16-10-09

Mijn werk voert mij naar verschillende plekken...

Mijn werk voert mij naar verschillende plekken, elke maand van het jaar.

Elke maand spendeer ik ongeveer één week in London, één week in Scandinavië (eigenlijk moet je Nordic zeggen, want anders beledig je de Finnen) en enkele dagen in Parijs of een andere stad. Tussendoor vlieg ik af en toe naar de US, maar andere landen zijn ook al aan de beurt geweest: Polen, Oostenrijk, Spanje, Hongarije, Brazilië, China, ... Het aantal bezochte landen tikt nu al aan 30 eenheden.

Elke trip leert mij iets bij over een land, de cultuur en de inwoners ervan. Zo heb ik mooie herhinneringen aan de mooie Schotse Highlands, de leuke avonden in San Sebastian met een fantastische keuken, maar ook de Favela (krottenwijk) van São Paulo die in al zijn lelijkheid toch iets ontroerend heeft. Het meeste indruk heeft zowiezo China, en eigenlijk moet ik Shanghai zeggen, op mij gemaakt, maar over de 10 dagen daar ter plekke zou ik eigenlijk een apart artikel moeten schrijven. Ijsland heeft ook iets met mij gedaan.

Brazilian%20favela%20-%20by%20Lika%20Braun

 

Ik hou van de typische Londense vibe, die zo multi-cultureel is dat je er vrolijk van wordt. De duizenden jaren geschiedenis van Rome heeft een verpletterende indruk op mij gemaakt. Parijs is wat mij betreft de mooiste stad ter wereld en het is spijtig dat er Parijzenaars in leven. Wij kunnen nooit kiezen tussen Barcelona of Madrid voor een weekendje uit.  Ik kan ontzettend genieten van de Ierse humor. Ik heb ontzettend veel bijgeleerd van Nederlanders over hoe je een business-meeting structureert. Wie is hier op de hoogte van die typische Chinese egoïsme en lak aan regels? Vertrouw nooit een Zweed als die ja zegt. Ijslanders zijn extreem behulpzaam. Oost-Europeanen hebben een zekere warmte die wij niet hebben of al lang verloren hebben. Noord-Amerikanen zijn oprecht vriendelijk en zeer direct in hun oordeel. Ik hou van Italië met de mooie landschappen en het lekker eten. Ik weet het, het zijn allemaal cliche's, maar ze kloppen wel. En iedereen weet trouwens wat het leukste is aan het veel reizen? Inderdaad, het thuiskomen...

Ik vind het belangrijk om tijdens het reizen open te staan voor alles om je heen, om continu je voelsprieten alert te houden. Ik geniet om van de luchthaven een taxi te nemen en de nieuwe landschappen en omgeving te bewonderen, terwijl ik ook een volgende business deal aan het bedenken ben of me er voor aan het voorbereiden ben. Maar vaak reis ik in de reis als het ware. Het volstaat om met de taxi-chauffeur te spreken, want als deze niet de Engelse of Scandinavische nationaliteit heeft, dan ga je nog een andere wereld binnen. Een voorbeeld? Ik had ooit een vroege afspraak in het hoofdkwartier van Ericsson in Zweden, zodat ik genoodzaakt werd om de avond ervoor te reizen. Op de weg naar mijn hotel geraakte ik aan de praat met de Iraanse bestuurder van mijn taxi: over hun cultuur, de politieke situatie, de fantatische landschappen (ik heb al vaak van mensen gehoord dat Iran een prachtig land is) en hoe kan het ook anders, hun eetgewoontes. Zijn uitleg kwam mijn inziens dicht in de buurt van de Indische keuken, waarop hij met mijn conclusie lachte en vroeg of ik die avond nog iets gepland had? Niets dus, waarop hij voorstelde om mijn valies af te zetten aan het hotel en mij mee te nemen naar een Iraanse restaurant in de buurt dat eigendom was van enkele familie-leden. Na de kennismaking kreeg ik te horen dat ze een speciale maaltijd voor mij gingen bereiden. En inderdaad ik kreeg de indruk, kijkend naar mijn overvolle tafel dat zij elk gerecht van op de kaart in kleine porties opgediend hadden, een soort van mezze van de Iraanse keuken eigenlijk.  Veel te veel dus. Veel lekkere stoofpotjes van vlees of groenten, lekker gekruid. Het enige wat ik echt niet lekker vond was hun nationale drank, een soort limonade gemaakt van melk. Regelmatig kreeg ik tijdens de maaltijd aan mijn tafel trouwens gezelschap van een familielid, en tegen dat mijn maag op springen stond en kijkend naar een nog steeds overvolle tafel, kwamen alle familieleden mee aan tafel en werd alles onder een zee van vreemde woorden verorberd, terwijl ik gelukkig thee zat te drinken.

Iranmeal

De uren op een luchthaven zijn werkuren want met een Laptop, 3G-kaart en GSM kom je heel ver. Op een vliegtuig zal ik minder gemakkelijk werken, maar vaak een boek openslaan, een tijdschrift doornemen of een artikel voor mijn blog schrijven (ik zit nu op een SAS vlucht tussen London en Stockholm).

Hoe herken je iemand zoals ik, die zeer veel vliegt op een luchthaven? Dat zijn mensen die in alle rust rondlopen, die bij een vertraging niet gaan klagen aan de balie, die zelfs niet gaan informeren over het tijdsverlies en het mogelijk uur van vertrek (dit heeft toch geen zin, geloof mij) en die bij een geannuleerde vlucht gewoon hun GSM aanzetten om één of twee telefoontjes te plegen. Niets kan ons uit ons lood brengen.

5-FAWLTY-TOWERS-384_631174a

Hotels zijn ofwel hemels (niet dat je er thuis gaat voelen) ofwel een hel. Ik kan jullie verhalen vertellen waar je tenen van gaan krullen, zeker in Engeland, waar ik nu op het eerste zicht aantrekkelijke landelijke hotels gewoon vermijd, daar deze op gebied van hygiëne en service vaak klote zijn. Ik ken verschillende Fawlty Towers, waar je voorheen bediend werd door Spaans en nu meer en meer door veel te laag betaalde Oost-Europees personeel. Maar zelfs de grote hotelketens schieten vaak te kort. Zo was na een werkdag in London ooit mijn volledige kamer leeggehaald: mijn valies, kledij en toiletbenodigdheden waren weg. Op de vraag aan de balie om deze terug te krijgen, werd met handen in het haar gereageerd. Feit is dat ik na het avondmaal (met Duitse collega's nota bene, die uiteraard spottend reageerde op mijn verhaal) nog steeds niet alles terug had. Ze gingen blijven zoeken en 's morgens bij vertek had ik nog niet alles terug - alles uit de badkamer was namelijk verdwenen. Mijn vermoeden was dat ze mijn volledige toiletzak hadden weggegooid. Ik kreeg de hotel-manager niet te spreken, en vroeg wel om opgebeld te worden tijdens de dag om over een financiele compensatie te spreken. Ik heb een lijst van verloren artikels opgemaakt en hen dit toegestuurd, waarop ik direct de manager aan de lijn kreeg. Het eerste op de lijst van tientallen items was een spotgoedkoop scheermesje, waarop gevraagd werd hoeveel ik er voor vroeg. Mijn antwoord luidde als volgt: "this was a gift from my wife and I was very attached to it. I had it for years now, so I would like to have £100 for it. " Ik hoorde nog een zucht aan de andere kant van de lijn, en ik voelde dat ik die dag geld ging verdienen. De pond stong toen nog zeer hoog trouwens.

Allicht maken jullie tijdens het lezen van dit artikel de bedenking wat ik in godsnaam doe voor werk. Dit is trouwens een vraag die je heel vaak te horen krijgt als je aan de praat geraakt met  andere "business"-mensen, in een lounge op een luchthaven bijvoorbeeld (een Iraanse taxi-chauffeur zal die vraag trouwens nooit stellen, daar deze niet interessant is). Mijn standaardantwoord op die vraag is tegenwoordig: "I am selling weapons and drugs to kids." Aan mijn kinderen vertel ik dat ik reis en veel interessante mensen ontmoet.

a202_s10

11:36 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: reizen, hotels, iraanse keuken, verschillende culturen |  Facebook |