14-05-10

Chasse la ... à Saint-Pargoire chez Mylène Bru

Un chasseur sachant chasser sans son chien de chasse est un bon chasseur!!! Ou peut-on chasser? Chasse la... à Saint-Pargoire

bru

Af en toe ga ik naar een wijnbeurs en enkele weken geleden ben ik voor de tweede keer naar Olne getrokken, waar er jaarlijks wat bio- en natuurlijke wijnbouwers bijeen komen. Bij het binnentreden kwam ik onmiddelijk één bekend persoon tegen, die aan de eerste tafel één van zijn wijnmakers een handje kwam toehelpen. Deze wijninvoerder, die allicht wenst incognito te blijven, maar we zullen hem voor de gemakkelijkheid Jacques noemen, schenkte me direct enkele lekkere Melons de Bourgogne en ik kreeg spontaan één of andere andouillette-worst gepresenteerd. De sfeer zat er duidelijk al in. Jacques die allicht de meeste wijnen al had geproefd (en niet gedronken!!!) wist mij te vertellen dat ik zeker langs een nieuwe donkerharige wijnbouwster moest passeren en dat het als man gevaarlijk was om in haar mooie ogen te kijken. Een mens krijgt nogal wat tips mee aan het begin van zo'n beurs. Ondertussen was ik een andere medeblogger tegen het lijf gelopen, die we gemakkelijksheidshalve Thomas gaan noemen.

Is het mijn kritische smaak, maar feit is dat bij mij zo'n rondje lopen van stand tot stand (deze keer vergezeld door Thomas) met het glas in de hand en wijn slurpend en spuwend steeds vaker in grote desillusies resulteert. Er is nogal wat rommel op de wijnmarkt, en uiteraard ook in het wereldje van de bio-wijnen. Ik ga geen namen noemen, maar ik heb wijnen geproefd die zo slecht waren dat ik het niet eens als basis van een saus zou gebruiken. Ik heb af en toe toch wel eens een vol glas water moeten opdrinken ter spoeling van mijn gehemelte. En wat doet een mens dan, bij zoveel miserie? Die gaat ten einde raad maar naar de stand van de vrouw met de mooie ogen, hopend op wat lekkers, maar uiteraard een andere desilussie verwachtend. Haar naam is Mylène Bru.

MYLNE_BRU

En dames en heren, deze keer was het koekenbak. En ik heb het niet over haar ogen (die uiteraard donker en mooi waren - Jacques heeft goede smaak), maar over de eerste moleculen van haar witte wijn die mijn neus beroerde, de eerste druppels vocht dat op mijn tong terecht kwamen en tevens de bescheidenheid en vriendelijkheid van de persoon achter het tafeltje, met slechts twee wijnen. Ik kreeg te horen dat dit haar eerste oogst was, en dat ze letterlijk verliefd geworden is op de wijnstokken ergens in Saint-Pargoire in Languedoc, bovenaan in de bergen, niet al te ver van Montpelier.

bru2

Het was altijd haar droom geweest om wijnen te maken en zonder er te veel over na te denken heeft ze 4 hectaren (eigenlijk zijn het een dertiental kleine terassen) aangekocht, ondanks enkele waarschuwingen dat het veel te zwaar zou worden. Haar installaties zijn zeer primitief, waarbij er in haar open «kelder » geen stromend water of electriciteit voor handen is. Elke dag verlaat ze haar huis in Sète op weg naar de wijngaard, waar alles manueel en artisanaal gebeurt. Het is dus zeer hard werken en gelukkig is ze goed begeleid en geholpen geweest  tijdens haar eerste jaar. De vinificatie gebeurt zo natuurlijk mogelijk en er wordt enkel een minimale hoeveelheid sulfiet bij botteling gebruikt. Het rendement van haar eerste wijnen ligt rond 15hl/ha, wat voor 2008 resulteerde in slechts 5.000 flessen.

 bru3b

De Lady Chasselas 2008 is een lekkere drinkwijn geworden, met een florale neus en een mooie structuur in de mond. Er is ondanks de streek, de druif en het gemis aan mooie zuren toch een redelijk evenwicht bekomen (en deze wijn zal aan tafel fantastisch combineren met bepaalde gerechten (bv asperges, maar ook vettige vis). Dit is dus echt mijn ding en persoonlijk heb ik hem al als aperitief geserveerd met wat olijven ... uit het Zuiden van Frankrijk.

 bru5

Ze maakt ook een rode wijn: de Far-Ouest, op basis van Carignan, Grenache en Syrah. Man, man, man, het was lang geleden dat ik bij een rode wijn uit het zuiden zoveel drinkbaarheid en genot heb kunnen ervaren. Het is een wijn met ontzettend veel fruit (kersen), begeleid door hoe kan het ook anders, Provencaalse kruidigheid.

Deze ontmoeting met de dame van het wilde Zuiden en haar wijnen was dus meer dan de moeite, waarbij ik spontaan het droevig niveau van de meeste wijnen in Olne vergat. Daar ik geen geld bij mij had, heb ik toen niets kunnen kopen, maar achteraf bleek dat Thomas wat had ingekocht. This was a good move, amigo. Ondertussen heb ik ook wat flessen van haar Chasselas kunnen aanschaffen, en zeer recentelijk kreeg ik een mail van Mark Longin van Proef de Passie dat hij eind mei haar wijnen verwacht.

16-11-09

On était nombreux et on avait soif

Ik ben gisteren naar de proeverij van natuurlijke wijnen geweest, georganiseerd door Troca en door Wouter Wine Consult. Het oord van plezier was deze keer het restaurant Couvert Couvert in Heverlee. Er was deze keer veel volk opgedaagd. Zes wijnbouwers waren aanwezig en achter twee tafels  stonden Jacques Masy en Wouter De Bakker met elks een twaalftal flessen. De kwaliteit van de te proeven wijnen was over het algemeen van zeer goed niveau. 

41650923_m

 

Ik heb normaal niet de gewoonte mijn indrukken van een degustatie te posten, maar daar al 3 mensen mijn toppers van de degustatie gevraagd hebben, zal ik bij deze een uitzondering maken. Niet dat ik het allemaal beter weet, maar het is altijd leuk om met wat mensen uit te wisselen wat al dan niet lekker was. Belangrijk om in het achterhoofd te houden is dat bij natuurlijke wijnen een wijn vandaag minder goed kan proeven, om binnen enkele maanden fantastisch te zijn of vice versa. Feit is wel dat ik heilig van overtuigd ben dat een wijn puur objectief kan beoordeeld worden, maar dergelijke proeverijen tussen vele mensen en met de wijnmaker die je impressies in je gezicht probeert te lezen is toch nooit ideaal.  Ook wil ik melden dat ik al enkele jaren geleden gestopt ben met notitie's te nemen op dergelijke proeverijen, daar ik de contacten met de wijnbouwers veel belangrijker vind. Ik vermoed dat ik minder multi-tasking ben dan velen onder jullie, die tegelijkertijd met en glas in de hand notitie's kunnen nemen en een gesprek aangaan met de wijnbouwer, terwijl er nog aan een omstaander gevraagd wordt wat hij van de wijn vindt (en dit dan allemaal met een gulp wijn in de mond). Dit maakt dat ik jullie geen ellenlange beschrijvingen zal kunnen geven van de wijnen. Ik hou het dus enkel op wat vermeldingen van de zeer lekkere wijnen dat ik met een kruisje op mijn degustatieblad heb aangeduid.

Tafel 1. De sympathieke Marc Pesnot van Domaine Sénéchalière uit Pays Nantais. Marc staat bekend voor zijn zeer drinkbare wijnen op basis van Melon de Bourgogne, beter bekend als Muscadet. Zuiver gemaakt zijn dergelijke wijnen fantatsiche dorstlessers, die ook wonderwel passen bij schaaldieren. Waarom passen de wijnen van een regio altijd zo goed bij wat er op tafel komt? Het kan geen toeval zijn. Voor mij was hier de topper de Vielles Vignes 2007. Ik had trouwens bijna dezelfde wijn voor een tweede keer aangekocht, daar deze wijn dezelfde bleek te zijn als de Miss Terre 2007, dat hiet toch al enkele maanden op deze blog als lekkere wijn staat vermeld. Mooie neus, met knapperige mineraliteit. Drinkt lekker en gemakkelijk weg. De wijn kan volgens de wijnbouwer een 3-tal jaren weggelegd worden, maar ik zie daar het nut niet van, behalve als je 120 flessen wilt aanschaffen.

Tafel 2. De gesloten Patrick Meyer van Domaine Julien Meyer uit Alsace. Ik heb hier niet alle wijnen van geproefd, daar ik de meeste wel al had geproefd en ik wou mijn gehemelte nog wat fris houden voor wat ging volgen. Het lekkerste van deze tafel vond ik zondermeer de Sylvaner Zellberg 2008. Deze cuvée heb ik enkele jaren geleden leren kennen. Het was toen de ongeëvenaarde 2004, dat blind zo fel leek op een betere Chenin Blanc. Nooit gedacht dat Sylvaner zo een potentieel had. De 2008 heeft een mooie neus en is zeer evenwichtig in het middenpalet. Enige detailkritiek vind ik een kleine gemis aan zuren in de eindshot, maar dit is een fles dat ik elk ogenblik en overal met plezier zal aanvaarden.

Tafel 3. Wijnassortiment van Jacques (Troca). Zeer lekker vond ik de Orbois 2007 van Les Capriades uit Vallée du Cher. Deze wijn, op basis van de vergeten druif Menu Pineau is een cuvée dat ik sinds de 2004 toch wel volg via Jacques. Alhoewel afkosmtig van een moeilijker jaar is de kwaliteit nog zeer hoog te noemen. Zeer sappige wijn. Ook fantastisch aan deze tafel was de Champagne Fidèle 2004 van het domein Vouette et Sorbée. Prachtige florale neus dat zo typsich is voor Pinot Noir. Zeer mooie concentratie en mooie afdronk. Beslist een wijn dat niet zou mistaan bij het aperitief tijdens de kerstdagen.

Tafel 4. Christian en de sympathieke Nathalie Chaussard uit Coteaux du Loir. Goed vond ik zonder meer de You are so Fine 2007, een Pet Nat op basis van Chenin. Lekker strak in de mond, en een dorstlesser eerste-klas. Nog een trapje hoger schat ik de rode Patapon 2008 in, een Pineau d'Aunis (nog zo'n vergeten druif met een fantastisch potentieel). Deze delicate wijn bezat een mooie mineraliteit en het nodige rood fruit om het geheel naar een hoog niveau te brengen. Dit is een fles dat leeg is voor je tienmaal Patapon achter elkaar kan zeggen.

Tafel 5.  Christian Binner uit Elzas. Hier heb ik geen speciale wijnen aangeduid op mijn degustaieblad. De wijnen proefden allemaal correct tot goed.

Tafel 6. De Rastaman Etienne Thiebaud van Domaine des Cavarodes uit Jura. Ik heb in de lente van dit jaar dit domein bezocht en ik moet zeggen dat wat we toen gedronken hebben niet echt lekker was. Lag het aan ons, was het de maanstand of de koude in de kelder, hadden we een oververzadiging na 4 dagen proeven, ik weet het niet. Dat was toen dus. Recenter in Couvert Couvert een zeer lekkere Pet Nat van Etienne geproefd en nog recenter via Wouter de Chardonnay 2007 geproefd en dat dan ook direct aangekocht. Deze Chardonnay uit zijn eerste oogstjaar heeft sous voile een 2-tal jaren gerijpt in oude foeders wat een oxidatieve karakter geeft aan de wijn, waar ik zo wild van ben als het goed gemaakt is. Deze wijn heeft echter achter deze oxidatieve facade een enorme sappigheid en mineraliteit, dat maakt dat ik deze wijn fantastisch vind. Wat trouwens opmerkelijk is aan deze wijn zijn de mooie zuren, die zo zeldzaam zijn in deze regio. Deze wijn heeft ook een enorm bewaarpotentieel. Trouwens prijs-kwalitatief is dit echt niet te verslaan.

Tafel 7. Wijnassortiment van Wouter. Zonder meer lekker was de natuurlijke Champagne Les papilles Insolites van Domaine J. Lassaigne, een wijnhuis dat ik sinds enkele jaren nu volg. Lekkere strakke zeer droge champagne met een toch wel hoge aciditeit, gemaakt op basis van Pinot Noir, dacht ik. Ik zou deze fles nog enkele jaren wegleggen om het geheel nog wat tot evenwicht te laten komen. Ook opmerkelijk was de lekkere fruitige Barbera del Monferato 2007 La Veranne van Bera aan deze tafel. Het was lang geleden dat ik nog eens een boeiende Barbera in mijn glas gekregen heb. Deze wijn heeft duidelijk geen hout gezien en genoot van een malolactische gisting in de fles, dat maakt dat je de wijn best via decanteren ontgast, om dan pure drinkplezier te krijgen.

Tafel 8. De vlotte Josette Medau van Domaine La Star in Anjou. Hier vond ik de topper van de dag. Een wijn dat ik trouwens  in een vorig artikel al had aangeraden, Le Paradox des Bonnes Blanches 2004 van wijlen Pierre Weyand. Deze wijn met licht oxidatieve toets is gemaakt van Chenin Blanc en heeft 2 jaren op vat gelegen. Volgens Josette was dit een probeersel van haar man, waarbij het eerste jaar geouilleerd is, om in het tweede jaar er niet meer aan te komen. Er zou trouwens nog een vat bestaan van het perceel Les Bonnes Blanches uit 2004, dat allicht nu verder oxideerd. De kunst is van het goede moment uit te kiezen om het op fles te zetten. Deze droge wijn dat toch een rijp karakter heeft (zonder lomp over te komen) heeft een finale dat blijft terugkomen. Het stopt dus niet en was dus een ware afsluiter van een zeer boeiende degustatie. Ik vind trouwens het sociaal aspect van dergelijke ontmoetingen zeer leuk, waarbij ik kan kennismaken met wijnbouwers, wijnliefhebbers, mede-bloggers en zelfs lezers van deze blog.

Waren de andere wijnen slecht? Uiteraard niet, maar dit zijn de wijnen dat ik met een kruisje heb aangestipt. Mocht u ook op deze degustatie aanwezig geweest zijn, laat me dan weten wat jij lekker vond. Alvast bedankt.

34091829_m

11-11-09

Cava - en ja, ik blijf op zoek naar lekkers buiten Frankrijk en Italië

 

Ik heb nooit gedacht dat ik hier op deze blog een cava zou bewieroken, u weet wel de Spaanse schuimwijn, dat vaak als substituut van champagne dienst doet bij mensen die weinig geld willen uitgeven voor wat bubbeltjes (?). Want inderdaad je moet maar langs de rekken van een grootwarenhuis passeren om te zien dat er cava's zijn onder de 5 euro. Champagne zou trouwens ook al aan een fameuze terechte devaluatie onderhevig zijn, wat perfect te verklaren is met de simpele economische theorie van vraag en aanbod. Er is dus een overaanbod aan champagne, cava en andere schuiwijnen op deze wereld.

Het is trouwens vaak de schrik van menige mensen om op een receptie een goedkope cava geserveerd te krijgen, die bij gebrek aan iets anders buiten een te zoete fruitsap, moet aangenomen worden.  Gegarandeerd, dat je het na het nuttigen van meedere glazen ervan, 's anderdaags gaat beklagen. Uiteraard zijn er cava's die acceptabel zijn en ik heb trouwens eens een uitstekende geproefd in een 3-sterren zaak in San Sebastian, maar de prijs ervan was toch ver boven de gemiddelde champagne.

Een tijdje geleden ging ik eten met Stefaan Van den Bossche van Divino en zoals altijd had hij flessen bij, waaronder de Gala Cava Limited, een Brut Nature Reserva, gemaakt van Xarel.lo, Parellada en Macabeu. De geur had iets wild (gistcellen in combinatie met fruittoetsen), waar ik dan weer wild van werd. Dit was zuiver spul. Ik herhinner mij dat we de fles leeggedronken hebben in combinatie met wat schijfjes uitstekende salami. Mijn enige detail-kritiek was toen, een lichte gebrek aan aciditeit in de eindshot, maar dit belette mij niet om 6 flessen aan te schaffen voor de prijs van 9,50 euro de fles. Een mens moet zich toch voorbereiden op de aanstormende feestdagen. Enkele dagen geleden heb ik een eerste fles in gezelschap geopend en zonder iets erbij gedronken. Man, man, man, ik wist niet dat cava zo lekker kon zijn en niemand die enige vermoeden had dat dit uit Spanje afkomstig was. Mooi fruitige neus, met nog steeds wilde aroma's (het was zeer zeker geen puttekes-geur, dat soms ook kan voorkomen). Mooie fruitige aanzet en evenwichtig in de mond, met mooie zuren dat tot in de finale doorgetrokken worden. Deze schuimwijn is wat mij betreft ook extreem zuiver gemaakt en het zou mij niet verwonderen dat dit juweeltje puur natuur is. Bestel alvast jullie vooraad, want straks zijn ze weg.

decoration

22-10-09

Een Poejie Fumeetje ... geen kattenpis

Zeer recent ben ik nog eens in Dome te Antwerpen gaan eten. Ik heb hier op deze blog al meerdere malen mijn lof voor deze zaak geuit, zodat ik het deze keer kort ga houden. Het eten was alweer uitstekend en ik zie echt niet in wat er nog beter zou kunnen. Mocht ik niets tegen het quoteren hebben dan zou ik geneigd zijn een 10 op 10 te geven. De reden van dit artikel is een fles wijn dat ik er van Wouter De Bakker (de sommelier) geserveerd kreeg. Wij nemen bijna nooit de menu-wijnen, maar verkiezen een fles wit als begeleider van de vele amuse's, voorgerechten en visgerechten - soms laat ik trouwens nog wat over voor bij de kaas. Vaak zullen we dan tegen het vleesgerecht een glas rood aanvaarden.

Deze keer liet ik Wouter zijn ding doen, daar hij ontzettend veel van wijn afweet, hij ontzettend vele ontdekkingen heeft gedaan de laatste tijd en nog belangrijker hij kent mijn smaak, wat uiteraard niet onbelangrijk is.

Zoals altijd kwam Wouter met zo'n mooie grote karaf, waar elke wijnliefhebber jaloers op is, zodat er blind geproefd kon worden. Hij wist mij te vertellen dat ik de appelatie toch niet kon raden. De wijn had een gele, bijna bronsachtige kleur, dat zou kunnen duiden op een zekere evolutie. In de neus kwam een walm (en ik bedoel dit positief) aan fruit sensatie (rijpe appels, peren, rozijnen), waarbij duidelijk werd dat er zeer rijp geplukt was. Dit verklaarde trouwens de kleur van de wijn. Er zijn in Frankrijk enkele natuurlijke wijnbouwers die zich  af en toe aan de Russische roulette van het "bijna te overrijp plukken" wagen: Sébastien Rifault (Sancerre), Pierre Beauger (Auvergne), Michel Augé (Vallée du Cher). Ik dacht dat het deze keer een rijpgeplukte Sauvignon Blanc-wijn was (misschien Rifault?). In de mond zeer zuiver en een uitstekende begeleider van de gerechten. Vaak hebben dergelijke rijpe wijnen te kampen met een overdaad aan alcohol en worden ze naarmate het einde van de fles nadert minder boeiend en vermoeiend, maar niet de deze. Tegen het hoofdgerecht was de fles al lang leeg. De wijn was de eerste jaargang (2007) van een jonge voor mij onbekende wijnbouwer uit Pouilly Fumé, Alexandre Bain. De cuvée Mademoiselle  M, uiteraard van Sauvignon Blanc gemaakt (blanc-fumé genoemd in de regio), was één dat 16 maanden élevage had meegekregen in grote houten foeders, wist Wouter ons te melden. De wijn was duidelijk volgens de regels van de natuurlijke teelt en kunst gemaakt. Leuk zo'n ontdekking en geen kat die hier ooit een Pouilly Fumé in zou ontdekken; en van katten gesproken, deze wijn had niets met kattenpis te maken, het geurtje dat vaak bij onrijpe Sauvignons terugkomt.

decoration

Feit is dat ik de dag nadien naar Parijs moest "for work" en in één van mijn gekende stamplaatsen 's avonds, kreeg ik blind een glas zeer gele, bijna bronskleurige wijn gepresenteerd. In de neus zeer geëvolueerd fruit dat nogal naar rozijnen neigde... "Euh, est-ce que c'est un Pouilly Fumé de Alexandre  Bain?"  "Mais ce n'est pas possible..." Het was de net gebottelde 2008...

Alexandre is trouwens een boeinde blogger: http://alexandrebain.over-blog.fr/

De wijnen zijn te verkrijgen bij Wouter Wine Consult en op mijn zoektocht naar een foto van Alexandre op het web, heb ik ook gemerkt dat True Great Wines de wijnen invoert.

Mademoiselle M

27-09-09

Een lekkere fles 100% natuurlijke Bourgogne

 

01_verser2

Verwijzend naar mijn schuldbekentenis van vorige week, dat ik een fles Bordeaux lekker vond en met de stelling in de hand dat overal waar ze wijn maken er wel integere wijnbouwers zijn die lekkere wijnen maken, ga ik nu op zoek naar verschillende lekkere wijnen uit verschillende wijnregio's ter wereld. Er kan uiteraard lang gediscusieerd worden over wat al dan niet als lekkere wijn wordt beschouwd, maar vermits het mijn blog is zullen we mijn defenitie hanteren, weliswaar in verkorte vorm:  de wijn moet zuiver gemaakt zijn (en uiteraard ook zuiver proeven), evenwichtig zijn en toch ook wel stabiel zijn over een bepaalde periode. In de praktijk hanteer ik een andere methode om lekkere wijn te onderscheiden: is de fles wijn snel op? Om welke fles is er op het einde van een wijndegustatie gevochten om het laatste slokje te kunnen bemachtigen?

Zoals de frequente lezer van deze blog weet, ben ik wat blijven steken in bepaalde regio's van Frankrijk en Italië, daar ik fan ben van natuurlijke wijnen (er mag voor mijn part zelfs SO2 aan toegevoegd worden, voornamelijk als de wijnbouwer het eindresultaat als onstabiel beschouwt - ik drink liever licht gesulfiteerde wijn dan wijnazijn). Ik ben er trouwens meer en meer van overtuigd dat het maken van dergelijke wijnen ontzettend moeilijk is, vandaar trouwens dat er in de hele beweging van biologische, biodynamische en natuurlijke wijnen heel veel rommel tussenzit. Ik krijg vaak van wijnliefhebbers te horen dat de eerste kennismaking met deze wijnen zo tegenviel, dat er geen gevolg is aan gegeven (zodat de beweging eigenlijk gedoemd is om in de marginaliteit te blijven). Lang heb ik gedacht dat de drempel nogal hoog was, maar nu ben ik ervan overtuigd, gebaseerd op de vele vrienden, collega's en familieleden die bij ons thuis lekkere natuurlijke wijnen hebben ontdekt, dat de drempel niet bestaat, ware het dat de wijn lekker is en dat er geen betoog aan te pas komt.

Laten we nu en in de toekomst op wandel gaan doorheen de verschillende wijnregio's ter wereld (Loire, Elzas, Jura, Beaujolais niet meegerekend, daar die al vaak aan bod zijn gekomen), vertrekkend vanuit Bordeaux. Een andere prestigieuze wijnregio is uiteraard Bourgogne. Ik zou uiteraard in het lang en breed over Domaine Chassorney van Fred Cossard kunnen praten, eigenlijk één van mijn eerste bewuste ontdekking van natuurlijke wijn, maar ik wil jullie iets anders leren kennen. Bourgogne is echt een mooie streek. De terroirs en de verscheidenheid ervan zijn echt uniek te noemen en dit allemaal op een zakdoek groot. Feit is dat er zeer veel povere wijnen geproduceerd worden in Bourgogne, ondanks de fantastische mogelijkheden en ondanks de roep van beruchte wijnjournalisten die regelmatig in een artikel hoopvol zijn dat er een nieuwe lichting aankomt, zodat de nu veel te hoge prijzen dan wel zullen gerechtvaardigd zijn (?). De lekkere flessen zijn wat mij betreft zeer uitzonderlijk. Uiteraard ben ik niet iemand die frequent aan veel-te-dure Vosne-Romanée, Meursault en Puligny-Montrachet flessen slurp, maar ik ben niet zeker dat het in die klasse zoveel beter is.

Een grote openbaring (de zoveelste) had plaats tijdens een blindproeverij van Pinot Noirs toen een fles Romanée-Conti (weliswaar niet een top-cuvée en geen groots jaar) als middelmatig tot slecht bestempeld werd, en een wijn die een veertigste van zijn prijs kostte als de lekkerste uit de hoop werd gekozen: Bourgogne - Savoie: 0 - 1.

 

decoration

Snel naar mijn kelder dan maar, waar ik nog enkele flessen Viré-Clessé 2004 van Gilles en Catherine Vergé heb liggen. Ik heb deze wijn leren kennen op een open-deur-dag van De Wijnfolie in Aalter. Hans Dusselier had de wijn gedecanteerd, daar deze ontgast moest worden (dit is geen grap - we zitten hier niet in een film van Bourvil). Het was een wijn dat weinige goedkeuringen kon genieten, maar Hans wist dat dit iets voor mij was. De wijn was 100% natuur en had enkel wat CO2 meegekregen tijdens de vinificatie, om oxidatie tegen te gaan. Op zich geen probleem, daar het gas vanzelf wel ontsnapt. De neus was toen nog een beetje op zijn autolyse. Dit is het fenomeen waar de levende gistcellen een vorm van auto-destructie gaan uitvoeren door middel van hun eigen enzymes, wat vaak een typische puttekes-geur zal teweegbrengen. Maar lees u rustig voort, want ik vermoed dat de zin om deze wijn te leren kennen nu wel zeer groot is. Wat maakt dat ik de wijn heb aangekocht is de fantastische sappigheid dat deze wijn vertoonde en het feit dat deze mooi in evenwicht was, en dit allemaal voor 15 euro de fles.

Twee jaar later is de wijn perfect op dronk. De neus heeft iets bloemerig, in combinatie met exotisch fruit (citrus). De sappigheid is nog steeds zeer aanwezig en vertoont toetsen van pompelmoessap. De wijn bevat mooie zuren in combinatie met een mooie mineraliteit in de mond. Je proeft nog steeds een lichte pareling, maar dat stoorde ons niet (zodat we de wijn niet gedecanteerd hebben). Oh ja, het is een Chardonnay wijn, maar één dat blind niet als een Chardonnay zal herkend worden, daar we allemaal andere Chardonnay's gewoon zijn (of u moest Puzelat, Cossard en Potaire drinken). De druiven zijn afkomstig van 100 jaar oude wijnstokken en zijn duidelijk niet in contact geweest met nieuw eik, zodat je puur de druif proeft en het terroir.

Goed, ik ben nu iets begonnen dat mij wel spannend lijkt, althans voor mij toch: op zoek gaan naar lekkere wijnen buiten mijn vastgeroeste regio's. Ik vermoed dat dit voor vele wijnliefhebbers vele vragen oproept (zoiets van what the fuck is he talking about, everyone should have wines of Portugal, Australia and South-Africa in his cellar ...), maar inderdaad lieve lezers mijn kelder is zo niche als de markt voor leesbrillen bij blinden.

De uitdaging zal nu zijn van buiten de krijtlijnen van de gekende regio, waar sommige goden 100% natuurlijke wijnen kunnen maken, op zoek te gaan naar wat ik als lekkere wijn beschouw. Het wordt niet gemakkelijk, maar ik ben hoopvol (op een paar landen na). Dit is ook een oproep naar wijnimportateurs en andere wijngekken om mij in aanraking te laten komen met andere landen. Ik zal streng zijn, en zal enkel berichten als de wijn zeer lekker is. Ik sta er ook op om de flessen zelf te betalen of het moest op een open-deur-dag zijn. Spanje en Duitsland worden mijn eerste stopplaatsen (wordt vervolgd).

 

24-09-09

Met klamme handen moet ik iets bekennen...

Met het gevaar verbannen te worden uit mijn wijnvriendenkring, met allicht ook als gevolg dat mensen mijn blog gaan laten linksliggen en dat ik één van deze dagen zelfs gelyncht zal worden ... moet ik met klamme handen bekennen dat ik gisteren een fles Bordeaux heb gedronken, u weet wel de prestigieuze appelatie uit Frankrijk, met al die mooie kastelen, waar mannen in driedelig pak en vrouwen met een gek hoedje in leven. Deze wijnen worden gekoesterd in de schoot van elke Vlaamse Wijngilde en zijn begeerd door menige wijnliefhebbers.  Nu ik toch aan het opbiechten ben, moet ik er ook aan toevoegen dat deze fles niet eens in een restaurant besteld geweest is, maar deze kwam uit mijn privé-kelder. En nog erger, beste mensen, ik vond de wijn lekker. 

Ben ik ziek, of had ik nog een kater, zijn mijn smaakpappilen aangestast door één of andere rare virus? Absoluut niet. Ik heb deze wijn ooit leren kennen via Fred Cossard, wijnbouwer uit Bourgogne. Als ik bij hem op bezoek kwam, hadden wij de gewoonte om enkele wijnen blind aan elkaar te laten proeven. Zo heeft Fred mij deze Le Puy cuvée Barthélemy van de familie Amoreau laten ontdekken, een wijn uit de Côtes de Francs. Hij bekende trouwens dat hij slechts één Château uit Bordeaux (weliswaar meerdere jaargangen) in zijn kelder had liggen, wat tamelijk veel is voor een wijnbouwer uit Bourgogne. Deze wijn is een zeer traditionele Bordeaux, zoals deze 100 jaar geleden gemaakt werd: geen synthetische meststoffen, bewerken van wijngaard met paard, geen tussenkomst tijdens vinificatie, geen chaptalisatie, geen filtering en zelfs geen toevoeging van SO2 tijdens botteling. Puur natuur, dus. En dit proef je, geloof mij.

decoration

 

De wijn was van 1998 en was "ondanks/omwille van" de natuurlijke vinificatie nog steeds zeer levendig. De alcohol-percentage zal rond 12% zitten. De blend bestaat uit 85% Merlot, 14% Cabernet Sauvignon en 1% Carmenere. De kleur van de wijn was uiteraard al geëvolueerd. In de neus mooi rood en zwart fruit en zelfs toetsen van truffel. De wijn proefde ondanks zijn leeftijd heel sappig (het is net als je in een pruim bijt), met een mooie lange afdronk.

Waarom maak ik er een punt van om dit te schrijven? Ik vind persoonlijk dat de laatste tijd nogal minachtend wordt gedaan over toch een belangrijke Franse appelatie, zowel door de wijndrinkers van de Nieuwe Wereld wijnen, maar ook door zogenaamde kenners die plots bijvoorbeeld fan zijn van de duurdere cuvée's uit de Languedoc of Italiaanse top-wijnen. Cabernet Sauvignon en Merlot zijn en zullen nooit mijn lievelingsdruiven worden, daar ik meer aangetrokken voel door Gamay en Poulsard. Ik ben trouwens ook niet van plan enkele dozen Bordeaux-wijnen aan te schaffen, maar is de simpele waarheid niet dat overal ter wereld waar er wijnen gemaakt worden, er integere wijnmakers zijn, die lekker wijnen maken? Zeg maar ja.

Ik heb deze wijn enkele jaren geleden aangekocht bij Caves Augé in Parijs...

 

20-12-07

Mijn lekkerste wijnen ooit

Ik besef dat een wijnvoorkeur iets persoonlijk is, maar er bestaan toch zeer objectieve waardemeters voor een wijn, dat gerelateerd is aan de chemische structuur: persoonlijk ben ik vnl. geïnteresseerd in evenwicht, zuiverheid en de kwaliteit van de lengte. Een evenwichtige wijn vertoont balans tussen zuren, alcohol, bitterheid, fruit (body) en eventueel zoetigheid. Vaak is bv. alcohol in de neus en mond een dominante factor (vooral bij wijnen uit warmere streken), die de wijn onevenwichtig maakt. Een wijn moet ook zuiver gemaakt zijn: het moet enkel karakteristieken van een natuurlijk (fruit-)product vertonen, bijgevolg vind ik alle chemische geuren een vorm van onzuiverheid. Een voorbeeld van een hinderlijk chemisch product is sulfiet, dat als anti-oxidant wordt gebruikt. Andere geuren zoals petrol, gas, rubber zijn wat mij betreft allemaal fouten die kunnen herleid worden door onnatuurlijke reacties in de wijn. Houtgeuren of -smaken (vb. vanille) vind ik persoonlijk ook een vorm van onzuiverheid dat de wijn "maskeert" en het fruit verdringt. Een wijn moet sappig zijn, en mag niet uitdrogend zijn. De lengte van een wijn (of anders gezegd hoe lang de smaak van een wijn na het opdrinken of uitspuwen in de mond blijft hangen) is ook een belangrijke waardemeter voor kwaliteit, maar veel belangrijker vind ik de kwaliteit van de lengte. Is deze nog steeds evenwichtig of uit balans. Zijn de zuren uitdrogend? Of is het geheel uitdrogend? Proeft het einde bitter?

Er zijn uiteraard nog andere objectieve kenmerken van een wijn: bv. kleurintensiteit en transparantie, grootte van de tranen, stabiliteit, ... Persoonlijk hou ik vooral van niet-gefilterde wijnen, zodat de kleurintensiteit en transparantie voor mij niet zo een grote rol spelen. Ik gebruik dus geen wit blad als achtergrond zoals vele wijnliefhebbers (bv. Herwig Van Hove, trouwens nog een Professor van mij geweest in een lang verleden). Over de tranen van de wijn zal ik het evenmin hebben, want het heeft totaal geen belang als waardemeter, neem het van mij aan. Het verschijnsel is te wijten aan een verschil in oppervlaktespanning door verdamping van een bepaalde alcohol (nl. glycerol) aan het glasoppervlakte... so what?

Een wijn dat het terroir met zich mee draagt, zal voor de nodige karakter zorgen, die deze dan ook uniek maakt en bindt met de plaats van herkomst. Weinige wijnbouwers hebben de gave deze typiciteit in hun wijn mee te geven. Ik ben hier vooral naar op zoek.

Ik heb al vele wijnen geproefd, inclusief zeer dure wijnen. Maar deze zijn wat mij betreft de mooiste. Het valt op dat deze wijnen een prijs tussen 15 en 25 euro hadden bij aankoop. Zoals jullie zullen merken geef ik geen punten aan wijn. Ik ben er niet echt tegen, maar het is zeer subjectief en zeer persoonsgebonden. Bijvoorbeeld: is 12/20 een goede of slechte wijn? Voor sommige zal de wijn vol fouten zitten (bv. Parker geeft nooit punten lager dan 50%), anderen zullen van mening dat deze een behoorlijke goede score is voor een wijn. Nog belangrijker vind ik dat een wijn nog heel wat kan evolueren (in de positieve of negatieve zin), zodat een quotering slechts één datapunt is uit de (hopelijk lange) levenscurve van een wijn. Hoe vaak hoor je niet iemand poneren dat we wijn de dag er na nog zoveel lekkerder was en wordt een duidelijk 91punten gegeven...

 In willekeurige volgorde:  

Callcut8

 1. Eric Callcut - Domaine Les Picrates - Cuvée Les Chiens 96 - Vin Blanc Sec uit de Loire (Anjou). Wijn gemaakt van voornamelijk chenin, maar ook pineau d'aunis en cabernet sauvignon, dat na een trage fermentatie 48 maanden (!) vatrijping heeft gehad. Ik bezit nog enkele flessen en zelfs in 2007 is deze wijn nog magistraal. De wijn heeft een perfecte evenwicht met zeer mooie natuurlijke zuren en een lange afdronk. In de mond proeft men dat hier rijpe druiven geplukt zijn, zonder dat de wijn zoet of lomp proeft. Na enkele uren decanteren, ontplooit de wijn zich helemaal, met veel mineraliteit (schistes) en een mengsel van rijp fruit. Echt verslavend... Na enkele dagen in een open fles wint de (toch al meer dan 10 jaar oude wijn) aan complexiteit (honing, bloemen), zonder dat er een gram sulfiet aan te pas kwam. Spijtig dat de wijnmaker (die het vak bij Pierre Overnoy uit de Jura heeft geleerd) slecht 3-4 jaren wijn heeft gemaakt. Ik heb recentelijk vernomen dat Eric een zeer moeilijk eigenwijs persoonlijkheid had, die met vele wijnbouwers uit de regio ruzie had. Ook de wijnhandelaar in Parijs, die mij de wijnen jaren geleden heeft verkocht meldde mij dat het niet altijd prettig was om met hem samen te werken.

 

2. Jean-Marc Brignot - La Combe 2005. Oxidatieve witte wijn uit de Jura. Deze wijn is gemaakt van oude Savignin stokken, afkomstig van een lieu-dit Grand Curoulet genaamd (het wijnperceel heet La Combe), vlakbij Arbois gelegen. In de kelder heeft de wijn gedurende 24 maanden sous voile verder gerijpt, wat het oxidatieve karakter veroorzaakt heeft.  Deze wijn, alhoewel nog veel te jong, is zondermeer groots te noemen: het heeft karakter en diepgang, en is bijzonder sappig en zuiver gemaakt. Na enkele uren gedecanteerd te hebben zal deze wijn fantatische peer-impressies weergeven, die typisch zijn voor Savignin wanneer er geen SO2 gebruikt werd tijdens de vinificatie. Een andere reden voor het aan de lucht bloot te stellen, is dat de wijn nog niet helemaal in evenwicht is; na het openen van de fles is de alcohol nog niet volledig geïntergreerd (alhoewel slechts 13,5%). JM Brignot vermijdt elke vorm van chemische producten in zijn wijnen, zelfs bij botteling. Hij is een zeer eigenzinnig persoonlijkheid die elke vorm van compromis in verband met zijn wijnen schuwt. Deze wijn heeft een enorme bewaar-potentieel, en is nog verkrijgbaar. Voor meer info mail mij.

 

3. wordt vervolgd...

 

 

037