05-06-10

Vlaamse Wijnblogdagen XV: Suid-Afrykaanse wyn (kort, zeer kort)

Laat ik maar onmiddelijk met de deur in huis vallen: ik heb niets, maar dan ook niets met Zuidafrikaanse wijn, dus jullie kunnen mijn blijdschap voorstellen als iemand het lumineus idee kreeg dit thema uit te kiezen voor een volgend artikel in verband met de Vlaamse Wijnblogdagen en dit naar aanleiding van de wereldbeker voetbal. Nog zo iets: wereldbeker voetbal. Ik was vorige week in Holland en alweer verbaasd hoe geleidelijk het hele land oranje kleurt. Je houdt het niet voor mogelijk. Uiteraard heb ik in mijn leven al flessen uit dit land genuttigd en ik ken zelfs nog enkele namen: Alto, Beyerskloof, Fleur du Cap, Kanonkop, Neils Ellis (allicht het enige dat ik ooit lekker vond, althans in wit), La Femme blue (een veilingwijn), Veenwouden en Rust & Vrede. Uitleggen waarom dit mijn ding niet is kan ik niet. Allicht moet er nu in dit artikel een zin komen over industriële wijn, grootschaligheid, marketing en moderne "Nieuwe wereld"-stijl. Er lijkt in dit land absoluut geen plaats voor ambachters die kleinschalig willen werken en zuivere wijnen op de markt willen brengen. Ook herhinner ik mij vaag dat de prijzen nogal vaak stevig waren, maar allicht ook onderhevig aan de dollar-koers. Ik kreeg trouwens al een uitnoding van een mede-blogger om bij gelegenheid blind twee flessen te proeven, waarvan één uit Zuid-Afrika afkomstig zal zijn. Deze uitdaging zal ik zeker aangaan, en allicht zal het een goede wijn zijn.

Ondertussen associeer ik het land al lang niet meer met wijn. Ik heb twee kennissen die om verschillende reden naar ginder zijn getrokken. De eerste kreeg een post als Professor en is na één jaar met zijn staart tussen de benen teruggekeerd. Veel te gevaarlijk, luidde de eindconclusie. De tweede kreeg een "promotie" bij een bekende veiligheidsfirma met de opdracht om een filiaal te openen in Zuid-Afrika. Ik correspondeer nogal regelmatig met hem, en de verhalen zijn gewoonweg schokkend. Het land is een tikkend tijdbom en ik houd mijn hart vast voor de aanrukkende wereldbeker. Wedden dat er doden vallen?

best_ad_campaigns45

 

Pinotage

los nie probleme

op nie

maar ook nie;

melk of water

nie!

decoration

14:12 Gepost door St Etienne in Wijnblog Dagen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zuid-afrika |  Facebook |

16-04-10

Wijnblog dagen: op zoek naar een lekkere combinatie

Een weekje Bandol tijdens het Paasverlof, dat stond er gepland met ons gezin. Niet zo zeer omwille van de wijn, dat ik eigenlijk niet zo goed kende, maar om er eens tussenuit te zijn, om wat zonnestralen te mogen voelen, om de Mediterane zee nog eens te mogen proeven, en eigenlijk ook om de streek te ontdekken. Het zou ook eens een weekje platte rust worden, waarbij mijn leesfrequentie drastig te hoogte in zou gaan.

Enkele dagen voor ons vertrek kreeg ik melding dat er nog een Wijnblogdagen-artikel over food & wine pairing moest geschreven worden, wat gezien mijn drukke agenda onmogelijk bleek. In Bandol had ik echter zeeën van tijd, er waren talrijke lekkere verse producten uit de zee voorradig, en bovendien was er wijn in overvloed. Ik zou op zoek gaan naar een lekkere combinatie, en het liefst genre broodje Americain met veel mosterd met een glaasje Champagne: zie link

Voor de mensen die mij nog niet kennen, ik ben het type dat nogal gemakkelijk roept dat het niet al te veel toe doet wat voor wijn er geserveerd wordt bij een gerecht, zolang de wijn en het gerecht maar lekker zijn. En een andere boutade van mij is dat Gamay eigenlijk bij alles geserveerd kan worden, wat eigenlijk ook meestal het geval is voor lekkere Gamay. Nu ik ben ook geen fooraap en ik weet ook wel een lekkere "marriage" te herkennen en te appreciëren, en eigenlijk heb ik op deze blog wel al eens melding gemaakt van lekkere combinaties. Zo heb ik ook al in Dôme, Pierre Pour les Amis en Bistro Vin d'Ou fantastische combinaties mogen ervaren.

00224206_medium

Goed, ter plaatse aangekomen ging ik op zoek naar lekkere wijn en op dag 1 vond ik een uitstekende wijnwinkel in het centrum van Bandol waar de beste Bandol-wijnen te koop stonden: Domaine Tempier, Domaine de la Begude, Chateau Romassan, Chateau de Pibarnon, Jean-Pierre Gaussen, Domaine Sainte Anne, ... in verschillende geuren en kleuren. Ik heb ter plaatse van elks een fles gekocht, de meeste in rood, enkelen in rosé (oa. Tempier) en Ste Anne in wit. En nu moest er dus nog geproefd worden. Als algemene conclusie van deze wijnen kan ik kort zijn: deze wijnen kampen mijn inziens altijd met een overdaad aan alcohol, wat gezien hun oorsprong niet te verbazen is. Dit is dus echt niet "mijne meug" en daarbij vind ik ze te duur. Alvorens je de neiging hebt om je pen te nemen om te reageren op dergelijke stoute uitspraak en eigenlijk ook wel een beetje heiligschennis, ik beken, ik ben geen specialist van deze wijnen en ik ken "de verhalen" niet van de domeinen. Wel heb ik verschillende jaargangen, waarbij zelfs oudere "op dronk zijnde" wijnen geproefd. Het betreft dus een persoonlijke appreciatie, of eigenlijk moet ik desappreciatie zeggen, van de Mourvèdre-druif in dergelijk warm klimaat. Trouwens, ook mijn vrouw vond er niets aan, en wie ben ik om haar tegen te spreken. Ik hield wel van de boerse stijl van Tempier en ik kan de provencaalse kruiden en zwarte olijven in deze wijnen wel appreciëren, maar daar houdt het dan mee op, daar ze mijn inziens allemaal duidelijk evenwichtsstoornissen vertonen, ook na veroudering. Vaak wordt er bij een onevenwicht in de wijn verwezen naar de mogelijke combinatie met voedsel, wat eigenlijk betekent dat het voedsel het wel zal maskeren. Ik vind dat dit wel klopt voor vele tekortkomingen en onevenwichten van en bij een wijn, maar niet bij een overdaad aan alcohol, integendeel. De wijnen vermoeien dan nog sneller tijdens een maaltijd. Uiteraard hebben we na de verschillende degustaties nog wat combinaties uitgeprobeerd, mijn opdracht indachtig. De lekkerste Bandol vond ik de Ste Anne in wit (2008). Mooie neus, veel vettigheid, maar toch evenwichtiger, en deze wijn deed het perfect met een gegrild stukje brood, met een stukjes kraakverse Rouget a la plancha er op, overgoten met olijfolie (aangevuld met enkele druppels citroen!!!). Echt lekker, zeker in dergelijke omgeving. Ik vermoed dat de rode Bandol-wijnen wel zullen matchen met wat gegrild vlees of één of andere Provecaalse kruidig gerecht. Alleszins vond ik ze niet passen bij gegrilde tonijn ("help", piepte het stukje vis bij zoveel geweld), ratatouille (platgewalst), en met kaas vond ik het ook niets. Kermit Lynch maakt melding in één van zijn boeken dat het goddelijk past bij geitenkaas, wel geloof mij, wij hebben verschillende geitenkazen op de pijnbank geplaatst en ze gingen allemaal de mist in. Zoals u kunt lezen, aan pogingen geen gebrek.

Gelukkig bevonden we ons in de buurt van Cassis (waarbij de laatste s niet wordt uitgesproken - anders heb je het over het fruit), zodat we op dag 3 daar wat flessen zijn gaan binnenhalen uit deze totaal onbekende mini-appelatie: Clos Ste Magdeleine (wit) en Domaine du Paternale (in wit en rosé), volgens onze informatie de twee toppers uit het vissersdorpje. Heeft u ooit al eens een witte Cassis geproefd, beste lezer? Dit is een complex- en pretentieloze wijn, op basis van Ugni Blanc en Clairette (eventueel met Marsanne en Sauvignon) dat het uitstekend doet bij lekkere vis en andere streekgerechten. Zo was de witte Cassis van Domaine du Paternale een voltreffer bij de zelfgemaakte Pasta alla Calabrese. We maakten spontaan een vreugedansje bij zoveel lekkers, en dat Moloko toen opstond had daar niets mee te maken. De roze Paternale (op basis van vnl. Grenache) bleek trouwens de lekkerste apperitiefwijn van de week (op de zelf meegebrachte Tavel van L'Anglore na), dat lekker binnenvloeide met de olijven, teentjes look en verschillende tapenades dat we op een plaatselijke markt hadden gekocht.

00224208_medium

Maar het beste moest nog komen, lieve lezers. De laatste avond gingen wij bouillabaisse eten Chez Gilbert aan de kade van het haventje in Cassis. Alle tips voor dit gerecht wezen naar dit restaurant, wat zeg ik, instituut. Dit is "the place to be" voor de lekkerste bouillabaisse (in Marseille heb je nog de Miramar met dezelfde reputatie voor deze klassieker), en het restaurant ligt trouwens mee aan de basis van het charter van dit gerecht. En wat drink je bij een bouillabaisse? Uiteraard een witte Cassis, volgens Gilbert en de inwoners van het dorp. En waarom niet een Clos Ste Magdeleine? Ik heb in mijn leven al vele wijngaarden gezien, maar deze Clos wint zonder meer de prijs voor de mooiste ligging op deze planeet. De wijnstokken zijn omringd door de licht blauwe Middelandse zee, doordat de wijngaard als het ware een schiereiland in de zee vormt (zie foto hiernaast, waarop de wijngaard te zien is - lichtgroene vlek op het schiereiland). De wijn gemaakt van meer Marsanne dan zijn buren, heeft een zekere vettigheid en complexiteit, en toch de nodige mooie zuren. De neus is floraal, in combinatie met citrusvruchten, en allicht niet opmerkelijk gezien zijn oorsprong ook toetsen jodium uit de zee. En dit geheel deed het meer dan uitstekend met de schitterende bouillabaisse van meester Gilbert. Nog even over het charter: deze schrijft ondermeer voor dat de vis uiteraard supervers moet zijn, dat er minimaal 4 soorten vis uit een lijst gebruikt wordt, dat de vis aan tafel wordt gefileerd en ontgraat, en wat totaal nieuw voor mij was, dat het bouillon (het is geen soep!) apart wordt geserveerd van de vis/aardappelen, zodat men de stukjes vis één voor één in het bord bouillon kan opwarmen alvorens te verorberen.

Nog even over de streek van Bandol/Cassis (zie foto onderaan). Onze vakantie was een voltreffer. Het is een ongelofelijk mooie streek, waarbij de kust en de strandjes vaak idyllische beelden leveren. Het Middeleeuws dorpje Le Castellet (waar wij verbleven) is leuk om enkele uren in te verdwalen, alhoewel nogal toeristisch. Het stadje Bandol, maar vooral Cassis, zijn zondermeer leuk om de avond door te brengen. De weg naar Cassis langs de kust en over de hoogste rots van Frankrijk (chemin des crêtes) is adembenemend mooi. Le Brusc met de twee eilandjes is wat mij betreft al geklasserd als het achtste wereldwonder. Er is uiteraard in de streek mogelijkheid om dagelijks verse vis aan te kopen in plaatselijke viswinkeltjes. Groenten en fruit zijn er zoveel goedkoper dan bij ons. Wij komen zeker nog eens terug, waarschijnlijk de drukke juli en augustus vermijdend.

decoration

04-12-09

Wijnblog Dagen: Changez bubbels of ...

... hoe een mens een lekkere Crémant du Jura van Domaine des Cavarodes (Etienne Thiebaud) cadeau krijgt.

Entre nous soit dit, bonnes gens, pour reconnaître que l'on n'est pas intelligent, il faudrait l'être (G. Brassens).

Na het succes van de flessendans van enkele maanden geleden, hadden enkele Vlaamse wijnblogdagleden geopperd om het nog eens over te doen, maar dan enkel met bubbeltjes-wijn. Ja, de feestdagen komen met een TGV-vaart op ons af en het wordt tijd om wat voorbereidingen te treffen, wat dus ook inhoud op zoek gaan naar een lekkere aperitief. Het lot beslistte dat ik een fles ging krijgen van WineJockey.

Ik moest ergens vorige week aan de Universiteit van Leuven zijn, en wist dat WineJockey ergens in de buurt woonde. Vandaar mijn belletje naar hem, of hij thuis was. En inderdaad, ik kon tussen 16 en 18u bij hem terecht. Antwerpen - Leuven: een 40-tal minuten, rond die tijd.

Ik had WineJockey nog nooit ontmoet. Ik ga hier uiteraard geen privé-zaken uit te doeken doen (we zijn Story niet), maar laat me zeggen dat het altijd leuk is om mensen met een zeer brede bagage te ontmoeten, en als er tevens ook gemeenschappelijke interesses zijn (wijn, food, muziek), dan schept dat een band. WineJockey wist mij tevens te vertellen dat hij zijn eerste stappen in de wereld van de natuurlijke wijnen aan het zetten is. Zo had hij recent Etienne - mooie voornaam trouwens - Thiebaud ontdekt, waarvan hij mij voorstelde een schuimwijn te overhandigen. "Was dit OK?", vroeg hij me nog. Dit was uiteraard een kolfje naar mijn mond, maar ik liet niet te veel los. Ik was al vooreerst blij dat ik geen fles Taittinger kreeg (niet dat ik dit verwachtte, gebaseerd op de kwaliteit van WineJockey's blog), maar ik kreeg iets dat natuurlijk was, en bovendien ik had de wijnbouwer al in juni (voor de wijnen in België verdeeld werden) in zijn kelder ontmoet. En van waar is jonge Etienne afkomstig? De Jura, op enkele kilometers van Arbois, niet ver van Vesoul (tiens, waarom zegt hem dat nu?), een streek waar ik ontzettend van hou en waar ik minstens 4 maal per jaar vertoef. Trouwens for the records, ik zit momenteel in die streek dit artikel te schrijven. Goed, we spelen dus een thuiswedstrijd. Het mag ook wel eens. We kunnen deze keer wel niet de tegenaanval spelen, maar gaan het spel moeten maken: een verdedigende middenvelder eruit, een tweede spits erin ...

 decoration

Het wijndomein heeft een naam meegekregen: Domaine des Cavarodes. Etienne is één van die zeer jong wijnbouwers (22 jaar!!!) die duidelijk met een missie de wereld van de wijn is binnengestapt. Hij wil wijnen maken met zoveel mogelijk respect voor de natuur. Het was dan ook een evidentie dat hij in de wijngaard biologisch zou werken, om nadien in de kelder zo weinig mogelijk tussen te komen en dus ook geen oenologische producten te gebruiken, dat zo vaak de wijnen maskeert. Alvorens zich te nestelen in Liesle in de Jura, heeft hij stage gelopen in Chambolle-Musigny (240 km van Vierzon?), waar zoals menige wijnliefhebbers weten, vooral elegantie in de wijn wordt gezocht. In 2007 oogste hij zijn eerste eigen druiven afkomstig van fantastische terroirs op de appelaties Côtes du Jura, Arbois en VDP Franche-Comté. Hij heeft een perceel met stokoude variëteiten die gemiddeld 115 jaar oud zijn en die bestaan uit vergeten druivenrassen zoals Enfariné, Gueuche, Portugais Blue, Mezy en Argan. Maar uiteraard zijn de meerderheid van zijn druiven de typische streekgebonden Chardonnay, Poulsard en Savagnin. Hij heeft naar mijn weten geen Trousseau (het vierde druivenras dat in de streek vaak voorkomt). 

Pour mettre à coups de poing son credo dans ma tête. «Ceux qui ne pensent pas comme nous sont des cons» (G. Brassens)

Gebaseerd op wat ik van Etienne Thiebaud geproefd heb, durf ik toch wel te stellen dat we hier zondermeer met een getalenteerde wijnbouwer te maken hebben. Je moet het maar doen, op je 22ste  in een moeilijke streek zoals de Jura, op natuurlijke wijze vinifiëren, en dit dan nog tijdens moeilijke oogstjaren (2007-2008). De boutade dat het maken van natuurlijke wijnen heel weinig inhoud en men gewoon de natuur zijn eigen gang moeten laten gaan is natuurlijk larie, getuige de enkelingen die het consequent kunnen. Sommige dingen die ik van hem geproefd heb in zijn kelder tijdens mijn bezoek, waren niet lekker. Het grootste probleem was mijn inziens de agressieve zuren, die zo vaak de kop optsteken bij wijnen uit de Jura. Gelukkig zijn er invoerders zoals Wouter De Bakker die zeer goed een selectie kunnen maken, en slechts een deel van de wijnen invoert. Zo vind ik de Chardonnay 2007 (die ik op deze blog nu sinds enkele weken als lekkere wijn promoot) een magistrale fles en prijs-kwalitatief niet te evenaren. Het zal geen spek zijn voor ieders bek, gezien het toch wel oxidatief karakter.

Op het etiket van de fles staat vermeld dat het een Crémant du Jura is. Tiens, ik had toch een petnat verwacht, maar klaarblijkelijk is men voor de appelatie gegaan, wat best te begrijpen is wanneer men schulden moet afbetalen. Weten jullie trouwens het verschil tussen een petnat en een schuimwijn à la méthode traditionnel? Bij een petnat wordt de natuurlijke gisting verdergezet in de fles, tot er een druk van 3 tot 5 bar ontstaat. Bij de traditionele manier wordt er een tweede gisting geïnduceerd met wat gistcellen, waarna vaak de gistresten worden verwijderd (dégorgement).

Plof doet de kurk. Deze Crémant is gemaakt van Chardonnay en Poulsard. Altijd interessant zo'n assemblage van twee druiven. Mijn inziens kan dit ten goed komen aan de complexiteit van een wijn. In het glas veel schuimvorming (ondanks mijn voorzichtigheid), en uiteraard mooie parelvorming. Het blijft toch iets hebben die CO2 die vrijkomt in het glas, en eigenlijk ten huize St Etienne wordt toch vrij vaak een bubbeltjeswijn opengemaakt zonder dat het woord feest moet vallen. In de neus vind ik voornamelijk karakteristieken van (natuurlijke) chardonnay afkomstig van een kalkrijke bodem; wat fris fruitig (appel) en floraal, met mooie mineraliteit en duidelijk ook gisttoetsen, die helemaal niet storen. Ik zou zweren dat het Champagne is, wat waarschijnlijk geen belediging is voor deze wijn. Dus tot nu toe geen spoor van de Poulsard, of het moet in de kleur zijn.

In de mond valt de sappigheid op. Dit is mooi spul, met een duidelijk digestief karakter, waar wij zo van houden. De zuren zijn duidelijk aanwezig, maar geven totaal geen blijk van enige agressiviteit. Na enige tijd in het glas krijgt men toch wat impressies van pruim en aardbeien. Joepie, de Poulsards zijn wakker geschoten. Is deze wijn top? Zeker niet, maar die pretentie heeft het ook niet. Wat mij betreft mist deze wijn wel wat karakter. Het mocht mijn inziens wat minder braafjes zijn, met meer risico's gevinifieerd. Ik verwacht van zo'n jonge man met dreadlocks iets met meer ballen. Dit gezegd zijnde drink ik deze fles met alle plezier leeg. En ik ben er trouwens van overtuigd dat deze wijn bij vele mensen in de smaak zal vallen. De wijn is te koop bij Wouter Wine Consult. Oh ja, ik heb Gerd van IkWilWijn twee PetNats gegeven, één Riesling afkomstig uit Elzas. De andere had ik nog ergens in mijn kelder liggen, maar wist niet echt meer wat het was.

Morgen word ik in Cantal verwacht voor een unieke proeverij: les dix vins cochons. De top van de natuurlijke wijnbouwers komen bij elkaar onder de goede leiding van Stephan Majeune. Wie zal er zijn? Les Griottes, Bruno Schueller, Philippe Jambon, Gilles Azzoni, Pierre Beauger, Gerald Oustric, Patrick Bouju, Christian Chaussard, Sébastien Riffault, Jean Maupertuis, ... En zelfs JM Brignot tevens uit Jura (maar oorspronkelijk uit de buurt van Honfleur afkomstig) komt nog eens buiten ... Naar het schijnt zakken de meeste van hen na het weekend af naar Parijs. Het wordt warm in Parijs. Chauffe, Marcel.

 

 Vierzon, Vesoul, Anvers, Honfleur, Cantal, Paris

 

 decoration

Foto uit Jura

31-10-09

Wijnblogdagen: Wijnboeken?


Ik lees heel veel, maar eigelijk nooit wijnboeken. Ik drink wel veel wijn..., wat ruimschoots compenseert.

Opdracht is dus van iets zinnig te zeggen over een wijnboek. Ik zou natuurlijk zoals vroeger op school de film kunnen zien en dan het boek bespreken. Recent op een vlieger heb ik nog de film Sideways gezien, waar vele wijnliefhebbers zo fan van zijn. Echt een schijt-film, om één van de slechtse schrijver van de lage landen te citeren. De hele film zit de hoofdrolspeler, een grote wijnliefhebber en het prototype van de loser, te kakken op Merlot, om tegen het einde van de film klaar te komen bij een fles Cheval Blanc 1961, geserveerd in een plastiek bekertje. Eigenlijk is de film een promotie voor de Californische wijnen en wie dat niet ziet heeft duidelijk enkele karakteristieken van een mol. In de schitterende La Grande bouffe wordt er veel wijn gezopen, maar je kan dit bezwaarlijk een wijnfilm noemen. L'Aile ou la Cuisse is ook al zo'n klassieker waar eten en wijndrinken op de voorgrond treden, maar hier bestaat er geen boek van. Spijtig, want de thema van deze film ligt mij toch nauw aan het hart en ondanks de flauwe grappen met Louis de Funès is de film toch wel visionair te noemen.

Ik vind persoonlijk dat er veel wordt afgeluld over wijn in gespecialiseerde wijnboeken. Je hebt nu over alle facetten van wijn verschillende boeken, tot zelfs mooie luxe-exemplaren waarin de mooiste wijnkelders in afgebeeld staan. Het moet toch wel een levensbekroning zijn om je eigen stoef-kelder te zien afgebeeld staan in zo'n dure luxe-uitvoering, die dan spijtig genoeg binnen afzienbare tijd sterk afgeprijsd in de Slegte zal belanden. Ik heb ook vernomen dat er een wijnboek is verschenen met de 50 beste wijninvoerders van ons land (ik ben niet zeker of het enkel over Vlaanderen of heel België gaat). Waar is dit goed voor? Mooie reclame uiteraard voor de 50 geselecteerden, waarvan enkele me heel dierbaar zijn, die uiteraard allemaal deze boeken zullen inkopen en aan de man brengen. Maar wat ben ik er mee? Wie koopt trouwens al die wijnboeken of kookboeken?

Breek me de bek niet open over kookboeken. Ik, als hobby-kok, raadpleeg slechts één kookboek (eigenlijk is het zo dik dat het uit 3 volumes bestaat): de enige echte LaRousse Gastronomique. Eigenlijk staat hier alles in wat je moet weten over koken of je moest continu culinair vreemdgaan. Er wordt wel verwacht dat je met je buik kookt, want er staan geen echte recepten in, maar een beschrijving van het gerecht, en meer moet dat niet zijn voor mij om er met verse producten, mes en pan in te vliegen. Geef mij 3 pogingen en ik perfectioneer elk gerecht al doende tot een redelijk goed niveau. De beste tips krijg je trouwens van echte koks. Ik ken trouwens iemand die slaafs de gerechten uit Flair (of één of andere dames-blad) nakookt. Je hoeft maar even het recept te lezen om in te zien dat dit alleen maar fout kan gaan.

decoration

Ik blijf maar afdwalen; is het duidelijk dat ik er geen zin in heb?

Welke boeken zou ik eigenlijk kunnen aanraden:

- De boeken over Jules Chauvet verschenen bij editeur Jean-Paul Rocher

- Le vin au naturel: La viticulture au plus près du terroir van François Morel

Maar eigenlijk wil ik iedereen aanraden in plaats van een wijnboek te kopen één of meerdere flessen wijn te kopen en deze in gezelschap te consumeren. Voila. Oh ja, ik ga deze week met mijn gezin naar de boekenbeurs. Op mijn verlanglijst staan 2666 van Roberto Bolano, een boek over Beethoven van Jan Caeyers, en mocht het niet zoveel geld kosten de verzameling brieven van Vincent Van Gogh in boekvorm gebundeld. De kans is klein dat ik mij een wijnboek aanschaf, maar mocht dit toch het geval zijn, dan laat ik het weten... 

Voor toch wat inspiratie over uitstekende wijnboeken, raadpleeg mijn collega bloggers:

Wijnblog

Wijngerd

Wijnmens

The Orbis of Wine

Disasterofwine

Wijnkennis

ChateauSansPretention

Foodfan

Vinama

Winetasting.be

Den Bloeyende Wijngaerdt

Have a Nice Wine Day

Wine Jockey

 

decoration

 

 

04-09-09

Wijnblogdagen: Vergeten Druivenrassen

 

Inleiding

Ik vermoed dat 80% van de wijnen op deze kloot gemaakt is van Cabernet Sauvignon, Merlot, Shiraz, Grenache, Pinot Noir, Chardonnay, Riesling, Chenin of Sauvignon Blanc druiven. Dan heb je de andere 19,999% druivenrassen die typisch zijn voor en dus ook vaak geassocieerd worden met een bepaald land of streek: Tempranillo, Sangiovese, Nebbiolo, Barbera, Primitivo, Zinfandel, Pinotage, Malbec (in de Loire gekend als Côt), Gamay, Pinot Gris, Airén, Gewürztraminer, ... enz.

Er zijn uiteindelijk rond de 10.000 druivenrassen beschreven in de literatuur (de talrijke klonen en hybrides meegerekend - er zijn trouwens nogal wat verschillende aantallen in omloop). Dus waar zijn de pak-hem-beet 9.900 anderen rassen? Uiteraard zijn de meeste van deze druivenrassen totaal niet geschikt voor wijnteelt, dus kunnen we er een heel deel van schrappen, daar het hier uiteraard over wijn moet gaan. In Frankrijk alleen al zouden er een 300-tal wijndruiven gecultiveerd worden.

Artikel

Ik wil het hier hebben over de overige 0,001% aan wijnen gemaakt van vergeten druivenrassen die het nooit halen in de selectie van de grootwarenhuizen, geen plaats hebben op de wijnkaarten van restaurants* en nooit aan tafel komen bij Prins Philippe en Mathilde. Ze zijn gemaakt van druiven waarvan de meeste sommeliers nog nooit van gehoord, laat staan ooit geproefd hebben. Je vindt ze niet in het gamma van de honderden wijninvoerders* die ons klein land rondrijden om hun wijn aan de man te brengen. Het zijn verwerpelingen, zwarte schapen of onglorieuze bastaarden van een rijke familie. Vaak zijn het fragiele wezens die het moeilijk hebben bij extreme weersomstandigheden en die enkel gedijen op voor hun heel specifieke plaatsen. Heel lang geleden (rond de 13de en 15de eeuw) werden deze vele rassen aangeplant door de monniken en er werd over lange periodes proefondervindelijk hun welzijn in bepaalde milieu's geobserveerd. De godzoekers hadden uiteraard alle tijd van de wereld en alles wat Slow is juichen we natuurlijk toe. De druiven waren dus het resultaat van een traag samenspel tussen mens en natuur zoals dat zich in vele honderden jaren heeft ontwikkeld tot de mensheid dit eventjes in de 20ste eeuw vergeten is, omwille van, hoe kan het anders zijn, economische redenen.

Na de phyloxera-plaag op het einde van de 19de eeuw, dat vrijwel de gehele Franse wijngaard heeft uitgeroeid, moesten onze vrienden van de minderheidsgroep het veld ruimen omdat ze onvoldoende hoge rendementen boden of soms gewoon niet geschikt waren voor lekkere wijnen. Er was dus ooit een duidelijke financiële motief om deze vergeten druivenrassen niet meer te herplanten en hun toekomst zodoende te hypothekeren, en over te gaan tot de gekende productievere concurrenten. Dat was niet zo verwonderlijk: de phyloxera viel vrijwel samen met de grote golf van de industriële revolutie. Er was sprake van een stijgende vraag naar wijn, zeker in Frankrijk, waar in die periode arbeiders als man 3 liter en als vrouw 2 liter wijn per dag bij hun loon kregen. Dat was wettelijk geregeld, daar het drinkwater meestal van bedenkelijke kwaliteit was. 3 liter wijn per dag lijkt veel, maar als je in Franse geschiedenisboeken grasduint dan blijkt dat mijnwerkers, metsers en uiteraard  druivenplukkers gemakkelijk 8 liter per dag binnengoten. Bedenk wel dat het ging om echte drinkwijn met alcoholpercentages tussen 7-9°,  maar toch moet het er wel zeer gezellig aan toegegaan zijn. Goed dat er trouwens melk was voor de kinderen, anders moesten zij ook wijn gaan drinken.

Gelukkig zijn er nog moedige wijnbouwers die het potentieel van deze zeldzame druivenrassen erkennen en er dus nog wijn van willen maken. Vaak hebben deze traditionalisten een vijs los, wat sowieso zoals elke eerlijke psycholoog zal beamen een voorwaarde is om totaal nieuwe paden te bewandelen. Sommige verwaarloosde rassen worden omwille van de zeer beperkte aangeplante hoeveelheid en groot organoleptisch potentieel tot mijn grote vreugde herplant.

De afvallige druiven hebben bij geboorte in een ver verleden mooie namen meegekregen: Menu Pineau, Pineau d'Aunis, Romorantin, Oeillades, Fer-Servadou, Verdanel, Bourboulenc, Négret de Banhars (van zwart schaap gesproken), Enfariné, Ondenc, Pinotou d'Estaing, Portuguais Blue, Prunelard, Lledoner Pelut, Ribeyrenc ... om maar enkele voorbeelden uit Frankrijk te nemen. In Italië hebben ze nog mooiere namen: Refosco dal Peduncolo, Aglianico del Vulture, Coda di Volpe, Casavecchia, Pallagrello Bianco, Chiavennasca, Brugnola,  ...

En uiteraard kan je ook in Spanje, Portugal, Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk zeldzame, bijna uitgestorven namen tegenkomen zoals: Godello, Listan Prieto, Cayetana Blanca, Sercial, Croatina, Gouais, Himbertscha, Lafnetscha, Rèze, Humagne, Rotgipfler (hier gaat mijn theorie over mooie namen), Ortega, Trollinger,  ...

Uiteraard ken ik deze druiven niet allemaal, maar degene die ik ken hebben toch wel wat met elkaar gemeen. De wijnen gemaakt van Poulsard, Menu Pineau, Pineau d'Aunis, Romorantin, Rousette hebben bij rijpheid een hogere zuurtegraad dan de meeste andere druiven en het is die balans tussen rijpheid en zuren dat de wijn wat mij betreft spanned maakt en enorme drinkplezier verschaft. Ook verdragen deze afvallige druiven omwille van hun fijn karakter geen hout. De ontdekking van een goede fles zuivere wijn gemaakt van een dergelijke druif met zijn typische aroma's is toch iets dat elke wijnliefhebber zou moeten nastreven. Ik begrijp dus echt niet dat bepaalde wijndrinkers zich blind blijven staren op veel te hoog geprijsde Cabernet- en Merlot wijnen dat naar hout ruikt, uitdrogend zijn* en rond de 14° alcohol bevatten en zo lomp overkomen als Jacques Vermeire in Max. Alhoewel ik diep in mezelf niet graag zou hebben dat plots een groot deel van de populatie overschakelt naar de wijnen waar ik op zoek naar ben. Fuck a Duck, ik ben ook niet heiliger dan paus Joseph Alois Ratzinger.

Het zal niet het eerste en zeker ook niet het laatste artikel zijn waar ik concludeer dat het triestig is gesteld met de huidige smaakdiversiteit en dat gestandaardiseerde massaproductie tot smaakvervlakking heeft geleid. So be it. Anderzijds zou je kunnen stellen dat het terug herwaarderen van deze vreemde eenden (in een gat in het ijs?) hun teelt terug zal doen heropleven, in analogie met sommige vergeten groenten; denk maar aan de aardpeer. Er zullen nieuwe talentvolle jonge wijnbouwers opstaan die deze "oude" wegen verkiezen boven de snelle autostrade naar de Carrefour.

Nog een leuke tip om af te sluiten. Het blijft leuk als je iemand zijn stoefmoment over hun prestigieuze wijnkelder vol etiketten-wijnen de mond snoert met de simpele vraag:"Maar heb jij ook oudere wijn liggen gemaakt van Trousseau? Neen? Spijtig!"

* ja, ik weet het, er zijn uitzonderingen

  00186897_medium

En hier het bewijs dat sommige van de uitverstotenen nog in leven zijn en zich in mijn kelder schuil houden. Van links naar rechts: Domaine du Moulin van Hervé Villemade - Cour Cheverny 2005 met als druif de enige echte Romorantin, L'Ange Vin van JP Robinot - Nocturne 2004 gemaakt van pure Pineau d'Aunis, Maison Pierre Overnoy van Emmanuel Houillon - Poulsard 2003, Pascal Simonutti - Pineau d'Aunis 2007, JM Brignot - Trousseau 2005, Les Capriades van Pascal Potaire - Menu Pineau 2004 (één van mijn lievelingswijnen trouwens, met dank aan RobDG)

 

Ik heb de nodige info aangaande het onderwerp te danken aan de Nederlander Dick Veerman en de wijnbouwers JM Brignot en vooral Claude Courtois tijdens mijn bezoek aan hun domeinen. 

Dit artikel kadert in de Wijnblogdagen. Dit is de 10de editie. Je kan de andere bloggers hun bijdrage vinden op:

Wijnblog

Wijngerd

Wijnmens

The Orbis of Wine

Disasterofwine

Wijnkennis

ChateauSansPretention

Foodfan

Vinama

Winetasting.be

Den Bloeyende Wijngaerdt

Have a Nice Wine Day

Wine Jockey

 

1micro_harvest_scene

20:59 Gepost door St Etienne in Wijnblog Dagen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: vergeten druivenrassen |  Facebook |

06-06-09

Wijnblogdagen: Rosé

Rosé.....

Wat moet ik in godsnaam over Rosé-wijnen vertellen. Ik behoor niet tot degene die hier ooit zijn neus voor opgehaald heeft. Mijn eerste glas Rosé (heel lang geleden) zal allicht een Spaanse (?) Mateus uit de GB geweest zijn, op 4°C, recht uit de koelkast, zodat deze heerlijk fris proefde. Gelukkig ben ik in al die jaren zoals iedereen geëvolueerd, maar steeds heb ik wel Rosé-wijnen blijven drinken. Niet heel veel, maar juist genoeg en op gepaste tijd. Want net zoals andere wijnen moet het passen. Je schenkt geen Rosé bij de kalkoen tijdens het kerstdiner, net zoals je evenmin een Bordeaux 1er Cru gekoeld op een terrasje gaat drinken met een bitterbal of wat nootjes.

Ter verduidelijking en om de oorsprong van Rosé terug te vinden, heb ik even Wikipedia geraadpleegd (doe ik anders nooit, maar je zal maar een kemel slaan bij je inzending van de Vlaamse Wijnblogdagen). Zoals we allemaal wel weten onstaat de kleur doordat de schillen minder lang bij het sap blijven dan bij de bereiding van rode wijn. Binnen de Europese Unie mag alleen in de Champagnestreek rode en witte wijn gemengd worden, zodat Rosé onstaat.

Bij het traditionele proces wordt, zodra de wijnmaker tevreden is over de kleur, de druiven voorzichtig geperst en schillen en sap van elkaar gescheiden. Daarna begint de vergisting. Sommige wijnmakers weken de druiven niet vooraf, maar laten de schillen korte tijd meegisten. Het sap krijgt dan tijdens de vergisting zijn kleur. Hoe langer de schillen en het sap contact hebben, des te donkerder wordt de kleur en des te krachtiger de smaak van de rosé. De beste Rosé's kenmerken zich door fruitigheid, gecombineerd met frisse fragiliteit. De grootste Rosé producerende streek ter wereld is de Provence. De drie grote appellaties zijn Coteaux d'Aix en Provence, Coteaux Varois en Cotes de Provence. De eerste Rosé wijn vindt trouwens haar origine in de Provence, 2600 jaar geleden, toen de Grieken de eerste wijnranken aanplantten in de regio rond Marseille. Persoonlijk associeer ik Rosé niet met de Provence maar met belletjes. Niet zo zeer Roze Champagne, maar de ambachtelijke PetNat (pétillant naturel - een wijn waarbij een deel van de gisting in de fles gebeurt, zodat er CO2 onstaat) of Méthode Ancestrale. Vaak zullen deze wijnen als ze "pink coloured" zijn, op basis van Gamay gemaakt zijn.

 

00169056_medium

Een onmiddelijke ingeving in verband met deze opdracht was om al mijn Rosé uit mijn kelder boven te halen, te ontkurken en deze te bespreken. Ik heb vanavond namelijk een BBQ voor wat Nederlandse collega's, als dankbetuiging omdat zij mijn zeer oude zitmaaier terug aan het draaien hebben gebracht. Goede techniekers die Nederlanders. Niet moeilijk dat Philips er is ontstaan.

Cyril Alonso van Domaine Ancestra uit de Beaujolais/Macon regio, die nogal gekend staat voor zijn inventieve namen (denk maar aan zijn Vin Voilé pour Terroiristes), spant toch wel de kroon met zijn La Source du Noune "L'Ô Gazeuse". De fles is een limonade-fles, expliciet om te poneren dat het een zomerse aperitief- of terraswijn is, zonder enige vorm van pretentie. Deze PetNat uit 2007 op basis van Gamay heb ik vorig jaar bij Wijnfolie gekocht. De wijn is volledig droog, wat niet altijd het geval is met PetNats. De bubbeltjes brengen een aangename fraicheur aan de wijn. Tegen dat de fles leeg is zou je misschien kunnen opmerken dat de zuren wat te dominant zijn, maar deze wijn is niet gemaakt om geanalyseerd te worden. Hiervan heb ik nog enkele flessen van liggen. Hop naar de volgende...

Jour de Fête (uit 2008) van Marie & Vincent Tricot uit Auvergne. Voor een kennismaking met deze jonge wijnbouwers verwijs ik naar HIER. Jour de Fête is een Rosé eveneens gemaakt van Gamay, maar met nog wat pareltjes (CO2) en een hoeveelheid aangename restsuikers. Deze lichte zoetigheid maakt dat ik deze wijn niet als aperitief zou schenken, maar na de maaltijd om de mond te spoelen (sommige verkiezen bier) en de vertering in gang te zetten. Dit doe ik trouwens vaker en ik kan jullie melden dat dit het diner met vrienden zal verlengen. In geval de gasten geen vrienden zijn, maar je schoonfamilie bijvoorbeeld, dan zou ik aanraden deze stap over te slaan en direct koffie te serveren. De wijn is bloemig in de neus, pure lente-sensaties. In de mond proef je uiteraard de restsuikers, maar er is voldoende fruit en zuurte aanwezig om hieraan weerwerk te bieden. Ik blijf dit soort wijnen lekker vinden na een maaltijd.

Kezako van het Domaine L'Anglore van Eric Pfifferling. Deze natuurlijke wijn wordt gemaakt in Tavel, een streek rijk aan Rosé's. Ik heb deze fles ter plaatse gekocht, maar weet niet meer het hele verhaal van de wijn. Feit is dat deze wijn enkel in 2003 gemaakt is. Anderzijds maakt het domein elk jaar een Tavel Rosé dat zeer lekker is (zie hieronder). Het domein staat bekend voor zijn Grenache, Syrah, Cinsault en Carignan rode wijnen, en een beetje Grenache Blanc witte wijn. Deze Kezako gemaakt voor de Japanse markt is hoofdzakelijk van Clairette gemaakt. Deze wijn is ondanks zijn leeftijd nog steeds goed. De kleur is inmiddels geëvolueerd van roze naar oranje. Deze wijn is alweer het bewijs dat natuurlijke wijnen zonder toevoeging van SO2, indien ze goed gemaakt zijn, zeer stabiel kunnen zijn. Alhoewel slechts 13% alcohol had ik bij deze wijn altijd wat problemen met de alcohol, maar  lekker gekoeld is deze wijn lekker. Dit was mijn laatste fles.

Tavel 2008 het Domaine L'Anglore van Eric Pfifferling. Top-rosé op basis van Grenache en Syrah. Zeer pretentieloze wijn, met in de neus nog wat lichte toetsen van autolyse, dat na wat walsen verdwijnt en plaats maakt voor rood fruit en gisttoetsen. In de mond fruitig en evenwichtig. Dit wordt zondermeer mijn aperitief-wijn voor de zomer van 2009. Sommige beweren dat het een warme zomer wordt. Ik ben er alvast klaar voor.

Pink Bulles  van Jean Maupertuis (uit 2007): een Petnat uit Auvergne op basis van Gamay verdeeld door Jacques Masy van Troca Vins Naturels. Deze wijn had Jacques eens bij wanneer wij met twee bij Tom en Ilse van Bistro Vin d'Ou in Berchem gaan eten waren. Het was begin april, maar de zon scheen, zodat we buiten hebben kunnen eten in de prachtige ommuurde stadstuin van het restaurant. Ik heb na het proeven direct wat flessen besteld, maar vaak krijg je dan thuis op je gemak niet dezelfde sensatie bij het proeven van de wijn. Niet bij deze. Dit is wat mij betreft schitterende wijn. In de neus fruit (zelfs mooie rijpe appelen), in de mond zeer evenwichtig en krokant; het lijkt wel een snoepje. De wijn vermoeit niet, zodat je ervan kunt blijven drinken . Ik denk niet dat hier SO2 aan toegevoegd is, alvast ik proef het niet. Ik heb recentelijk nog wat bijbesteld bij Jacques, want dit wordt mijn tweede aperitief voor de zomer.

Oh ja, ik vertrek volgende week met wat zielsgenoten voor een 4-daagse wijntrip doorheen Frankrijk, op zoek naar lekkers. We doen Beaujolais, Ardeche en de Jura aan en er staan tevens domeinbezoeken van jonge natuurlijke wijnbouwers op het programma. Uiteraard zullen we ook oude bekenden bezoeken: de Thévenets, Lapierre, misschien Métras, Houillon, Overnoy en Brignot. Ik hou jullie op de hoogte.

Dit artikel werd geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. De andere deelnemers vindt u hieronder:

Chateausanspretention

Disasterofwine

Foodfan

Ikwilwijn

The Orbis of Wine

Vinama

Wijngerd 

Wijnmens

Wijnkennis

Winetasting

Wijnblog.be

 

 bar_vin

02-04-09

Wijnblogdagen: Flessendans

Ik ben nu lid geworden van het wijnbloggers collectief  "Vlaamse Wijnblogdagen", nadat Thomas van The Orbis of Wine mij dit gevraagd heeft. Ik weet nog niet wat dit allemaal inhoud, maar wat zeker is dat zij op regelmatige basis over een bepaalde thema simultaan op hun blog schrijven, en ik vanaf nu dus ook. Zo zijn bv. bubbels, BBQ-wijnen en Late Harvest al de revue gepasseerd.

Deze keer en dus de eerste thema waar ik aan participeer is een heuse flessendans, waarbij elke blogger een fles ontvangt en weggeeft. De fles moest tussen de 10 en 20 euro kosten. De bedoeling is dan uiteraard om de gekregen fles te proeven en er over te schrijven. Zo heb ik van Bert van Ik Wil Wijn de volgende fles ontvangen: Blauer Zweigelt - Cabernet Sauvignon van Weingut Biohof Lang uit Neusiedlersee van het jaar 2006. Wat mij direct opviel was het "Bio Austria"-label en de schroefdop. Niets op tegen, echt waar. Laat de wijn maar spreken.

 Weingut-Biohof-Lang-Blauer-Zweigelt-700-700

 

De meeste van mijn bloglezer zullen mij zeker niet kennen als drinker van Oostenrijkse wijnen, maar feit is dat ik gedurende 7 jaren een Oostenrijkse baas had (tot hij in het begin van dit jaar ontslagen werd wegens gebrek aan added value), die van een begoede Weense familie kwam, wijnliefhebber was en die mij jaarlijks het allerbeste uit zijn collectie liet proeven en regelmatig flessen cadeau deed; met andere woorden, ik heb de laatste jaren nogal wat Oostenrijkse wijnen achter de kiezen. Ik ben eigenlijk nooit echt een fan geweest van het beste van Pichler, Knoll, Bründlmayer, Hirtzberger, Kracher, ...enz. Zo heb ik nog een tiental flessen unieke Riesling Smaragd 1990 van Nikolaihof, een wijn met 14 jaren élevage (inderdaad cadeau gekregen en maar mondjesmaad van aan het proeven). Maar we dwalen af....

De Blauer Zweigelt is een typische Oostenrijkse druif, voorzeker een kruising van andere druiven (ik weet niet meer welke), resulterend in fruitige wijnen. Interessant om te zien wat deze in combinatie geeft met een Cabernet Sauvignon. Het gebied  Neusiedlersee in Burgenland ken ik vooral omwille van zijn typische koudere en vochtig klimaat (moerassen en meren), dat verantwoordelijk is voor een late oogst, waardoor Trockenbeerenauslese en Eiswein kunnen gemaakt worden.

De kleur van de wijn is granaatrood. In de neus direct na openen impressies van aarde, wat hout maar ook alcohol. Na wat walsen ook zwart fruit, tabak en chocolade. Ook ruik ik duidelijk sporen van SO2, dat vermoedelijk rond de 80mg zal liggen (wat vrij hoog is). In de mond relatief veel concentratie, mooi sap, kruidig en nogal wat tabaktoetsen, eindigend op zachte tannines. De wijn komt mijn inziens nogal wat lomp over, maar ik ben een Gamay drinker. Het fruit is er, maar proeft zoetig aan en is nogal gemaskeerd door het hout, dat in de nadronk wat uitdrogend proeft. Het geheel mist wat fraicheur (aciditeit). Persoonlijk vind ik dit geen hoogvlieger, doch de wijn is echt mooi gemaakt en zal door velen als lekker worden beschouwd. Het is een moderne wijn. De wijn mist echter mijn inziens karakter en ik geloof dat er in deze prijsklasse betere wijnen bestaan. Zet daar bijvoorbeeld eens een Charly Thévenet 2007 (zie hier) naast en deze wijn verbleekt ondanks de grotere concentratie. Ik weet niet waarom Bert deze wijn geselecteerd heeft; ik vermoed dat de wijn tal van prijzen weggekaapt heeft ...

decoration

Ik moest een fles aan Wim Sas van Wijnkennis geven. Ik kon het niet laten om het etiket weg te halen, zodat Wim totaal blind moest proeven. Niet om hem te testen of een loer te draaien, maar om hem onbevangen de wijn te laten ontdekken. Ik ben de fles persoonlijk bij Wim Sas gaan afgeven, zodat ik hem kon ontmoeten. Hij heeft een wijnwinkel in Lille en het was een leuke ontmoeting; Wim is een toffe gast, die ongelooflijk gepassioneerd is door wijn.

De betreffende fles is iets vrij uniek en naar mijn gevoel toch iets speciaal. Het is een Chardonnay 1987 van Camille Loye uit Arbois in de Jura (hiernaast een foto van zijn rode Trousseau uit 1987). Camille is al sinds 1989 met pensioen. De eerste keer dat ik hem bezocht heb was in 2005 (Camille was inmiddels 81 jaar). Camille was oprecht blij met mijn bezoek; hij had zich in een drie-delig pak gehezen (duidelijk uit de jaren zeventig) en hij wist mij te vertellen dat  hij nog maar weinig bezoekers over de vloer kreeg.  Hij verkocht toen zijn voorraad Chardonnay's non-ouillé uit 1987!!!? Zijn Chardonnay wijnen werden gedurende enkele jaren sous-voile op oude fouders gerijpt, wat een oxydatieve karakter aan de wijnen geeft. Bij Camille is dit 2 tot 4 jaren naargelang het jaar, waarna ze zonder filtering en additieven vele jaren op fles gaan. In de Jura wordt meestal Savagnin op dergelijk manier gemaakt, en indien de vatrijping gedurende 6 jaren sous-voile gebeurt, dan mag je het als Vin Jaune verkopen. Hij weigerde bij mijn eerste bezoek de 1988 te verkopen (en zelfs te laten proeven) totdat zijn voorraad van 1987 min of meer weg zou zijn. De vraagprijs was toen 18 euro per fles. Bij het proeven van nog wat oudere (?) jaargangen van zijn Chardonnay's (zijn grote frustratie was dat hij geen Savagnins van zijn vader geërfd heeft - deze zijn allemaal naar zijn zus gegaan) en van zijn Trousseau's, vroeg ik welke zijn beste wijn ooit gemaakt was. Dit was een Chardonnay 1983 cuvée Lurton en na lang zeuren kreeg ik 6 flessen mee, die ik uiteraard diep in mijn kelder koester. Het jaar nadien heb ik nog wat Chardonnay 1988 gekocht, dat evenwichtiger is dan de 1987 (minder last van alcohol), maar niet (nog niet?) de complexiteit van 1983 heeft. Feit is wel dat deze wijnen echte terroir-wijnen zijn, die na vele jaren hun volledige potentieel tonen. Deze wijnen zijn ideaal voor bij een kaasschotel (type Comté) na de maaltijd. Ik ben zeer benieuwd naar de reactie van Wim. De wijnen van Camille Loye zijn te verkrijgen bij Wouter De Bakker. Misschien heeft hij nog wat 1983 liggen.

Ter info: ik heb ooit eens de 1983 blind laten proeven aan Fred Cossard van Domaine du Chassorney uit Bourgogne. Fred vond de wijn groots en na de ontdekking van de druif wou hij onmiddelijk de volledig stock van Camille aankopen, omdat zijn inziens dit de beste Chardonnay was dat hij ooit gedronken heeft.

Voor het lezen van de andere verhalen en bevindingen verwijs ik naar de volgende blogs:

Chateausanspretention

Disasterofwine

Foodfan

Ikwilwijn

Orbisfratisorganoleptici of Site van de Orbis

Vinama

Wijngerd 

Wijnmens

Wijnkennis

Winetasting

Wijnblog.be

 

PS Ik vetrek zaterdag voor een weekje naar de baai van Amalfi, en zal dus geen reacties kunnen lezen of geven.