat. Je zit daar nog echt in een ongerept stukje natuur, dicht bij de zee. En als je dan weet dat de filosofie van het eethuis is om aan de hand van lokaal seizoensgebonden producten gerechten te bereiden, dan zou er bij jullie al een spaarlampje moeten branden. Dit is een paradijs!! Ook een voordeel is dat je er echt naar toe moet rijden, vanwaar je ook bent. Ik bedoel eigenlijk dat je het moet zien als een excursie, weg van de dagelijkse beslommering,  Je gaat als het ware op afzondering om te gaan genieten in alle rust!  En je kunt er dus ook blijven slapen in een zeer leuke bed & breakfast (maar hierover later meer), dus voor alle koppels, maak er wat van, desnoods ‘ne kleine’ en noem hem Kobe of zo. 

wulf-lenseigne-5.jpg

Ik ben op 9 maanden tijd nu al toch 3 keer langs geweest; ja, ik volg als het ware de seizoenen. En schrijf op: begin van de volgende lente ga ik terug. En ik durf nu toch te concluderen dat dit restaurant absolute wereld-top is, ware dat je geilt op de éénvoud van mooie producten. Het is, denk ik, echt niet voor iedereen weggelegd, en deze zin proeft misschien naar elitarisme, wat absoluut niet zo bedoeld is. Sommigen houden nu éénmaal van vettig eten, sommigen van kunstwerkjes en andere goochelarij op een bord, anderen willen vooral luxe en er zijn er ook die gewoon dagelijks snel een hap wil eten,  liefst in een Amerikaanse keten, maar hier in Dranouter wordt er dus iets anders gepresteerd en gepresenteerd. 

Kobe langoustine sandwich.jpg

Het pand is echt schitterend en ligt enkele kilometers uit de dorpskern; volg gewoon de gele bordjes. In de Wulf is gelegen in een oude gerestaureerde boerderij, omringd door een prachtige tuin. Er is mogelijkheid om eerst in een aparte, met hout-kachel-opgewarmde salon, een aperitief te nemen, en van zodra deze besteld is, begint het feest. Je krijgt een aaneenschakeling van mooie lekkere frisse amuses. Deze deden mij bij mijn eerste bezoek denken aan mijn bezoeken aan Noma, het Kopenhaagse restaurant dat internationaal furore maakt. Volgens de lijst van San Pellegrino zondermeer het beste restaurant ter wereld, volgens St Etienne niet. Ik ben in Noma  ook al drie maal gaan eten, maar had echt nooit het wow-effect dat ik in godvergeten Dranouter telkens heb ervaren. OK, allicht zullen er velen dit met een glimlach lezen, een opmerking makend: ‘tja, die dekselse St Etienne toch, een beetje chauvinist…?’ Niets is minder waar, en ik zou idereen uitnodigen om beide restaurants te bezoeken. Om dit te illusteren even recapituleren wat ik bij mijn laatste bezoek bij Noma heb verorberd: gefrituurde wortel van een prei, radijzen in een bloempot, een toastje met veel lekkers en ook nog mayonaise, één oester, één sint jacobsvrucht, een aan tafel eigengebakken spiegelei, een stukje vlees, een halve peer, een schuim van melk, het geheel begeleid met veel  en lekker brood en boter. Elk product  en eigenlijk bord was wel uiteraard zeer lekker, maar ik had bij elke bezoek toch het gevoel van is het dat maar. En de food cost zal ook wel niet in verhouding zijn met de rekening, maar als er gevochten wordt voor plaatsen, dan kan dat uiteraard.

3415923630_727c8ff30c.jpg

Foto van Piet De Kersgieter

Zullen we eventjes de puntjes op de i zetten; de keuken In De Wulf blaast mijn sokken, maar ook de rest van mijn klederen van mijn lijf! Bij mijn laatste bezoek bij Kobe kregen we alweer een aaneenschakeling van lekkere amuses: huisgedroogde spek, rode biet met yoghurt, kippenvel met wortel, kreukels en wulk en als laatste een hemelse bordje verse garnalen (dus niet gekookt) met duindoornbessen. Allemaal zeer delicaat, maar ook verfrissend. En dan moest het nog beginnen!! De weg naar de eetzaal leidt via de zeer grote keuken en dat vind ik een schitterend idee: als het ware begroet je de keuken-garde, en zie je ook hoe professioneel er het aan toe gaat. Eventjes over de wijn: er wordt de laatste tijd zeer veel aandacht besteed aan zuivere wijn en het verheugt mij te zien dat de wijnkaart zeer mooie namen bevat: Overnoy, Pesnot, Thiebaud, Courtois, … De huidige, zeer jonge Franse vrouwelijke sommelier doet het schitterend, en je moet toch maar ballen aan je lijf hebben om daar een 21-jarige jongedame die enkel Frans spreekt deze verantwoordelijk te geven.

koberr.jpg

Foto van Piet De Kersgieter

In de zeer leuke landelijke warme eetzaal kregen we krab met warmoes, Oostendse oesters met sierkool en mierikswortel, gevolgd door wat coquilles met aardpeer. Dan herhinner ik me de  raapjes met een regionale kaas (ik dacht uit Noord-Frankrijk). De tarbot met de spruitjes was top. Een ware attractie was trouwens de knolselder in zoutkorst gegaard en aangezuurd met zuring. Om even op adem te komen kwam pompoen en pitten op tafel. Deze keer werd er als hoofdgerecht haas met gepekelde zwammen geserveerd en het leuke was dat er tevens worst werd bij geserveerd, gemaakt van de resten van de haas. Alleen voor deze worst  met bijvoorbeeld een boterham zou ik terug naar Dranouter rijden. De desserten zijn er altijd top (hoe vaak is dit niet het zwak punt van een top-restaurant?!): deze keer appel met rozemarijn, maar ook walnoot met speculaas (Sinterklaas was niet ver af), gevolgd door peer met zuring. De kaas hebben we deze keer niet genomen, daar het een lunch betrefde, wat vanaf 2012 wordt afgeschaft. De reden is dat ze het niveau nog hoger willen krijgen.

kobe desramault,in de wulf,dranouter

Foto van Piet De Kersgieter

Mijn punt is dat elke maaltijd in West-Vlaanderen beter was dan in de Deense hoofstad, en hier is helemaal geen sprake van subjectieve mening of smaak. OK, misschien kan je zeggen dat de zaal in Kopenhagen nog iets meer sfeer uitstraalt, maar qua uitzicht zijn er wel simulariteiten en tijdens mijn laatste bezoek meldde een tafelbuur en fan van het eerste uur dat sinds kort ook de witte lakens weggedaan zijn, dus eet je net zoals in Noma (en veel andere plaatsen) aan houten tafels. Back to nature en de essentie. 

kobe desramault,in de wulf,dranouter

Foto van Piet De Kersgieter

Welke gerechten ik mij levendig herhinner van mijn eerste en tweede bezoeken: de langoustine-toastjes, maar ook de ratjes als amuses,  en uiteraard de duif  in stro klaargemaakt, en ook nog een fantastische stukje lam tevens in hooi gegaard, met ik dacht raapjes en mosterd (ik zou eens dringend wat moeten gaan opschrijven, maar dan denkt iederaan allicht dat ik voor een culinaire gids werk), de zeetong met oester en aardpeer, de zeebaars met gepekelde groenten, de tarbot met geroosterde jong bloemkool en vlierbeskappers, de zeetkat geserveerd met weisaus en mosterdgraan, de haring met de yoghurt en komkommer,  een schitterende bord kazen uit  Frans-Vlaanderen, maar dus ook het ontbijt ‘s anderdaags!! Ja, want zelfs dit heeft zijn charmes. Na een heerlijke rustige nacht in een mooie kamer boven het restaurant wordt je oprecht blij als je de ontbijtruimte betreedt, waar de geur van eieren met spek, koffie en lekker brood hangt. Oh ja, dat was ik vergeten te zeggen, het brood dat aan tafel wordt geserveerd In De Wulf is zondermeer één van de beste dat ik ken (waarschijnlijk samen met dat van Saturne in Parijs – en laat dat nu net mijn twee lievelingsrestaurants zijn).

kobe desramault,in de wulf,dranouter

Na het dessert kan de koffie aan tafel of terug in het salon genuttig worden, en uiteraard komt daar, zoals het in België de traditie is, de nodige snoep en zoetigheid aan te pas. Probeer alvast de chocolade, geïmpregneerd met varkensvet (lokale producten, weet je) – dit is niet normaal, zo lekker. Ik bleef maar koffie bijvragen, zodat… 

kobe desramault,in de wulf,dranouter

Naar het schijnt is Kobe nu al 7 jaren bezig. Voorheen stond zijn moeder in de keuken. Kobe zou een gigantische evolutie meegemaakt hebben, alsdus ingewijden. Ik proef nog steeds een Rock & Roll factor in hem, of eigenlijk zie ik hem meer als iemand die in de zomer al windsurfend de golven van de Noordzee onveilig maakt, maar ik ken hem niet persoonlijk, en misschien is het net iemand die graag postzegels verzameld of prenten uit WO1 verzameld. Feit is dat hij nu zijn ding heeft gevonden en gezien zijn jeugdige leeftijd weet ik niet waar dit verhaal zal eindigen. Hij staat wat mij betreft door zijn ingestedlheid, durf en focus echt aan de top, torenhoog en wat mij betreft zo goed als alleen. Ik heb al vele sterrenchefs bezocht (nationaal en international) die niet konden tippen aan de enkels van Mijnheer Desramault. In de Wulf serveert dus echte regionale producten, en er is duidelijk een focus om alleen het beste te serveren. Ik vermoed dat hij een mooie network heeft uitgebouwd van regionale producenten (lees landbouwers) en dat er dagelijks echte verse vis wordt geleverd. Ik vind het ook fijn om bij elk bezoek op mijn bord geconfrontreerd te worden met voor mij toch onbekende ingrediënten  en kruiden (ooit al van duinasperges, barbarakers of verveine gehoord?) – allicht is het een groepstherapie van het keuken-team om samen wat te gaan plukken in de omgeving. De maaltijden zijn er dus een aanschakeling van amuses en kleine gerechten, en wat mij betreft, maar ook mijn disgenoten is de hoeveelheid juist gepast. Je gaat er niet met een hongergevoel of opgeblazen gevoel buiten. Een ander aspect dat waarschijnlijk nagebootst werd van Noma is dat elk gerecht door iemand uit de keuken wordt geserveerd, begeleid met deskundige uitleg. En daardoor merk je hoe international deze groep mensen is: Fransen uiteraard (we zitten vlak bij de grens), maar ook Engelsen en zelfs een Ijslander. Feit is dat ze allemaal een karakter-kop hebben, wat waarschijnlijk na de nodige talenten, ook een vereiste is om er gedurende een bepaalde periode, weg van de wereld, een opleiding bij Kobe te volgen. Op dit moment loopt er trouwens ook een Poolse in de zaal. En ik vind dat dit multi-culturele team een extra dimensie geeft aan dit restaurant in een verloren gat, maar of iedereen er mee gediend is, weet ik niet. Bij mijn laastste bezoek werd er ons wel gevraagd welke taal ok waren voor ons, zodat je altijd kunt vragen om de hele uitleg in het Nederlands te krijgen. Het valt ook op…, of eigenlijk moet ik zeggen dat Kobe niet opvalt tussen de anderen; hij is als het ware een onderdeel van het geheel. Mooi om zo bescheiden te zijn en jezelf niet in de spot-light te zetten.

Ik kijk nu uit uit naar mijn eerste bezoek aan j.e.f., net geopend en copain van Kobe. Eind van de week ga ik terug naar Matbaren van de Zweedse topper, Mathias Dahlgren, in Stockholm gelegen. Ik mag dus eigenlijk niet klagen!!

Link: In De Wulf - Dranouter

12:48 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kobe desramault, in de wulf, dranouter |  Facebook |

04-12-11

Singapore: No Signboard Seafood restaurant – deel 3

Singapore is een melting pot van heel Azië, met een dik Westers sausje overheen. Op culinair vlak kan je er echt van alles eten, fusion, maar dus ook authentiek Chinees, Japans, Indisch en zelfs Koreaans. Heel leuk dus als kennismaking van dit werelddeel.  

IMG_0294.JPG

Mijn ontdekking dat ik met jullie wil delen is het No Signboard-restaurant in Geylang, even buiten het centrum. Twee culinaire langdurige orgasmes heb ik er ervaren en dit op welgeteld één week tijd. Niet normaal, dames! De naam van het oord werd gegeven door de klanten. De eetplaats bestond toen nog uit een kraam, en er was in tegenstelling tot de andere kraampjes niet voldoende geld voor een uithangsbord. Vrij vlug werd het duidelijk voor de buurtbewoners dat dit de plaats was voor de best klaargemaakte verse krab en de mond-op-mond reclame maakte gewag van de plek zonder uithangsbord: No Signboard. 

IMG_0012.JPG

Het eerste bezoek heb ik te danken aan een taxi-chauffeur. Wij waren op zoek naar een eetplaats waar er lekkere zeevruchten wordt geserveerd en dit om middernacht. De man heeft niet lang moeten nadenken. Het kraampje is na al die jaren geëvolueerd naar een eetplaats, maar eigenlijk ziet het er niet uit. Voor een gezellige tête-á-tête moet je hier niet zijn. Je ziet er trouwens geen toeristen in tegenstelling tot de vele trendy restaurants dat Singapore rijk is. Ik had een fles Fallet-Prévostat en Overnoy mee, en deze werden zonder probleem en kostenloos in een grote ijsemmer gedompeld. Singapore is heel het jaar tropisch warm, zelfs in de winter om middernacht. 

IMG_0304.JPG

Het tweede bezoek was wat mij betreft een must. Na vijf dagen Vietnam hadden we welgeteld nog een avond en een ganse dag in Singapore voor we onze nachtvlucht huiswaarts hadden, en ik had besloten een wereldrecord langdurig lunch te vestigen, en het is mij wonderwel gelukt. Wij hebben twee servicen zien passeren en we waren nog op tijd op de luchthaven. 

IMG_0313.JPG

Krab, kreeft en voor mij onbekende vissoorten zijn er de specialiteit van het huis. De beesten worden er levend bewaard in aquaria, die mij nog het meest doen denken een Seaworld! Er zijn meerdere krabbereidingen gangbaar in Singapore, maar de meest courante zijn de Chili-krab en de Black Pepper Crab. Mijn voorkeur gaat zondermeer naar de eerste, waar je een licht pikante soep van krab, waar je er drijvende verse krabdelen kunt uitvissen en smullen. Deze laatste zin opschrijven kostte me zeer veel moeite. Denk hierbij aan een hond die kwijlend naar iets zit te staren, zo zit ik nu naar mijn scherm te kijken en de te selecteren foto’s. 

IMG_0326.JPG

De kreeft was trouwens ook verukkelijk en er werd ons aangeraden de versie te nemen bestaande uit een lichte eiersaus. Fuck Food Pairing – dit is ware kunst! Dan hebben we nog verschillende weekdieren uit de zee gesmuld, waaronder een langwerpig buisvormig beestje (zie foto hieronder), waarvan de beste stukjes rauw kon gegeten worden en de andere licht gekookt in een soepje. Zo lekker, maar sla me dood, ik ben vergeten te vragen naar de naam van het beest. Ik vermoed dat ik toen al in een stadium van extase was… Iemand?

IMG_0312.JPG

IMG_0320.JPG

En dan de groenten. Ik ben zot van groenten, als ze lekker zijn klaargemaakt. En dit was echt een paradijs van verschillende borden koolhydraat-vrij voedsel. Je kan er dus zoveel eten als je wilt, je zult gaan gram bijkomen, integendeel… De kunst bestaat er in om de smaak van de groenten niet te massacreren door allerhande toestanden, en dit was hier dus duidelijk het geval. Aziatische keuken vertrekt zeer vaak van de puurheid van een ingrediënt, en het is dus leuk om te zien dat steeds vaker de nieuwe lichting Westerse koks dit principe ook hanteren. Paul Bocuse is ver af.

IMG_0297.JPG

De bediening was zondermeer fantastisch: zeer los en duidelijk vereerd dat twee Westerlingen de moeite namen om hier te komen. Bij onze tweede bezoek werden we uiteraard herkend en kregen we een voorname plaats in het restaurant: knal in het midden. Op mijn uitleg dat we hier voor een urenlange lunch kwamen, werd er vreemd opgekeken en waarachtig hun bewondering voor ons werd met het uur groter. Enkele keren werd er, denkend dat we eindelijk het verzadigingspunt nabij waren, ons het dessert-menu aangerijkt, maar neen, we willen nog wat beesten uit één van die grote bokalen. De laatste bestellingen heb ik trouwens zonder menu-kaart gedaan, maar gewoon wijzend naar één of andere bewegend creatuur, en dan vragend om het klaar te maken naar eigen keuze. 

IMG_0311.JPG

Bij mijn tweede bezoek bestelden we de plaatselijk Tiger bier. Niets speciaal, maar doch beter dan het piswater Heineken genaamd, mocht dit een referentiekader scheppen. Als dessert werden we getrakteerd op een ijs van durian, een wat mij betreffend, stinkend exotisch fruit, met toch een geweldige smaak. Het ijs was zondermeer zeer lekker en origineel. Het was een fantastische afsluiter van een geweldige urenlange lunch. Ik heb me zelden zo laten gaan dan daar, aan die lelijke ronde tafel, zittend op een plastieke stoel, met twee sticks in mijn hand, slurpend aan een koud biertje. Lang leve No Signboard!!!

IMG_0319.JPG

 

13:57 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (3) | Tags: no signboars seafood, singapore, chili crab |  Facebook |

16-08-11

Als het regent in Parijs, dan druppelt het bij ons…

saturne.jpg

Lezers van mijn blog zullen mijn voorliefde voor natuurlijke wijnen, gezonde streekproducten en zuivere keuken al langer kennen. Ik prijs al enkele jaren de zogenaamde ‘bistronomique’ aan, dat nu furore maakt in Parijs: denk maar aan de hype rond Chateaubriand. Het fenomeen bestaat uit bistro’s (u kent toch het verschil tussen een bistro en een brasserie?) waar de nadruk voornamelijk gelegd wordt op wat er op het bord en in het glas komt. Vaak zijn de eigenaars jonge chefs die enkele jaren leerschool gevolgd hebben bij de betere sterrenzaken en die met een duidelijke statement alle randfenomenen van toprestaurants bewust links laten liggen. En alhoewel ik ook al eens graag in de watten wordt gelegd, zijn dergelijke zaken toch wel mijn natuurlijke biotoop. Hier geen witte tafellakens, dure menu- of wijnkaarten, lounge-muziek, dure design spullen, knipmessen van obers of zelfs moderne websites. Denk aan een versleten houten vloer, verschillende soorten stoelen bijeen geraapt, muren die dringend een likje verf nodig hebben, een zwart bord met de suggesties van de dag en de flessen die je per glas kunt drinken. De obers lopen er ongeschoren bij en dragen een versleten jeans. Maar er heerst er toch een uitstekende sfeer en eenmaal het eerste bord wordt voorgeschoteld, weet je waarom en beslis je terplekke om er vaker te komen.

 

Baratin.jpg

 

Mijn eerste liefde dateert van vele jaren geleden en haar naam was en is nog steeds Baratin. Inmiddels heb ik haar al ettelijke malen bedrogen, in zoverre dat ik er een druiper aan overgehouden heb. Met dank aan Racines, Le Verre Volé, Le Comptoir du Relais, La Gazetta, Saturne, ... en meer recent Vivant. Maar tevens bewaar ik fantastische momenten aan gelijkaardige etablissementen buiten Parijs: The Ten Bells, Malrow & Sons, Le Zinzins, Relae, Aux Crieurs de Vin, ...

 

Saturne2.jpg

En als het regent in Parijs, dan druppelt het bij ons. Tot mijn zeer grote tevredenheid zijn er in ons land van filosofie en concept gelijkaardige zaken geopend. Mijn inziens zijn er recentelijk drie in 2011ontstaan (maar mocht je er nog kennen, laat het ons weten). Zeer lekker eten dus, bestaande uit een 4- of 5-gangen menu, en zuivere sappige wijnen. And that’s it. Dit concept werkt dus als een speer: geen nodeloze overvloed aan voedsel-stockage, zodat er voor een zeer economische prijs een zeer lekkere maaltijd kan geserveerd worden. Denk aan seizoensgebonden gerechten, bestaande uit plaatselijke lokale producten. Het leuke is dat alle drie in verschillende steden liggen. In willekeurige volgorde, maar laten we toch maar met Antwerpen beginnen: in Berchem is de oude verfwinkel De Veranda omgetoverd tot de Restaurant Veranda onder toezicht van kok en eigenaar Davy Schellemans.


http://youtu.be/c3GFOnDkpQw


Meer recent heeft Kobe Desmerault, eigenaar van de topzaak In De Wulf (Dranouter) in Gent-centrum De Vitrine geopend. En dan heb je nog in Brussel Neptune van de Fransman Nicolas Darnauguilhem.

Mensen vergelijken graag en er werd mij recent gevraagd, tot tweemaal toe, welke het beste van de drie is. En eigenlijk is daar geen zinnig antwoord op. Ze hebben alle drie duidelijke verschillen, maar het is als kiezen wie je lievelingsdochter (ja, ik heb er drie). Probeer gewoon het dichtsbijzijnde en als het jou ding, keer er weder of probeer een ander.

 

Restaurant Veranda, Guldenvliesstraat 60, 2600 Berchem, 03-2185595

Restaurant De Vitrine, Brabantdam 134, 9000 Gent, 09-3362808

Restaurant Neptune, Lesbroussartstraat 48, 1050 Elsene (Brussel), 0489-303350

 

IMG_2555.JPG

 

 

12:12 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vitrine, veranda, neptune, bistronomique |  Facebook |

28-03-11

The Sportsman in Kent

Ik weet het, de kans dat u na het lezen van dit artikel de auto instapt en enkele uren gaat rijden, de shuttle onder de Noordzee gaat nemen, om ergens in een gat te Kent aan een tafel te gaan zitten, is onbeduidend klein, maar toch moet ik deze ervaring met iedereen delen.

Maar eerst, als u een plaats kiest om te gaan tafelen, dan loont het de moeite waard om uzelf de volgende vragen te stellen :

Is het restaurant leeg? Is de menu zeer uitgebreid? Is er een buffet? Serveren ze er zowel pasta, kebab als tacco’s? Wordt het woord bio enkele keren vermeld op de website of op de menukaart? Is er een prijsstrategie, waarbij bijvoorbeeld aan een vaste prijs  onbeperkt kan gegeten worden? Is er een ander restaurant in de buurt met dezelfde naam, menu en uitzicht? Staat de ober aan de deur klanten te lokken of de kok aan de bar een glas te drinken? Wordt er melding gemaakt van fusion-keuken ? Is er een aquarium in de eetzaal? Zijn er plastieke planten? Zijn honden toegelaten?

Indien het antwoord op één van die vragen ja is, dan zou ik aanraden de plaats te vermijden. Er zijn andere oorden.

 IMG_6981.jpg

 

Goed, hoe ga ik te werk ter ontdekking van nieuwe eetgelegenheden ? Ik neem telefonisch contact op met één van mijn vrienden, en eerlijk gezegd is dat tegenwoordig steeds vaker Wouter De Bakker. Waar hij het vandaan haalt, ik weet het niet, maar ere wie ere toekomt: de Mistral in Stockholm, de Relais in Kopenhagen en de Veranda in Antwerpen waren  zijn suggesties. Deze keer moest ik voor het werk naar London en wou eens iets nieuws proberen. Zijn suggestie was The Sportsman, niet bepaald in London, maar ergens in de “Middle of Nowhere”, ergens in het Zuid-oosten van Engeland, niet heel ver van Folkstone. Ideaal dus, als je met de wagen en Shuttle naar Engeland trekt.

 

IMG_6983.jpg

De zaak bestaat al 11 jaren en is gedurende eeuwen een soort van typische pub geweest, dat door de gezellige broers Harris omgetoverd is tot een fantastisch plek om te eten, vlak aan een zeedijk. Tot iedereens verbazing kreeg de zaak 3 jaren geleden een Michelin-ster, en dit is gezien de omkadering en de zeer losse bediening, een raadsel. Maar ik blijf deze evolutie zeer leuk vinden, waar een Brusselse Brasserie, een Antwerpse Chinees en dus ook een soort van veredelde Engelse pub sterren en erkenning krijgen. Je zult als restaurateur er maar op staan kijken, na zware investering in je infrastructuur en personeel. Soit, ik dwaal af. In The Sportsman wordt er lekker Engels gegeten. En velen zullen dit als een contradictie ervaren. Ik weet het, er wordt soms ontzettend slecht eten geserveerd in dit Koninkrijk, en vandaar dat ik er graag bijvoorbeeld Aziatisch ga eten. Maar zoals steeds zijn er uitzonderingen en eigenlijk apprecieer ik steeds meer de typische Engelse pub-cultuur, waar er dus ook gegeten kan worden.

 

IMG_6991.jpg

 

We kregen voor geen geld een fantastische degustatie-menu geserveerd. Het is wel nodig om tijdens het reserveren te melden dat u de menu gaat nemen. We waren pas aan tafel en er kwam een plank brood aan tafel om u tegen te zeggen. Altijd een goede indicatie als het brood lekker is. Ook de gezouten boter was trouwens fantastisch. Dan volgde gepekelde haring en een warme oester als amuse. En dit kon dus tellen als opener: allemaal zeer fris klaargemaakt. De gegrilde sliptong (klaargemaakt in zeewierboter) was hemels en na het verorberen ervan kwam één van de twee broers even ‘toevallig’ polshoogte nemen. Hij wist zijn moment dus wel te kiezen. Dan volgde gerookte Smient-eend met kweepeer en Engelse mosterd, wat voor een onverklaarbare reden toch uitstekend bij elkaar pastte. Het eerste hoofdgerecht bestond uit gestoofde tarbot met gerookte kuit en werd wonderwel gevolgd door een stukje lam (van een plaatselijke boerderij)  dat zo in je mond smolt. Er werd toen even gepauseerd met een rabarber-sorbet, alvorens de plaatselijke kaas te attaqueren: we vroegen om nog meer brood en boter. En dan sloten we af met een dessert van ijs en peer. Een schitterend ervaring en ik heb me voorgenomen om er terug te keren. Ik moet namelijk vaak die kant op.

 

IMG_6985.jpg

Over de wijnkaart kan ik kort zijn: deze trekt op niets, maar niet getreurd.  Er kan probleemloos flessen meegenomen worden en het kurkgeld bedraagt slechts £2,5. What the fuck? Hier zouden alle restaurants eens een voorbeeld aan moeten nemmen. Ik had ‘toevallig’ Sassaia 2007 van Maule bij en iets rood van Overnoy.

Enkele dagen ervoor heb ik voor zeer veel geld in London in een twee-sterren zaak gegeten (Ledburry). Het eten was zeker niet slecht, maar ik miste de bezieling die zo duidelijk aanwezig was in The Sportsman. Wouter, Cheers man!!!

16:11 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: the sportsman, ledbury, eten in kent |  Facebook |

20-12-10

Het Scandinavisch model 2

Na enkele dagen Stockholm was het nu tijd om nog eens Copenhagen te bezoeken: zakelijk weliswaar, maar ‘s avonds hadden we uiteraard tijd om uitgebreid te tafelen. Het plan was om Noma, Geranium en Relae te bezoeken.

noma.jpg

Noma vergt geen introductie, me dunkt. Volgens de lijst van San Pellegrino is dit het beste restaurant ter wereld. Volgens Michelin (slechts?) twee sterren waard, en wat Gault Millau denkt, weet ik niet. Dit was nu de derde keer dat ik dit restaurant bezoek en ik moet eerlijk zijn: ondanks alles, weet dit restaurant nooit aan mijn verwachtingen te voldoen. En neen, deze verwachtigen zijn niet extreem hoog of hoger dan een bezoek aan een ander toprestaurant. Voor velen is deze walhalla van puur en zuiver eten het ultiem culinair genot en beleving. De jonge chef is ondertussen een legende geworden: René Redzepi. Hij heeft ondermeer in The French Laundry (US) en El Bulli gewerkt. Het mooie aan zijn keuken is dat er enkel ingrediënten uit Nordic worden gebruikt. Met andere woorden hier worden geen bereidingen met bijvoorbeeld olijfolie of Aziatisch kruiden klaargemaakt.

Noma3.jpg

 

Laten we dan ook met al het positieve beginnen: het pand is fantastisch en de sfeer is zeer aangenaam. Mijn tafelgenoot wist mij te melden dat het toch wat donker was, en verdomme dit was eigenlijk waar, als je echt wilt zien wat er op het bord komt. De bediening is zeer vlot en elk gerecht wordt deskundig door de maker van het gerecht aan tafel uitgelegd. Too much information? Je doet er mee wat je wilt, natuurlijk. De wijnkaart is zeer indrukwekkend en zeker voor liefhebbers van natuurlijke wijnen is dit meer dan in orde. Wij dronken een glaasje Lassaigne als aperitief en ik kon leven met de allicht twee goedkoopste flessen van de kaart: een Overnoy Chardonnay uit 2004 en een Overnoy Poulsard uit 2004. De 7 hapjes vooraf waren zeer indrukwekkend, waarbij originaliteit het woord was dat bij mij opkwam. Waar heeft u ooit gefrituurde preiwortel gegeten, en deze was trouwens nog aan de plant vast, zodat de hele prei eigenlijk dienst deed als houvast. Het lekkerste was een toast gevuld met allerhande Zweedse kruiden en groen, begeleid door een soort mayonaise, waarop een zeer fijn stukje gedroogd eendevel was geïntegreerd. Spot on, echt waar. Ook de gerookte kwarteleitjes vond ik een openbaring. Het brood dat geserveerd wordt met de plaatselijke boter was top, en ik ben een grote believer van de relatie tussen het brood dat geserveerd wordt en de kwaliteit van het eten (zie Dôme en Couvert Couvert in België). En nu komt het genadeschot. Ik heb na de hapjes het volgende gegeten en dit is geen grap: enkele amandelnoten begeleid met een saus van sla, gedroogde schijfjes kastanje begeleid met een soort botersaus, enkele schijfjes weliswaar zeer lekkere ajauin, één oester, een eigen bereid spiegelei, één stukje zeer lekker eend en een halve peer met wat schuim als dessert. Basta! Dus geen vis, geen kaas, geen uitgebreid dessert in de 7-gangen menu. Er was wel nog een mogelijkheid om een 14-gangen menu te nemen, maar dit zou te veel zijn ... voor mijn maag en tevens voor mijn portemonee. De 7-gangen menu kost ongeveer 150 euro zonder wijn. Er werkten de avond dat wij er waren 35 mensen in de keuken en ik denk een 15-tal in de zaal voor ik geloof een 35-tal couverts. Dus conclusie: lekker gegeten, smaken zitten zondermeer goed, maar voor mij vaak wat te veel spielerei en ontbreekt het aan echt voedsel, en dan heb ik het niet over een steak met pepersaus. Maar uiteraard, wie ben ik eigenlijk om dit zo maar op te poneren over het beste restaurant ter wereld. Feit is dat ik al veel beter heb gegeten, bijvoorbeeld ’s anderdaags... in Geranium.

  noma2.jpg

 

 

 

18:10 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: noma, copenhagen, rené redzepi, overnoy |  Facebook |

10-12-10

Het Scandinavisch Model?

Je moet soms naar Scandinavië voor het werk en je zit graag aan een goede tafel. Je hebt uiteraard veel goeds gehoord over de Scandinavische top-restaurants, die momenteel als paddenstoelen uit de grond komen. In die keukens staan er jonge no-nonsense-koks die oog hebben voor het product en voornamelijk de regionale keuken en tradities aan de man willen brengen. Dus hier vindt je geen afvloeisels van de Franse keuken of bijvoorbeeld Aziatische invloeden.

Vorige week moest ik voor enkele weken naar Stockholm, hoofstad van Zweden. Er stonden 3 restaurants geprogrammeerd. De F12, een zekerheid in Zweden, de heropende Mistral  en voornamelijk voor de fun, Le Rouge.

Restaurang_F12_Stockholm.jpg

De F12 is een poep-chique establisement, dat één Michelinster bezit (niet dat we dat belangrijk vinden). Wat er uit de keuken komt is zeer verfijnd. Wij gingen voor de Mid-Winter Menu, wat bestond uit een vijftal pre-starters, waar mij vooral de kreeft in combinatie met wortel en gember, het hemels stukje langzaam gegaard stukje kalfswang, maar ook de Cecile aardappelen met wat kaviaar en haring is bijgebleven. Heel kleine porties, bedoeld om de smaakpapillen op scherp te zetten. Hierbij dronken wij een Champagne van Selosse. Een maaltijd kan niet beter beginnen.

Nadien volgde “het echte eten”, waar we een hert-tartaar (voor mij het minste gerecht van de avond), een stukje Vesteralen kabeljauw met ei, bloemkool en zeewier, en om af te sluiten een varken uit Domta met kool en truffel, geserveerd kregen. Hierbij dronken we een Duitse Riesling  van Keller geloof ik. Deze paste perfect bij de vis, maar ook met de kaas die nog volgde: een blauwe kaas met peer en biscuit. Er werd ons nog voorgesteld om bij het vlees een glaasje oude Bordeaux (ik dacht een Lafite uit ergens de jaren tachtig) voor enkele honderden euro’s te serveren, wat wij uiteraard beleefd afwezen, om eigenlijk twee redenen.

De desserts vond ik iets minder. Het blijft toch een vak apart en uiteraard zitten in dergelijke restaurants ook specialisten, maar dus niet van hetzelfde niveau als van de warme keuken.

De prijs van de menu is SEK 1.200 (zeg maar 130 euro), en indien je aangepaste wijnen wenst, dan moet je daar nog eens SEK 1.000 aan toevoegen. Niet goedkoop dus, maar al bij al hebben we een heel lekkere maaltijd gehad. De bediening is zeer professioneel, zonder stijf te zijn.

 

De Mistral (wat mij door Wouter De Bakker werd aangeraden) ambieert veel minder prestige. Hier gaat men voornamelijk “back to nature”, waarbij één woord tijdens de ganse maaltijd door mijn hoofd ging: puurheid.  Op de website staat te lezen dat de kok, Fredrik Andersson, vooral tracht om met contrasten te werken en eigenlijk vind ik het contrast tussen moderniteit en traditie hier zeer boeiend. Hierook hebben we de wintermenu genomen, waarbij zeer veel aandacht ging naar de groenten, die biodynamisch gekweekt zijn. Denk bijvoorbeeld aan licht-gekookte prei in gereduceerde appelsap met artisjokken en krokante stukjes appelen. Of een combinatie van rauwe, gemarineerde en gedroogde groenten met eierdooier en yoghurt, waarbij een fris sapje van rabarber het geheel naar een ongekend hoogte bracht. Dit gerecht was trouwens een ode aan Michel Ducasse. Dan volgde nog fantastische lam met rapen en peterselie, met als ‘finishing touch’ een smaakje van gedroogde vis, wat ik op voorhand zou geweigerd hebben, maar dat dus wel echt lekker was en voor de zoute toets zorgde. Is hier een genie of een halve gare aan het werk? Nadien nog een lekker stukje eend, afkomstig uit een plaatselijk bos, dat in het bord begeleid werd door verschillende bieten en gedroogde rozen (?). Het dessert op basis van een appel trok echt op niets en omwille van onze eerlijkheid kregen we nog een stukje kaas. Als wijn dronken we een fles Champagne Ulysse Colin en een fles Coulée de Serrant. Voor de kenners: een 1998. De prijs voor de menu was SEK800, wat overeenkomt met 88 euro. De sympathieke bediening was top en wat ik enorm apprecieerde was dat de chef regelmatig in de zaal kwam om wat uitleg te geven.

fred1.jpg

 

De zaak is net buiten Stockholm gelegen, zodat je een taxi moet nemen. Gewoon doen, mocht je in de buurt zijn.

 

En om onze voedingstocht in Stockholm af te ronden zijn we ook in Le Rouge, in het oude centrum van Stockholm gaan eten. Ik heb over deze zaak al eerder bericht. Het interieur heeft iets decadent, waarbij een Parijse hoerenhuis uit begin vorige eeuw allicht het dichts in de buurt komt. Dit in gedacht  zijn we in de mooie bar maar meteen in de absynt gevlogen. Nadien dronken we een lekkere fles champagne (alweer Ulysse Colin) bij een schotel zeevruchten, waarbij de kreeft en de krab heel lekker smaakten. Voor de rest worden hier zeer lekkere Franse brasserie-klassiekers geserveerd. Lekker, maar oh zo duur in vergelijking met de real thing...

paris.gif

Volgende week ga ik naar Copenhagen en Noma en Geranium staan op het programma. Mijn lever ius gewaarschuwd. Ik ben alvast aan het sparen en u zal op de hoogte gehouden worden. Stay Tuned!

 

 

 

 

 

28-11-10

Utopia – een restaurant naar mijn hart

restaurant.jpg

 

Lieve lezers,

Vergeet de laatste editie van de Michelin-gids, waarbij zelfs Luc Belling een tweede ster gekregen heeft. Leg de Zone 03, 02 of ander streekkrant weg, want de vermelding in de laatste editie ervan is gelinkt aan sponsering. Verbaasd?

Ik heb recent de culinaire ontdekking van de eeuw gedaan en deze keer niet in Parijs of één of andere wereldstad, maar ergens in ons apenland. In het gehucht Genleu in Merksem, nabij Antwerpen bestaat er sinds enkele maanden een top-restaurant, genaamd Utopia. Hier geen lounge-achtige inrichting, geen Scandinavische designmeubelen, maar gewoon een gezellige huiselijke woonkamer waar plaats is voor een twintigtal mensen. Er is trouwens een zeer leuke voorkamer, waar er kan geaperitiefd worden, en dit zullen de sigaarrokers graag lezen, na de maaltijd gepaft kan worden.

Het eten in Uptopia is subliem te noemen. Hier worden enkel verse topproducten geleverd en geserveerd. Geen hocus-pocus of fusion in het bord. Hier weigert men exotische kruiden te gebruiken, waarbij het geheel naar de chocodijzen geholpen wordt. En wow, ik heb er ook nog geen schuimpjes geserveerd gekregen, daar de kok permanent weigert aan chemie te doen. Dus met andere woorden een rode biet ziet er uit als een rode biet, en nog straffer het smaakt er zelfs naar.

De meeste seizoensgebonden groenten zij  hier trouwens als het ware afkomstig van eigen kweek, daar de broer van de kok-eigenaar naast de deur biologische groenten kweekt. Ik heb zelden zo’n lekkere groenten geproefd. De vis wordt meestal in Nederland aangekocht en het vlees wordt levend besteld en ergens plaatselijk geslacht. Wat dit oord uniek maakt is dat er ergens achteraan in de keuken een rijpingskoelcel aanwezig is, zodat hier perfect gerijpt vlees kan klaargemaakt worden. Nog steeds geïnteresseerd?

Ik ben er nu al enkele keren gaan eten en eventjes nadenken wat mij is bijgebleven .... oh ja, een schitterende combinatie van rode biet met lauwe kreeft, ... en ook de verse zeebaars in een korst van zout klaargemaakt, begeleid door prei en heel veel witte truffel uit Alba, .... en ik mag ook niet het Chianina-rundsvlee vergeten ... dat geserveerd werd met enkele pastinaak-frieten.

Enkel voor de kaas zou ik hier al terugkomen. Deze wordt ofwel rechtstreeks aangeschaft in de Loire (uitmuntende oude geitenkaas), Jura (beste Comté ooit) of enkele andere streken, of terwijl ergens in een Leuvense kaaswinkel, dat op deze blog al vermeld werd. Daar ik op dieet ben, heb ik tot nu toe geen dessert genomen, maar te merken aan de reacties van mijn tafelgenoten moet dit ook dik in orde zijn.

U begint zich al af te vragen wat zo'n maaltijd kost, vermoed ik. En het goede nieuws is dat het eigenlijk wel best meevalt. Ik betaalde gemiddeld ongeveer 75 euro per persoon, alles inbegrepen, rekening houdend dat er toch producten zoals truffel en kreeft uit de keuken komen, en dat we ons niet hebben ingehouden met de wijn. Dit doen we trouwens nooit.

Er is trouwens geen wijnkaart! Maar geen paniek, er is een wijnkelder. Dus met andere woorden, u kan deze kelder bezoeken om een keuze te maken, mocht u een kenner zijn. Ik ben geen kenner, maar verdiep mij graag in kelders. In geval je het niet weet, laat u begeleiden door de mooie vrouw des huizes. De wijnen worden trouwens vaak rechtstreeks bij de wijnboer aangekocht, wat maakt dat de prijs dat u als klant betaald (en dit gaat u niet geloven) in de buurt ligt van wat u als particulier bij de importeur betaald. Te mooi om waar te zijn? Yep, en daarbij hebben ze bijvoorbeeld oude wijn van het huis Overnoy, om maar iets te zeggen. En ja, de kok heeft ook een voorliefde voor gamay, wat toch een blijk van goede smaak betekent. Bij mijn  laatste bezoek heb ik trouwens een fantastische fles aangeraden gekregen: een zuivere sappige Chenin Blanc van de jonge totaal onbekende wijnbouwer Jacques Cabaretier.

Tegen de lente zou er een leuke tuin/terras aangelegd moeten zijn, zodat er ook buiten kan gezeten worden. Maar ik zou niet tot de lente wachten, mocht ik u zijn. En mocht u gaan, laat dan weten wat u ervan vond.

De zaak is enkel ’s avonds open en reserveren is aan te raden.

Utopia

www.UtopiaRestaurant.be

03-03-10

Table de Chaintré: mijn stopplaats naar het Zuiden

pouilly_vigne_coteau

 

Proficiat, u bent op mijn blog beland. De kans is groot dat u via Google een woord of naam heeft opgezocht en zo hier terecht gekomen bent. In het ander geval bent u een trouwe lezer van deze blog. Blij u nog steeds hier te hebben. In beide gevallen is de kans groot dat u een ware gastronoom bent en tevens liefhebber van druivensap in zijn gefermenteerde vorm.

Om die reden wil ik jullie een geheime plek verklappen, maar hou het voor uzelf. Het is trouwens niet bij de deur, maar mocht u af en toe de moeite nemen om naar het Zuiden te trekken met auto, motor of mobilhome, dan weet ik een uitstekende rustplaats. Eigenlijk is het niet echt een rustplaats, maar een stopplaats waar u uitmuntend kunt eten. Nog steeds geïnteresseerd? Dacht ik wel.

Chaintre Maison de Mr Noly

Even voorbij Macon op de l' autoroute du soleil (A1) is er een dorpje dat Chaintré heet. Misschien doet de naam van het dorp een belletje rinkelen omwille van Domaine Valette en hun super-wijngaard: Clos de Monsieur Noly (zie foto). Het is een mooi  pitoresk plekje, waar je op de hoek aan de kerk uitstekend kunt tafelen. Voorheen werd het restaurant La Table de Chaintré opengehouden door Monsieur Gérard Alonso en zijn vrouw, ouders van de gekke négociant Cyril Alonso. Het restaurant stond bekend om zijn klassieke gerechten met uitstekende verse producten. Nog straffer was de wijnkaart. Dit was toen zondermeer de beste wijnkaart ter wereld voor natuurlijke wijnen. Je kon daar toen echt alles krijgen aan zeer interessante prijzen: oude jaargangen van Overnoy of Courtois, echt alles van de Bende zonder zwavel uit Beaujolais, speciaal gelimiteerde cuvée's van Puzelat en anderen, tot zelfs wijnen van de oenoloog en négociant Jacques Neauport, de enige echte erfgename van Jules Chauvet. Soit, Gérard wilde gaan rentenieren en verkocht zijn zaak een drietal jaren geleden, en tegelijkertijd zijn wijnschatten via een wijnveiling.  Goed voor mijn geldbeugel dat ik daar niet van op de hoogte was. De nieuwe eigenaars van het restaurant waren het sympathiek koppel Floriane et Sébastien Grospellier. Deze relatief jonge mensen met toch wat ervaring in de horeca (Alain Ducasse oa.)  veranderen de zaak niet, brengen wel wat meer finesse en inventiviteit in de gerechten en bouwen een nieuwe kelder uit, met veel oog voor natuurlijke en bio- wijnen.  Het heeft natuurlijk nog niet de kwaliteit van de vorige kelder, en eigenlijk is dit gewoon onmogelijk te evenaren, maar elke liefhebber van echte wijnen zal hier zijn gading vinden  Feit is wel dat ze één jaar na de overname tot hun grote verbazing een Michelin-ster kregen.

Een paar maanden geleden ben ik er voor de derde maal gaan eten en ik ga u nu verlekkeren met het menu:

« A la Découverte du marché de Saison »

Quelques Mises en bouche

Les noix de st-jacques d'Erquy juste rôties, des pommes de terre rattes et des bulots en
salade, une vinaigrette au cresson de fontaine

L'escalope de foie gras de canard sur un velouté de cèpes, une crème réduite aux
noisettes et quelques tranches de champignons « Amanite des Césars »

Le risotto « carnaroli » à la truffe blanche d'Alba « Tuber Magnatum Pico »

Le lièvre cuisiné façon « Royale », pulpe de topinambours et ses croustillants

Plateau de différents fromages de France ou la faisselle fermière à la crème

Les gourmandises et mignardises

Hierbij dronken wij een Chardonnay van Overnoy en een Gamay van Jambon. Heerlijk.

Zou u zo vriendelijk willen zijn een gok te wagen over de prijs van deze menu, rekening houdend dat het allemaal super vers was. De borden waren allemaal pareltjes, en de gourmandises waren eigenlijk een tweetal dessertborden, aangevuld met een teveel aan lekkernijen.

Hun website is ook de moeite om te ontdekken: http://www.latabledechaintre.com

Mocht u ook nog een slaapplaats zoeken, dan zou ik zondermeer de Chambres d'hôtes van de familie Jean Foillard in Villé-Morgon (ik schat een 10-tal minuten verwijderd van het restaurant) aanraden. Fantastische kamers en een lekker en uitgebreid ontbijt.

For the record, moet er nog gezegd worden dat Gérard Alonso na enkele maanden het rentenieren beu was en eigenlijk vrij snel Restaurant Gérard Alonso geopend heeft, veel Zuiderlijker, in Sorgues. Een andere stopplaats als het ware. We zijn er vorig jaar gaan eten en het was nog steeds uitmuntend. Ook is hij geleidelijk een mooie wijnkaart aan het uitbouwen, met gezien zijn nieuwe locatie wat meer  Rhone-wijnen bevat dan Bourgogne/Beaujolais.

Oh ja, de prijs voor de menu in La Table de Chaintré was 52 euro, wat belachelijk weinig geld is voor dergelijk menu. Ik zie hier in Belgenland niemand dergelijke prijskwaliteitsverhouding evenaren.

13-09-09

Pierre pour les amis: een unieke plek in de Vlaamse Ardennen

 

 

 

Als ik op mijn praatstoel zit, kan ik er zeer lyrisch over doen....

 

fornuis-pannenbroodzakje2interieur2

Bestaat er, naar analogie met het stamcafé, ook zoiets als een stamrestaurant? Ik dacht het wel. Het is een eetgelegenheid waar je omwille van verschillende factoren naartoe wordt gezogen: de ligging bijvoorbeeld - het liefst niet te ver van je bed - het pand zelf, de sfeer die je er kunt opsnuiven, de kwaliteit van de producten en wat er mee in de keuken wordt gedaan, het prijskaartje én, niet in het minst, de mensen die de zaak runnen.

Het kan liefde op het eerste gezicht zijn, maar dit blijft niet duren. Pas na een paar kritische bezoeken kan je zeggen: hier wil ik morgen, en volgende week en voor mijn verjaardag, weer aan tafel zitten. Elke gelegenheid is goed om hier naar toe te trekken en er een heugelijk middag of avond van te maken. Ik heb ergens in Antwerpen zo'n stamrestaurant, waar ik al over geschreven heb.

Mocht ik dichter bij Oudenaarde wonen, dan zou mijn stamrestaurent zonder de minste twijfel Pierre pour les amis zijn. Sinds gisteren hebben we er ons vierde bezoek als restaurantganger achter de kiezen. Ik heb het restaurant en de sympathieke Peter Vereecke & Virginie leren kennen via ons wijnclubje van natuurlijke wijnen. We hebben er al tal van degustaties, gevolgd door lekker eten, mogen meemaken.

decoration

Het pand in het centrum van Horebeke is een prachtig pastorie-huis waar alles zich nog in zijn oorspronkelijke toestand bevindt. Met wat geluk kan je buiten aperitieven en dan heb je 's avonds een mooi zicht op de ondergaande zon van de Vlaamse Ardennen, waar je stil van wordt.

Het restaurant is enkel open tijdens de weekends en enkel op afspraak te bezoeken. Laat dit je vooral niet afschrikken, want dit is uiteraard een prima manier om een 4 tot 5-gangen menu (met vooraf wat hapjes) in elkaar te steken met kraakverse kwaliteitsproducten en aangepaste wijnen voor een interessante prijs. Reken alles inbegrepen rond de 75 euro per persoon. Peter kookt uiteraard seizoensgebonden, maar ook met zijn buik, als je snapt wat ik bedoel. Ik ken weinige mensen die zo subtiel en evenwichtig kunnen koken, echt waar.

Ik herhinner mij van mijn passages heel lekkere vis, aangevuld met vaak originele en vergeten producten. Ooit al de combinatie van jonge heilbot-filet met zilterige zeekralen mogen ervaren?  Ik wel dus. De gisteren geserveerde eend was hemels en de chutney van pruimen erbij zorgde voor een meer dan geslaagd huwelijk. Voor de rest, als je een liefhebber bent van bijvoorbeeld coeur de boeuf tomaten in al hun schoonheid, of als je in de winter op zoek bent naar aardpeer op een bord, dan is dit adres wel iets voor jou. Het viel mij op dat door de bordschikking de producten afzonderlijk geproefd worden en zich in al hun schoonheid presenteren, wat ten goede komt aan de essentie van hun smaken...

En nu mij stokpaardje: de wijn. Ik ken zoals al vaker op deze blog geschreven weinig restaurants waar ik blindelings de wijn-suggesties van de chef volg bij de maaltijd. Hier krijg je dus echte en zuivere wijnen in het glas waarbij je de indruk krijgt dat het gerecht er rond gebouwd is. En nu ik er over nadenk en Peter kennende, zal dit hier eigenlijk wel het geval zijn.

Uiteraard zijn de desserten van hetzelfde niveau als de rest. Na het dessert verkies ik vaak na zo'n eetsensatie verse thee boven koffie. Ik vroeg deze keer groene thee en kreeg tot mijn grote blijdschap iets fantastisch en herkenbaar voorgeschoteld. Mensen die verse Long Jing thee weten te serveren, de keizerlijke groene thee uit China, hebben bij mij een streepje voor...

Voor de rest zou ik aanraden van het op je af te laten komen. Zoek een gelegenheid om de Vlaamse Ardennen te bezoeken en reserveer een tafel bij Pierre pour les amis.

Er zijn in het dorp trouwens verschillende slaapgelegenheden, zodat je 's anderdaags je eigen Ronde van Vlaanderen op de fiets of met de wagen kunt afleggen.

Pierre pour les amis, Dorpstraat 46, 9667 Horebeke. Tel: 055-206861 

11:25 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: pierre pour les amis |  Facebook |

18-04-09

Nobu te London

Enkele weken geleden  met een zeer leuk gezelschap Nobu te London bezocht. Nobu wat? Nobu is een keten van Japanse topchef Nobu Matsohisa. Nu, ik moet ook toegeven dat ik bij het woord "keten" mij ongemakkelijk begin te voelen, maar dit is dus de uitzondering dat de regel bevestigt. Nobu London was de eerste vestiging in Europa en is gelegen in Old Park Lane. Het is niet ver van Buckingham Palace en dus in een leuke mooie buurt van London.

De keuken is zondermeer Japans, maar toch met internationale invloeden, zelfs uit Zuid-Amerika. Fusion keuken dus? Weer zo'n woord waar mijn maag niet goed van wordt. Neen, het is geen fusion. Het is een éénvoudige pure keuken, met uitsluitend topproducten, voornamelijk uit de zee. Mister Nobu noemt het New Style Japans, en wie zijn wij om hem tegen te spreken. Veel kraakverse vis dus, aangevuld met slechts enkele ingrediënten (miso, yuzu, soya, kaviaar, ...). Naar Japanse traditie is de vis perfect gesneden, wat bijdraagt tot de mondsensatie.

Elk  gerecht laat zich gemakkelijk delen, zodat we een hele reeks verorberd hebben. Er wordt uiteraard enkel met stokjes gegeten. Ik herhinner mij niet de volledige lijst, maar hier een paar voorbeelden van wat er op de kaart staat:

Soft shell crab roll

Sashimi (new and old style): yellowtail

Tuna tempura roll with miso sauce

Whitefish, Nobu style

Tuna-caviar tartare

Wagyu-caviar tartare

Seafood ceviche, nobu style

Matsuhisa shrimp

Sea eel roll

 

Baby squid tempura

Rock shrimp tempura with creamy spicy sauce

Sea urchin/shiso tempura

 

Chilean Sea Bass with black bean sauce

Black Cod with miso

Minced baby white shrimp skewer

decoration

 

De tonijn-caviaar tartaar (zie foto) en de kabeljauw met miso (zie foto onderaan) zullen mij altijd bijblijven. De Blauwvin-tonijn was zo fijn gesneden dat het precies gemalen was, zodat het samen met wat kaviaar-eitjes en een saus op basis van soya bijna in je mond wegsmolt. Zeer fris ook. De Black Cod (is wel anders als onze Noordzee kabeljauw) was dus gemarineerd in een zoete Miso-mengsel, waarna het in een oven bereid is geweest, ik denk zelfs lichtjes gegrild naar het einde toe. De textuur van de vis, de smaak van de Miso en het gekarameliseerde van de marinade zijn uniek te noemen.

We hadden ook bij de reservatie gevraagd of wij onze wijnen mochten meenemen en dit was geen probleem, indien we £25 per fles betaalden. We hadden een selectie van zeer zuivere wijnen bij: Anjou 2006 van Jacques Carroget, Touraine Le Buisson Pouilleux 2004 van Le Clos Tue-Boeuf, Ribolla Gialla 2003 van Radikon, Carso Vitovska 2006 van Zidarich en een rode Java 2008 van Les Clapas. Vooral de licht oxydatieve stijl van de Carso en Ribolla Gialla deden het uitstekende bij de gerechten.

Als dessert hebben we terug een assortiment genomen, waarbij we steeds de Gin Tonique bleven terugvragen: een kaneel-ijs creme, met een schuim van yuzu en een jelly van Indian Tonic.

Er kan een 150-tal couverts geserveerd worden, maar reservatie is zeker aan te raden. Er loopt voldoende personeel rond om alles perfect te laten verlopen. Er is ook nog wel een sushi-bar, waar je indien geen tafel beschikbaar is, kunt aanbelanden. Dit lijkt me wel wat voor alleenstaande zakenmannen op doorreis.

Het is allemaal beslist de moeite, ondanks de toch stevige prijs. Reken per persoon op £120-150. Gelukkig staat de Britse Pond op een histrorische laagtepunt. Oh ja, voor de sterren-jagers: Nobu heeft al vele jaren een Michelin ster, maar als je puur naar het bord kijkt, hadden het al meer moeten zijn. Gelukkig houden ze vast aan een soort non-chalante aanpak (wel steeds correct) die bijdraagt tot een leuke sfeer. Dus niet verschieten als je plots bedient wordt door een Indiër met een Rasta-kapsel.

decoration

22:50 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (3) | Tags: nobu london |  Facebook |

25-02-09

De Librije te Zwolle

 

Enkele weken geleden zijn we uitgenodigd in de Nederlandse driesterren zaak De Librije te Zwolle in Nederland. Dit was mijn tweede bezoek aan dit klasse-restaurant. En inderdaad onze hoge verwachtigen gebaseerd op ons vorig bezoek zijn volledig ingelost. Dit is volgens mijn bescheiden mening samen met Oud Sluis het beste op culinair vlak wat je kan vinden in Benelux. Het restaurant bevindt zich in een 15de eeuwse klooster en de zaal waar men eet was de vroegere ... bibliotheek.

decoration

 

We kozen voor de Menu Librije, wat uit 8 kleine gerechten bestaat, voorafgegaan aan een hele resem mondvermaakjes: oesterzwam, krokante Goudse, Varkenshuid met abrikoos, Paksoy-mango en sesamyoghurt, artisjok met groene olijf, pinda met pittige augurk, aubergine met haringkuit en najaarstruffel met aardpeer en bejaarde boeren kaas.

Ik vermeld hieronder het menu, zonder in detail te treden, maar wat zeker was is dat elk gerecht zeer uitgebalanceerd was met fantastisch fijne smaaksensaties. Jonnie Boer kookt voornamelijk met seizoengebonden streekproducten. Hij staat er op van geen specialiteit te hebben en wil dus ook geen stempel krijgen. Zijn vrouw Theresa is een uitstekende gastvrouw. Voor mij is het enige minpunt (net zoals bij anders toppers zoals bv. Oud Sluis) de wijnkaart. De wijnkaart is zeer uitgebreid en men kan wijnen uit alle streken drinken. De klassiekers uit Champagne, Bourgogne, Rhone en Bordeaux ontbreken uiteraaard niet:  bv. Dom Pérignon, Romanée Conti, JL Chave en Mouton & Co. Maar zoals het voedsel hemels en verassend is, zijn de (betaalbare) wijnen conventioneel en saai. Wie zit er nog op een zoveelste Sauvignon Blanc uit Nieuw-Zeeland of Syrah uit Australië te wachten? En ik wil persoonlijk ook geen Trimbach, Roda of  Antinori in mijn glas. Ik heb zolang mogelijk de Champgane van Selosse blijven drinken, om dan over te schakelen op voornamelijk water. Bij elk gerecht heb ik dan een fles uit mijn kelder proberen boven te halen....

Menu:

Kalfsbil tartaar, spekbokking en zure bom bouillon met kalfstong en bloemkool

                        Vineuze Champagne type Egly-Ouriet Brut Tradition

 

Schelpdiertjes....

                        Muscadet van Domaine de l'Ecu - Gneiss 2002                                       

 

Hollandse mul met couscous, kokos en citroengras

                        Sauvignon van Le Clos Tue-Boeuf - Le Buisson Pouilleux 2004

 

Noordzeetong met zolderspek en jas van geroosterd brood

                        Chardonnay van Vergé Gilles - Viré-Clessé 2004

 

Komkommer, mierikswortel en "belper knolle"

                        Niet-oxydatieve Savagnin van JM Brignot - Frimaire 2004

 

Kooieend met maïs, zwarte olijf en rode biet

                        Gamay van Yvon Métras - Fleurie 2006

 

Brie de meaux, aardappel en najaarstruffel

                        Fleur d'Altesse de Marestel 2005

 

Koffie, lychee en passie

Peer, chocolade en steranijs

                        Oude Boal (Madeira)

 

Reken per persoon ongeveer tussen de 150 en 250 euro, naargelang de menu en de wijnkeuze. Zeer duur dus, maar het blijft onvergetelijk en uniek.

We hadden uiteraard genoeg gegeten na deze maaltijd, maar niemand van mijn convivium heeft er een zware maag aan overgehouden. Er werd ons vermeld dat zij nu ook een hotel uitbaten op wandelafstand, en gelegen in het omgetoverde oude vrouwen-gevangenis van Zwolle. Spontaan werd ons voorgesteld even naar het hotel begeleid te worden om het te bezoeken, alhoewel we ergens anders geboekt hadden.

Zwolle is een heel mooie stad, dat zeker een bezoek waard is. Ik denk dat ik er nog eens terug ga, en zal dit dan terug combineren met een bezoek aan De Librije. Nu nog wachten op een volgende uitnodiging.

decoration

 

Contact: De Librije

18:23 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de librije, zwolle |  Facebook |

04-01-09

Chef Filip Van Belleghem ruilde driesterrenrestaurant in voor foorkraam

 

Smoutebollen van een sterrenchef

In een zekere verleden had België drie 3-Michelinsterren restaurants: Comme chez Soi, De Karmeliet en  .... Bruneau. Ondertussen is er op culinair vlak één en het ander veranderd in ons land, waarbij de afwisseling van de wacht in Comme chez Soi een duidelijke niveaudaling met zich mee bracht (van horen zeggen) en waarbij nieuwe toprestaurants de plaats op het hoogste schavot hebben ingenomen: Hof van Cleve is hier een duidelijk voorbeeld van. De Karmeliet heeft zich wel duidelijk kunnen handhaven, maar wat met Bruneau en wat is er met Chef Filip Van Belleghem gebeurd? Ondertussen vernam ik dat eigenaar Jean-Pierre Bruneau zijn zaak te koop heeft staan ... Via een artikel in De Morgen vernam ik wat er met Filip Van Belleghem is gebeurd en waarom hij 9 jaren geleden Bruneau verliet.

Filip Van Belleghem is een doorzetter, die van zijn zevende tot zijn vijtiende ronde liep voor de melkboer, en dan tegen de zin van zijn ouders koksschool ging volgen in Lokeren, met zijn zuurverdiende centen. Hij heeft gewerkt bij L'Arpège in Parijs, Comme chez Soi, De Bijgaarde, om uiteindelijk als Chef in de Bruneau te belanden.

In die periode bij Bruneau had het personeel de gewoonte als het kermis was, fritten te gaan eten bij Delicatesses Vandonghen, een zaak die al drie generaties fritten, wafels en smoutebollen serveert. Filip werd stapel verliefd op dochter Fabienne en besloot haar te volgen in de familiale kraam, waar hij nu al 9 jaren fritten, smoutebollen en wafels bakt. Hij heeft aan de recepten weinig veranderd, daar bijvoorbeeld Fabienne's grootvader gedurende drie jaren aan het recept van de smoutebollen heeft gesleuteld. Als ex-topchef staat hij uiteraard garant voor goede producten (bloem) en hygiëne (dagelijke verse arachideolie). Het is ontzettend hard werken, waarbij vijftien à zestien uren per dag wordt gewerkt. Vlak voor de ontmoeting met de journalist van De Morgen had hij een maagbloeding en werd hij opgenomen op intensieve zorgen. Op de vraag of hij de keuken mist, antwoorde hij deze dagelijks te missen, maar dat hij steeds gelooft heeft in het feit dat man en vrouw samen in een zaak staan. Hij maakt de journalist er ook op attent dat de zaak al 62 jaren meegaat en dat je dit ook niet zomaar opgeeft.

Ik heb hier ongelooflijk veel bewondering voor, maar ook een beetje medelijden. Deze man staat nu dagelijks in een kraam ('s winters in de kou) fritten te bakken. Ik denk niet dat dit veel bevrediging geeft. Er wordt in het artikel ook gemeld dat de schoonmoeder mee in de kraam staat....

Bron: De Morgen, za 27 december 2008

12:06 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: filip van belleghem, bruneau |  Facebook |

10-11-08

Bistro Vin d'Ou: een plaats om te koesteren

Dames en heren, laat u voor één keer leiden door dit artikel. Organiseer nu een baby-sit voor je kinderen, reserveer een tafel in bovenvermeld bistro, laat de hond nog snel even buiten en rij naar Berchem (bij Antwerpen). Sinds september baatten Tom Fluit (voorheen kok in Dock's Café) en Ilse het vroegere restaurant Brasserie Margaux: de nieuwe naam van de zaak is Bistro Vin d'Ou. Laat u niet misleiden door de benaming bistro, want hier wordt fantatstich gegeten. Ik ben er op korte tijd al vier keer gaan eten (ja, zakendoen kan soms vermoeidend zijn) en het was steeds heel lekker, maar ook zeer aangenaam. Dit kan dus geen toeval zijn.

MargauxHet kader en stadstuin zijn uniek te noemen. Zelden zo een gezellige eetplaats gezien, waar een open keuken geïntegreerd is. Er is een zeer gevarieerde menu-kaart, met dagelijks nog wat suggesties. Tom is zeer gedreven als het op voedsel aankomt en hij werkt steeds met verse kwaliteitsproducten. De keuken is Frans en ik associeer Tom's keuken met de beste brasseries in Frankrijk waar er nog echte eerlijke terroir-gerechten geserveerd wordt. Het is de keuken waar ik het meest van hou. Als voorgerecht heb ik er al een krab-combinatie, maar bijvoorbeeld ook een assortiment van verschillende  zeevruchten gekregen. Er staan op de kaart echte Franse klassiekers zoals steak tartare. Maar, waar kan je nog echte Angus-beef of Bresse-kip eten? Daar dus. En met wat geluk heeft Tom net enkele witte truffels uit Alba binnen, zodat hij een hemelse pasta a la tartufo kan serveren. Als vis heb ik er al perfect klaargemaakte rode mul en tarbot gegeten. Er kan uiteraard afgesloten worden met wat kaas of lekkere desserten.

pic_kookboek_ger09Ilse is een perfecte gastvrouw die ontzettend veel van wijnen afweet. Er zijn fantastiche betaalbare wijnen op de kaart, waarvan enkele door hun zelf worden ingevoerd. Er kan tevens een aparte zaal gereserveerd worden en zoals eerder vermeld zullen we in de zomer in de stadstuin kunnen eten.

De prijs varieert tussen de 35 en 70 euro per persoon. Ik ga volgende week terug.

 

Bistro Vin d'Ou, Terlinckstraat 2, 2600 Berchem. Tel: 03/2305599

10:39 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (4) | Tags: brasserie, bistrot, bistro vin d ou |  Facebook |

04-03-08

Lam & Yin

Vorige week zijn we met een bevriend koppel naar het Chinees restaurant Lam & Yin te Antwerpen gaan eten. Stop nu niet met lezen, omdat je Chinees associeert met Nasi Goring en Loempia's... Over dit restaurant had ik via verschillende kanalen veel goeds gehoord.

Je kunt alvast beter een tafel reserveren, want het is er altijd vol. Het interieur is zeer sober en de vrouw des huizes (Yin) zeer behulpzaam en sympatiek. De menu omvat een 5-tal voorgerechten en hoodgerechten, met nu al klassiekers zoals de inktvis, de st-jacobsvruchten en de eend... Maar de verassing vind ik toch de kalfslever met gember bereid. Het is duidelijk dat Lam, de chef-kok, maaltijden van hoog niveau bereidt, met zeer verse producten. De wijnkaart omvast mooie zeer betaalbare (natuurlijke) wijnen. Prijs per persoon varieert rond de 5O€ (alles inbegrepen ), wat helemaal niet duur is voor de kwaliteit.

5

Lam & Yin

Reyndersstraat 17
2000 Antwerpen
tel: 03/232.88.38

 

13:08 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (1) | Tags: chinees, chinese keuken, antwerpen |  Facebook |

Dome

Ik ben al in tal van restauranten geweest in binnen-, maar ook buitenland... Er zijn al memorabele maaltijden geweest (in willekeurige volgorde: Oud Sluis in Sluis,  de Librije in Zwolle, Martin Berasategui tegen San-Sebastian, Fat Duck in Berkshire en superklassiek maar oh zo lekker: Auberge de l'ill in hartje Elzas). In steden zoals Parijs, London, Copenhagen en Stockholm heb ik mijn favorieten (relatief goedkope) adressen: hierover later meer...

Echter mijn all-time favoriet restaurant blijkt zeer dicht bij huis te zijn: de Dome te Antwerpen. Het is zeker niet goedkoop, maar als je vergelijkt met bovenste namen, dan valt het al bij al zeer goed mee. Reken 100 euro per persoon alles inbegrepen, als je 's avonds gaat dineren (50 euro voor een lunch-maaltijd). Het decor is prachtig en de sfeer zeer relax. Het eten is fantastisch. Het heeft wel niet de vernuftigheid van sommige andere toprestauranten (ik bedoel hier de schuimpjes, de door stikstof ingevroren materie, de torentjes, de lekstokken, ...) maar dit hoeft voor mij niet. Hier wordt gewoonweg het beste product in al zijn eerlijkheid, met enkele zeer complementaire ingredienten op het bord getoverd. Ik neem meestal de 5-gangen menu, die met aangepaste wijnen kan geserveerd worden. Ik verkies meestal een fles witte wijn van de kaart, met een glas rode wijn bij het vleesgrecht. De wijnkaart is zondermeer het beste wat er te vinden is in binneland (en buitenland?). Bediening is top, zonder stijf te zijn.

Enkele jaren geleden is er rechtover de zaak een tweede restaurant geopend, van dezelfde eigenaar: Dome-sur-mer. Enkele maanden geleden is daarnaast een fantastische bakkerij geopend.

Hoe langer ik erover schrijf, des te meer krijg ik zin om een tafel te resereven in Dome. Nu nog een goed excuse vinden...

 l4863w506_RT8groot

 Dome
tel: 03/239.90.03
Grote Hondstraat 2
2018 ANTWERPEN

 

12:43 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dome, toprestaurant, antwerpen |  Facebook |