04-12-11

Singapore: No Signboard Seafood restaurant – deel 3

Singapore is een melting pot van heel Azië, met een dik Westers sausje overheen. Op culinair vlak kan je er echt van alles eten, fusion, maar dus ook authentiek Chinees, Japans, Indisch en zelfs Koreaans. Heel leuk dus als kennismaking van dit werelddeel.  

IMG_0294.JPG

Mijn ontdekking dat ik met jullie wil delen is het No Signboard-restaurant in Geylang, even buiten het centrum. Twee culinaire langdurige orgasmes heb ik er ervaren en dit op welgeteld één week tijd. Niet normaal, dames! De naam van het oord werd gegeven door de klanten. De eetplaats bestond toen nog uit een kraam, en er was in tegenstelling tot de andere kraampjes niet voldoende geld voor een uithangsbord. Vrij vlug werd het duidelijk voor de buurtbewoners dat dit de plaats was voor de best klaargemaakte verse krab en de mond-op-mond reclame maakte gewag van de plek zonder uithangsbord: No Signboard. 

IMG_0012.JPG

Het eerste bezoek heb ik te danken aan een taxi-chauffeur. Wij waren op zoek naar een eetplaats waar er lekkere zeevruchten wordt geserveerd en dit om middernacht. De man heeft niet lang moeten nadenken. Het kraampje is na al die jaren geëvolueerd naar een eetplaats, maar eigenlijk ziet het er niet uit. Voor een gezellige tête-á-tête moet je hier niet zijn. Je ziet er trouwens geen toeristen in tegenstelling tot de vele trendy restaurants dat Singapore rijk is. Ik had een fles Fallet-Prévostat en Overnoy mee, en deze werden zonder probleem en kostenloos in een grote ijsemmer gedompeld. Singapore is heel het jaar tropisch warm, zelfs in de winter om middernacht. 

IMG_0304.JPG

Het tweede bezoek was wat mij betreft een must. Na vijf dagen Vietnam hadden we welgeteld nog een avond en een ganse dag in Singapore voor we onze nachtvlucht huiswaarts hadden, en ik had besloten een wereldrecord langdurig lunch te vestigen, en het is mij wonderwel gelukt. Wij hebben twee servicen zien passeren en we waren nog op tijd op de luchthaven. 

IMG_0313.JPG

Krab, kreeft en voor mij onbekende vissoorten zijn er de specialiteit van het huis. De beesten worden er levend bewaard in aquaria, die mij nog het meest doen denken een Seaworld! Er zijn meerdere krabbereidingen gangbaar in Singapore, maar de meest courante zijn de Chili-krab en de Black Pepper Crab. Mijn voorkeur gaat zondermeer naar de eerste, waar je een licht pikante soep van krab, waar je er drijvende verse krabdelen kunt uitvissen en smullen. Deze laatste zin opschrijven kostte me zeer veel moeite. Denk hierbij aan een hond die kwijlend naar iets zit te staren, zo zit ik nu naar mijn scherm te kijken en de te selecteren foto’s. 

IMG_0326.JPG

De kreeft was trouwens ook verukkelijk en er werd ons aangeraden de versie te nemen bestaande uit een lichte eiersaus. Fuck Food Pairing – dit is ware kunst! Dan hebben we nog verschillende weekdieren uit de zee gesmuld, waaronder een langwerpig buisvormig beestje (zie foto hieronder), waarvan de beste stukjes rauw kon gegeten worden en de andere licht gekookt in een soepje. Zo lekker, maar sla me dood, ik ben vergeten te vragen naar de naam van het beest. Ik vermoed dat ik toen al in een stadium van extase was… Iemand?

IMG_0312.JPG

IMG_0320.JPG

En dan de groenten. Ik ben zot van groenten, als ze lekker zijn klaargemaakt. En dit was echt een paradijs van verschillende borden koolhydraat-vrij voedsel. Je kan er dus zoveel eten als je wilt, je zult gaan gram bijkomen, integendeel… De kunst bestaat er in om de smaak van de groenten niet te massacreren door allerhande toestanden, en dit was hier dus duidelijk het geval. Aziatische keuken vertrekt zeer vaak van de puurheid van een ingrediënt, en het is dus leuk om te zien dat steeds vaker de nieuwe lichting Westerse koks dit principe ook hanteren. Paul Bocuse is ver af.

IMG_0297.JPG

De bediening was zondermeer fantastisch: zeer los en duidelijk vereerd dat twee Westerlingen de moeite namen om hier te komen. Bij onze tweede bezoek werden we uiteraard herkend en kregen we een voorname plaats in het restaurant: knal in het midden. Op mijn uitleg dat we hier voor een urenlange lunch kwamen, werd er vreemd opgekeken en waarachtig hun bewondering voor ons werd met het uur groter. Enkele keren werd er, denkend dat we eindelijk het verzadigingspunt nabij waren, ons het dessert-menu aangerijkt, maar neen, we willen nog wat beesten uit één van die grote bokalen. De laatste bestellingen heb ik trouwens zonder menu-kaart gedaan, maar gewoon wijzend naar één of andere bewegend creatuur, en dan vragend om het klaar te maken naar eigen keuze. 

IMG_0311.JPG

Bij mijn tweede bezoek bestelden we de plaatselijk Tiger bier. Niets speciaal, maar doch beter dan het piswater Heineken genaamd, mocht dit een referentiekader scheppen. Als dessert werden we getrakteerd op een ijs van durian, een wat mij betreffend, stinkend exotisch fruit, met toch een geweldige smaak. Het ijs was zondermeer zeer lekker en origineel. Het was een fantastische afsluiter van een geweldige urenlange lunch. Ik heb me zelden zo laten gaan dan daar, aan die lelijke ronde tafel, zittend op een plastieke stoel, met twee sticks in mijn hand, slurpend aan een koud biertje. Lang leve No Signboard!!!

IMG_0319.JPG

 

13:57 Gepost door St Etienne in Restaurants | Permalink | Commentaren (3) | Tags: no signboars seafood, singapore, chili crab |  Facebook |

30-11-11

Singapore - Maf!!! Deel 2

  

marina-bay-sands-singapore-7.jpg

Ik heb mijn eerste 48 uren in Singapore achter de rug en wonderwel overleefd. Maf. Ik heb me echt laten gaan en heb de klok rond geleefd. Twee ontbijten zijn aan mijn mond voorbij gegaan. Maar als dit de prijs is die ik er voor moest betalen, dan zij het zo. Ik heb gedanst in een dolgedraaide club waar de meeste mensen de dansvloer lieten links liggen om op stoel, bank of tafel een shuffle uit te voeren. Een rijke dikke Arabier morstte er trouwens liters Moët op zichzelf, zijn vrienden of collega’s, vrouwen die er graag bijhoorden en mensen die wat te dicht in de buurt kwamen. Waar vind je trouwens een club waar de meeste bezoekers een fles vodka (Grey Goose, voor de kenners) bestellen, aan extreme prijzen? Ik heb Chinese soep gegeten om 6 uur ‘s morgens, op straat, tussen plaatselijke hoeren die net twee Amerikaanse binken aan de haak hadden geslagen. Ik ben in een mooie lounge-bar geëntertaind door twee fantastische goochelaars, bij mij aan tafel. Aziaten zijn fan van Karaoke en uiteraard moest ik er ook aan geloven; het werd trouwens Mrs Robinson en Strawberry Field. De Singapore Sling, een cocktail uitgevonden in een ver verleden in de Long Bar van de Raffles hotel, smaakt trouwens verrukkelijk als het niet artificieel gemaakt wordt, zoals zo vaak in onze contreien. Fuck siroop, je moet verse sap gebruiken. Bij toeval heb ik bij ochtendstond de mooie Marina Bay ontdekt, omgeven door prachtige moderne gebouwen. Ik werd er stil van. Hier wordt geschiedenis geschreven, dacht ik bij mezelf. Onze boerentoren trekt op geen kloten.

  

IMG_0041.JPG

En dan… onverwacht, moet ik zeggen, heb ik er een extreem lekkere maaltijd genuttigd, en dit dankzij een zeer bejaarde taxi-man. Ik zal de man eeuwig dankbaar zijn. Het was bijna middernacht en de concierge van ons hotel had tot mijn eigen verbazing moeite om nog een open eetplaats aan te raden, en dit voor een vrijdagavond. Ik wou iets uit de zee, voor de rest maakte het mij niet zo veel uit. Dan maar op goed geluk de keuze aan onze taxi-chaffeur laten, goedwetend dat er mogelijk een commissie aan verbonden is. Het werd de No Signboard, een eethuis gespecialiseerd in seafood, waar er bijna dag en nacht gegeten kan worden. De plaats zag er eigenlijk niet uit, maar ik had direct een goed gevoel. Hierover zal ik een apart artikel aan wijten in deel 3, goed wetend dat de kans ontzettend klein is dat er iemand iets aan zal hebben, maar uiteindelijk is het mijn blog en doe ik wat ik wil.

IMG_0323.JPG

Nog dit: Singapore is extreem proper en zeer veilig. Er heerst er een soort van schrik-regime. Je ziet dag en nacht kuisploegen die de straten, hotels en winkels proper houden. Betrapt worden op iets op de grond te gooien, wat wij uiteraard nooit doen, kost je al gauw 500 SGD (zeg maar 290 euro). Zoals eerder vermeld, bezit van minimale hoeveelheid drugs betekent de doodstraf. Er wordt zeer vaak je identiteitskaart gevraagd, zelfs als je naar een plaatselijk (niet-sexueel getinte) massage gaat.

Ik heb er een dubbel gevoel aan overgehouden, zeker na het onderwerp met verschillende locale mensen besproken te hebben. Het land en de stad doen het econonisch zeer goed. Er is inderdaad de roep naar meer democratie en meer individuele vrijheid, maar anderzijds is er het besef dat zij in een zeer welstellend land leven ten opzichte van hun buurlanden. De keerzijde is dat de prijzen van de woningen de pannen beginnen uit te slaan, zeker nu ook Russen dit paradijs ontdekt hebben.

Mij viel het op dat, waar je ook komt, er steeds een toonbare hiërarchie heerst. Dit moet een restant zijn van de eeuwenlange Engelse overheersing. In een bar, hotel of restaurant, zal je altijd zeer duidelijk de verschillende rangen zien. Singapore Airlines, trouwens zondermeer de beste luchtvaartmaatschappij ter wereld (en hier spreekt een kenner), illustreert trouwens de pikorde van het vliegend personeel aan de hand van dassen en klederdracht in hun boordmagazine. Er zijn vier verschillende dassen voor de stewards en de stewardessen dragen prachtige traditionele kledij, en dit ook bestaande uit 4 verschillende motieven.

OK, nu vlieg ik naar Vietnam, en ik heb zonet een glas Singapore Sling besteld aan de stewardess met het geel-blauwe motief….

 

singapore,marina bay,singapore sling

18:01 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: singapore, marina bay, singapore sling |  Facebook |

28-11-11

Singapore, here I come… (CEO van Coca Cola Corp.) – Deel 1

Ik schrijf dit op een Finnair-vliegmachine richting Helsinki, waar ik later vandaag een vlucht heb naar Azië. Een plotse ingeving maakte dat ik een last-minute trip naar Singapore heb geboekt, waarbij ik ook Ho Chi Minh in Vietnam zal bezoeken. Geen idee wat me daar te wachten staat, maar laten we zeggen dat de twee weken Shanghai en het platte land errond, 2 jaren geleden bij mij een verpletterende indruk heeft achtergelaten, en dit voor verschillende uiteenlopende redenen. Singapore, dat een enorme stad is van het gelijknamig land zou vrij westers aanvoelen en is gesitueerd in een op dit moment zeer dynamisch werelddeel. Ik ben vooral geïnteresseerd in de culturele verschillen, want laten we duidelijk zijn, als je ergens een cultuurschok wil meemaken, ga dan naar het Oosten. Vietnam stond al jaren op mijn lijst, en daar mijn bestemming Singapore werd, kon dit mooi gecombineerd worden. Voor de rest heb ik geen special plannen of heb ik geen programma samengesteld; ik laat alles op mij afkomen, en hoop op wat plaatselijke contacten en culinaire ontdekkingen. Mijn hotels zijn geboekt, and that’s it!

 

singapore.jpg

 

Ik heb twee valiezen gepakt: een eerste met wat zomerse kledij (het zou daar nu 30⁰C zijn en tropisch vochtig) en een tweede met een 12-tal flessen naturlijke wijn. Tja, ik moet er zelf mee lachen. De tweede koffer zal ik op de terugreis kunnen gebruiken om wat gekochte spullen (een namaak Louis Vuitton, een Rolex en een voor-$20-op-maat-gemaakte-kostuum?) mee te nemen. En reizen met een valies vol lucht leek me ecologisch niet verantwoord. Daar ik de laatste tijd steeds vaker (eigenlijk altijd) mijn eigen wijnen op restaurant meeneem, moet Singapore er ook maar aan geloven. BYO heet dit bij ons. Wat zijn de andere bezonderheden en voorzorgsmaatregelen? Even denken... Tja, een bezoek aan Vietnam vereist een visum (visa). Ook nog, in Singapore is de Singapore Dollar het betaalmiddel, en voor Vietnam wordt er aangeraden om US Dollars mee te nemen, die je ter plekke kunt wisselen tegen de Dong. Inspuitingen waren bij mij niet nodig daar ik voldoende stempels op mijn geel vaccin-boekje bezat. Facebook zou in Vietnam een probleem kunnen zijn.

Hebben jullie dit ook? Je vertrekt op reis en je weet dat je iets vergeten bent. Hopelijk niets essentieel, zoals je reispas of kredietkaarten. Ik dacht dat alles gecovered was, maar ik zat nog maar net op mijn 6F-plaats  (neen, ik vlieg niet Business-class), of ik wist het: business cards!! Die kleine mannetjes ginder zijn er gek op. Bij elke ontmoeting, in een bar, in de metro of in een Heren-toilet, het kaartje wordt bovengehaald en omgewisseld, waarna het aandachtig bestudeerd wordt, om nadien de leeftijd te vragen. Ik heb mij altijd afgevraagd of een vrachtwagenchauffeur of straatveger ginder ook in het openbaar zo’n uitwisseling forceert. Ze zullen mij maar op mijn woord moeten geloven dat ik de CEO van Coca Cola ben, of zal ik mijn oude one-liner nog eens bovenhalen: ‘I am selling weapons and drugs to kids…’. Deze lijn heeft ooit eens een Russisch hoertje dat een Finse zakenman begeleidde uit haar comateuze toestand gehaald en ik zag waarachtig bewondering voor mij in haar ogen… Hier zijn trouwens getuigens van!! Feit is dat in Singapore de doodstraf staat voor bezit van minimale hoeveelheid drugs, dus misschien toch maar houden op het Coca Cola verhaal.

Ik hou jullie op de hoogte…

07:56 Gepost door St Etienne in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: singapore, ho chi minh, vietnam |  Facebook |