01-06-09

Domeinbezoeken Deel 3

 

decoration

 

 

 

Yvon Métras in Fleurie (Beaujolais) - de stille teruggetrokken wijnboer: ontvangt zeer weinig mensen, maar ik vermoed dat mijn telefoon de dag ervoor met de vraag voor een bezoek de dag nadien, op een goed moment viel. Je moet soms wat geluk hebben. Ik heb toen heel lang moeten zoeken naar het domein en zelfs mensen uit de straat staarden mij aan bij de vraag waar Yvon Métras woonde. Feit is dat ik daar tussen 17 en 3u  's nachts heb doorgeracht. Bij Yvon was er toen net een vervelende ziekte geconstateerd (dat nu gelukkig onder controle is) en zijn vrouw had hem net verlaten.  Ik mocht toen echt niet weg, en heb toen zeer veel verschillende jaargangen kunnen proeven. Op mijn vraag naar een lekkere Moulin-a-vent wijn wist hij mij een primeur te geven, omdat hij net wat gronden had gekocht en dat hij weldra een cuvée op de markt zal brengen. Ook een leuke anekdote is dat jaren geleden jaarlijks een dikke Engelsman met zijn Rolls Royce langskwam met zijn jonge zoon. De zoon is nu één van de allerbeste koks ter wereld, Heston Blumenthal. Ik heb er toen trouwens ook de gemoedelijke gastvrijheid ontdekt uit de Beaujolais: lekker brood, veel worst, wat kaas op tafel en uiteraard nog wat meer flessen. Waar aanvankelijk niets te koop was, was tegen middernacht alles te koop. Ik heb toen zeer veel 2006 aangekocht. Tegen 3u ben ik samen met Yvon op zoek gegaan naar mijn auto. Ik dacht ergens aan de kerk.

Lapierre2

Marcel Lapierre te Morgon (Beaujolais) - "Mais merde, il a raison", hoorde ik Marcel, de leider van de bende zonder zwavel roepen vanop de koer aan het wijndomein, nadat ik een licht-gekurkte fles had gedetekteerd. Eerst dacht hij dat het reductie was, en nadat ik volhield dat het kurk was liep hij naar buiten om op de koer te gaan ruiken. Het leuke was dat ik duidelijk geslaagd was voor het examen en uitgenodigd werd om bij hem thuis alle 2005 uit vat te gaan proeven. De vinificatie-kelder is in een gebouw vlak bij zijn huis, op 500m van het wijndomein. Hier ontvangen ze meestal geen bezoekers. Er is toen veel over Jules Chauvet gesproken, die er op stond van nooit in een kelder te proeven, zodat we hem imiterend telkens naar boven moesten gaan voor het volgend vat te proeven. Marcel heeft veel te danken aan zijn ontmoeting met deze persoonlijkheid. Ik kon het niet nalaten van hem er op te wijzen dat Jules allicht vele mensen heeft ontmoet, maar dat hij één van de weinige was die er echt iets mee gedaan heeft. Af en toe een persoonlijk oprecht complimentje kan nooit geen kwaad. Ik herhinner mij dat we de degustatie afgesloten hebben zij aan zij, pissend tegen de muur van de schuur. En spijtig genoeg kon ik niet blijven eten, anders had ik het zeker gedaan. Sinds enkele jaren is Mathieu, de zoon verantwoordelijk voor het domein.

 

Jean Foillard: dit is mijn invalsbasis, mijn chambre d'hôtes. Al vaak gebruikt als stopplaats tijdens onze reis met het gezin naar het zuiden of bij een bezoek aan de streek. Nog nooit wijnen op het domein gedegusteerd. Wel leuke kamers en fantastich ontbijt.

decoration

Philippe Jambon - of hoe zeg je op een beleefde manier dat zijn wijnen niet echt stabiel zijn? Bij mijn bezoek in de streek van Beaujolais, ga ik graag eten in La Table de Chaintré. Vermits het domein vlakbij ligt, durf ik eens binnen te springen bij de familie Jambon. Mevrouw Jambon heeft trouwens enkele jaren in de keuken van het restaurant gewerkt, en het is zo dat ik hen heb leren kennen. Philippe is naar mijn gevoel de meest integere wijnbouwer op deze planeet (allicht samen met Jean-Marc, die duidelijk betere wijnen maakt). Als ik mij goed herhinner is Philippe als sommelier begonnen. Als wijnbouwer schuwt hij echter elke vorm van compromis. Ik ben er zeker van dat hij zeer expressieve wijngaarden heeft. Hij neemt echter gigantische risico's in de kelder, op zoek naar ...., ja op zoek naar wat? Zijn wijnen zijn nooit heel lekker, en zeker niet stabiel, maar ik vind het altijd leuk bij hem langs te gaan, totdat het tijd is om te gaan eten. Een vorm van uitgebreid aperitieven, zeker. Philippe appreciëert mijn ongezoute mening op zijn wijnen. Het mooie is dat er toch nooit geen wijnen te koop zijn, daar er wel altijd iets zal zijn dat maakt dat er nog wat meer élevage moet gebeuren.

decoration

Domeinbezoeken Deel 2

 

decoration

Domaine du Chassorney van Fred Cossard - een vat vol energie. Hier klikte het van de eerste minuut. Mijn eerste bezoek was toevallig samen met een Japanse sommelier die een schotel zelfgemaakte sushi's meegebracht had, als dank voor het bezoek. Na de degustatie werd ik mee aan tafel uitgenodigd (onze Japanse vriend stelde voor om nog wat rijst te maken) en werden er gedurende een lange avond vele flessen soldaat gemaakt. Ik ben die nacht in het logeerbed beland en de Japanner heeft heel de nacht in zijn huur-auto geslapen. Bij een volgende bezoek had Fred een 12-tal flessen  klaargezet; ik maakte indruk door een Poulsard van Piere Overnoy blind te herkennen. Ik heb Fred wijnen van JM Brignot en Camille Loye leren kennen. Fred zijn wijnen zijn mooie natuurlijke wijnen, echter blijft hij het gebruik van nieuwe vaten trouw, wat mijn inziens de kwaliteit van het fruit in de wijn maskeert. Bij mijn laatste bezoek wist hij mij te vertellen dat hij nog wat négoce-wijnen op de markt ging brengen afkomstig van 1er Cru percelen. Hij is sinds enkele jaren ook al wijnen aan het vinifiëren uit het Zuiden. Fred is een zeer grote mijnheer in Japan, zodat ik ook wel begrijp dat er geen haar op zijn hoofd er ook maar aan denkt zijn vinificatie te veranderen.

brigno4-2

Jean-Marc Brignot in Arbois (Jura) - de nonchalante genie. Ik heb enkele avonden doorgebracht bij Jean-Marc thuis. En geloof mij, het is echt geen kasteel. Bij mijn eertse bezoek met mijn vrouw dacht zij trouwens dat het huis onbewoonbaar was. Ik vind hem trouwens nog steeds de grootste wijnmaker van het Westelijk halfrond. Feit is wel dat hij wijnmaken in zijn genen heeft, want hoe verklaar je dat zowel hijzelf, maar ook zijn zus als kinderen van apothekers plots na een lange omweg de microbe te pakken kregen? En de genetische informatie werd al aan de volgende generatie doorgegeven, want zijn jongste zoon Gaspard van 5 jaar heeft een unieke gave van smaakherkenning. Hij kan op zeer jonge leeftijd bijvoorbeeld in een gerecht de verschillende kruiden detecteren, zoals sommige van mijn vrienden ooit hebben mogen waarnemen. Ik heb Gaspard al verschillende kazen weten proeven, waarbij hij tal van vragen afschoot op zijn vader. Ik stond erbij en ik keek er naar. Ooit zag ik hem zeer verdunde wijn van zijn vader proeven en hij kinkte dat het lekker was.

Buiten wijn hebben wij nog tal van interessante gespreksonderwerpen. Noem mij één Fransman die alles gelezen heeft van H. Mulisch? Jean-Marc heeft trouwens ook nog filmschool gevolgd in Berlijn, waar hij in een kraakpand geleefd heeft. Vaak wisselen we tijdens onze ontmoetingen nog wat CD's uit en ik zal altijd een hoeveelheid bier mee hebben, zodat er enkele van zijn laatst gebottelde cuvée's in mijn koffer belanden. Het ziet er naar uit dat Jean-Marc weldra omwille van financiële redenen zal moeten stoppen. Ik hoop echter dat hij een oplossing vindt voor zijn problemen. Opvallend is dat ik nog nooit zijn wijngaard heb gezien, wat ook wel aangeeft dat hij daar te weinig tijd in doorbrengt.

 decoration

 

Bartolo Mascarello (Barolo) - één van de drie grootmeester van de traditionele Barolo. Ik heb de man twee maal ontmoet bij hem thuis en bij mijn laatste bezoek in 2005 kreeg ik van de dochter te horen dat hij enkele maanden ervoor gestorven was. Alhoewel ik nooit veel gekocht heb, stond mijn naam op een lijst, zodat ik één van zijn vele waterverfschilderijen mocht uitkiezen, als cadeau en herhinnering aan een grote man. Bartolo was de laatste jaren in een rolstoel beland tot zijn grote frustratie, zodat hij veel tijd heeft gehad voor het schilderen. Velen van deze schilderijen zijn uiteindelijk als etiket gebruikt geweest, waarvan de meest bekende "No Barrique, No Berlusconi" was. Ik heb toen een unieke nooit gebruikte afbeelding van drie zwaargesminkte vrouwen gekozen: "3 Barricate", waarbij hij de link maakte tussen het verstoppen van schoonheid door smink en zuiverheid van wijn door barrique-hout.

Bartolo is was mij beterft één van de meest traditionele persoon (in de goede betekenis) die ik ooit ontmoet heb; zijn duidelijke hechting aan waarden en traditie en zijn aversie van commercie en politiek (in de zeer ruime betekenis) zullen mij altijd bijblijven. Zijn wijnen zijn oer-traditionele Barolo's, die slechts na enkele jaren hun ware identiteit tonen. Hij heeft bijvoorbeeld ook nooit toegegeven aan de tendens om per Cru een cuvée te maken. Hij bezat 3 Cru's in Barolo, die hij elk jaar samenvoegde, zoals zijn vader en grootvader en overgrootvader deden...

De dochter Maria Teresa heeft nu het domein overgenomen. Door de handicap van haar vader was zij de laatste jaren van zijn leven al verantwoordelijk voor de vinificatie.

decoration

31-05-09

Domeinbezoeken Deel 1


Ik heb al tal van wijndomeinen bezocht. Niets is boeiender dan de wijnbouwer in zijn werkbiotoop te ontmoeten. Er zijn er die je direct naar de wijngaard bengen, waaruit je alleen maar kunt concluderen dat dit voor hun het belangrijkste is (ik denk hier aan Michel Augé en Claude Courtois). Meestal is de apotheose van het bezoek in de kelder te vinden, waar de volgende jaargangen liggen te rijpen. Vaak wijst dit trouwens op het feit dat de huidige flessenvoorraad al uitverkocht is. Anderzijds zijn er die graag met een paar flessen wijn in hun proeflokaal of bij hen thuis hun werkwijze etaleren. Ook zijn er die oprecht blij zijn met de interesse en bijvoorbeeld jou uitnodigen voor een maaltijd. Sommige gaan zelfs verder en stellen een overnachting voor.

Ik zou hier graag een korte beschrijving en korte indrukken willen neerpennen van mijn meest memorabele domeinbezoeken. Feit is wel dat ik particulier ben, en allicht veel moeilijker ergens binnen geraak dan mensen uit de wijnwereld. Ik zal trouwens nooit liegen over het feit dat ik niet professioneel met wijn bezig ben. Wel heb ik moeite met het afbreken van een wijn tegenover de wijnbouwer, die vaak het product als iets zeer persoonlijk beschouwt. Ik zal dus meestal nogal voorzichtig zijn in het omschrijven van de tekortkomingen (naar mijn bescheiden mening) van de wijn. Wel probeer ik eerlijk te zijn; alles fantastisch vinden en dan niets kopen, kan nogal raar overkomen, vind ik.

Roumier

 

 

Domaine Georges Roumier - Topdomein uit Chambolle-Musigny (Bourgogne). Georges heeft enkele jaren geleden het domein overgelaten aan zoon Christophe.  Echt een wonder dat ik hier als particulier ben ontvangen en uiteindelijk het volledige gamma heb kunnen degusteren. Ik had per vergissing met een andere familie Roumier telefonisch een afspraak gemaakt en vond het nogal raar dat het zo gemakkelijk was gegaan. 's Anderdaags op afgesproken tijdstip was ik aanwezig en kon ik de vertwijfeling in hun blik zien bij mijn melding dat wij een afspraak hadden. De vrouw des huizes wou mij duidelijk niet ontvangen, maar gelukkig zag ik een opening bij mijnheer, dus was het gewoon kwestie van hem te blijven aankijken: indien ik een uur kon wachten (hij was wat administratie aan het doen), dan kon ik met hem in de kelder. Feit was dat er de dag ervoor een belangrijke Amerikaanse journaliste (geen idee wie) was langs geweest en dus alle 2004 open waren, inclusief een zeer zeldzame Corton Charlemagne en Musigny.  Ik heb toen alles kunnen proeven, maar kon geen fles kopen, vermits alles al was uitverkocht. De wijnen van Roumier zijn zeer duur, en ik weet nu ook waarom. Dit zijn pareltjes op gebied van finesse en evenwicht, en nogmaal het bewijs van de verscheidenheid tussen de Lieu-dits in dit uniek wijngebied.


Solderad

Soldera - Unieke ontmoeting met de meester van de Brunello, Gianfranco Soldera (in een vorig leven advocaat) en zijn dochter Monica, die als tolk fungeerde. Het mooie domein Case Basse ligt uiteraard in Montalcino. Het is wel even zoeken. Voor we naar kelder liepen, werd er eerst een rondleiding in hun prachtige tuin gegeven, dat door de vrouw des huizes werd onderhouden. Nadien door de biologische wijngaard naar de nieuwe speciaal ontworpen kelder (vlak in het midden van de wijngaard), dat met heel veel aandacht voor detail is gebouwd (bv. geen cement gebruikt, omdat dit invloed zou kunnen hebben op de wijnen?) Ik heb toen een vijftal jaargangen kunnen proeven uit cuve (de wijnen rijpen 5 jaren in Sloveense fouders) en nog twee jaargangen uit fles, en ik moest telkens mijn mening zeggen.

Soldera

Buiten het unieke gebouw waar we ons in bevonden, dat er als een pyramide uitzag, was alles zeer traditioneel: alles via zwaartekracht in de kelder, geen filtering, geen chemicaliën, ... Sommige wijnen proefden als Bourgogne, en dit was volgens de wijnbouwer een heel mooi compliment. De wijnen van Soldera zijn wat mij betreft het bewijs dat Sangiovese zeer hoge toppen kan scheren, maar deed mij nog meer de vraag rijzen waarom ze bijna allemaal door hout worden vermorzeld. Ik heb toen wel niets gekocht, daar 150 euro mij wat veel lijkt voor één fles, zelfs al is die zeer lekker. Een leuke anekdote is dat in de periode dat ik het domein bezocht heb, de Paus van de moderne vinificatie uit Piemonte, Angelo Gaja, een domein aan het neerzetten was, vlak naast Case Basse, tot grote woede van de familie Soldera. Gaja ging nogal drastisch tewerk in het herplanten van de wijngaard. Moderniteit kwam te dicht in de buurt van Traditie. Mocht Gianfranco een geweer gehad hebben...

 

Pierre Overnoy / Emmanuel Houillon - Een fantastiche ontmoeting met de Godfather van de natuurlijke wijnen, en zijn opvolger. Pierre is nu al enkele jaren op de achtergrond getreden en houd zicht bezig met brood bakken, tomaten kweken en tijdens mijn bezoek het herstellen van een meubelstuk, maar als hij een fles hoort ontkurken, dan is hij er plots wel bij. Beiden persoonlijkheden zijn de bescheidenheid zelve, zeker rekening houdend met het voorbeeldfunctie dat dit domein heeft. Velen zijn hier stage komen lopen, met de hoop op het vergaren van alle nodige informatie over natuurlijke wijnbouwen. Pierre is een open boek, maar de eerste les zal zijn dat je de natuur zijn gang moet laten gaan en dat er dus niets te leren valt. De wijnen zijn zeer zuiver gemaakt, maar vergen enkele jaren op fles alvorens hun kwaliteit te tonen. Hier heb ik geleerd om naar de kwaliteit van de afdronk te proeven. Ik heb toen trouwens het geluk gehad één fles Vin Jaune te kunnen aanschaffen, wetend dat er veel vraag naar is en dat er slechts een 200-tal per jaar worden gemaakt. Voor de rest nog een brood meegekregen... en zeg trouwens niet gewoon brood tegen het brood van Pierre. Het is net zoals zijn wijnen iets helemaal anders dan hetgeen je in de winkel krijgt. Veel lekkerder.

 

overnoyj

 

20-05-09

Bezoek in Auvergne: Marie & Vincent Tricot

 

Er zijn van die wijnbouwers die wijn gewoon als een drank beschouwen en elke vorm van statussymbool ervan willen mijden. Ik heb recentelijk zo'n unieke koppel ontmoet, en het deed mij deugd: Marie et Vincent Tricot uit Orcet in Auvergne. Zij schuwen bewust elke vorm van bekendheid, zodat ik hen gevraagd heb of ik hun verhaal mocht melden op mijn blog, en het mocht.

tricotsw

Marie is afkomstig uit Beaujolais, waar een fles wijn zonder woorden op tafel wordt gezet en wordt leeggedronken. Geen vragen over  kleurintensiteit of andere technische aspecten van het wijnmaken. Geen intellectuele masturbatie over tranen en oppervlaktespanning. Vincent is in de buurt van Anjou opgegroeid, ook al zo'n boeiende wijnregio, en heeft voor oenoloog gestudeerd. Hun eerste stappen deden ze samen bij enkele wijndomeinen in Beaujolais en Alsace, om nadien twee jaren in een coöperatief te gaan werken in ... Chili. Een mooie en leerzame tijd. Na dit avontuur hebben zij nog enkele jaren als bedienden "zeer industrieel" gewerkt in een gigantisch domein in de Costières de Nimes regio, waar vooral Noord-Afrikanen als slaven het werk deden (aldus Marie). Denk daar maar is over na, bij een zoveelste goedkope fles wijn uit de supermarkt. Het was voor beide duidelijk dat zij een heel andere weg wouden inslaan. Ze hadden al veel langer een respect voor de natuur en een drang om ecologisch te gaan leven en werken. Door hun contacten met andere "natuurlijke" wijnbouwers zagen zij dat het mogelijk was en besloten zij om het roer om te gooien.

Bij toeval ontdekten zij een wijndomein in Auvergne, eigendom van een zekere Claude Prugnard, dat te koop stond. Claude was nooit succesvol geweest in het maken van lekkere wijnen, maar wat hen aansprak was dat de wijngaarden sinds 1972 in bio waren. De wijnstokken op de 4,5 hectaren grond, voornamelijk Gamay, maar ook Pinot Noir en Chardonnay, zijn dus in uitstekende conditie, en hebben een zuid-oost ligging. De ondergrond is klei-kalk, maar met eveneens de typische vulkanische basalt-ondergrond, typisch voor de streek.  

Met de nodige begeleiding van Stephan Majeune van Domaine du Peyra en Pierre "Pierrot" Beauger, werd hun eerste oogst in 2003 op de markt gebracht. Zij maken ongeveer 20.000 flessen per jaar, niet zoveel dus. Zij hebben heel bewust gekozen om voornamelijk rechtstreeks aan particulieren te verkopen, op hun domein, op plaatselijke markten of meer gespecialiseerde wijnmarkten. Dus op mijn vragen of zij op zoek waren naar Belgische invoerders en of zij in Parijs werden verkocht bij de voor de hand liggende adressen, kwam een duidelijk "non". Ze willen geen problemen met achterstallige betalingen en transport. Vooral de slechte ervaring van collega's zoals Stephan Majeune, maakt hen zeer voorzichtig. Na een "hype" volgt onheroepelijk een val. Feit is dat hun hele oogst jaarlijks wordt verkocht, dus waarom het moeilijker gaan maken. Tja, wat kan ik op zoveel wijsheid zeggen...

Het goed nieuws is dat zij verkopen aan prijzen tussen de 5 en 7 euro de fles, maar je moet er dus zelf achter gaan. De wijnen zijn niet groots en complex te noemen, maar fruitig en elegant. Zij maken verschillende cuvées: een zeer lichte Gamay (eigenlijk is dit een Rosé), een Gamay op basis van 50 jaar oude stokken, een PetNat op basis van Gamay, een blend Pinot Noir/Gamay en een 100% Pinot Noir, en eveneens een Chardonnay (dat ik nog niet geproefd heb).  Het zijn zeer aangename drinkwijnen, te nuttigen bij een maaltijd. Het alcoholpercentage is rond de 12% in plaats van de steeds courantere 14% of hoger uit de streek. Sommige wijnen zijn gewoon te zuur, wat een typisch fenomeen is van het koude Auvergne. Ook hebben de wijnen zeker niet het potentieel om lang te blijven liggen.

In de wijngaard wordt nog steeds biologisch gewerkt, zonder chemische middelen en met veel handarbeid. Zij hebben het Ecocert attest, maar zijn tevens van mening dat er vele biologische wijnen op de markt zijn die slecht gevinifieerd zijn: violé dans la cave. De vinificatie start met een koude maceration carbonique op ongeplette druiven, zoals de meeste Gamay's in Beaujolais. In de kelder worden korte élevages gehanteerd op oudere vaten, waarbij zo weinig mogelijk wordt tussengekomen: dus geen toevoeging van gisten, suikers of andere producten. De meeste van de wijnen krijgen bij botteling een minimale hoeveelheid sulfiet, maar sommige dus niet. De wijnen proeven dus zuiver en liggen in de lijn van Domaine du Peyra en Jean Maupertuis (alhoewel deze laatste veel meer bewaarpotentieel heeft). Het verheugt mij tevens te horen dat er geen plannen zijn om uit te breiden. Vincent en Marie zijn perfect gelukkig zo....

Marie & Vincent Tricot, 11 Rue des Percèdes, 63670 Orcet, +33-4 73 77 70 67

 

1pacalet_pipette_verre

12:57 Gepost door St Etienne in Wijn: domeinbezoek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vincent tricot, lichte gamay, auvergne |  Facebook |

11-12-07

Bezoek aan de Jura - JM Brignot

Ik ben vorige week op en neer gegaan naar de Jura. Dit gebied aan de oostkant van Frankrijk, grenzend aan Zwitserland, is een gebied waar ik graag vertoef. Ik had er een afspraak gemaakt met Jean-Marc Brignot, een schitterende wijnbouwer uit de buurt van Arbois. Hij bezit slechts 4,5ha wijnstokken en maakt wijnen van Poulsard, Trousseau, Savignin en een beetje Chardonnay. Zijn eerste oogst uit 2004 was al zeker de moeite waard, maar wat hij in 2005 heeft geproduceerd, kan alleen maar als groots worden beschouwd.

jmbHij maakt enkel natuurlijke wijnen, wat inhoudt dat hij geen pesticides en  synthetische meststoffen gebruikt in de buurt van de wijnstokken (dit houdt wel een arbeidsintensieve onderhoud van grond en stokken in), en na het plukken van gezonde druiven er zo weinig mogelijk interventie plaatsheeft tijdens de wijnproductie. Het idee is om de natuur haar eigen gang te laten gaan... Nadat de wijn is gemaakt (dit duurt over het algemeen iets langer dan bij de modernere wijnhuizen) wordt de wijn op fles gezet, zonder filtering en zonder toevoeging van chemicaliën (bv. anti-oxidanten).

Dit lijkt allemaal zeer simpel, maar dat is het niet.  De uitdaging is om stabiele evenwichtige wijnen te maken en volgens mijn ervaring zijn er geen 20 wijnbouwers ter wereld (iedereen meegeteld) die het systematisch kunnen.

Brignot

Feit is dat Jean-Marc na twee oogstjaren al veel indruk heeft gemaakt. Ik ga hier geen wijnbespreking houden, maar wou alvast melden dat als je zijn Trousseau 2005, Marc 2005 (Poulsard met 10% Trousseau), PBG 2005 (Poulsard) en Savagin Frimaire 2004 kan proeven, dan moet je dit doen. Het zijn unieke expressies van een uniek stukje Frankrijk. De wijnen zijn vaak zeer fijn met een perfecte evenwicht.

Restaurant Nzet in Gent (waar ik nog geen maaltijd heb genuttigd) heeft de wijnen op de kaart. Recentelijk is Wouter De Bakker (zie Wouterwineconsult) deze wijnen beginnen te verdelen.

17:05 Gepost door St Etienne in Wijn: domeinbezoek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: brignot, trousseau, poulsard, savagnin |  Facebook |