20-12-10

Het Scandinavisch model 2

Na enkele dagen Stockholm was het nu tijd om nog eens Copenhagen te bezoeken: zakelijk weliswaar, maar ‘s avonds hadden we uiteraard tijd om uitgebreid te tafelen. Het plan was om Noma, Geranium en Relae te bezoeken.

noma.jpg

Noma vergt geen introductie, me dunkt. Volgens de lijst van San Pellegrino is dit het beste restaurant ter wereld. Volgens Michelin (slechts?) twee sterren waard, en wat Gault Millau denkt, weet ik niet. Dit was nu de derde keer dat ik dit restaurant bezoek en ik moet eerlijk zijn: ondanks alles, weet dit restaurant nooit aan mijn verwachtingen te voldoen. En neen, deze verwachtigen zijn niet extreem hoog of hoger dan een bezoek aan een ander toprestaurant. Voor velen is deze walhalla van puur en zuiver eten het ultiem culinair genot en beleving. De jonge chef is ondertussen een legende geworden: René Redzepi. Hij heeft ondermeer in The French Laundry (US) en El Bulli gewerkt. Het mooie aan zijn keuken is dat er enkel ingrediënten uit Nordic worden gebruikt. Met andere woorden hier worden geen bereidingen met bijvoorbeeld olijfolie of Aziatisch kruiden klaargemaakt.

Noma3.jpg

 

Laten we dan ook met al het positieve beginnen: het pand is fantastisch en de sfeer is zeer aangenaam. Mijn tafelgenoot wist mij te melden dat het toch wat donker was, en verdomme dit was eigenlijk waar, als je echt wilt zien wat er op het bord komt. De bediening is zeer vlot en elk gerecht wordt deskundig door de maker van het gerecht aan tafel uitgelegd. Too much information? Je doet er mee wat je wilt, natuurlijk. De wijnkaart is zeer indrukwekkend en zeker voor liefhebbers van natuurlijke wijnen is dit meer dan in orde. Wij dronken een glaasje Lassaigne als aperitief en ik kon leven met de allicht twee goedkoopste flessen van de kaart: een Overnoy Chardonnay uit 2004 en een Overnoy Poulsard uit 2004. De 7 hapjes vooraf waren zeer indrukwekkend, waarbij originaliteit het woord was dat bij mij opkwam. Waar heeft u ooit gefrituurde preiwortel gegeten, en deze was trouwens nog aan de plant vast, zodat de hele prei eigenlijk dienst deed als houvast. Het lekkerste was een toast gevuld met allerhande Zweedse kruiden en groen, begeleid door een soort mayonaise, waarop een zeer fijn stukje gedroogd eendevel was geïntegreerd. Spot on, echt waar. Ook de gerookte kwarteleitjes vond ik een openbaring. Het brood dat geserveerd wordt met de plaatselijke boter was top, en ik ben een grote believer van de relatie tussen het brood dat geserveerd wordt en de kwaliteit van het eten (zie Dôme en Couvert Couvert in België). En nu komt het genadeschot. Ik heb na de hapjes het volgende gegeten en dit is geen grap: enkele amandelnoten begeleid met een saus van sla, gedroogde schijfjes kastanje begeleid met een soort botersaus, enkele schijfjes weliswaar zeer lekkere ajauin, één oester, een eigen bereid spiegelei, één stukje zeer lekker eend en een halve peer met wat schuim als dessert. Basta! Dus geen vis, geen kaas, geen uitgebreid dessert in de 7-gangen menu. Er was wel nog een mogelijkheid om een 14-gangen menu te nemen, maar dit zou te veel zijn ... voor mijn maag en tevens voor mijn portemonee. De 7-gangen menu kost ongeveer 150 euro zonder wijn. Er werkten de avond dat wij er waren 35 mensen in de keuken en ik denk een 15-tal in de zaal voor ik geloof een 35-tal couverts. Dus conclusie: lekker gegeten, smaken zitten zondermeer goed, maar voor mij vaak wat te veel spielerei en ontbreekt het aan echt voedsel, en dan heb ik het niet over een steak met pepersaus. Maar uiteraard, wie ben ik eigenlijk om dit zo maar op te poneren over het beste restaurant ter wereld. Feit is dat ik al veel beter heb gegeten, bijvoorbeeld ’s anderdaags... in Geranium.

  noma2.jpg

 

 

 

18:10 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: noma, copenhagen, rené redzepi, overnoy |  Facebook |

11-09-09

Pure In de Gloria .... op de luchthaven van Kopenhagen

 

velkommen_hjem

Op de luchthaven van Kopenhagen wordt je steeds opgewacht door Denen met Deense vlaggen. Ze staan er flapperend hun familie-leden of vrienden op te wachten, alsof ze hun duidelijk willen maken dat ze zich niet van land vergist hebben. Is het een vorm van nationale trots? Ik vermoed van wel en ik heb in verband met dit gegeven al menige Denen lastiggevallen, uiteraard plagerig, en een duidelijk uitleg heb ik nog nooit gekregen voor dit uniek fenomeen. Waarschijnlijk is dit verschijnsel verbonden met het verplicht ophijsen van de nationale vlag voor je huis bij een verjaardag van een gezinslid of de koning. Ook op zondagen flapperen de rood-witte vlaggen in heel wat voortuinen buiten de steden.

 P7037509

Goed, deze keer stond een Deense familie Flodder wat mensen op te wachten. Er was de moeder kloek, zo omvangrijk als een koe, de tandloze kromme vader met ondersteunende wandelstok en met bakkebaarden waar Elvis jaloers op zou zijn geweest, de hoerige 40-jarige dochter die er nog zo graag als een twintiger zou willen uitzien en die allicht meerdere scheidingen achter de rug heeft, en nog wat andere kleurrijke figuren in trainingspak. Moet ik er nog bijzeggen dat bijna iedereen op Croks liep? Het is het soort mensen waarbij je de bedenking maakt dat inteelt niet alleen bij honden plaatsheeft.

Er stonden enkele flessen goedkope schuimwijn verdoken opgesteld. Bij aankomst van klaarblijkelijk de pummelige zoon en zijn nog lelijkere vrouw werd na veel gewapper en gegil, een Deens lied aangevat. Zo'n lied dat waarschijnlijk door de vikings luid werd gezongen na wat plunderingen en verkrachtingen. Ondertussen stonden heel wat voorbijgangers het tafereel te aanschouwen. Er werd alvorens elkaar te omhelzen nog een kilo rijst op de koppen gegooid, niet dat het koppel pas getrouwd was, maar het was eens iets anders. En dan was het tijd voor het drinken. Het was nota bene 9 uur 's morgens. Niets lekkerder dan een plastieke beker lauwe schijmwijn bij thuiskomst na een lange vlucht. De kurk van de fles knalde tegen het plafond van het luchthavengebouw, waarbij de helft van het vloeistof op de grond belandde. Algmene hilariteit in de hal van Terminal 3, maar niet bij het luchthavenpersoneel, die van op afstand het gruwelijk schouwspel aan het observeren was. Allicht waren ze dit wel gewoon en lieten ze begaan. De tweede en derde fles werden iets voorzichtiger opengemaakt en er werd bij de derde al niet meer ingeschonken, maar gewooon van de teut gedronken. Geen betere manier om de hechtheid van een familie te accentueren dan een fles alcoholische drank aan elkaar's mond door te geven. Stiekem zag ik de vader een klein flesje van onder zijn te kleine jas bovenhalen, daar wijn allicht niet sterk genoeg is. Er werd een iets ingetoger lied aangevat, terwijl noten en chips werden bovengehaald, want niets is mooier dan mensen met chips in hun mond een lied zien kwelen. Feit was dat de doos met noten na rond gegaan te zijn, op een valies belandde, dat natuurlijk bij vertrek van deze boeiende kolonie omviel om honderden noten tussen de rijst en een plas schuimwijn te mengen. Er was niet de minste intentie om de rommel op te ruimen; zelfs de lege flessen bleven achter... Spijtig dat er geen honden meer toegelaten worden op luchthavens. Spijtig dat ik geen camera of fototoestel bij de hand had om dit voor de eeuwigheid vast te leggen.

DSC02448

 

Deense groep Oh No Ono. Hun CD Eggs is fantastisch; denk aan een combinatie tussen de allereerste Pink Floyd, Brian Wilson en de Beatles van rond 1967.

16:30 Gepost door St Etienne in Pure In de Gloria | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noten, chips, copenhagen, vlag, schuimwijn |  Facebook |